บทที่ 52 เมืองหลวงขอความช่วยเหลือ

"วันที่สอง สิบโมงเช้า หอประชุมใหญ่ของโรงเรียน"

นี่คือข้อความที่ครูประจำชั้นอย่างเหล่าจางส่งมา

เฉินนั่วไม่ได้แปลกใจกับการจัดตารางแบบนี้เลย สำหรับโรงเรียนมัธยมปลายในอำเภอ การที่เด็ก ม.6 ได้หยุดช่วงวันหยุดยาวแค่วันเดียวก็ถือว่าปรานีมากแล้ว

คุยกันไม่กี่ประโยค เฉินนั่วก็สะพายกระเป๋าตรวจตั๋วขึ้นรถไฟเรียบร้อย เย่ซานจองที่นั่งชั้นธุรกิจวีไอพีให้เขา

สำหรับคนอื่น เทศกาลวันชาติวันที่หนึ่งตุลาคมคือสมรภูมิแย่งชิงตั๋ว แต่สำหรับตระกูลเย่ การหาตั๋วสักใบง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปาก

ที่นั่งวีไอพีนอกจากจะกว้างขวางขึ้นมาหน่อยก็ไม่มีอะไรพิเศษ นั่งไปสักพักเฉินนั่วก็เริ่มเบื่อ

เขาหยิบแล็ปท็อปขึ้นมาเปิดเข้าเว็บไซต์ของ Inventiones Mathematicae เพื่อตรวจดูสถานะของวิทยานิพนธ์ และก็เป็นไปตามคาด สถานะเปลี่ยนเป็น completed-accept แล้ว

นี่หมายความว่าวิทยานิพนธ์ของเขาผ่านการตรวจสอบเบื้องต้นของเว็บไซต์เรียบร้อยแล้ว นั่นก็คือการตรวจรูปแบบ

ตอนนี้กำลังอยู่ในขั้นตอนที่บรรณาธิการวิชาการเฉพาะทางตรวจสอบเนื้อหา

หากบรรณาธิการทำงานได้เร็วพอ บางทีช่วงกลางหรือปลายเดือนตุลาคมนี้ วิทยานิพนธ์เล่มนี้ก็น่าจะได้รับการตีพิมพ์

เขาไม่กังวลแม้แต่น้อยว่าจะไม่ได้ตีพิมพ์ ขนาดระบบยังประเมินให้คะแนนสูงลิ่วเพื่อยืนยันมาแล้ว หากผู้ประเมินยังหาข้อผิดพลาดเจอได้อีก เขาก็คงต้องกังขาในฝีมือของบรรณาธิการแล้วล่ะ

ในขณะที่เขากำลังดูสถานะวิทยานิพนธ์อยู่นั้น อีกฟากหนึ่งของมหาสมุทร แอนดรูว์ ไวลส์ ศาสตราจารย์ด้านคณิตศาสตร์แห่งพรินซ์ตัน ซึ่งเป็นบรรณาธิการวิชาการรับเชิญของ Inventiones Mathematicae กำลังคำนวณตรวจสอบข้อคาดการณ์ของโจวฉบับเฉินนั่วซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เขาตรวจทานไปพลาง เอ่ยปากชื่นชมการพิสูจน์ของเฉินนั่วไม่หยุดปาก

หลังจากดูข้อมูลในเว็บไซต์อยู่ครู่หนึ่ง เฉินนั่วก็หลับตาลง เริ่มศึกษาวิจัยข้อคาดการณ์จำนวนเฉพาะคู่แฝด

อันที่จริงข้อคาดการณ์จำนวนเฉพาะคู่แฝดนั้นเข้าใจง่ายมาก แม้แต่นักเรียนมัธยมต้นหรือมัธยมปลายก็ยังเข้าใจได้

ก่อนอื่นต้องทำความเข้าใจก่อนว่าจำนวนเฉพาะคืออะไร จำนวนเฉพาะคือจำนวนธรรมชาติที่มากกว่า 1 ซึ่งไม่มีจำนวนธรรมชาติอื่นใดหารลงตัวนอกจาก 1 และตัวมันเอง

ส่วนจำนวนเฉพาะคู่แฝด พูดง่ายๆ ก็คือคู่ของจำนวนเฉพาะที่มีผลต่างเท่ากับ 2 เช่น 3 กับ 5, 5 กับ 7…

