บทที่ 54 ความรับผิดชอบของหัวเซี่ย สายตาทั่วโลกจับจ้อง

“หัวหน้าวิศวกรหวง รายงานความคืบหน้าในการถอดรหัสตอนนี้มาซิ”

“จากการประเมินในตอนนี้ ถ้าฝ่ายตรงข้ามไม่เข้ามาแทรกแซง การล้างไวรัสจะต้องใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งถึงสองวันครับ แต่ในเมื่อพวกเขาลงมือแล้ว ย่อมต้องขัดขวางหรือเปิดฉากโจมตีพวกเราแน่นอน ถ้าเป็นแบบนั้น เวลาก็คงต้องยืดออกไปอีกสามวัน”

“นานขนาดนั้นเชียวเหรอ”

เสิ่นหนานพึมพำกับตัวเอง

ทุกนาทีที่ล่าช้าออกไป ล้วนหมายถึงความเสียหายมหาศาล

“ตอนนี้พวกเราแจ้งไปยังมหาวิทยาลัยและบริษัทอินเทอร์เน็ตทุกแห่งแล้ว รวบรวมทีมถอดรหัสไวรัสได้ 132 ทีม ในขณะเดียวกันก็ระดมพลทั้งเรดแฮกเกอร์และบลูแฮกเกอร์ในประเทศมาช่วยพวกเราถอดรหัสและตั้งรับแล้วครับ!”

“นอกจากนี้ เรายังเรียกตัวศาสตราจารย์ด้านคณิตศาสตร์ในประเทศหลายสิบท่านมาสแตนด์บาย หากถอดรหัสไวรัสได้บางส่วน เราจะสามารถเจาะอัลกอริทึมของมันได้อย่างรวดเร็วครับ”

พูดถึงตรงนี้ หัวหน้าวิศวกรหวงก็เอ่ยขึ้นอีก “ผอ.เสิ่นครับ ควรจะออกประกาศแจ้งสถานการณ์จริง เพื่อให้ทางการเข้ามาปลอบขวัญผู้โดยสารไหมครับ”

“เรื่องนั้นไม่ต้องกังวล หน่วยงานรับมือเหตุฉุกเฉินได้เริ่มใช้แผนเผชิญเหตุแล้ว หน้าที่ของพวกคุณคือเร่งมือถอดรหัสไวรัสให้เร็วที่สุด ยิ่งเร็วยิ่งดี”

ต่อให้ประชาชนทั่วไปจะซื่อแค่ไหน ก็เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติแล้ว เว็บไซต์จองตั๋วช่วงวันหยุดอาจมีหน่วงบ้าง แต่ไม่น่าถึงขั้นผ่านไปสองชั่วโมงแล้วยังรีเฟรชหน้าเว็บไม่ขึ้น แถมยังล่มพร้อมกันหลายเว็บขนาดนี้

“เว็บคงไม่ได้โดนแฮกหรอกนะ!”

“บ้าเรอะ โจมตีเว็บเอกชนอื่นก็ว่าไปอย่าง แต่นี่เว็บจองตั๋วของรัฐ ชวนตีกันชัดๆ!”

“คนข้างบนน่ะ เรื่องนั้นไว้ว่ากันทีหลังเถอะ ประเด็นคือคนที่ไปออกันแน่นสถานีตอนนี้ต่างหาก นั่นละน่ากลัวสุด”

ตามสถานีรถไฟใหญ่ๆ ทุกแห่ง พอระบบล่มก็ออกตั๋วไม่ได้ ตรวจตั๋วก็ไม่ได้ สถานีแบกรับคนจนเกินขีดจำกัดไปแล้ว

“ทำบ้าอะไรกัน ทำไมถึงออกตั๋วไม่ได้วะ”

“เกิดอะไรขึ้น ดีเลย์ไปสองชั่วโมงแล้ว ทำไมยังไม่ปล่อยคนเข้าไปอีก”

“พูดอะไรบ้างสิ ตกลงมันพังตรงไหนกันแน่ ให้คำตอบชัดๆ หน่อย ปิดๆ บังๆ แบบนี้หมายความว่าไง”

“ฉันนัดลูกค้าเซ็นสัญญาไว้วันนี้นะ ดีเลย์ขนาดนี้ เสียหายหลายสิบล้านพวกคุณรับผิดชอบไหวเรอะ”

“คุณเจ้าหน้าที่ครับ เมียผมจะคลอดแล้ว ผมต้องรีบกลับบ้านเดี๋ยวนี้ มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่”

“ฮือๆ พ่อฉันป่วยหนักกะทันหัน กำลังรอเจอหน้าฉันเป็นครั้งสุดท้ายนะ ฮือๆ…”

เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์และจุดจำหน่ายตั๋วของสถานีรถไฟหยางเฉิงแตกพ่ายยับเยิน ผู้คนนับร้อยนับพันกรูเข้าไปทวงคำตอบ

