บทที่ 53 สกิลแฮกเกอร์ระดับปรมาจารย์

มัธยมหนึ่งลั่วจิง หอประชุมใหญ่!

เสียงปรบมือกึกก้องไปทั่วทั้งหอประชุม นักเรียนนับไม่ถ้วนต่างส่งเสียงเฮลั่น แสดงความขอบคุณต่อเฉินนั่วจากใจจริง

วี้หว่อๆ… ทว่าเสียงไซเรนตำรวจอันแหลมคมกลับดังแทรกเข้ามาจากด้านนอกอย่างผิดจังหวะ กลบเสียงปรบมือของเหล่านักเรียนจนมิด

สีหน้าของผู้อำนวยการเกาฟู่จวินเปลี่ยนไปทันที พลางลอบคิดในใจว่าเด็กนักเรียนไปก่อเรื่องอะไรไว้หรือเปล่า ถึงขั้นตำรวจต้องบุกมาลากตัวถึงในโรงเรียนแบบนี้

ปัง!

ประตูหอประชุมใหญ่เปิดออก แสงแดดจ้าจากภายนอกสาดส่องเข้ามา ดึงดูดสายตาของนักเรียนทุกคน

ตำรวจสี่นายเดินตรงไปยังหน้าเวที นำโดยหัวหน้าทีมสืบสวนอาชญากรรมประจำเมืองอย่างหัวหน้าสิง ท่าทางขึงขังเอาจริงเอาจังทำเอาผู้บริหารโรงเรียนหลายคนถึงกับตัวสั่น

คนเราหากเคยผ่านโลกมา ย่อมต้องเคยเดินเฉียดเส้นสีเทากันมาบ้างทั้งนั้น

"ผู้อำนวยการเกา ขออภัยที่รบกวนครับ พวกเรามีเรื่องด่วนต้องพบนักเรียนเฉินนั่ว!"

หลังบอกผู้อำนวยการเกาแล้ว หัวหน้าสิงก็หันไปพูดกับเฉินนั่ว "นักเรียนเฉินนั่ว เชิญด้านนอกครับ มีคนต้องการพบคุณ"

แม้เฉินนั่วจะสงสัยอยู่บ้าง แต่ก็เดินตามออกไปแต่โดยดี

ทันทีที่ก้าวพ้นประตู เสียงใบพัดกระหึ่มพึ่บพั่บก็ดังมาจากเหนือศีรษะ

เฮลิคอปเตอร์ลำหนึ่งกำลังร่อนลงจอด

ผ่านไปหนึ่งนาที ทหารพร้อมอาวุธครบมือสองนายกับชายวัยกลางคนหนึ่งคนก็กระโดดลงมาจากเครื่อง ตรงเข้ามาหาเฉินนั่วแล้วทำความเคารพ

"นักเรียนเฉินนั่ว ผมเป็นหัวหน้าเอ็นเอสเอประจำลั่วจิง ได้รับคำสั่งจากเบื้องบนให้เชิญคุณเดินทางเข้าเมืองหลวง สองท่านนี้คือนักรบจากหน่วยรบพิเศษของกองทัพภาคใกล้เคียง ได้รับคำสั่งให้มาคุ้มกันความปลอดภัยของคุณ เชิญครับ!"

คราวนี้ไม่ใช่แค่เฉินนั่วที่ชะงัก แม้แต่หัวหน้าสิงและตำรวจทั้งสี่นายก็ถึงกับยืนอึ้ง

ถึงขั้นใช้ทหารหน่วยรบพิเศษพร้อมอาวุธครบมือมาคุ้มกันเฉินนั่ว แถมยังใช้เฮลิคอปเตอร์เนี่ยนะ?

เฉินนั่วนี่มีเบื้องหลังใหญ่โตมาจากไหนกันแน่?

"ผมขอถามได้ไหมครับว่าเกิดอะไรขึ้น?"

"คำสองคำคงอธิบายไม่หมด พวกเราไปคุยกันบนเครื่องเถอะครับ!"

จังหวะนั้นเอง รถตำรวจอีกคันก็แล่นปราดเข้ามา ชายคนหนึ่งก้าวลงมารายงาน "รายงาน นำสัมภาระของนักเรียนเฉินนั่วมาถึงแล้ว โปรดออกคำสั่ง!"

"นักเรียนเฉินนั่ว นี่คอมพิวเตอร์ของคุณครับ พวกเราไปกันเถอะ!"

