บทที่ 69 ของหวานหลังอาหาร

เบื้องหน้าของควั่งเหย่คือต้นไม้ต้นหนึ่ง

พูดให้ชัดกว่านั้นก็คือ มันเป็นต้นไม้ที่ตายซากไปแล้ว

แม้ตัวต้นจะตายไปนานมากแล้ว แต่รากไม้ยักษ์ของมันยังคงยึดเกาะผืนดินแห่งนี้ไว้แน่นหนา

ในตอนนี้ เสียงสัญญาณจากเรดาร์อาหารดังลากยาวไม่ขาดสาย

ควั่งเหย่เพียงแค่กวาดสายตามองรากไม้นั้นแวบเดียว ก็เข้าใจทันทีว่ามีของอร่อยซ่อนอยู่ตรงไหน

บรรดาชาวเน็ตในห้องไลฟ์ต่างงงงวยว่าควั่งเหย่จ้องมองต้นไม้แห้งต้นนี้ทำไม และคิดจะทำอะไรกันแน่

“นึกไม่ถึงเลยว่าวันนี้จะมีของหวานให้กินด้วยแฮะ”

ควั่งเหย่ยิ้มพลางปรับมุมกล้องให้หันไปทางรากไม้ยักษ์

จากนั้นก็หยิบขวานเล่มเล็กออกมาจากกระเป๋าเป้

เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง ลงมือจามขวานใส่รากไม้นั้นทันที

ด้วยความคมกริบของขวานประกอบกับแรงมหาศาลของควั่งเหย่ เพียงแค่ไม่กี่ครั้ง รากไม้ก็ปรากฏโพรงโหว่ขึ้นมา

ควั่งเหย่สลับไปใช้พลั่ว ขุดขยายจากรูนั้นออกไปรอบๆ

เศษไม้ปลิวว่อน โพรงบนรากไม้ถูกขุดให้ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ

กล้องอุปกรณ์ไลฟ์ซูมถอยหลังออกมาเล็กน้อย

เพียงชั่วพริบตา แฟนคลับในห้องไลฟ์ก็เริ่มแตกตื่นกันแล้ว

【เชี่ย! บนต้นไม้นั่นมันตัวอะไรยั้วเยี้ยเต็มไปหมดวะ?!!】

【ฝันกลางวันแสนสั้น: …เหมือนจะเป็นฝูงผึ้งนะ】

【เอ่อ นี่มันผึ้งจริงดิ? ทำไมตัวดูเบ้อเริ่มเทิ่มขนาดนั้นล่ะ อ๊ากกก!!!】

【เหมยไคเอ้อร์ตู้: แหวะ! คนเป็นโรคกลัวรูเห็นแล้วขนลุกซู่เลย ไม่ไหวจริงๆ】

เมื่อครู่ควั่งเหย่สังเกตเห็นแล้วว่ามีผึ้งไต่ยั้วเยี้ยเกาะกลุ่มกันแน่นอยู่บนลำต้น

ถึงได้เริ่มลงมือจามรากไม้นั่น

เขาประเมินว่าใต้รากไม้น่าจะมีรังผึ้ง และมีน้ำผึ้งหวานฉ่ำรอคอยเขาอยู่

ควั่งเหย่ตั้งหน้าตั้งตาขุดเนื้อไม้อย่างมีสมาธิ

ฝูงผึ้งเริ่มสัมผัสได้ถึงการบุกรุก จึงพากันบินว่อนรอบตัวเขาอย่างกระสับกระส่าย

ชาวเน็ตในห้องไลฟ์ใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ จนมาจุกที่คอหอย

การโดนผึ้งต่อยไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเลยสักนิด

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผึ้งในแถบแอฟริกาตะวันออกพวกนี้

ถ้าโดนผึ้งจำนวนมากรุมต่อยหลายๆ แผลจนพิษสะสมในร่างกาย ผลที่ตามมามันเกินจะจินตนาการได้จริงๆ

ถึงจะไม่รู้สายพันธุ์ของผึ้งพวกนี้แน่ชัด แต่ชาวเน็ตก็รู้ดีว่าไอ้ตัวพวกนี้ยิ่งเยอะยิ่งไม่น่าไว้ใจ

ทว่าควั่งเหย่กลับดูนิ่งสนิท

“นี่คือผึ้งแอฟริกาตะวันออกครับ จริงๆ แล้วเมื่อเทียบกับผึ้งสายพันธุ์อื่น ขนาดตัวของพวกมันค่อนข้างเล็ก เพื่อให้บินลัดเลาะและซอกแซกผ่านพุ่มดอกไม้ได้คล่องตัวขึ้น”

ในตอนนี้มีผึ้งแอฟริกาตะวันออกตัวหนึ่งบินมาเกาะข้างแก้มของควั่งเหย่แล้ว

เขาส่ายหัวเบาๆ ผึ้งตัวนั้นก็บินหวือออกไปด้านข้าง จากนั้นก็มีผึ้งจำนวนมากขึ้นบินกรูเข้ามาหาควั่งเหย่

