บทที่ 71 ขอให้รักไร้กังวล

พอยาพอกสมุนไพรเสร็จ ควั่งเหย่ก็หันมาจัดการกับเนื้อไก่ต่อทันที

"ปกติแล้ว 'ญาตมา โชมา' (Nyama Choma) จะมีวิธีทำหลักๆ สองแบบ คือย่างด้วยเปลวไฟกับย่างบนถ่านไม้ครับ" เขาอธิบายพลางเตรียมอุปกรณ์ "วันนี้เราจะลองย่างด้วยเปลวไฟแบบชาวมาไซกันดู"

พูดจบเขาก็หันไปหาเซมบา "เพื่อน นายรู้หน้าที่นะ"

ทันทีที่ได้ยินคำว่า 'ญาตมา โชมา' เซมบาก็เข้าใจทันที เขาพยักหน้าแล้วรีบออกไปก่อไฟที่ลานหน้าบ้าน

ควั่งเหย่จัดการเสียบเนื้อไก่ที่หมักไว้ลงบนไม้เสียบอย่างตั้งใจจนครบ ส่วนโครงไก่ที่เหลือเขาก็ไม่อยากทิ้งให้เสียของ จึงสับเป็นชิ้นเล็กๆ โยนลงหม้อ เติมน้ำจนท่วม ใส่ขิงลงไป แล้วเร่งไฟแรงจนเดือดพล่าน

พอน้ำเดือด ควั่งเหย่ก็ใช้ทัพพีช้อนฟองทิ้งอย่างพิถีพิถันก่อนจะหรี่ไฟอ่อนเคี่ยวทิ้งไว้

เมื่อควั่งเหย่เดินออกมาที่ลาน ก็เห็นว่าเซมบาก่อไฟเสร็จเรียบร้อยแล้ว แถมยังเตรียมกิ่งไม้ทำเป็นตะแกรงย่างแบบง่ายๆ รอไว้อีกต่างหาก!

เรื่องย่างเนื้อนี่ ต้องยกให้ชาวมาไซเขาจริงๆ

ควั่งเหย่ยื่นไม้เสียบเนื้อไก่ให้เซมบา "นายช่วยย่างหน่อยไหม"

เซมบารับมา แต่กลับแบ่งออกมาแค่ส่วนหนึ่ง "นายย่างครึ่งหนึ่ง ฉันย่างครึ่งหนึ่งแล้วกัน"

"ได้เลย"

พอว่างมือ ควั่งเหย่ก็แวบกลับเข้าไปดูหม้อซุปในบ้านครู่หนึ่ง ก่อนจะอุ้ม 'กุยซื่อ' ออกมาที่ลานหน้าบ้านด้วย

เซมบาวางเนื้อไก่ลงบนตะแกรง ทันทีที่เนื้อสัมผัสกับความร้อน เสียง 'ฉ่า' ก็ดังสนั่นขึ้นมาทันที

เมื่อความร้อนพุ่งสูงขึ้น หนังไก่ก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีเหลืองสวย ส่งกลิ่นหอมฟุ้งลอยไปทั่วบริเวณ ชวนให้น้ำลายสอเสียจริง

ควั่งเหย่วางเจ้ากุยซื่อลง ปล่อยให้มันวิ่งเล่นตามสบาย

จากนั้นผมก็หันกล้องไปทางเซมบา เพื่อนของผมกำลังง่วนอยู่กับการย่างเนื้ออย่างตั้งอกตั้งใจ

ไขมันเริ่มซึมออกมาตามร่องเนื้อไก่ ก่อนจะหยดติ๋งลงบนเปลวไฟ ชั่วพริบตานั้นควันหอมฉุยก็พวยพุ่งขึ้นมา กลิ่นเนื้อย่างลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ

เห็นแบบนี้แล้ว ผมถึงเพิ่งเข้าใจความรู้สึกของเซมบาตอนที่ยืนดูผมย่างเนื้อก่อนหน้านี้เลย ลีลาการพลิกเนื้อของเขานี่คล่องแคล่วชะมัด ดูปราดเดียวก็รู้เลยว่าเป็นขาประจำ!

พอหนังไก่เริ่มกรอบได้ที่ เซมบาก็ยกออกจากไฟทันเวลาพอดีเป๊ะ เขายื่นไม้เสียบเนื้อมาให้ผม

"ลองชิมดูสิ แม่ผมชอบกินเนื้อย่างฝีมือผมที่สุดเลยนะ"

ผมรับเนื้อย่างมา น้ำลายสอทันที

"ให้ผู้ชมชิมก่อนครับ"

แต่ก็นะ… มารยาทของสตรีมเมอร์ที่ดีจะลืมไม่ได้เด็ดขาด

พูดจบผมก็จัดการงับเนื้อชิ้นโตจากไม้เสียบเข้าเต็มคำทันที!

