บทที่ 70 น้ำผึ้งกับไทเกอร์นัท

ขากลับ “เรดาร์อาหาร” ส่งเสียงเตือนขึ้นมาอีกสองสามครั้ง

ควั่งเหย่เห็นว่าฟ้าเริ่มมืดแล้ว เลยไม่ได้เดินเถลไถลไปไหนไกล แต่ระหว่างทางเขาก็แวะเก็บผักเบี้ยใหญ่มานิดหน่อย

เอามาบดพอกแผลสักหน่อย จะได้ช่วยลดอาการอักเสบและบรรเทาความปวดจากการโดนผึ้งต่อยได้บ้าง

ทว่าตอนที่เดินผ่านแอ่งดินต่ำที่ชื้นแฉะแห่งหนึ่ง

ควั่งเหย่ก็ชะงักฝีเท้ากึก

เรดาร์อาหารส่งเสียงร้องเตือนยาวเหยียดออกมาทันที!

ควั่งเหย่ลังเลอยู่ครู่เดียวก็ตัดสินใจเปลี่ยนทิศ เดินตรงดิ่งไปยังแอ่งดินผืนนั้น

ผู้ชมในห้องไลฟ์ต่างคึกคักกันขึ้นมาทันตาเห็น

ดูท่าว่าสตรีมเมอร์สุดเกรียนของพวกเขาจะเจอ “ของดี” เข้าให้อีกแล้วสิ

เป็นไปตามคาด ควั่งเหย่ชี้ไปยังกลุ่มพืชสีเขียวเป็นกอๆ พลางเอ่ยขึ้นว่า

"นี่คือไทเกอร์นัทครับ"

กล้องจับภาพต้นไทเกอร์นัทที่ขึ้นเขียวชอุ่มอยู่เบื้องหน้า ควั่งเหย่เดินเข้าไปใกล้ ใบของมันเรียวยาวและดูเหนียว คล้ายกับใบดาบสีเขียวที่ปักเรียงรายกันอยู่

เขาย่อตัวลงนั่งพิจารณาต้นพวกนี้อย่างละเอียด สังเกตดูรอบโคนต้น จะเห็นดินนูนขึ้นมานิดๆ

ควั่งเหย่เริ่มจากแหวกวัชพืชรอบข้างออกอย่างระมัดระวังเพื่อเปิดทาง ก่อนจะหยิบพลั่วเล็กออกมาเสียบลงดินเบาๆ แล้วค่อยๆ งัดขึ้นมา เขาพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ให้หัวไทเกอร์นัทที่แสนบอบบางได้รับความเสียหาย

เมื่อดินถูกเปิดออกทีละนิด หัวไทเกอร์นัททรงรีเล็กๆ ก็เริ่มโผล่พ้นดินออกมา รูปทรงมันรีๆ เปลือกมีคราบดินติดอยู่เล็กน้อย ดูไปดูมา… นี่มันขี้แพะชัดๆ

【ก็นึกว่าจะเป็นของดี ที่ไหนได้ ดูไม่จืดเลยแฮะ】

【นึกว่าของเด็ด หน้าตาอย่างกับอะไรดี… ทุเรศเกินไปแล้วโฮสต์!】

ควั่งเหย่เอื้อมมือไปจับหัวไทเกอร์นัทแล้วออกแรงดึงเบาๆ

ไทเกอร์นัทหัวโตๆ ก็หลุดติดมือขึ้นมาจากดิน

เขาจัดการสะบัดดินออกแล้วเอาใบไม้เช็ดถูจนสะอาด ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

"อย่าดูถูกหน้าตาบ้านๆ ของมันเชียวนะ รสชาติใช้ได้เลยล่ะ"

ในที่สุด ควั่งเหย่ก็ได้ของติดไม้ติดมือกลับมาเพียบ

ทันทีที่เห็นรถของเซมบาจอดรออยู่ เขาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

เจ้ากุยซื่อพอมองเห็นควั่งเหย่ก็รีบพุ่งเข้ามาหาด้วยความตื่นเต้น

ดูท่าทางอารมณ์ดีไม่เบา สงสัยเพิ่งจะซดนมแพะจนอิ่มแปล้ไปสินะ

เซมบายืนยิ้มกว้างอยู่ข้างๆ พลางพูดขึ้นว่า

"วันนี้เจ้ากุยซื่อฟาดนมไปสี่ขวดเชียวนะ กินเก่งชะมัด"

กุยซื่อเหมือนจะรู้ตัวว่ากำลังโดนชม มันจึงยืดตัวตรงในอ้อมกอดของควั่งเหย่ด้วยความภาคภูมิใจทันที

ควั่งเหย่เห็นท่าทางของมันก็พลอยขำไปด้วย

เขาลูบหัวฟูๆ ของกุยซื่อเบาๆ แล้วพูดว่า

"สงสัยต้องจัดมื้อพิเศษให้แกสักหน่อยแล้วล่ะมั้ง"

พอกุยซื่อได้ยินคำว่า "มื้อพิเศษ" ก็ทำหน้าหูผึ่งขึ้นมาทันที แอบเลียปากแผล็บๆ

เซมบาเอ่ยถามต่อ

"วันนี้ถ่ายอะไรเด็ดๆ มาได้บ้างล่ะ"

พอพูดถึงเรื่องนี้ ควั่งเหย่ก็ตาเป็นประกายทันที เขาเริ่มเล่าเหตุการณ์ที่เจอมาในวันนี้ให้เซมบาฟัง

พอเซมบาฟังเรื่องของเลี่ยเลี่ยจบ ก็ถึงกับตาค้าง

"พระเจ้า! คุณไปเจอเสือดำมาจริงดิ!"

