บทที่ 55 ผู้ใดรุกรานหัวเซี่ย แม้ไกลเพียงใดจักต้องถูกกำจัด

คลิปวิดีโอนั้นถูกอัปโหลดขึ้นสู่อินเทอร์เน็ต

สื่อสำนักใหญ่และบรรดาอินฟลูเอนเซอร์ชื่อดังต่างพากันแชร์ต่อ โต่วอินกับโต่วอวี๋ สองแพลตฟอร์มคลิปสั้นที่มาแรงที่สุดถึงขั้นใช้ไม้แข็ง

ฝ่ายหลังบ้านดันคลิปนี้ส่งตรงถึงหน้าจอของผู้ใช้งานทุกคนที่กำลังไถฟีดอยู่ทันที

คำค้นหายอดนิยมสิบห้าอันดับแรกของเชียนตู้ ล้วนเป็นเรื่องที่เว็บไซต์จองตั๋วถูกแฮกทั้งสิ้น

"ไอ้พวกสารเลว กล้ามาแฮกเว็บจองตั๋วช่วงเวลานี้ อยากตายหรือไงวะ"

"ถึงผมจะเป็นแค่มือใหม่ แต่ก็อยากช่วยด้วย มีใครจะตี้ไปล้วงตูดพวกศัตรูด้วยกันไหม"

"เมนต์บนน่ะ อย่าไปป่วนเลยจะดีกว่า ไปก็มีแต่แจกแต้มให้เขา เผลอๆ โดนฝ่ายตรงข้ามคุมเครื่องเอาไปทำเป็นซอมบี้พีซี จะกลายเป็นช่วยให้แย่ลงน่ะสิ"

"ภาควิชาวิทยาการคอมพิวเตอร์ มหาวิทยาลัยหนานเหอ ขออาสาร่วมรบ!"

"ทางร้านเป็ดเผ็ดเป่ยหูขอประกาศ ใครก็ตามที่มีส่วนร่วมในสงครามไซเบอร์ครั้งนี้ นำบันทึกข้อมูลทางเครือข่ายมารับเซตเมนูเป็ดเผ็ดมูลค่า 399 ได้ฟรีหนึ่งชุด"

"ชั้นสาม ทางเป็ดเผ็ดให้ค่าพรีเซนเตอร์นายเท่าไร ร้านเป็ดหวงซ่างของพวกฉันขอจ่ายให้สองเท่าเลย!"

…

ณ อินเทอร์เน็ตคาเฟ่แห่งหนึ่งในเมืองหลวง เจ้าของร้านเห็นข่าวที่ถ่ายทอดออกมา จึงตะโกนลั่น "พวกเรา ขอพื้นที่หน้าโมเมนต์ช่วยกระจายข่าวหน่อย ใครมีฝีมือด้านแฮกเกอร์ แค่เข้าร่วมศึกโจมตีและป้องกันทางไซเบอร์ครั้งนี้ ค่าเน็ตทั้งปีนี้ฉันเลี้ยงเอง!"

ไรเดอร์ส่งอาหารคนหนึ่งเห็นข้อความเข้า ก็หยุดส่งอาหารกะทันหัน ก่อนจะหยิบโน้ตบุ๊กออกมาจากกระเป๋าสะพายหลังแล้วนั่งยองๆ เริ่มลงมืออยู่ริมถนน

ภาพเหตุการณ์ทำนองนี้กำลังเกิดขึ้นทั่วทุกหัวระแหงของประเทศ

"อินทรี ฉันตัดสินใจจะออกโรงแล้ว"

"นายไม่กลัวตัวตนหลุดหรือไง"

"หลุดก็ช่างมันสิ อย่างมากก็แค่ถูกทางการดึงตัวไปร่วมงาน เรื่องใหญ่ขนาดนี้ฉันคงยืนดูเฉยๆ ไม่ได้!"

"อัศวิน ม้าแก่ พวกนายสองคนว่าไง"

"ใครกล้าหยามหัวเซี่ย ต่อให้อยู่ไกลแค่ไหนก็ต้องตามไปจัดการ!"