ตอนนี้เฉินนั่วยิ่งงงหนักเข้าไปใหญ่ ถึงขนาดที่เอ็นเอสเอและหน่วยรบพิเศษต้องออกโรงเอง ในเวลานี้คงไม่มีเวลาคิดอะไรมาก จึงจำต้องก้าวขึ้นเฮลิคอปเตอร์ไป

ภาพเหตุการณ์นี้ตกอยู่ในสายตาของเหล่านักเรียนที่ทยอยเดินออกจากหอประชุม ทุกคนต่างพากันฮือฮาและวิพากษ์วิจารณ์กันยกใหญ่

"รุ่นพี่เฉินนั่วโดนจับเหรอเนี่ย?"

"อย่ามั่วสิ ไม่เห็นเหรอว่าคุณตำรวจทำความเคารพให้เขาด้วยน่ะ!"

"โคตรเท่เลย ฉันจะตั้งใจเรียน จะต้องเป็นแบบรุ่นพี่เฉินนั่วให้ได้ คอยดูเถอะ สักวันฉันจะให้คุณตำรวจขับฮอล์มารับบ้าง!"

"ขับฮอล์เนี่ยนะ? ทำไมไม่บอกว่าจะนั่งจรวดไปเลยล่ะ?"

…

ผู้อำนวยการ ครูอาจารย์อีกหลายคน รวมถึงตำรวจสองสามนายที่ได้ยินเสียงซุบซิบของนักเรียนต่างพากันกระตุกมุมปาก

หัวหน้าสิงหันไปมองนักเรียนคนหนึ่งแล้วพูดขึ้น "ตั้งใจเรียนเข้าล่ะ ฉันจะรอดูวันที่เธอเรียกให้ฉันขับฮอล์มารับนะ!"

จากนั้นเขาก็หันไปพูดกับผู้อำนวยการ "ผู้อำนวยการเกา เดี๋ยวช่วยกำชับเด็กๆ หน่อยนะครับ พอกลับไปแล้วห้ามปล่อยข่าวลือมั่วซั่ว ยิ่งเรื่องโพสต์ลงโมเมนต์อะไรพวกนั้นยิ่งห้ามเด็ดขาด จะได้ไม่เกิดผลกระทบที่ไม่ดี"

เฮลิคอปเตอร์บินมุ่งหน้าไปยังเมืองหลวงด้วยความเร็วสูงสุด บนเครื่อง เฉินนั่วรับเอกสารที่หัวหน้าเอ็นเอสเอประจำลั่วจิงยื่นให้มาเปิดอ่านอย่างรวดเร็ว

พออ่านจบ เขาก็สูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจ

สิบโมงเช้าของวันนี้ เว็บไซต์จองตั๋วเดินทางภายในประเทศ ไม่ว่าจะเว็บไหน ล้วนโดนกองกำลังปริศนาแฮกพังราบคาบทุกแห่ง

ขณะเดียวกัน ระบบเครื่องแตะบัตรของรถไฟใต้ดิน รถเมล์ และการเดินทางสาธารณะต่างๆ ก็ถูกแฮกจนล่มทั้งหมด

ตอนนี้ เที่ยวบิน รถไฟความเร็วสูง และรถโดยสารประจำทางทุกคันต่างดีเลย์กันหมด

เฉินนั่วชะโงกหน้ามองลงไปด้านล่าง ถนนบางสายเต็มไปด้วยรถยนต์ที่ติดขัดจนแน่นขนัดแล้ว

ไม่เลือกลงมือเร็วหรือช้ากว่านี้ แต่เจาะจงเลือกวันนี้ นี่คือความเจ้าเล่ห์ของฝ่ายศัตรู

เป้าหมายคือทำให้คนที่เดินทางออกไปข้างนอกกลับมาไม่ได้ และตราบใดที่กลับมาไม่ได้ก็ไปทำงานไม่ได้ ทุกอย่างก็จะหยุดชะงัก สร้างความเสียหายทางเศรษฐกิจมหาศาล

ที่สำคัญที่สุดคือ ในช่วงวันหยุดยาววันชาติของทุกปี มีปริมาณการเดินทางของประชาชนเกือบแปดร้อยล้านคนครั้ง เมื่อระบบเหล่านี้ล่ม ฝูงชนที่รวมตัวกันแออัด หากเกิดความวุ่นวายขึ้นมา ผลลัพธ์ที่ตามมาคงยากจะจินตนาการ