"แถมยังเป็นพี่น้องกับเลี่ยเลี่ยอีก!!"

"แล้วเลี่ยเลี่ยดูแลมันมานานขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย!!"

ท่าทางตื่นตะลึงของเซมบานั้นเป็นเอกลักษณ์เป๊ะๆ เหมือนเคย

ควั่งเหย่เห็นนัยน์ตาที่ค่อยๆ เบิกกว้างขึ้นของอีกฝ่ายก็นึกขำในใจ

พอเซมบาล้างมือเสร็จ สายตาก็เหลือบไปเห็นรอยบวมปูดจากการโดนผึ้งต่อยบนตัวควั่งเหย่เข้า ดวงตาคู่เดิมก็เบิกกว้างขึ้นไปอีก

"นี่คุณไปตีรังผึ้งมาเหรอ?"

ควั่งเหย่พยักหน้า จากนั้นก็แกล้งทำเป็นล้วงเอารวงผึ้งสองสามชิ้นออกมาจากกระเป๋าเป้

"ให้ตายสิ! ป้องกันก็ไม่ป้องกัน แล้วคุณกล้าไปตีรังผึ้งมาได้ยังไงเนี่ย!"

ถึงชาวมาไซจะออกไปตีรังผึ้งกันบ้าง แต่พวกเขามีวิธีเฉพาะตัวนะ ต้องเอาผ้าชูก้าพันตัวให้มิดชิด จุดกิ่งไม้รมควัน แล้วแบ่งกันคนหนึ่งควักรัง อีกคนคอยไล่ผึ้ง

ทำแบบนั้นน่ะช่วยลดการบาดเจ็บไปได้เยอะเลย

แต่ควั่งเหย่ดันไปเก็บน้ำผึ้งมาคนเดียวชิลๆ หน้าตาเฉยซะงั้น

จังหวะนี้เซมบาถึงกับแอบรู้สึกแวบหนึ่งว่า ตัวเองต่างหากที่เป็นคนนอกพื้นที่

"ก็โดนเล่นงานมาอย่างที่เห็นนี่ไง"

พูดพลาง ควั่งเหย่ก็หยิบผักเบี้ยใหญ่กับไทเกอร์นัทที่เก็บมาได้ออกมาด้วย

เซมบารีบคว้าของทั้งสองอย่างนั้นแล้วเดินออกไปข้างนอกทันที

"เดี๋ยวผมเอาพวกนี้ไปล้างให้ คุณพักผ่อนก่อนเถอะ"

จริงๆ ควั่งเหย่ไม่ได้รู้สึกเหนื่อยอะไรขนาดนั้นหรอก แต่มีคนช่วยก็ดีกว่าอยู่แล้ว

ระหว่างที่เซมบาไปล้างผัก ควั่งเหย่ก็ไม่ได้อยู่เฉย เขาคั้นแยกน้ำผึ้งออกมากรอกใส่โหลเตรียมไว้ กะว่าเย็นนี้จะทำเมนูไทเกอร์นัทคลุกน้ำผึ้ง จากนั้นเขาก็หยิบไก่ในตู้เย็นดินเผาออกมา ตั้งใจว่าจะเอามาย่างกิน

ของอร่อยขึ้นชื่อที่สุดในแอฟริกาตะวันออกแถบนี้ก็คือ ญาตมา โชมา

"เนียมา" แปลว่า "เนื้อ" ส่วน "โชมา" แปลว่า "ย่าง"

พอมารวมกัน ก็คือเนื้อย่างที่หากินได้ทั่วไปนั่นแหละครับ

ควั่งเหย่เริ่มจากการเลาะกระดูกไก่ออก แล้วหั่นเนื้อเป็นชิ้นพอดีคำ ล้างคราบเลือดออกให้สะอาดแล้วพักให้สะเด็ดน้ำ จากนั้นก็นำไปใส่กะละมัง หมักด้วยผงบาร์บีคิวกับน้ำขิง

จังหวะนั้นเอง เซมบาก็เดินกลับมาพอดี

"กลิ่นหอมจังเลย!"