คำตอบหนักแน่นทรงพลัง แฝงไว้ด้วยรังสีสังหาร

นี่คือบทสนทนาในห้องแชตส่วนตัวบนเว็บบอร์ดเทคนิคแฮกเกอร์แห่งหนึ่ง

หากคนวงในมาเห็นสมาชิกทั้งสี่คนนี้เข้า คงต้องตกตะลึงจนตาค้าง

ทั้งสี่คนนี้มีฉายาว่า อินทรี อัศวิน ม้าแก่ และเบเรต์ ในอดีตเคยสร้างความสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วยุทธภพไซเบอร์ จนเหล่าแฮกเกอร์ต่างยกย่องให้เป็นสี่มหาเทพยุคโบราณ

ทว่าในปีก่อนๆ พวกเขาตัดสินใจล้างมือจากวงการไปด้วยเหตุผลบางประการ และไม่ได้ลงมือมานานสี่ห้าปีแล้ว

จู่ๆ ผู้คนในเว็บบอร์ดก็สังเกตเห็นตัวอักษรสีแดงชาดขนาดใหญ่แถวหนึ่งปรากฏขึ้นบนหน้าหลัก ‘ใครกล้าหยามหัวเซี่ย ต่อให้อยู่ไกลแค่ไหนก็ต้องตามไปจัดการ!’

ทันใดนั้น บนโลกออนไลน์ต่างก็ขานรับกันอย่างล้นหลาม บุคลากรสายเทคนิคคอมพิวเตอร์นับไม่ถ้วนเริ่มตบเท้าเข้าร่วมกองทัพถอดรหัส

"คุณเฉินนั่ว ลองดูนี่หน่อยไหมครับ"

บนเฮลิคอปเตอร์ ผอ.ฟางเห็นว่าเฉินนั่วตื่นแล้ว จึงยื่นแท็บเล็ตเครื่องหนึ่งมาให้

เฉินนั่วรับแท็บเล็ตมาด้วยความอยากรู้ ภาพที่กำลังเล่นอยู่คือช่วงเวลาที่ชายวัยกลางคนกำลังกล่าวสุนทรพจน์อย่างเร่าร้อนที่สถานีรถไฟหยางเฉิง

พอดูจบไปรอบหนึ่ง เฉินนั่วรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านไปทั้งร่าง ขนลุกซู่ไปทั้งตัว

เขาฟังออกว่า ทุกคำพูดของชายคนนั้นกลั่นออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจจริงๆ

เหล่าผู้โดยสารต่างทยอยแยกย้ายกันไปเอง พวกเขาใช้การกระทำของตัวเองเพื่อสนับสนุนประเทศชาติ

เฉินนั่วนวดหัวคิ้ว แววตาเป็นประกายเย็นเยียบพลางเอ่ยขึ้น "ผอ.ฟางครับ ถ้ามีความคืบหน้าเรื่องไวรัสทางเครือข่าย รบกวนรีบบอกผมทันทีเลยนะครับ!"

ในเวลานี้ ณ ห้องปฏิบัติการคอมพิวเตอร์มหาวิทยาลัยหัวชิง คนสิบกว่าคนกำลังรัวแป้นพิมพ์กันอย่างบ้าคลั่ง

นี่คือทีมบลูโลตัส ทีมแฮกเกอร์เพียงหนึ่งเดียวของหัวเซี่ยที่เปิดเผยตัวตนอย่างเป็นทางการ และเคยคว้าผลงานอันดับสี่ของโลกและอันดับหนึ่งของเอเชียมาแล้ว

"ศาสตราจารย์จูเก่อ นี่เป็นไวรัสเครือข่ายตัวใหม่ที่รวมเอาไวรัสประเภทแฝงตัว ไวรัสเวิร์ม และไวรัสกลายพันธุ์เข้าไว้ด้วยกัน พวกเราไม่เคยเจอมาก่อนเลยครับ ถ้าจะถอดรหัสในเวลาสั้นๆ แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย ตอนนี้พวกเราตั้งชื่อให้มันชั่วคราวว่า【ปีศาจ】ครับ"

หนึ่งในนั้นมีสีหน้าย่ำแย่ถึงขีดสุด

ศาสตราจารย์จูเก่อมีนามว่าจูเก่อฉางเฟิง เป็นโค้ชของทีมบลูโลตัส เขาชำเลืองมองจอมอนิเตอร์ของซอฟต์แวร์ถอดรหัสที่แสดงความคืบหน้าเพียง 2% ด้วยสีหน้ามืดมน