เชื่อว่าคนดูในห้องไลฟ์คงได้ยินเสียง "กร๊อบ" ของความกรอบนั้นทะลุจอมาเลย! ผมคราง "อืม" ออกมาอย่างฟิน แล้วรีบเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างรวดเร็ว

เซมบาเห็นผมทำหน้าแบบนั้นก็ยิ้มแก้มปริอย่างมีความสุข ก่อนจะหยิบอีกไม้ขึ้นมาจัดการบ้าง

"ทุกคนครับ สุดยอดมาก! รสชาตินี้มันยอดเยี่ยมจริงๆ"

ผมไม่ลืมที่จะหันไปพูดกับคนดูในห้องไลฟ์ พลางเสริมว่า

"ข้างนอกกรอบ ข้างในนุ่ม แถมชุ่มฉ่ำติดปลายลิ้นสุดๆ ครับ!"

พูดจบประโยค ก็รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังดึงขากางเกงผมอยู่ยิกๆ

พอก้มลงมอง ก็เห็นว่าเป็นกุยซื่อนั่นเอง

มันจ้องเนื้อไก่ในมือควั่งเหย่ตาไม่กะพริบ ปากขยับมุบมิบไม่หยุด เห็นได้ชัดว่าอยากกินจนทนไม่ไหวแล้ว

"อยากกินด้วยเหรอ?"

กุยซื่อกระโดดหย็องๆ อย่างอดใจไม่อยู่ ราวกับจะบอกว่า "ขอชิมหน่อยสิ"

ควั่งเหย่หัวเราะเบาๆ รูดเนื้อชิ้นสุดท้ายออกจากไม้เสียบ เคี้ยวตุ้ยๆ อย่างไม่เกรงใจพลางพูดว่า "แกยังเด็กเกินไป กินไม่ได้หรอก"

กุยซื่อ "…"

เมื่อกี้ยังทำหน้าฟินน้ำลายหกอยู่เลย พริบตาต่อมากุยซื่อก็หน้าบูดสนิท

กุยซื่อ: ข้าดุมากนะบอกให้!

วินาทีต่อมา มันค่อยๆ ถอยหลังไปสองสามก้าว แล้วจู่ๆ ก็กระโดดผลุง เหยียบเข้าที่เท้าซ้ายของควั่งเหย่เต็มแรง!

"โอ๊ย!"

โดนกุยซื่อลอบโจมตีเข้าให้ แม้จะไม่เจ็บเท่าไหร่ แต่ก็ทำเอาควั่งเหย่ทั้งขำทั้งเอ็นดู

"เจ้าคิดเจ้าแค้นเกินไปแล้วมั้งแกเนี่ย!"

ควั่งเหย่มือไวคว้าหมับ รวบตัวกุยซื่อที่กำลังคิดจะเผ่นหนีขึ้นมาทันที จากนั้นก็ใช้สองมือรวบอุ้งเท้าหน้าของมันไว้แล้วกดเสียงต่ำ

"บอกมา อุ้งเท้าข้างไหนเหยียบฉันหืม?"

กุยซื่อโดนควั่งเหย่ล็อกตัวไว้จนขยับไม่ได้ แต่นิสัยยังดื้อรั้นสุดๆ สะบัดหัวพรึ่บ ไม่ยอมมองหน้าควั่งเหย่ซะงั้น

เซมบาที่ยืนอยู่ข้างๆ หัวเราะลั่น

"เพื่อน แกโดนมันเมินเข้าแล้ว!"

ควั่งเหย่ใช้มือข้างเดียวรวบอุ้งเท้าคู่หน้าของกุยซื่อไว้ ส่วนมืออีกข้างที่ว่างอยู่ก็ค่อยๆ จับหัวมันให้หันมาตรงๆ

"ถ้ายังไม่ยอมเชื่อฟังล่ะก็ ฉันจะจัดการลงโทษมันทั้งสี่อุ้งเท้าเลยคอยดู"

กุยซื่อร้อง "เหมียววว" ขู่ฟ่อแบบเอาเป็นเอาตาย แต่เสียงกลับงุ้งงิ้งน่ารักน่าชังเสียเหลือเกิน