ในปี 1900 ฮิลเบิร์ตได้อธิบายไว้ว่า มีจำนวนเฉพาะ p อยู่เป็นอนันต์ที่ทำให้ p+2 เป็นจำนวนเฉพาะด้วย นั่นคือ

คู่จำนวนเฉพาะ (p, p+2) เรียกว่าจำนวนเฉพาะคู่แฝด

เวลาล่วงเลยไปท่ามกลางการค้นคว้า จนกระทั่งพนักงานบนรถไฟเข้ามาเตือนให้เตรียมตัวลงจากขบวน เขาถึงเพิ่งทำความเข้าใจเศษชิ้นส่วนความรู้ที่ได้รับมาได้ราวๆ เจ็ดแปดส่วน หากอยากจะเข้าใจปรุโปร่งทั้งหมด อย่างน้อยคงต้องใช้เวลาอีกหลายวัน

พอก้าวเท้าออกจากสถานีรถไฟความเร็วสูง เวลาก็ปาเข้าไปหกโมงเย็นแล้ว พ่อของเฉินนั่วกับเฉินเสี่ยวโหรวน้องสาวมารอรับอยู่ด้านนอกเรียบร้อย

พ่อของเฉินนั่วที่ไม่ได้เจอหน้าลูกชายมานานกว่าครึ่งปีดูดีใจเป็นพิเศษ ส่วนน้องสาวก็เกาะแขนเซ้าซี้ทวงของฝากไม่หยุด

บรรยากาศอันอบอุ่นภายในรถทำให้เฉินนั่วรู้สึกอิ่มเอมใจอย่างยิ่ง

พอกลับถึงบ้าน แม่ก็ทำกับข้าวไว้เต็มโต๊ะ ทั้งคุณปู่คุณย่าก็อยู่กันพร้อมหน้า ทุกคนพูดคุยหยอกล้อกันอย่างมีความสุข

"พ่อครับ ในบัตรใบนี้มีเงินอยู่สิบล้าน พ่อหาเวลาเอาไปซื้อบ้านหลังใหญ่ขึ้นสักหลังเถอะครับ!"

หลังกินอิ่มหนำสำราญ ทุกคนก็นั่งจิบชา เฉินนั่วหยิบบัตรธนาคารใบหนึ่งออกมาวางบนโต๊ะ

พรวด!

พ่อพ่นน้ำชาในปากออกมาทันที

"สิบล้านเนี่ยนะ?!"

พ่ออุทานเสียงหลง ก่อนจะหันมามองเฉินนั่วด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "เฉินนั่ว แกไปเอาเงินมาจากไหน?"

ปู่ของเฉินนั่วก็พลอยนั่งหลังตรงขึ้นมาทันที "เสี่ยวเฉิน แม้บ้านเราจะไม่ใช่ตระกูลร่ำรวยมหาศาล แต่ก็พอกินพอใช้ คนเราต้องเดินให้ตรง นั่งให้ตรง เงินที่ได้มาโดยมิชอบห้ามแตะต้องเด็ดขาด!"

"พี่คะ หนูได้ยินมาว่าพี่เขียนโปรแกรมเก่งมาก พี่คงไม่ได้ไปแฮกบริษัทไหนเข้าหรอกนะ!"

คำพูดประโยคเดียวของเฉินเสี่ยวโหรวทำเอาพ่อและปู่หน้าถอดสี แม่กับย่าก็หยุดมือจากสิ่งที่ทำอยู่ แล้วหันมามองเฉินนั่วด้วยความกังวล

เจอเข้ากับบรรยากาศแบบนี้ เฉินนั่วได้แต่หัวเราะไม่ได้ร้องไห้อย่าง รีบพูดขึ้นทันที "ปู่ครับ พ่อครับ วางใจเถอะครับ เงินนี้ทางมหาวิทยาลัยให้มา รายละเอียดผมยังบอกไม่ได้ ถ้าไม่เชื่อ ผมโทรหาอธิการบดีมหาวิทยาลัยหัวชิงให้พ่อถามดูเลยดีไหมครับ?"