ตรากตรำกันมาชั่วโมงกว่า คืบหน้าไปได้แค่ 2% นี่เพิ่งเป็นจุดเริ่มต้นเท่านั้น ยิ่งถัดไปก็จะยิ่งยากขึ้นเรื่อยๆ

ไวรัสทั้งสามประเภทนี้ ไม่ว่าตัวไหนก็สามารถสร้างความเสียหายมหาศาลได้ทั้งสิ้น ไม่ต้องพูดถึงเลยว่านี่คือแบบผสมผสาน

มิน่าล่ะ แม้แต่ระดับฝีมือของทีมพวกเขาก็ยังไม่สามารถป้องกันหรือถอดรหัสได้

หากล่าช้าไปสักสองสามวัน ความเสียหายของหัวเซี่ยคงพุ่งสูงถึงห้าแสนล้าน

"รายงานครับ ฝ่ายตรงข้ามเริ่มปล่อยไวรัสเครือข่ายตัวใหม่เพื่อขัดขวางการถอดรหัสของพวกเราแล้วครับ!"

"รายงาน ตรวจพบไวรัสเครือข่ายตัวใหม่ สงสัยว่าจะเป็นโค้ดเรดสายพันธุ์กลายครับ!"

"รายงาน ตรวจพบไวรัสเครือข่ายตัวใหม่ สงสัยว่าจะเป็นมายดูมสายพันธุ์กลายครับ!"

"รายงาน ตรวจพบไวรัสเครือข่ายตัวใหม่ สงสัยว่าจะเป็นแซสเซอร์สายพันธุ์กลายครับ!"

เสียงรายงานติดต่อกันสี่ครั้ง ทำให้สีหน้าที่มืดมนอยู่แล้วของศาสตราจารย์จูเก่อยิ่งทะมึนหนักขึ้นไปอีก จนแทบจะคั้นน้ำออกมาได้

ไวรัสเครือข่ายทั้งสามตัวนี้ติดหนึ่งในสิบสุดยอดไวรัสแห่งศตวรรษที่ 21 แต่ละตัวล้วนรับมือได้ยากเย็นแสนเข็ญ ตอนนี้กลับแห่กันมาพร้อมกันถึงสามตัว

"เป็นฝีมือพวกมันจริงๆ สินะ คิดจะล้มเราให้ได้ไม่ยอมเลิกราเลย!"

หลังจากพึมพำกับตัวเอง ศาสตราจารย์จูเก่อก็ขึ้นเสียงดังขึ้นหลายส่วน "เปิดใช้งานระบบอวิ๋นอิ่ง เตรียมจับสัญญาณ…"

"อาจารย์ครับ ทำแบบนั้นแผนการของพวกเราจะรั่วไหลนะครับ!"

"ไม่ได้เด็ดขาดครับ!"

ศาสตราจารย์จูเก่อยังพูดไม่ทันจบก็ถูกขัดจังหวะ สมาชิกสิบกว่าคนต่างตกตะลึง

ระบบอวิ๋นอิ่งเป็นระบบใหม่ที่ทีมของพวกเขาพัฒนาขึ้นเพื่อใช้ได้ทั้งการโจมตีและการป้องกัน โดยเตรียมจะนำไปใช้ล้างตาในศึกรอบคัดเลือกเดฟคอน ซีทีเอฟ 13 ที่กำลังจะมาถึง

หากนำมาเปิดใช้ตอนนี้ ความพยายามตลอดสองปีที่ผ่านมาก็สูญเปล่ากันพอดี

"พวกเรายังมีทางเลือกอื่นอีกเหรอ!" ศาสตราจารย์จูเก่อตวาด ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "เชื่อมั่นในเทคโนโลยีของพวกเราสิ"

"สร้างแพลตฟอร์มเสมือน!"

"เปิดระบบ!"

"เตรียมแชร์ข้อมูล!"

