บทที่ 547 ละเมอ

ตื่นเช้าเกินไปหน่อย ควั่งเหย่ยังไม่ได้แตะมื้อเช้านี้เลย

เสิ่นอี้เฉิงตักข้าวให้ทุกคนแล้ววางไว้บนโต๊ะ จ้าวเผิงหยิบชามใบยักษ์ขึ้นมาแทบจะน้ำตาไหลด้วยความซาบซึ้ง:

"ขอบคุณครับคุณเสิ่น!"