สถานีรถไฟใหญ่ทั่วประเทศต่างเผชิญชะตากรรมเดียวกัน

ขณะที่ทุกคนกำลังวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่ หน้าเว็บทางการของเหรินเหรินรื่อเป้าก็ออกแถลงการณ์

“เมื่อเร็วๆ นี้ มีกลุ่มกองกำลังไม่ทราบฝ่ายเจาะระบบเว็บไซต์จองตั๋วหลักของประเทศจนระบบเป็นอัมพาต ทางเราขอความร่วมมือผู้โดยสารทุกท่านโปรดยกเลิกแผนการเดินทาง ไม่รวมตัวชุมนุม ไม่สร้างความวุ่นวาย ไม่ส่งต่อกระแสเชิงลบ ทางการจะจัดสรรมาตรการเยียวยาหลังจากนี้อย่างเหมาะสม!”

“ในขณะเดียวกัน ทางการขอแถลงการณ์อย่างเด็ดขาดว่า การกระทำของกองกำลังไม่ทราบฝ่ายได้ล้ำเส้นตายของพวกเราแล้ว เราไม่ใช่หัวเซี่ยเมื่อร้อยปีก่อนอีกต่อไป ขอให้คำมั่นว่า หัวเซี่ยจะตอบโต้อย่างสาสม ตาต่อตา ฟันต่อฟัน!”

ท่าทีของหัวเซี่ยแข็งกร้าวอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

อีกทั้งเรื่องที่กระทบต่อศักดิ์ศรีของชาติเช่นนี้ การที่ทางการกล้าออกมายอมรับความจริงกับประชาชน ย่อมแสดงถึงวุฒิภาวะและความรับผิดชอบของประเทศมหาอำนาจ

สถานีโทรทัศน์ สื่อมวลชน และอินฟลูเอนเซอร์ชื่อดังต่างได้รับแจ้ง และเริ่มช่วยกันแชร์ข่าวของเหรินเหรินรื่อเป้าอย่างต่อเนื่อง

ทั่วโลกต่างจับตามองเหตุการณ์นี้ กระแสบนโลกออนไลน์เดือดพล่านขึ้นอย่างรวดเร็ว

กำลังตำรวจทุกท้องที่ถูกระดมออกปฏิบัติการเพื่อระบายฝูงชนที่แออัดตามสถานี

ทว่าภายในสถานีรถไฟ พอเห็นข้อความวิ่งบนจอและเสียงประกาศวนซ้ำ เสียงวิพากษ์วิจารณ์กลับระเบิดลั่น ผู้โดยสารจำนวนมากคุมอารมณ์ไม่อยู่

เสียงตะโกน ร้องไห้ และสบถด่าดังระงมไม่ขาดสาย เหล่าทหารและตำรวจที่ตรึงกำลังอยู่รอบๆ ต่างจับตากลุ่มคนที่กำลังคลุ้มคลั่งด้วยความตึงเครียด เตรียมรับมือทุกสถานการณ์

“พอได้แล้ว!”

ชายวัยกลางคนคนหนึ่งแย่งโทรโข่งจากมือเจ้าหน้าที่ แล้วปีนขึ้นไปยืนบนเก้าอี้ มือหนึ่งเท้าสะเอว อีกมือถือโทรโข่ง ตวาดลั่นเสียงดังสนั่นไปครึ่งโถงพักคอย

“จะร้องไห้ทำไม จะแหกปากทำไม ร้องไห้แล้วมันแก้ปัญหาได้เรอะ ร้องไห้แล้วเว็บมันจะกลับมาใช้ได้หรือไง”

ตำรวจที่กำลังจะพุ่งเข้าไป ชะงักฝีเท้าลงทันทีเมื่อได้ยินเสียงนั้น แต่ก็ยังเตรียมพร้อมจะเข้าไปชาร์จตัวได้ทุกเมื่อ

“กลับบ้านไม่ได้สักครั้งมันจะคอขาดบาดตายตรงไหนกัน พลาดวันชาติไป ก็ยังมีปีใหม่ มีตรุษจีน หรือถ้าไม่ไหวจริงๆ วีแชต วิดีโอคอลคุยกันก็ได้นี่”

“แล้วพวกที่จะไปเที่ยวน่ะ ย้ายก้นจากที่ที่ตัวเองเบื่อไปโผล่ในที่ที่คนอื่นเขาเบื่อ มันสนุกมากนักเหรอ พวกคุณเคยหยุดมองเมืองที่ตัวเองอาศัยอยู่จริงๆ บ้างไหม เคยเห็นท้องฟ้าตอนตีสามไหม เคยเห็นแสงไฟบนถนนตอนตีสี่หรือเปล่า”

“แล้วพวกที่อ้างว่าทำธุรกิจ เซ็นสัญญา เกิดเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ หุ้นส่วนพวกคุณจะไม่รู้เรื่องเลยเหรอ เหตุสุดวิสัยระดับนี้ ถ้าแม้แต่เรื่องแค่นี้เขายังไม่เข้าใจ ฉันว่าพวกคุณลองคิดดูใหม่เถอะ ว่าคู่ค้าแบบนั้นควรค่าแก่การร่วมงานด้วยไหม”

เสียงของชายวัยกลางคนเริ่มแหบพร่า ตะเบ็งจนหน้าดำหน้าแดงเส้นเลือดปูดโปน

ผู้โดยสารในโถงพักคอยพอได้ยินเข้า เสียงร้องไห้ก็ค่อยๆ แผ่วลง ความวุ่นวายเริ่มสงบทีละน้อย

“แกเป็นใครวะ มาสั่งสอนพวกเราทำไม”

มีบางคนชักสีหน้าไม่พอใจ บ่นอุบอิบขึ้นมา แต่ก็โดนสายตาคนรอบข้างตวัดมองอย่างโกรธเคืองทันที!

