บทที่ 68 ปลดล็อกรางวัล!

ความเหนือกว่าทางสายเลือดของเลี่ยเลี่ยที่มีต่อเจ้าเสือดำนั้น แค่เสียงคำรามเดียวก็ชัดเจนแล้ว

แต่ควั่งเหย่นี่สิเป็นอะไรไป จังหวะที่หดตัวหนีโดยสัญชาตญาณเมื่อครู่ทำเอาคนดูในห้องไลฟ์ขำกันกระจาย

ควั่งเหย่รู้สึกเขินนิดๆ เขาเลยแก้เก้อด้วยการนั่งยองๆ ลงข้างตัวเจ้าเสือดำพลางว่า

"นี่… ก็พี่นายขอให้ผมช่วยนะ ช่วยเลิกทำหน้าบอกบุญไม่รับขนาดนั้นจะได้ไหม"

ปกติเสือดำก็หน้าตายอยู่แล้ว แต่พอบวกกับคำพูดควั่งเหย่เข้าไป… มันแทบจะกลอกตาใส่จนเห็นตาขาวเลยทีเดียว

ควั่งเหย่ทำเสียงจิ๊ปากในลำคอเบาๆ

ไอ้ตัวนี้นี่นิสัยเสียพอกับหน้าตาเลยแฮะ

พวกสัตว์ที่ต่อคิวรอให้เขาจัดกระดูกน่ะมีตั้งเยอะตั้งแยะ แต่นอกจากเจ้าก้อนดำทะมึนตัวนี้แล้ว ก็ไม่มีใครกล้าทำท่าทางฮึดฮัดใส่เขาหรอกนะ

ควั่งเหย่เหลือบตามอง เลี่ยเลี่ยกำลังจ้องตรงมาที่เขาเขม็งโดยไม่กะพริบตาแม้แต่นิดเดียว

ควั่งเหย่ต้องรีบตั้งสติในทันที…

เขาวางมือลงบนแผ่นหลังของเสือดำ สัมผัสได้ชัดเจนว่ากล้ามเนื้อหลังของมันเกร็งขึ้นมาทันทีที่เขาแตะถูก

เจ้าเสือดำครางฮึ่มฮ่ำต่ำๆ ในลำคอ น้ำเสียงนั้นเจือความกังวลและท่าทีต่อต้านอย่างเห็นได้ชัด

"ผ่อนคลายหน่อย ไม่ต้องเกร็ง"

ในชั่วพริบตา ควั่งเหย่ก็สัมผัสได้ถึงความไม่ยินยอมที่แวบเข้ามาในหัวมัน แถมยังแฝงความรำคาญใจนิดๆ อีกต่างหาก

ให้ตายสิ นิสัยเจ้าเสือดำตัวนี้มันแสบไม่เบาเลยจริงๆ…

ทว่าควั่งเหย่ยังคงตรวจดูบาดแผลตามตัวมันอย่างใจเย็น

ยิ่งตรวจดูเขาก็ยิ่งตกใจ

รอยแผลเล็กใหญ่ทั่วตัวมันดูสะเปะสะปะไปหมด

จุดที่สาหัสที่สุดคงหนีไม่พ้นรอยแผลฉกรรจ์ที่ลากยาวตั้งแต่หลังลงมาถึงสีข้าง แม้จะสมานตัวดีแล้วก็ตาม

แต่ถึงอย่างนั้น สภาพของมันก็ยังดูน่าหวาดเสียวอยู่ดี

หลังจากได้เห็นแม่ของกุยซื่อมาก่อนหน้านี้ ควั่งเหย่ก็ทึ่งอยู่แล้ว แต่พลังในการฟื้นตัวของเจ้าเสือดำตัวนี้กลับเหนือจินตนาการไปไกลยิ่งกว่านั้นอีก!