ไม่กี่นาทีต่อมา หลังจากวางสายจากอู๋หยวนหมิง พ่อและคนในบ้านต่างก็โล่งอก สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นความภาคภูมิใจ

ในสายนั้น อู๋หยวนหมิงเอ่ยชมเฉินนั่วจนแทบจะลอยได้ แถมยังขอบคุณพ่อที่ช่วยบ่มเพาะคนเก่งระดับประเทศขึ้นมา ฟังจนเฉินนั่วเองยังแอบเขิน

"เฉินนั่ว เงินนี้พ่อจะเก็บไว้ให้แก เอาไว้ซื้อเรือนหอตอนแต่งงานในอนาคต!"

"ไม่ต้องหรอกครับ พ่อกับแม่เอาไปใช้เถอะ ตอนนี้ผมไม่ขาดเงินแล้ว ทั้งหัวเว่ย อาลี เทนเซนต์ ต่างก็เสนอเงินเดือนให้ผมปีละห้าล้าน…"

"เฉินนั่ว ปู่รู้ว่าแกมีความสามารถ แกได้ดีปู่ก็ดีใจ แต่คนเราไม่ควรมองเห็นแก่เรื่องเงิน ปู่อยากให้แกทำประโยชน์เพื่อประเทศชาติ ตอนนี้ประเทศเราค่อยๆ แข็งแกร่งขึ้น แต่ก็ยังไม่พอ ในเมื่อแกมีความสามารถ ก็ควรจะอุทิศตนให้บ้านเมือง เข้าใจไหม"

น้ำเสียงของปู่เฉินเต็มไปด้วยความรู้สึกลึกซึ้ง เฉินนั่วเข้าใจดี คนรุ่นเก่าที่ผ่านยุคสงครามมามีความผูกพันกับมาตุภูมิอย่างลึกซึ้ง ประเทศชาติคือศรัทธาสูงสุดของพวกเขา

"ปู่ครับ วางใจเถอะครับ ผมสัญญา ผมจะใช้วิชาความรู้ที่มีรับใช้ประเทศชาติแน่นอนครับ"

เฉินนั่วให้คำมั่น จากนั้นก็อธิบายสถานการณ์ของบริษัทพวกนั้นให้ปู่ฟัง ว่างานวิจัยของบริษัทเอกชนเหล่านั้นก้าวหน้าอยู่แถวหน้าในวงการเช่นกัน

บริษัทเอกชนมีข้อได้เปรียบที่หน่วยงานรัฐนึกไม่ถึง ส่วนหน่วยงานรัฐก็มีทรัพยากรที่เพียบพร้อมกว่า เรียกว่าต่างมีจุดเด่นคนละแบบ

คุยกันจนดึกดื่น ทุกคนจึงแยกย้ายไปพักผ่อน พอนอนลงบนเตียงในห้อง ได้กลิ่นอายอันคุ้นเคย เฉินนั่วก็ผ่อนคลายลงอย่างแท้จริง

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น หลังกินมื้อเช้าเสร็จ พ่อของเฉินนั่วก็ขับรถพาเขาไปที่โรงเรียนมัธยม

"เชี่ย อะไรวะเนี่ย?"

เมื่อเห็นสภาพหน้าประตูโรงเรียน เฉินนั่วถึงกับพูดไม่ออก พ่อของเขาก็งงเป็นไก่ตาแตกเหมือนกัน

ป้ายผ้าผืนใหญ่แขวนหราเขียนไว้ว่า 【ขอต้อนรับเฉินนั่ว ศิษย์เก่าดีเด่นของโรงเรียน เจ้าของสามรางวัลจากการแข่งขันแบบจำลองคณิตศาสตร์ กลับมาแบ่งปันประสบการณ์การเรียนอย่างอบอุ่น!】

หน้าประตูโรงเรียนมีคณะผู้บริหารยืนรออยู่สิบกว่าคน ครูใหญ่และอาจารย์จางต่างก็ยืนอยู่ในแถวนั้นด้วย

เฉินนั่วรีบลงจากรถแล้วเข้าไปทักทายทีละคน

"อาจารย์ครับ เกิดอะไรขึ้นเนี่ย ทำไมเรื่องถึงไปถึงครูใหญ่ได้ล่ะครับ?"