เขาจำได้ว่ามีอยู่ปีหนึ่งที่หิมะตกหนักช่วงตรุษจีน ถนนเกือบทุกสายถูกปิด ผู้โดยสารที่เตรียมตัวกลับบ้านไปฉลองปีใหม่แออัดกันแน่นสถานีตามหัวเมืองใหญ่ทางตอนใต้ จนสถานีแทบแตกและเกือบเกิดจลาจล

ครั้งนั้นต้องระดมกำลังทหารและตำรวจหลายพันนายถึงจะคุมความสงบเรียบร้อยไว้ได้

ให้ตายสิ นี่มันกะจะเล่นงานให้บ้านเมืองปั่นป่วนชัดๆ

"ผอ.ฟาง ทางเมืองหลวงเรียกผมไปทำไมกันครับ คงไม่ได้จะให้ผมไปช่วยแก้ไวรัสคอมพิวเตอร์หรอกนะ!"

ผอ.ฟางก็คือหัวหน้าเอ็นเอสเอประจำลั่วจิงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเขานั่นเอง

เฉินนั่วรู้ดีว่าฝีมือการเขียนโปรแกรมของตัวเองก็พอไปวัดไปวาได้ แต่เขาไม่ได้เชี่ยวชาญด้านแฮกเกอร์เลย ตอนนี้ถึงอยากช่วยก็ไร้ปัญญา

"รายละเอียดผมเองก็ไม่แน่ใจครับ แต่บอกได้แค่ว่า ทางสำนักงานใหญ่ได้เกณฑ์ศาสตราจารย์ด้านคณิตศาสตร์ชื่อดังระดับประเทศไปหลายท่าน และอาจารย์ฉู่เป็นคนแนะนำคุณมาครับ!"

เฉินนั่วเข้าใจได้ในทันที โครงสร้างของไวรัสเครือข่ายก็เปรียบเสมือนอัลกอริทึมทางคณิตศาสตร์ชนิดหนึ่ง ทางเอ็นเอสเอคงคิดจะอาศัยงานวิจัยของบรรดาศาสตราจารย์คณิตศาสตร์มาช่วยถอดรหัสอัลกอริทึมของไวรัสตัวนี้

ขณะก้มมองเอกสารในมือ จู่ๆ เฉินนั่วก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า วันนี้เขายังไม่ได้เช็กอินเลยนี่หว่า จึงเริ่มท่องในใจทันที 'ฟ้าดินศักดิ์สิทธิ์ เจ้าแม่กวนอิม ไท่ซ่างเหล่าจวินโปรดสำแดงอิทธิฤทธิ์!'

'นะโม ตัสสะ พระพุทธองค์คุ้มครอง!'

'อู๋เลี่ยงเทียนจุน ซานชิงโปรดคุ้มครอง!'

'ฟ้าดินมีพลังเที่ยงแท้ ก่อเกิดสรรพสิ่งทั้งปวง!'

เฉินนั่วกราบไหว้เทพเจ้าหัวเซี่ยทุกองค์เท่าที่เขานึกออก ด้วยท่าทีที่เปี่ยมไปด้วยความจริงใจถึงที่สุด

ถ้าพื้นที่เอื้ออำนวย เขาคงลงไปรำทรงเจ้าขอพรไปแล้ว

'ระบบ เช็กอิน!'

【ติ๊ง เช็กอินสำเร็จ ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับสกิลแฮกเกอร์ระดับปรมาจารย์!】

เฉินนั่วไม่เคยรู้สึกว่าเสียงของระบบจะเพราะน่าฟังขนาดนี้มาก่อนเลย ไม่นึกว่าจะสุ่มได้สกิลแฮกเกอร์มาจริงๆ

ระดับของแฮกเกอร์แบ่งออกเป็น มือใหม่, แฮกเกอร์ทั่วไป, มือฉมัง, ขั้นเทพ และขั้นปรมาจารย์ ซึ่งเขาเปิดมาก็ฟาดระดับสูงสุดไปเลย

"ผอ.ฟาง ผมขอพักผ่อนสักหน่อย ถึงแล้วค่อยเรียกผมนะครับ!"