ควั่งเหย่เริ่มหา "จุดบ้าจี้" บนตัวของกุยซื่อ

แม้จะยังไม่มีงานวิจัยระบุแน่ชัดว่าลูกสิงโตจะมีจุดบ้าจี้เหมือนมนุษย์ไหม แต่ตามผิวหนังของพวกมันก็มีเส้นประสาทกระจายอยู่หนาแน่นเพื่อรับรู้การกระตุ้นจากภายนอกอยู่เหมือนกันนั่นแหละ

สำหรับปรมาจารย์ด้านการจัดกระดูกอย่างเขา เรื่องนี้ง่ายนิดเดียว

ควั่งเหย่ใช้นิ้วสะกิดเกาเบาๆ ตรงหลังของกุยซื่อสองสามที

ดวงตาของกุยซื่อเบิกกว้างทันที มันเริ่มดิ้นรนขัดขืนสุดชีวิต

แต่ทว่าดวงตากลมโตคู่นั้นกลับค่อยๆ หรี่ลง พร้อมส่งเสียงร้องงอแงเหมือนแมวน้อยขี้อ้อน

"ยังจะกล้าแอบตลบหลังฉันอีกไหมหืม?"

กุยซื่อรู้สึกเหมือนน้ำตาจะเล็ดออกมาอยู่รอมร่อ

"เหมียววว~~"

ควั่งเหย่รับรู้ได้ถึงอารมณ์ของเจ้าตัวน้อย ทั้งสบายตัว ทั้งโมโห แต่ก็จำใจต้องยอมจำนน

อืม… ควั่ง·แค้นนี้ต้องชำระ·เหย่ รู้สึกพอใจมากจริงๆ

พอเขาผ่อนแรงมือลง กุยซื่อก็ดิ้นหลุดทันที

พอกลับลงสู่พื้นได้ มันก็หันมาแยกเขี้ยวขู่ฟ่อใส่ควั่งเหย่เพื่อโชว์ความดุ

ควั่งเหย่ส่ายหัวอย่างอ่อนใจ

"ทำไมแกถึงเหมือนหนังยางเปี๊ยบเลยล่ะ อยู่ในมือก็ยอมนิ่งๆ พอมือหลุดปุ๊บก็ดีดผึงขึ้นมาทันทีเชียว"

"แง่ง!!"

กุยซื่อยังคงแยกเขี้ยวขู่ไม่เลิก แถมยังอ้าปากกว้างจนเห็นฟันน้ำนมซี่เล็กๆ ที่คมกริบ

วินาทีต่อมา กุยซื่อก็ชะงักค้างไป

จู่ๆ มันก็รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างถูกยัดเข้ามาในปาก พริบตานั้นกลิ่นหอมฟุ้งก็ตลบอบอวลไปทั่วทั้งช่องปากของมันทันที

กุยซื่อเผลอเคี้ยวตามสัญชาตญาณไปสองสามที มันเป็นความรู้สึกที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนเลยในชีวิต

รสชาติของเนื้อมันเป็นแบบนี้นี่เอง!

งื้อ อร่อยสุดยอดไปเลย

ควั่งเหย่ดึงมือกลับพร้อมรอยยิ้มพราวบนใบหน้า

"เตรียมไว้ให้แกตั้งนานแล้วล่ะ"

ควั่งเหย่หยิบกะละมังใบเล็กออกมา ข้างในมีเนื้อไก่บดละเอียดวางอยู่

พริบตานั้นกุยซื่อก็มุดหัวลงไปในกะละมังทันที แล้วก้มหน้าก้มตากินอย่างเอร็ดอร่อยคำโต

ควั่งเหย่นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงรีบหันหลังวิ่งพรวดเข้าไปในบ้าน

ก้าวเท้าพ้นประตูเข้าไปปุ๊บ กลิ่นหอมกรุ่นของซุปไก่ก็โชยมาแตะจมูกทันที

ควั่งเหย่เปิดฝาหม้อดู น้ำซุปที่มีไขมันลอยเป็นแพบางๆ กำลังเดือดปุดๆ ได้ที่

เขาปิดไฟแล้วตักซุปใส่ชามสองใบ วางผึ่งลมไว้ให้คลายร้อนก่อน

พอก้าวออกมาที่ลานหน้าบ้าน เขาก็เริ่มลงมือย่างเนื้อต่อ

ในที่สุดพวกเขาก็กินบาร์บีคิวและซดซุปไก่หมดเกลี้ยงก่อนที่ท้องฟ้าจะมืดสนิท

หลังจากช่วยควั่งเหย่เก็บกวาดเศษอาหารบนโต๊ะเสร็จ เซมบาก็หิ้วขวดโหลใส่ไทเกอร์นัทเคลือบน้ำผึ้ง ขับรถจากไปด้วยความพึงพอใจอย่างที่สุด