"เมื่อคืนครูไปเปรยกับครูใหญ่เรื่องชวนเธอกลับมาน่ะสิ ใครจะไปคิดว่าครูใหญ่จะด่าครูเปิง หาว่าครูกั๊กของดีไว้คนเดียว นี่ไงล่ะ ครูใหญ่เลยสั่งรวมนักเรียนทั้งโรงเรียนมาฟังเธอแบ่งปันประสบการณ์ซะเลย"

ได้ยินคำอธิบายของอาจารย์จาง เฉินนั่วถึงกับพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

แต่มาถึงขั้นนี้แล้ว จะสอนคนเดียวหรือสอนทั้งโรงเรียนก็ไม่ต่างกัน มีแต่ต้องก้มหน้าลุยต่อไป

ไม่กี่นาทีต่อมา ทุกคนก็มาถึงหอประชุมใหญ่ นักเรียนสองสามพันคนนั่งรวมตัวกันแน่นขนัด

หลังจากครูใหญ่พูดเปิดงานไม่กี่ประโยค ก็ส่งต่อเวทีให้เฉินนั่ว

เฉินนั่วก้าวขึ้นเวทีแล้วเริ่มด้นสดตามอัธยาศัย

ตอนเรียนมัธยมเขาก็ครองท็อปสามของระดับชั้นมาตลอดอยู่แล้ว ประสบการณ์จึงพอมีให้เล่าอยู่บ้าง

ยิ่งตอนนี้มีทั้งสกิลคณิตศาสตร์ระดับท็อปของประเทศและฟิสิกส์ระดับศาสตราจารย์ การแชร์ประสบการณ์การเรียนจึงลื่นไหลเป็นธรรมชาติ เขายกข้อคิดอ้างอิงตำราและหยอดมุกตลกจิกกัดเป็นระยะ เรียกเสียงหัวเราะลั่นจากพวกนักเรียนได้ตลอดเวลา

บรรยายไปได้ชั่วโมงกว่า จนกระทั่งถึงช่วงท้าย เฉินนั่วก็เอ่ยขึ้นว่า "เมื่อไม่นานมานี้ วิทยานิพนธ์ระดับปริญญาเอกของสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์กลายเป็นกระแสดังในเน็ต ผมคิดว่าทุกคนคงได้อ่านกันมาบ้างแล้ว"

"ผมขอหยิบยกคำพูดของรุ่นพี่หวงมาใช้หน่อยนะครับ จงตั้งใจเรียนหนังสือให้จบ แล้วก้าวออกไปใช้ชีวิตให้คุ้มค่าที่ได้เกิดมาหนึ่งชาติ ขออวยพรให้พวกเราทุกคน จงวิ่งไล่ตามแสง เข้าใกล้แสง กลายเป็นแสง และสาดส่องแสงสว่างออกไป"

ขณะที่เฉินนั่วกำลังพูดอยู่บนเวที โทรศัพท์ของพ่อเฉินนั่วก็ดังขึ้น

"สวัสดีครับคุณเฉิน ผมติดต่อจากเอ็นเอสเอแผนกสามแห่งเมืองหลวงนะครับ พวกเรามีเรื่องด่วนที่ต้องการความช่วยเหลือจากคุณเฉินนั่ว แต่ติดต่อเขาไม่ได้เลย คุณพอจะทราบไหมครับว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน?"

พ่อของเฉินนั่วอึ้งไปเลย เอ็นเอสเอคือหน่วยงานระดับไหนกัน ถึงขั้นต้องให้เฉินนั่วช่วยเชียวหรือ?

หลังจากช็อกไปครู่หนึ่ง พ่อของเขาก็รีบตอบกลับไปว่า "เฉินนั่วกำลังบรรยายแบ่งปันประสบการณ์อยู่ที่โรงเรียนมัธยมหนึ่งลั่วจิงครับ!"

"รับทราบครับ ขอบคุณมากครับคุณเฉิน เรื่องหลังจากนี้พวกเราจะจัดการเอง ไม่ต้องตื่นตระหนกนะครับ"

สายถูกตัดไปแล้ว พ่อของเฉินนั่วยังคงจับต้นชนปลายไม่ถูก ได้แต่รอให้เฉินนั่วลงมาแล้วค่อยถามให้รู้เรื่อง

ไม่กี่นาทีต่อมา รถตำรวจที่เปิดเสียงไซเรนดังสนั่นก็พุ่งตรงเข้ามาในโรงเรียนทันที