“พวกคุณแค่กลับบ้านไม่ได้ แต่เคยคิดบ้างไหมว่าประเทศชาติต้องแบกรับความเสียหายขนาดไหน เป็นแสนๆ ล้าน!”

“พวกคุณมาร้องห่มร้องไห้ โวยวายกันตรงนี้ ต้องใช้กำลังคน ใช้ทรัพยากรเท่าไหร่มาคอยคุมความสงบเรียบร้อย”

“พวกคุณไปเที่ยว ไปพักผ่อน แต่ลองดูทหาร ดูเจ้าหน้าที่ที่ยืนอยู่รอบๆ นี่สิ พวกเขายังต้องยืนหยัดปฏิบัติหน้าที่เพื่อบริการพวกคุณในวันที่พวกคุณได้หยุดพักผ่อน”

“พวกคุณอาจจะบอกว่า ก็งานของพวกเขา ได้เงินเดือนนี่นา แต่ไอ้คำว่าทุกคนเท่าเทียมกันที่ตะโกนกันมาหลายสิบปีน่ะ พวกคุณมีสิทธิ์อะไรพอเกิดเรื่องก็เอาแต่ตวาดใส่พวกเขา ชี้หน้าด่าพวกเขา ทั้งที่พวกเขาทำได้แค่ทน ไม่ตอบโต้สักคำทั้งที่โดนทุบตีโดนก่นด่า”

“พวกเขาลาออกไม่ทำงานนี้ก็ได้ แต่งานตรงนี้มันต้องมีคนทำ ถ้าพวกเขาไม่ทำ แล้วใครจะทำ คุณทำเหรอ หรือจะให้ฉันทำ”

“ลองนึกย้อนไปสิบปี ยี่สิบปี หรือสามสิบปีก่อนสิ ตอนนั้นประเทศเราเป็นยังไง แล้วตอนนี้ความเป็นอยู่ เสื้อผ้า อาหารการกิน ที่พักอาศัยของพวกคุณมันต่างจากเมื่อก่อนราวฟ้ากับเหวขนาดไหน พวกคุณยังไม่พอใจอะไรอีก”

“พฤติกรรมของพวกคุณตอนนี้ ฉันมีแต่จะรู้สึกละอายใจแทนจริงๆ”

คำพูดของชายคนนั้นทำเอาผู้โดยสารต่างพากันก้มหน้า น้ำตาเริ่มเอ่อรื้นในดวงตาของเหล่าทหารและเจ้าหน้าที่สถานีที่ยืนรักษาการณ์อยู่รอบๆ

ผ่านมาตั้งกี่ปี ในที่สุดก็มีคนมายืนอยู่ข้างพวกเขาและพูดแทนพวกเขาเสียที

“ร้องไห้ โวยวาย ไม่ได้ช่วยแก้ห่าเหวอะไรเลย มีแต่จะส่งต่อความหงุดหงิดความเศร้าไปให้คนอื่น”

“พวกคุณทำแบบนี้ มีแต่จะทำให้ไอ้พวกกองกำลังไม่ทราบฝ่ายมันหัวเราะเยาะ ทำให้คนที่รักเราเจ็บปวด ส่วนศัตรูกลับสะใจ!”

“ประเทศชาติกำลังทุ่มเทแก้ปัญหา สิ่งที่พวกเราต้องทำตอนนี้คือให้ความร่วมมือ ทำตามคำสั่ง ใครยกเลิกแผนได้ก็ยกเลิก ใครยกเลิกไม่ได้ก็อดทนรอ”

ถึงตอนนี้ โถงพักคอยผู้โดยสารที่มีคนนับพันเงียบกริบจนแทบจะได้ยินเสียงลมหายใจของคนข้างๆ

คนส่วนหนึ่งเริ่มเก็บกระเป๋าเงียบๆ แล้วนั่งลงอย่างสงบ ขณะที่อีกส่วนหนึ่งก็เริ่มเดินมุ่งหน้าออกจากอาคารผู้โดยสาร

นี่แหละคือประชาชนชาวหัวเซี่ย แม้พวกเขาจะไม่มีปัญญาไปจัดการกับไวรัสคอมพิวเตอร์ แต่ก็ขอใช้การกระทำของตัวเองเป็นพลังหนุนหลังให้ประเทศชาติ