ควั่งเหย่นำข้าวของที่เซมบาเอามาส่งไปจัดเข้าที่เข้าทาง

จากนั้นก็ชงนมให้กุยซื่อกินอีกรอบ

ในที่สุดเขาก็ได้มีเวลาว่างมานั่งตัดต่อคลิปวิดีโอเสียที

ตัวเอกของคลิปนี้คือเลี่ยเลี่ย

ความยาวคลิปจุใจจนน่าประทับใจ

เปิดคลิปมาฉากแรก ก็เป็นภาพจังหวะที่เลี่ยเลี่ยตกต้นไม้

ตามติดมาด้วยภาพเลี่ยเลี่ยนอนคว่ำอยู่บนกิ่งไม้ สั่นขากวัดแกว่งไปมาตอนหลับ ดูสบายอารมณ์สุดๆ

ช่วงต้นคลิป ควั่งเหย่ปูเรื่องให้เลี่ยเลี่ยกลายเป็น 'เสือดาวเกาะพ่อแม่กิน' ในคลิปเจ้าเลี่ยเลี่ยทั้งขี้เกียจ ทั้งไร้เรี่ยวแรง เอาแต่เนียนมากินฟรีดื่มฟรี แต่กลับดูน่ารักน่าเอ็นดูอย่างประหลาด

จากนั้นภาพก็ตัดไป ท่ามกลางความมืดมิด จู่ๆ เงาดำสายหนึ่งก็พุ่งวาบผ่านไป พร้อมเพลงประกอบหลอนๆ สไตล์คลิปเรื่องลี้ลับ ถ้าเปิดดูตอนดึกๆ ก็ชวนขนลุกอยู่เหมือนกัน

"แต่มันไม่ได้เป็นอย่างที่พวกคุณคิดหรอกครับ…"

"เสือดาวเองก็แกล้งทำตัวเป็นหมูเพื่อหลอกกินเสือเหมือนกัน"

สิ้นเสียงบรรยาย ในจอก็ปรากฏฉากเลี่ยเลี่ยออกล่าเหยื่ออย่างดุดันน่าเกรงขาม ก่อนหน้านี้กับตอนนี้ราวกับเป็นเสือดาวคนละตัวเลย!

ตามด้วยฉากไฮไลต์การล่าสังหารอันยอดเยี่ยมของเลี่ยเลี่ยชุดใหญ่

ขนาดดึกดื่นป่านนี้แล้ว ควั่งเหย่นั่งดูฉากเด็ดรวมมิตรเหล่านี้ยังรู้สึกเลือดลมสูบฉีดพลุ่งพล่าน!

ต่อมาในจอก็ปรากฏร่างของเสือดำ

ควั่งเหย่เริ่มเล่าเรื่องราวของเลี่ยเลี่ยในบทบาทพี่ชายผู้ยอมทุ่มเทเพื่อเสือดำตัวน้องไปตามมุมกล้องที่สลับฉาก

ปริศนาทั้งหมดคลี่คลาย สัตว์ป่าก็มีความผูกพันอันแท้จริงต่อกัน

ควั่งเหย่ตัดต่อมาถึงตรงนี้ แววตาพลันหม่นแสงลงไปไม่น้อย

แต่แล้วเขาก็ตัดต่อฉากสุดท้ายที่เลี่ยเลี่ยเดินเคียงคู่ไปกับเสือดำน้องชายจนเสร็จสมบูรณ์ เป็นภาพที่น่ามองอย่างยิ่ง…

ในฉากสุดท้ายนั้นค่อยๆ ปรากฏข้อความที่ควั่งเหย่นึกขึ้นมาได้:

“ความรักมีหลากหลายรูปแบบ ทั้งความผูกพันในครอบครัว ความรักแบบคนรัก หรือมิตรภาพ แต่แก่นแท้ของมันล้วนคือการที่ชีวิตได้สัมผัสและเชื่อมโยงถึงกัน”

“พวกมันอาจไม่เข้าใจคำจำกัดความของความรักอย่างถ่องแท้ แต่พวกมันมีความรู้สึกตามสัญชาตญาณ และการแสดงออกที่บริสุทธิ์ใจที่สุด”

“ขอให้รักนี้ไร้ซึ่งความกังวลใดๆ และขอให้สรรพสิ่งบนโลกใบนี้ได้รับการโอบกอดอย่างอ่อนโยน”

หลังควั่งเหย่ตัดต่อคลิปเสร็จ ตรวจทานทวนอยู่หลายรอบ จนมั่นใจแล้วจึงกดโพสต์ลงไป