บทที่ 66 ได้พบเลี่ยเลี่ยอีกครั้ง

ไม่ไกลจากจุดนั้น ควั่งเหย่เห็นลิงบาบูนตัวอ้วนกลมตัวหนึ่งกำลังนั่งยองๆ อยู่ใต้ต้นไม้

ในมือมันถือผลไส้กรอกเอาไว้ อุ้งมือทั้งสองข้างจับปลายแต่ละด้านแน่น มันแยกเขี้ยวแสยะฟันออกแรงสุดชีวิต พยายามจะหักผลไม้นั้นออกเป็นสองท่อน

“เปรี๊ยะ!”

“โครม!!”

ฝูงนกในละแวกนั้นตกใจบินพรึ่บพรั่บ สารพัดสรรพเสียงดังขึ้นแทบจะพร้อมๆ กัน

ควั่งเหย่รีบย่อตัวลงต่ำทันที ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก

ภาพที่เห็นคือผลไส้กรอกท่อนหนึ่งที่บาบูนเพิ่งหักขาดลอยเคว้งเป็นวงกลมกลางอากาศ ทว่าร่างอันอ้วนทึบของมันกลับถูกเงาร่างหนึ่งที่พุ่งดิ่งลงมาจากฟากฟ้ากระแทกลงไปกองกับพื้นอย่างจัง!

ลวดลายเสือดาวอันงดงามหรูหราดูโดดเด่นสะดุดตา ยิ่งยามที่มัดกล้ามเนื้อหดเกร็ง

มันคือเสือดาว!

มันเอียงคอกัดเข้าที่ลำคอของลิงบาบูน เลือดพุ่งกระฉูดออกมาในพริบตา ย้อมผลไส้กรอกครึ่งท่อนข้างเท้าของบาบูนจนกลายเป็นสีแดงฉาน เสือดาวหันหลังให้กล้อง ปิดฉากการสังหารได้อย่างเด็ดขาดและสมบูรณ์แบบ

“เจี๊ยกๆ!!!”

“เจี๊ยก…”

ตั้งแต่ดิ้นรนตามสัญชาตญาณจนกระทั่งลมหายใจรวยริน ลิงบาบูนใช้เวลาไปเพียงแค่สิบกว่าวินาทีเท่านั้น

ควั่งเหย่จำเสือดาวตัวนี้ได้ในทันที

มันคือเลี่ยเลี่ยที่เขากำลังตามหาอยู่นั่นเอง! ที่แท้เลี่ยเลี่ยก็ซุ่มอยู่บนต้นไม้นานแล้ว รอจังหวะให้บาบูนตายใจคลายความระแวง

แววตาของควั่งเหย่เป็นประกายด้วยความตื่นเต้น แต่เขายังไม่ได้ลุกขึ้นในทันที ยังคงซ่อนตัวอยู่อย่างเงียบเชียบ

หลังจากเลี่ยเลี่ยจัดการเหยื่อเสร็จสิ้น มันก็คาบบาบูนที่สิ้นใจสนิทขึ้นมา จังหวะที่มันหันหน้ามา แฟนคลับในห้องไลฟ์ต่างพากันส่งเสียงกรี๊ดลั่น

【โคตรเท่เลยโว้ย!!】

ใช่แล้ว เลี่ยเลี่ยที่คาบเหยื่ออยู่ ยังคงมีไอสังหารหลงเหลืออยู่ในแววตา ออร่าความแข็งแกร่งระดับนี้ ขนาดควั่งเหย่เห็นแล้วยังอดอุทานชื่นชมในใจไม่ได้

“คราวนี้อย่าให้คลาดสายตาอีกล่ะ”

โดรนบินขึ้นอีกครั้งและล็อกเป้าไปที่เลี่ยเลี่ย ทว่าเลี่ยเลี่ยกลับปีนกลับขึ้นไปบนต้นไม้อย่างคล่องแคล่ว แล้วเริ่มลงมือเพลิดเพลินกับมื้ออาหารแสนอร่อย