อันที่จริง ควั่งเหย่พอจะเดาสาเหตุที่ทำให้ท่าเดินของเจ้าเสือดำตัวนี้ดูผิดปกติออกแล้ว… ข้อสะโพกเคลื่อน

ข้อสะโพกคือข้อต่อสำคัญที่เชื่อมระหว่างขาหลังกับกระดูกเชิงกราน เมื่อไหร่ที่หัวกระดูกต้นขาตรงข้อสะโพกหลุดออกจากเบ้าสะโพก มันจะทำให้การเคลื่อนไหวของขาหลังถูกจำกัด ไม่สามารถงอ ยืด หรือออกแรงได้ตามปกติ

เวลาที่เจ้าเสือดำตัวนี้เดิน จะเห็นได้ชัดเลยว่าขาหลังของมันไม่มีแรง ได้แต่ลากขาเคลื่อนไปข้างหน้าช้าๆ เท่านั้น

ตอนที่ควั่งเหย่คลำไปตามข้อสะโพกขาหลังข้างซ้ายของมัน เขาก็พบจุดที่กระดูกเคลื่อนอยู่ ตรงนั้นนูนขึ้นมานิดหนึ่ง ซึ่งผิดแปลกไปจากโครงสร้างกระดูกปกติอย่างเห็นได้ชัด

ควั่งเหย่ยืดตัวขึ้น สูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะพูดกับมันว่า

"หลังจากนี้อาจจะเจ็บหน่อยนะ นายต้องทนเอาไว้ล่ะ"

เสือดำเหลือบมองควั่งเหย่แวบหนึ่ง ราวกับจะบอกว่า

"ดูถูกกันเกินไปแล้ว"

ควั่งเหย่หัวเราะเบาๆ อย่างช่วยไม่ได้

"เออๆ ก็นะ ผมคงพูดมากเกินไปหน่อย"

ทว่าในจังหวะที่พูดจบนั่นเอง ควั่งเหย่ก็อาศัยจังหวะเผลอ ใช้สองมือจับขาหลังข้างซ้ายของเสือดำเอาไว้มั่น แล้วออกแรงดึงและดันกลับเข้าที่อย่างเฉียบขาด—

"กร๊อบ!"

เสียงกระดูกลั่นดังกร๊อบเข้าที่อย่างชัดเจนภายในถ้ำ

ชาวเน็ตในห้องไลฟ์ที่ได้ยินเสียงนี้เต็มสองหู ต่างพากันซี้ดปากหน้าจอกันระงมด้วยความเสียวไส้!

เจ็บชัวร์ไม่ต้องสืบ

เพราะลำตัวของเจ้าเสือดำตัวน้องกระตุกเฮือกอย่างแรงทันที!

ทว่ามันยังคงรักษาร่างกายให้อยู่ในท่าทางเดิม ไม่ขยับเขยื้อนหนีไปแม้แต่เซนเดียว!

บนใบหน้าของเสือดำไม่มีแววแห่งความเจ็บปวดปรากฏให้เห็นเลยสักนิด มีเพียงเสียงหายใจหอบถี่ที่คอยระบายความเจ็บปวดออกมาเท่านั้น

"ลูกผู้ชายตัวจริงว่ะ"

ควั่งเหย่ยิ้มพลางใช้มือกดนวดแผ่นหลังของเสือดำเบาๆ ซึ่งถ้าจะบอกว่านวด คงพูดได้ว่าเป็นการปลอบโยนเสียมากกว่า

เลี่ยเลี่ยเดินเข้ามาใกล้ในจังหวะนี้ มันมองดูเสือดำด้วยความตื่นเต้น

เหมือนกำลังจะบอกว่า "เป็นไงล่ะ สบายตัวชัวร์เลยใช่ไหมล่ะ?"

ทว่าเสือดำยังคงหน้านิ่งไม่เปลี่ยน มีเพียงลมหายใจที่ค่อยๆ กลับมาสงบลงเรื่อยๆ ภายใต้การกดนวดของควั่งเหย่

การนวดคลายเส้นยังคงดำเนินต่อไป แววตาของเสือดำจากที่เคยแจ่มชัดก็เริ่มลอยเคลิ้มลงเรื่อยๆ

กระทั่งเปลือกตาของมันยังเริ่มหย่อนตกลงมาอย่างควบคุมไม่อยู่…

ควั่งเหย่ยืดคอชะโงกไปมองแวบหนึ่งแล้วหัวเราะหึๆ

"สบายล่ะสิ?"