แฟนคลับในห้องไลฟ์แทบจะร้อนใจจนเป็นบ้า

【บิสกิตสอดไส้: อ๊าก! สตรีมเมอร์ถอยก่อนเถอะ ผึ้งเยอะขนาดนี้มองไม่เห็นหรือไง?】

【โสมกับน้ำส้มสายชูไม่ถูกกัน: ความอยากกินของสตรีมเมอร์นี่มันรุนแรงขนาดนี้เลยเหรอ ข้าน้อยขอคารวะ】

【พี่ชาย รีบหนีเร็ว หน้าเสียโฉมขึ้นมาจะทำยังไงเนี่ย แงงงง!】

【สตรีมเมอร์คือสายกินพันธุ์แท้แบบไร้ข้อกังขา คอนเฟิร์ม】

ควั่งเหย่เห็นว่าขุดโพรงไม้ได้จังหวะแล้ว ก็ยื่นมือเข้าไปล้วงทันที

ผลปรากฏว่าฝูงผึ้งคล้ายกับถูกควั่งเหย่บีบจุดตายเข้าให้ พวกมันเริ่มพุ่งตัวออกมาด้วยท่าทีดุร้าย หมายจะต่อยควั่งเหย่ให้ร่วงให้ได้!

ควั่งเหย่ส่งเสียง “จิ๊” ในลำคออย่างรำคาญใจ จากนั้นก็ยกพลั่วในมือขึ้นแล้วเหวี่ยงขวับตามสัญชาตญาณ!

ก่อนจะตวัดกลับไปอีกทิศทางหนึ่งอย่างรวดเร็ว—

ชั่วพริบตานั้น ผึ้งที่บินวนเวียนอยู่รอบตัวควั่งเหย่ดูเหมือนจะร่วงกราวไปเกินครึ่ง…

ชาวเน็ตในห้องไลฟ์ต่างคิดว่าสตรีมเมอร์เริ่มลนลาน เลยเหวี่ยงมั่วๆ ไปงั้น ไม่น่าจะช่วยอะไรได้มากนัก

‘ตอนนี้มารีบร้อน แล้วเมื่อกี้ทำไมไม่หนีล่ะ?’

คอมเมนต์ในห้องไลฟ์รัวพรึ่บพรั่บอยู่พักหนึ่ง

แต่พอควั่งเหย่ยื่นหน้าพลั่วมาไว้ใต้กล้อง คอมเมนต์ก็หยุดชะงักไปทันที—

ภาพที่ปรากฏคือฝูงผึ้งนอนเรียงรายเป็นแถวเป็นแนวอยู่บนหน้าพลั่ว…

ซากผึ้งเรียงกันเป็นระเบียบเรียบร้อย ดูท่าคงไม่ต้องทรมานอะไรมาก

ควั่งเหย่เองก็แอบประหลาดใจอยู่เหมือนกัน

ระบบบอกแค่สั้นๆ ว่า “เสริมสมรรถภาพร่างกาย” แต่มันกลับทำให้เขามีสายตาอันเฉียบคมและความเร็วประหนึ่งสายฟ้าแลบ

เขาถึงกับสงสัยเลยว่าตอนนี้ตัวเองจะมีภูมิคุ้มกันพิษรอบด้านหรือเปล่า

เสียงหวานใสน่ารักของเสี่ยวโหยวดังขึ้นในหัว:

【ติ๊ง—— ดูเหมือนท่านโฮสต์จะต้องการให้เสี่ยวโหยวช่วยไขข้อข้องใจสินะคะ】

【ปัจจุบันระดับการเสริมสร้างร่างกายของท่านพัฒนาถึงขั้นสูงสุดแล้ว มีความสามารถในการต้านทานพิษอย่างยอดเยี่ยมค่ะ】

【ระบบภูมิคุ้มกันและกระบวนการทางชีวเคมีเฉพาะตัวภายในร่างกายของท่านในตอนนี้ สามารถสลายพิษหรือทำให้พิษจากแหล่งกำเนิดที่หลากหลายหมดฤทธิ์ลงได้ค่ะ】

ควั่งเหย่เบิกตากว้าง

ไม่นึกเลยว่าตัวเองจะปลดล็อกสกิลที่โคตรเทพขนาดนี้ได้แบบไม่รู้ตัว!

งี้แปลว่าเขาจะเอาพวกงูพิษมากินเล่นเป็นขนมแท่งเผ็ดได้ด้วยเลยมั้ยเนี่ย?!

แบบนี้ก็แปลว่าปล่อยให้ผึ้งต่อยได้ตามสบายเลยใช่รึเปล่า?

ควั่งเหย่วางพลั่วลง แล้วนั่งแหมะลงบนพื้นอย่างไม่ยี่หระ

ฝูงผึ้งเห็นเขาทำแบบนั้น ก็บินหึ่งๆ เข้ามาล้อมอีกระลอก

ควั่งเหย่ไม่มีความกลัวเลยสักนิด แถมตอนนี้ยังแอบขำด้วยซ้ำ

“เข้ามาเลย ไอ้พวกผึ้งน้อยไร้เดียงสา สิ่งที่ฆ่าฉันไม่ตายจะทำให้ฉันแกร่งขึ้นโว้ย!!”