ควั่งเหย่คิดไม่ถึงเลยว่าเลี่ยเลี่ยจะไม่ยอมไปไหนต่อ เขารออยู่พักหนึ่ง พบว่าเลี่ยเลี่ยแค่ก้มหน้าก้มตากินข้าวเฉยๆ จริงๆ แถมยังส่งกลิ่นอายทำนองว่า ‘พอกินอิ่มแล้วจะนอนหลับเอาแรงบนต้นไม้นี้สักงีบ’

ควั่งเหย่อดทนรอจนมันกินเสร็จ และก็เป็นไปตามคาด เลี่ยเลี่ยอ้าปากกว้างหาวหวอดใหญ่ จากนั้นก็เปลี่ยนไปใช้ท่านอนประจำตัวตามมาตรฐาน…

ขาทั้งสองข้างห้อยแกว่งไปแกว่งมา ดูสบายอารมณ์สุดๆ

ควั่งเหย่ก้มมองเวลา ถึงเวลากลับแล้วสิ ไม่อย่างนั้นกุยซื่อคงได้หิวจนโมโหอาละวาดแน่

เขามองดูเลี่ยเลี่ยที่นอนหลับจนน้ำลายยืดแล้วก็ส่ายหัวอย่างจนใจ ดูท่าคงต้องรอช่วงบ่ายค่อยมาใหม่แล้วล่ะ หวังว่าเลี่ยเลี่ยจะไม่แอบวิ่งเตลิดไปไหนนะ

ควั่งเหย่เก็บอุปกรณ์ไลฟ์แล้วรีบมุ่งหน้ากลับ ทุกครั้งที่เดินขากลับ ถึงเพิ่งรู้สึกตัวว่าตัวเองเดินมาไกลขนาดนี้ แต่ยังดีที่ในที่สุดก็กลับมาทันเวลาอาหารของกุยซื่อพอดี

ทันทีที่กลับถึงที่พัก ควั่งเหย่ก็รีบล้างมือแล้วชงนมมื้อเที่ยงให้เจ้ากุยซื่ออย่างรวดเร็ว

เจ้ากุยซื่อเห็นเขากลับมาก็ดีอกดีใจ วิ่งวนเวียนรอบตัวเขาไม่หยุดหย่อน

พอป้อนขวดนมเข้าปากสำเร็จ มันถึงยอมสงบลงได้สักที

ใจของควั่งเหย่ยังคงพะวงถึงเลี่ยเลี่ย จึงรีบต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกินแก้ขัดไปหนึ่งซอง

เมื่อเห็นว่าเจ้ากุยซื่อกินอิ่มหนำสำราญแล้ว เขาก็ออกเดินทางต่อทันที

รอบนี้ควั่งเหย่เลือกขับรถออฟโรดไป

ขับมาได้สักพักจนถึงระยะที่ยังห่างจากจุดที่เลี่ยเลี่ยนอนอยู่พอสมควร ควั่งเหย่ก็จอดรถทิ้งไว้

เขาเดินตรงไปใต้ต้นไม้ พอมองเห็นร่างคุ้นตาของเลี่ยเลี่ยเข้า ควั่งเหย่ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

เจ้านี่… ยังนอนอยู่ที่เดิมเป๊ะเลย

ถ้าไม่ได้มาเห็นกับตาตัวเอง… ด้วยท่านอนชวนฝันแบบนี้ ใครจะไปเชื่อมโยงมันเข้ากับนักล่าสายสังหารได้ลงคอกันล่ะเนี่ย

ควั่งเหย่หาทำเลเหมาะๆ แล้วทิ้งตัวลงพิงต้นไม้ รอคอยให้เลี่ยเลี่ยตื่นขึ้นมา

แต่เขาก็ไม่ได้ใจใหญ่เหมือนเจ้าเลี่ยเลี่ยหรอกนะ

เขาไม่กล้าหลับ

ทำได้เพียงนั่งเฝ้ารอเงียบๆ เท่านั้น

ผ่านไปราวหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดฝั่งเลี่ยเลี่ยก็มีความเคลื่อนไหวเสียที