ได้ยินเสียงทัก เสือดำตัวน้องก็เบิกตากว้างขึ้นมาทันควัน มันย่นจมูกใส่

แล้วพ่นลมหายใจฮึดฮัดทีหนึ่ง หวังจะกลบเกลื่อนความกระอักกระอ่วนที่เกือบจะเคลิ้มหลับไปเมื่อครู่

เลี่ยเลี่ยเดาะลิ้นเบาๆ เห็นได้ชัดว่ามันรู้ไส้รู้พุงนิสัยน้องชายตัวเองดีที่สุด

ต่อให้สบายแค่ไหน ฟอร์มก็ต้องจัดไว้ก่อน…

รอยยิ้มยังคงแต้มอยู่บนใบหน้าของควั่งเหย่

"ลองเดินดูสักสองก้าวไหมล่ะ?"

เสือดำทำตามคำพูดของควั่งเหย่ มันหยัดตัวลุกขึ้นยืน

มันก้มมองขาของตัวเอง จากนั้นค่อยๆ ยืดตัวตรงแล้วก้าวเท้าแรกออกไป

หนึ่งก้าว สองก้าว…

ประกายดาวในดวงตาของเสือดำยิ่งมายิ่งสว่างไสว!

ฟู่~

เบาสบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน!

ในที่สุดเสือดำก็เลิกทำหน้าตาย มันเบิกตากลมโตสีอำพันคู่นั้น จ้องมองควั่งเหย่ด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตา

ส่วนควั่งเหย่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ยิ้มจนตาหยีเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว แต่ปากยังคงกวนประสาทไม่เลิก

"ไม่ต้องขอบคุณหรอกนะ วันหลังก็ทำตัวดีๆ กับผมหน่อยแล้วกัน"

เสือดำกลับมาตีหน้าตายในทันควัน พยายามสะกดกลั้นความรู้สึกอยากกลอกตาใส่ไว้อย่างสุดชีวิต

ควั่งเหย่หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก

"เลี่ยเลี่ย น้องนายมันจะเลือดเย็นเกินไปหน่อยแล้วมั้ง?"

เลี่ยเลี่ยยกขาหน้าขึ้นมา แล้วก้มลงเลียอย่างตั้งอกตั้งใจเหมือนงานยุ่งมาก

จากนั้นก็หลบสายตาควั่งเหย่ แล้วหันหลังเดินทอดน่องกลับเข้าไปในถ้ำหน้าตาเฉย

เลี่ยเลี่ย: ไม่เกี่ยวกับฉัน จัดการให้ไม่ได้สักนิด ขอบใจนะ

ควั่งเหย่รู้สึกว่าตัวเองช่างน่าสงสารเหลือเกิน…

"อ้าว พวกนายนี่มันยังไงกันเนี่ย…"

ควั่งเหย่ยื่นมือออกไปทางแผ่นหลังของเลี่ยเลี่ย—

เสือดำจ้องมองควั่งเหย่อย่างลึกซึ้งแวบหนึ่ง จากนั้นก็หันหลัง เดินตามเลี่ยเลี่ยไปยืนอยู่อีกฝั่งอย่างสง่างาม

เลี่ยเลี่ยยืนอยู่เบื้องหน้า ส่วนเสือดำตัวน้องยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง ทั้งคู่หันมามองควั่งเหย่พร้อมกัน

สายตาของเสือดำตัวน้อยเยียบเย็น ส่วนแววตาของเลี่ยเลี่ยแผ่แรงกดดันออกมาเองตามธรรมชาติ ราวกับ "นักฆ่ามือหนึ่ง" กับเงาตามตัวของมัน…

รัศมีความเท่ระเบิดจนห้องไลฟ์แทบแตก!

ควั่งเหย่มือไวตาไว รีบบันทึกภาพช็อตล้ำค่านี้ไว้ทันที เหล่าชาวเน็ตต่างส่งเสียงฮือฮากันจ้าละหวั่น บอกเป็นเสียงเดียวกันว่าโดนภาพนี้กระแทกตาเข้าอย่างจัง ชั่วพริบตาเดียวของขวัญก็ปลิวกระหน่ำรัวๆ!