ชาวเน็ตในห้องไลฟ์: “…”

【เดย์เดย์อัพ: สตรีมเมอร์เบียวขั้นสุด คอนเฟิร์ม】

【พรืดดด 5555 สตรีมเมอร์โคตรเบียวเลย จะขำตายอยู่แล้ว】

ควั่งเหย่ได้กวนประสาทสักนิดก็อารมณ์ดี แต่คำพูดประโยคถัดมาของเสี่ยวโหยวทำให้เขาขำไม่ออกอีกต่อไป——

【เสี่ยวโหยวต้องขอเตือนท่านโฮสต์นะคะ แม้ว่าร่างกายจะได้รับการเสริมสร้างถึงขั้นสูงสุดแล้ว แต่ความรู้สึกเจ็บปวดยังคงอยู่นะคะ】

วินาทีต่อมา ควั่งเหย่ก็กดเปิดไฟแช็กเสียงดัง “แชะ” อย่างเด็ดขาด ก่อนจะหักกิ่งไม้แห้งแถวนั้นมาจุดไฟทันที

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเปลวไฟ ฝูงผึ้งก็เลือกที่จะถอยทัพไปอย่างไม่ลังเล…

ควั่งเหย่มองหลังมือที่เริ่มบวมแดงขึ้นเรื่อยๆ พลางขมวดคิ้วถอนหายใจในใจ:

‘เสี่ยวโหยวครับ ทำไมไม่บอกให้เร็วกว่านี้เล่า?’

【เอ่อ… เสี่ยวโหยวนึกว่าเป็นสามัญสำนึกทั่วไปซะอีกค่ะ】

โดนเสี่ยวโหยวสวนกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแบบนั้น ควั่งเหย่ถึงกับหน้าเจื่อนไปเล็กน้อย

“งั้นก็… ไว้เจอกันใหม่นะ”

【ได้เลยค่ะ! ท่านโฮสต์เรียกเสี่ยวโหยวได้ตลอดเลยนะ บ๊ายบายค่า!】

ควั่งเหย่ถือคบเพลิงในมือข้างหนึ่งพลางล้วงมือเข้าไปในโพรงไม้ อีกไม่กี่วินาทีต่อมา เขาก็หยิบรังผึ้งสีเหลืองทองอร่ามออกมาหลายชิ้น

น้ำผึ้งสีเหลืองทองเข้มข้นอัดแน่นอยู่ในช่องรวงรูปหกเหลี่ยม ยิ่งต้องแสงอาทิตย์อัสดงก็ยิ่งดูน่ากินสุดๆ

ควั่งเหย่หยิบขึ้นมาชิ้นหนึ่งแล้วยื่นจ่อหน้ากล้อง

“นี่คือของขวัญจากธรรมชาติ หรือที่เรียกกันติดปากว่า… ขนมหวานหลังอาหารของควั่งเหย่ครับ”

พูดจบ เขาก็ก้มหน้ากัดไปคำใหญ่

น้ำผึ้งหวานฉ่ำทะลักออกมาทันทีที่กัด กลิ่นหอมละมุนเข้มข้นฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งปาก

ความหวานนี้ทำให้คนเรารู้สึกมีความสุขได้จริงๆ สินะ

“น้ำผึ้งธรรมชาติแท้ๆ รสชาติไม่หวานเลี่ยนเหมือนน้ำผึ้งแปรรูปหรอกครับ แต่มันคงรสสัมผัสแบบดั้งเดิมเอาไว้ครบถ้วน”

ปกติเวลาควั่งเหย่กินอะไรก็ดูน่าอร่อยไปหมดอยู่แล้ว พอมาพูดอธิบายแบบนี้ ชาวเน็ตในห้องไลฟ์ต่างก็น้ำลายสอกันเป็นแถบ

ของดีขนาดนี้ ย่อมต้องเก็บไว้แบ่งปันให้พวกพ้อง

ควั่งเหย่จัดการเขี่ยตัวอ่อนผึ้งสีขาวจั๊วะบนรวงผึ้งออกอย่างชำนาญ จากนั้นก็หาใบไม้ขนาดใหญ่แถวนั้นมาห่อรวงผึ้งเอาไว้อย่างระมัดระวัง แล้วเก็บเข้าไปในแหวนมิติตรงจุดที่มุมกล้องมองไม่เห็น

ควั่งเหย่เดินฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี มุ่งหน้ากลับที่พักท่ามกลางแสงอาทิตย์อัสดง

แต่ระหว่างทาง เขากลับไม่ได้รู้สึกสบายตัวนัก

รอยที่โดนผึ้งต่อยหลายจุดเริ่มแผลงฤทธิ์ปวดตุบๆ ขึ้นมาแล้ว

ชาวเน็ตในห้องไลฟ์ถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่า บริเวณลำคอของสตรีมเมอร์มีรอยบวมแดงเป็นปื้น

นั่นคือร่องรอยการปกป้องรังของฝูงผึ้ง และเป็นเครื่องยืนยันถึงวีรกรรมสุดซ่าของสตรีมเมอร์สายขบถคนนี้ได้เป็นอย่างดี…