ความง่วงงุนของควั่งเหย่หายเป็นปลิดทิ้ง แต่พอเห็นว่าเลี่ยเลี่ยแค่หรี่ตาเปลี่ยนท่านอนแล้วหลับต่อ…

…นอนเก่งเป็นบ้า

ควั่งเหย่หมดหนทางจริงๆ ได้แต่ทำใจรอต่อไป

เพราะเขายังต้องสืบให้ได้ว่า ทำไมเลี่ยเลี่ยถึงต้องแกล้งทำตัวเป็นสัตว์ไร้พิษสงแบบนั้นกันแน่

เพื่อพิสูจน์ข้อสันนิษฐานของตัวเอง

ผ่านไปอีกครึ่งชั่วโมง เลี่ยเลี่ยก็ปีนลงมาจากต้นไม้

ควั่งเหย่ตื่นตัวทันที โดรนรีบล็อกเป้าหมายไปที่เลี่ยเลี่ยอีกรอบ

เลี่ยเลี่ยยืดเส้นยืดสายดูท่าทางจะนอนเต็มอิ่มไม่เบา จากนั้นมันก็เริ่มเดินมุ่งหน้าเข้าป่าลึก

ควั่งเหย่รักษาระยะห่างไว้ แต่ก็ไม่กล้าทิ้งห่างมากเกินไป เพราะในป่าทึบแบบนี้ ถ้าโดรนตามไม่ทันจนคลาดสายตาคงแย่แน่

โชคดีที่คราวนี้เลี่ยเลี่ยไม่ได้วิ่ง มันทำแค่เดินอย่างมั่นคง สายตาสอดส่ายมองไปรอบทิศอย่างระแวดระวัง

ควั่งเหย่รู้ทันทีว่า มันกำลังจะล่าเหยื่อ

เป็นไปตามคาด เลี่ยเลี่ยเหลือบไปเห็นเจ้าอิมพาลาตัวหนึ่งเข้าพอดี พอล็อกเป้าหมายได้ ฝีเท้าของมันก็แปรเปลี่ยนเป็นการย่องเบาแบบเต็มรูปแบบ แววตาของมันจดจ่อและดุดันขึ้นเรื่อยๆ

มันกลั้นลมหายใจจนแผ่วเบาที่สุด กลัวว่าเสียงขยับเพียงนิดจะทำให้เหยื่อแตกตื่นหนีไปเสียก่อน

เมื่ออิมพาลาเข้ามาอยู่ในระยะโจมตีที่เหมาะสม เลี่ยเลี่ยก็พุ่งตัวออกจากพงหญ้าราวกับสายฟ้าสีน้ำตาลทอง!

ขาทั้งสี่ข้างทรงพลังยันพื้นดินสลับกันเป็นระวิง พุ่งเข้าหาอิมพาลาประดุจพายุหมุน

อิมพาลาได้ยินเสียงเข้าก็เงยหน้ามองด้วยความตื่นตระหนก แล้วโกยแน่บหนีสุดชีวิต

แต่ความเร็วของเลี่ยเลี่ยเหนือชั้นกว่ามาก ระยะห่างเหลือเพียงแค่ครึ่งช่วงตัว เลี่ยเลี่ยก็เร่งความเร็วพรวดเดียว!

มันกระโจนขึ้นสูง กางกรงเล็บแหลมคม แล้วตะปบลงบนหลังอิมพาลาอย่างจัง แรงปะทะมหาศาลทำให้อิมพาลาเซถลา เกือบจะล้มคว่ำลงกับพื้น

เขี้ยวคมกริบของเลี่ยเลี่ยฝังลึกเข้าที่คอของอิมพาลาแน่น ไม่เปิดโอกาสให้มันดิ้นหลุดได้เลยแม้แต่นิดเดียว

อิมพาลายังคงดิ้นรน กีบเท้าตะกุยตะกายไปบนพื้นอย่างสะเปะสะปะ ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่ว ทั้งยังส่งเสียงร้องครวญครางอย่างสิ้นหวัง