ทันใดนั้น เสียงหวานใสนุ่มฟูของระบบเสี่ยวโหยวก็ดังขึ้น ถ้าฟังดีๆ จะรู้สึกได้ถึงความขำขันปนอยู่ในน้ำเสียงนิดๆ…

【ติ๊ง—— ยินดีด้วยค่ะท่านโฮสต์! ยอดผู้ชมในห้องไลฟ์ทะลุ 5,000 คนแล้ว ปลดล็อก ‘เรดาร์ค้นหาอาหาร’ ค่ะ เพียงท่านโฮสต์เข้าใกล้วัตถุดิบที่กินได้ในป่า เรดาร์จะส่งเสียงแจ้งเตือนอัตโนมัติ ยิ่งเข้าใกล้เสียงจะยิ่งดัง ยิ่งถอยห่างเสียงจะยิ่งเบาลงนะคะ】

สกิลนี้สำหรับควั่งเหย่แล้ว มันโคตรจะยอดเยี่ยม!

ในป่าในดงแบบนี้ การเติมท้องให้อิ่มคือภารกิจสำคัญอันดับหนึ่งเชียวนะ!

ควั่งเหย่ที่เมื่อครู่ยังยิ้มไม่ออก ตอนนี้ฉีกยิ้มแป้นขึ้นมาทันที เขาหันไปพูดกับเลี่ยเลี่ย:

"ผมต้องกลับแล้ว ไปด้วยกันไหม"

เลี่ยเลี่ยหันไปมองเสือดาวดำ ตัวที่เพิ่งจะลุกขึ้นยืนกลับนั่งแปะลงไปใหม่ ควั่งเหย่เข้าใจดี พี่ชายยังต้องคอยดูแลน้องชายนี่นะ

"งั้นผมชิ่งก่อนล่ะ"

ควั่งเหย่โบกมือลาสองพี่น้องเสือดาว กะว่าพอพ้นถ้ำไปก็จะลองของใหม่อย่างเรดาร์ค้นหาอาหารดูสักหน่อย

สองพี่น้องมองส่งควั่งเหย่เดินท่อมๆ ออกจากถ้ำไป ควั่งเหย่เปิดใช้สกิลซ่อนกลิ่นกายพลางสอดส่องสายตามองรอบทิศอย่างระแวดระวัง เมื่อมั่นใจว่าไม่มีสิ่งผิดปกติแล้วจึงค่อยก้าวพ้นปากถ้ำออกมา

พอออกมาถึงเพิ่งรู้ว่า แสงอัสดงแอบย่องมาเยือนตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ มันโอบอุ้มทุ่งหญ้าสะวันนาไว้ในอ้อมกอดสีฟักทอง อบอุ่นละมุนตายิ่งนัก

ควั่งเหย่อารมณ์ดีสุดๆ ไม่เพียงคลี่คลายความลับของเลี่ยเลี่ยได้ แต่ยังได้ช่วยเหลือน้องชายของมันอีกด้วย ยอดผู้ชมในห้องไลฟ์ก็ทะลุเป้า แถมยังปลดล็อกสกิลสุดเจ๋งแบบนี้มาได้ อารมณ์จะไม่ดีได้ยังไงไหว!

ขณะที่ควั่งเหย่กำลังเดินฮัมเพลงกลับอย่างสบายอารมณ์ ในหัวพลันมีเสียง ‘ติ๊ดๆ ติ๊ดๆ’ ดังขึ้นมา

ตอนแรกเสียงยังไม่ดังเท่าไร พอเขาเดินหน้าไปเรื่อยๆ เสียงก็เริ่มถี่ขึ้น

กระทั่งควั่งเหย่เดินมาถึงดงพุ่มไม้แห่งหนึ่ง เสียงเรดาร์ก็ดังรัวขึ้นจนเปลี่ยนจากจังหวะปกติกลายเป็นเสียง ‘ติ๊ดๆ’ แบบถี่กระชั้นแทน