พูดจบโดยไม่รอให้ผอ.ฟางได้ตอบรับ เฉินนั่วก็หลับตาลงและเริ่มทำความเข้าใจซึมซับสกิลแฮกเกอร์ทันที

เวลาผ่านไปทีละนาทีละวินาที

ในเวลานี้ ณ อาคารแห่งหนึ่งในเมืองหลวง ทหารพร้อมอาวุธครบมือหลายสิบนายกำลังเดินลาดตระเวนอย่างเข้มงวด

ที่นี่คืออาคารสำนักงานใหญ่ของเอ็นเอสเอ

ชั้นใต้ดินชั้นสาม บนจอแสดงผลความละเอียดสูงขนาดยักษ์พื้นที่ร่วมร้อยตารางเมตร มีโค้ดคอมพิวเตอร์วิ่งผ่านอย่างรวดเร็ว

ผู้คนหลายสิบคนรวมตัวกันอยู่ แต่ละคนมีคอมพิวเตอร์วางอยู่ตรงหน้าสองถึงสามเครื่อง

เสียงเคาะแป้นพิมพ์รัวกึกก้องไปทั่วทั้งห้องโถง

คนเหล่านี้คือสมาชิกของเครือข่ายดาร์กเน็ตแห่งหัวเซี่ย ซึ่งแต่ละคนหากปล่อยตัวออกไปสู่โลกภายนอก ล้วนเป็นบุคคลที่สร้างความสั่นสะเทือนให้วงการคอมพิวเตอร์ได้ทั้งสิ้น

หากมีคนวงในมาอยู่ที่นี่ ย่อมต้องจำได้แน่ว่า แฮกเกอร์ระดับเทพหลายคนที่เคยโด่งดังบนโลกออนไลน์แต่จู่ๆ ก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ต่างมารวมตัวกันอยู่ที่นี่หมดแล้ว พวกเขาถูกทางการดึงตัวเข้ามาทำงานนั่นเอง

ในห้องประชุมกระจกใสที่อยู่ติดกัน มีชายวัยกลางคนนั่งอยู่สิบกว่าคน

ผู้นำกลุ่มมีชื่อว่าเสิ่นหนาน ผู้อำนวยการส่วนที่ห้าของเอ็นเอสเอ ผู้ดูแลรับผิดชอบความมั่นคงปลอดภัยทางไซเบอร์ของหัวเซี่ย เวลานี้ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธจัด หากเกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้แล้วจัดการได้ไม่ดี ย่อมจะจุดชนวนกระแสวิพากษ์วิจารณ์ในระดับสากลอย่างแน่นอน

เดิมทีประเทศฝ่ายตรงข้ามก็คอยจ้องจะปิดล้อมและสกัดกั้นประเทศอยู่แล้ว หากช่วงเวลานี้ต้องมาเจอเหตุการณ์ซ้ำเติมเข้าไปอีก คงยิ่งเป็นการราดน้ำมันลงบนกองไฟ

"หัวหน้าวิศวกรหวง ระบบป้องกันของเรามันเปราะบางถึงขนาดนี้เชียวเหรอ? พวกคุณไม่มีโอกาสแม้แต่จะต้านทานเลยงั้นเหรอ?"

หัวหน้าวิศวกรหวงก็หน้าถอดสีไม่แพ้กัน เขาเป็นผู้ดูแลเครือข่ายดาร์กเน็ต เมื่อเกิดเรื่องร้ายแรงขนาดนี้ ย่อมไม่อาจปัดความรับผิดชอบได้

"ผอ.เสิ่น นี่เป็นปฏิบัติการที่มีการวางแผนสมคบคิดกันมาอย่างยาวนาน จากการวิเคราะห์ของพวกเรา แผนการนี้น่าจะเริ่มวางหมากมาตั้งแต่หลายเดือนก่อนแล้ว ไม่อย่างนั้นไม่มีทางเจาะทะลวงระบบป้องกันของเราได้ในพริบตาแบบนี้หรอกครับ"

เมื่อหัวหน้าวิศวกรหวงอธิบายเช่นนั้น สีหน้าของเสิ่นหนานก็ค่อยๆ สงบลง ว่ากันตามจริงแล้ว นี่เป็นเพราะงานข่าวกรองของเอ็นเอสเอเองที่ทำหน้าที่ได้ไม่รัดกุมพอ

ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาเอาผิดใคร แต่เป็นเวลาที่ต้องหาทางถอดรหัสไวรัสเครือข่ายตัวนี้ให้ได้

"หัวหน้าวิศวกรหวง รายงานความคืบหน้าในการถอดรหัสตอนนี้มาซิ?"