ทว่าเลี่ยเลี่ยดูเหมือนจะรอให้เหยื่อสิ้นใจไม่ไหว มันจึงลงมือฉีกทึ้งทันที

มันพยายามจัดการเหยื่อให้… พกพาสะดวกที่สุดเท่าที่จะทำได้

เพียงครู่เดียว เลี่ยเลี่ยก็คาบอิมพาลามุ่งหน้าไปยังที่ลับตา

ควั่งเหย่เร่งฝีเท้าออกวิ่งเต็มกำลัง เพื่อย่นระยะห่างระหว่างเขากับเลี่ยเลี่ย

เขาติดตามรอยของมันไปได้พักหนึ่ง เบื้องหน้าก็ปรากฏก้อนหินขนาดยักษ์ตั้งตระหง่าน

เลี่ยเลี่ยมีเป้าหมายแน่วแน่ มันเดินตรงดิ่งไปยังก้อนหินก้อนนั้น

ทว่าพออ้อมไปด้านหลังก้อนหิน ร่างของมันกลับอันตรธานหายไปเฉยๆ

ควั่งเหย่สาวเท้าตามไปติดๆ จนมาถึงข้างก้อนหิน

เขาค่อยๆ ย่องไปด้านหลังหิน ขยับไปได้ไม่กี่ก้าวถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าหลังก้อนหินมีโพรงถ้ำอยู่ด้วย!

ปากถ้ำถูกพรางไว้อย่างมิดชิดด้วยพุ่มไม้รกชัฏ

ควั่งเหย่ยังไม่แน่ใจสถานการณ์ จึงเลือกที่จะปักหลักรออยู่ที่ปากถ้ำ

เลี่ยเลี่ยเข้าไปข้างในตั้งนานสองนานก็ยังไม่ยอมออกมาเสียที

ควั่งเหย่จึงตัดสินใจบังคับโดรนเข้าไปสำรวจข้างในก่อน

ชาวเน็ตในห้องไลฟ์ต่างก็อยากรู้อยากเห็นไม่แพ้ควั่งเหย่ ทุกคนเพ่งสายตามองหน้าจอตาไม่กะพริบ

แสงสว่างภายในถ้ำสลัวลงไปบ้าง แต่ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการมองเห็น

โดรนบินเข้าไปได้ไม่นานก็เห็นร่างของเลี่ยเลี่ย

ลวดลายดอกกุหลาบอันงดงามบนตัวมันยังคงโดดเด่นสะดุดตา

เลี่ยเลี่ยกำลังนอนตะแคงเอกเขนกอยู่บนพื้น แววตาที่เคยเฉียบคมดุดันยามนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยน

ดูนุ่มนวลละมุนตาอย่างยิ่ง

โดรนปรับหมุนมุมกล้อง คล้ายกำลังทอดสายตามองตามทิศทางที่เลี่ยเลี่ยจ้องมองไป

ในพริบตานั้น ควั่งเหย่ถึงกับกลั้นหายใจ!

【คุณพระช่วย!! นี่มันตัวอะไรกันเนี่ย?!】

【บิสกิตสอดไส้: กรี๊ดดดดด!! ฉันเคยเห็นไอ้ตัวแบบนี้แค่ในหนังเท่านั้นแหละ!!!】

【โคตรพีค!! เลี่ยเลี่ย!! นี่มันจะเท่เกินไปแล้วโว้ย!!!】

ควั่งเหย่เบิกตากว้าง—

ในหน้าจอปรากฏเสือตัวหนึ่งที่มีขนสีดำสนิทไปทั้งตัว

เส้นขนเป็นมันเงาสะท้อนแสงอันเยือกเย็น ประหนึ่งว่าขนทุกเส้นได้ซึมซับเอาแก่นแท้แห่งราตรีอันมืดมิดเอาไว้

หากมองในมุมองศาที่เหมาะสม จะเผยให้เห็นลวดลายจุดของเสือดาวที่แฝงเร้นอยู่อย่างเลือนราง

ดวงตาสีอำพันคู่นั้นคมกริบเย็นชา และสายตาที่เยือกเย็นเช่นนั้นก็ชวนให้ผู้พบเห็นต้องหวาดหวั่นพรั่นพรึง!

นั่นมันคือเสือดำตัวหนึ่ง!