…

เมื่อคำสั่งเป็นชุดถูกประกาศออกไป บรรดาลูกทีมก็เริ่มลงมือปฏิบัติการอย่างรวดเร็ว

ไม่กี่นาทีต่อมา แฮกเกอร์ทุกคนที่มีส่วนร่วมในการถอดรหัสต่างประหลาดใจที่พบว่า มีแพลตฟอร์มเสมือนแห่งหนึ่งปรากฏขึ้นบนเครือข่าย และเริ่มแชร์ข้อมูลของไวรัสออกมา

ในห้องประชุมชั้นใต้ดินสามของสำนักงานใหญ่เอ็นเอสเอ มีคนวัยกลางคนและคนสูงอายุนั่งอยู่ยี่สิบถึงสามสิบคน แต่ละคนมีคอมพิวเตอร์วางอยู่ตรงหน้า

ประตูห้องประชุมถูกผลักเปิดออก เฉินนั่วเดินก้าวเข้ามา

"อ้าว ศาสตราจารย์จ้าว ศาสตราจารย์จาง พวกอาจารย์ก็อยู่ด้วยเหรอครับ"

ได้ยินคำทักของเฉินนั่ว ศาสตราจารย์จ้าวหยวนก็กลอกตาใส่ "เธอยังมาได้ แล้วทำไมฉันจะมาไม่ได้ ปีกกล้าขาแข็งแล้วหรือไง"

คนอื่นๆ ต่างมองเฉินนั่วด้วยความอยากรู้อยากเห็น เพราะคนคนนี้คือคนที่อาจารย์ฉู่ออกปากระบุชื่อด้วยตัวเองว่าต้องพามาให้ได้

"นี่คือข้อมูลล่าสุด เธอลองดูก่อนค่อยว่ากัน!"

เฉินนั่วเลื่อนลูกกลิ้งเมาส์ไปไม่กี่ทีก็ร้องลั่น "โอ้โห โค้ดเรด, มายดูม, แซสเซอร์ ไวรัสเครือข่ายสายพันธุ์กลายยกเซตเลยเหรอ นี่กะจะเอาเราให้ตายคาที่เลยนี่หว่า!"

บรรดาศาสตราจารย์ถึงกับอึ้ง พากันหันขวับมามองเฉินนั่วเป็นตาเดียว

โจวไห่ รองผู้อำนวยการฝ่ายดาร์กเน็ตซึ่งทำหน้าที่เป็นประธานการประชุมก็ทั้งตกใจทั้งสงสัย ข้อมูลชุดนี้เพิ่งจะได้มาสดๆ ร้อนๆ ยังไม่ได้ทันได้แชร์ออกไปเลยด้วยซ้ำ

โจวไห่มองเฉินนั่วแล้วเอ่ยถาม "เฉินนั่ว เธอกวาดตาดูแค่แวบเดียวก็ดูออกแล้วเหรอ"

เฉินนั่วกลอกตากลับ "แปลกตรงไหนล่ะครับ มันก็ชัดเจนจะตายอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ"

ในใจของทุกคนพลันรู้สึกเหมือนมีตัวอัลปากาวิ่งพล่านผ่านไปนับพันตัว!

ชัดเจนเหรอ

มันชัดเจนตรงไหนวะ นี่มันคือไวรัสเครือข่ายสายพันธุ์กลายนะเว้ย!

"พวกอาจารย์มองผมด้วยสายตาแบบนั้นทำไมกันครับ ยังไงผมก็เป็นถึงมือโปรด้านการเขียนโปรแกรมนะ โค้ดพวกนั้นของผม สำนักงานสถิติยังเอาไปศึกษาเป็นตำราเรียนอยู่เลย นี่พวกอาจารย์กำลังสงสัยในความสามารถของผมอยู่เหรอ"

ทุกคนรู้สึกเหมือนมีตัวอัลปากาวิ่งผ่านหัวไปอีกรอบ

เคยเห็นคนหน้าหนา แต่ไม่เคยเห็นใครหน้าด้านหน้าทนขนาดนี้มาก่อน

อวยตัวเองหน้าตาเฉยแบบนี้ก็ได้เหรอ

ทว่าทุกคนก็จำต้องยอมรับว่า สิ่งที่เฉินนั่วพูดมามันคือเรื่องจริง

ดวงตาของโจวไห่พลันสว่างวาบ มัวแต่วุ่นวายจนลืมไปเสียสนิทว่าเฉินนั่วเขียนโปรแกรมเป็น

คนที่เขียนโปรแกรมเก่งๆ มีอยู่มากมาย แต่คนที่เก่งทั้งโปรแกรมและเป็นระดับหัวกะทิทางคณิตศาสตร์ระดับประเทศไปพร้อมกันนั้น ทั่วทั้งแผ่นดินหัวเซี่ยอันกว้างใหญ่มีไม่เกินนิ้วมือข้างเดียวด้วยซ้ำ