เขาจ้องมองเนื้อไก่ที่ควั่งเหย่หมักไว้แล้วกลืนน้ำลายเอื๊อก

ควั่งเหย่ยิ้ม "เข้าเมืองตาหลิ่วก็ต้องหลิ่วตาตามสิครับ วันนี้เรามาทำเนื้อย่างกินกันหน่อย"

เซมบาดีใจสุดๆ เขาหยิบผักเบี้ยใหญ่แล้วเดินแยกไปอีกทาง เพื่อเตรียมสมุนไพรธรรมชาติมาให้ควั่งเหย่

ควั่งเหย่หยิบตะกร้าที่ใส่ไทเกอร์นัทขึ้นมา ค่อยๆ กัดเปลือกออกหนึ่งหัว เผยให้เห็นเนื้อสีขาวนวลข้างใน จากนั้นเขาก็จ่อมันไปที่หน้ากล้องไลฟ์

"ให้ผู้ชมชิมก่อนเลยครับ"

พูดจบเขาก็จัดการส่งเข้าปากตัวเอง เคี้ยวอยู่สองสามทีแล้วบอก

"เนื้อสัมผัสของไทเกอร์นัทจะแน่นๆ แต่มีความเหนียวนุ่มอยู่หน่อยๆ"

"พอลองเคี้ยวดู ตอนแรกจะสัมผัสได้ถึงรสหวานละมุนที่แผ่ซ่านไปทั่วลิ้น จากนั้นก็มีกลิ่นหอมนวลคล้ายถั่วตลบอบอวลอยู่ในปาก มิติของรสสัมผัสหลากหลายมากครับ"

คำบรรยายนี้ทำเอาคนดูในห้องไลฟ์น้ำลายสอขึ้นมาอีกรอบ

ควั่งเหย่ยิ้มบาง

"ของหวานหลังอาหารก็คือ… ไทเกอร์นัทคลุกน้ำผึ้งครับ"

พูดจบเขาก็เริ่มปอกเปลือกไทเกอร์นัทอย่างคล่องแคล่ว จากนั้นหยอดน้ำมันลงในกระทะเล็กน้อย พอน้ำมันเริ่มร้อนก็เทน้ำผึ้งตามลงไป

ตามด้วยการใส่ไทเกอร์นัทลงไปติดๆ

เขารีบผัดคลุกเคล้า เพื่อให้น้ำผึ้งเคลือบผิวไทเกอร์นัทจนทั่วถึง

ควั่งเหย่ยังโปรยเกลือลงไปพอประมาณ เพื่อช่วยชูรสชาติให้มีมิติยิ่งขึ้น

"จริงๆ เมนูนี้ควรต้องเอาไปอบในเตาอบสักหน่อย แต่ในเมื่ออุปกรณ์เรามีจำกัด รอให้มันเย็นตัวลงก็กินได้เหมือนกันครับ"

ควั่งเหย่พูดไปพลางเทไทเกอร์นัทคลุกน้ำผึ้งที่ผัดเสร็จแล้วลงจาน

จากเดิมที่เป็นไทเกอร์นัทสีขาวนวล พอผ่านความร้อนเข้าไป ก็กลายเป็นสีเหลืองนวลอ่อนๆ

ผิวด้านนอกเคลือบด้วยน้ำผึ้งใสแวววาว ส่งกลิ่นหอมหวานกำลังดี ไม่เลี่ยนชวนเอียนจนเกินไป

เซมบาไม่รอให้มันเย็นจัด หยิบกินเข้าปากหนึ่งเม็ดด้วยความใจร้อน

แล้วก็อุทานออกมาด้วยความตื่นเต้นทันที

"นี่มันอร่อยเกินไปแล้วมั้ง?!"

อาหารการกินของคนท้องถิ่นแถบนี้ค่อนข้างเรียบง่ายและตรงไปตรงมา น้ำผึ้งตีมาได้ก็กินเลย ไทเกอร์นัทขุดขึ้นมาได้ก็ยัดเข้าปากสดๆ แบบนั้นเลย

ไม่มีใครคิดจะเอาวัตถุดิบสองอย่างที่ดูไม่เข้ากันนี้มาปรุงร่วมกันเลยสักคน

เมนูไทเกอร์นัทคลุกน้ำผึ้งของควั่งเหย่จานนี้ ถือว่าเป็นการเปิดประตูสู่โลกอาหารใบใหม่ให้กับเซมบาเลยทีเดียว

เขาบอกว่าวันหน้าจะลองจับวัตถุดิบมาผสมผสานกันให้มากขึ้น ดูสิว่าจะรังสรรค์เมนูเด็ดประจำชีวิตขึ้นมาได้บ้างไหม

"จริงๆ พวกคุณก็ทำกันอยู่แล้วนี่" ควั่งเหย่เอ่ยขึ้น

เซมบาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามกลับ "คุณหมายถึง… เลือดวัวผสมนมวัวน่ะเหรอ"

ควั่งเหย่พยักหน้า

เซมบาหัวเราะร่า "จริงด้วยแฮะ หลังจานนี้คงมีความเป็นไปได้อีกตั้งเยอะแยะ"

พูดจบ เขาก็ยื่นถ้วยใบเล็กให้ควั่งเหย่

ข้างในบรรจุน้ำคั้นสีเขียวสดที่สกัดจากต้นผักเบี้ยใหญ่เอาไว้

ควั่งเหย่ไม่รอช้า รีบนำน้ำคั้นนั้นมาทาลงบนรอยที่ถูกผึ้งต่อยทันที

"เฮ้อ… ค่อยยังชั่วขึ้นเยอะเลย"