บทที่ 56 ผมทำได้ แต่ผมไม่มีเวลา

"เฉินนั่ว เธอถอดรหัสไวรัสพวกนี้ทั้งสามตัวได้ไหม"

"ได้ครับ!"

"ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ภารกิจของเธอก็คือ…" โจวไห่พูดไปได้ครึ่งหนึ่งก็ชะงักกึก มองเฉินนั่วตาค้างก่อนจะถามรัวเร็ว "เมื่อกี้เธอว่าได้หรือไม่ได้นะ"

เฉินนั่วแอบบ่นในใจ นึกว่าหมอนี่คงเครียดจัดจนหูแว่วไปแล้ว

"ผมบอกว่าได้ครับ" ยังไม่ทันที่โจวไห่จะได้ดีใจ เฉินนั่วก็พูดต่อ "แต่ผมไม่มีเวลา!"

ประโยคแรกพาขึ้นสวรรค์ ประโยคถัดมาถีบลงนรก เหมือนโดนทั้งน้ำร้อนน้ำเย็นสาดใส่พร้อมกัน

โจวไห่ชักสีหน้าบึ้งตึง กล่าวขึ้นว่า "นักศึกษาเฉินนั่ว จะมีเรื่องอะไรสำคัญไปกว่าเรื่องนี้อีก ช้าไปแค่วินาทีเดียว ประเทศชาติต้องเสียหายเท่าไหร่เธอรู้ไหม"

"เธอรู้ไหมว่าพวกเรากำลังแบกรับแรงกดดันมหาศาลขนาดไหน"

"เอาแบบนี้ เธอมีธุระอะไรว่ามา ทางเอ็นเอสเอจะออกหน้าจัดการให้เอง"

…

โจวไห่รัวใส่เป็นชุด ไม่เปิดโอกาสให้เฉินนั่วได้อ้าปากเลยแม้แต่น้อย

พอได้ยินโจวไห่เอาเรื่องเพื่อชาติมาข่ม เฉินนั่วก็หน้าตึงขึ้นมาทันที ก่อนจะส่งเสียงปรามต่ำๆ

เสียงทุ้มต่ำดังก้องสะท้อนไปทั่วห้องประชุม

หากประเทศมีภัยแล้วต้องการตัวเขา เขาย่อมไม่ลังเลที่จะก้าวออกมา แต่ไม่ใช่ในลักษณะที่ต้องมาทนให้ใครใช้อำนาจกดหัวบังคับ

"ผู้กำกับการโจว ที่ผมบอกว่าไม่มีเวลา เพราะผมต้องเริ่มถอดรหัส 【ปีศาจ】 ต่างหาก"

"ไอ้ไวรัสพวกนี้ทั้งสามตัวมันเคยปรากฏมาแล้ว แม้จะกลายพันธุ์แต่เนื้อแท้ข้างในไม่ได้เปลี่ยน อีกเดี๋ยวผมจะถอดรหัสให้ท่อนหนึ่ง แล้วค่อยโยนให้มหาวิทยาลัยอื่นรับช่วงต่อ ถ้าแค่นี้พวกเขายังแก้ไม่ได้ ผมแนะนำว่าคุณควรไปตรวจสอบให้ดีเสียทีว่าหลายปีมานี้พวกเขาเอาเวลาไปทำอะไรกันหมด"

คำพูดของเฉินนั่วเชือดเฉือนตรงไปตรงมา โจวไห่หน้าเจื่อนลงด้วยความกระอักกระอ่วน ขณะที่บรรดาศาสตราจารย์ด้านคณิตศาสตร์ต่างพากันทำสีหน้าประหลาดพิกล

โจวไห่เป็นถึงรองผู้อำนวยการของดาร์กเน็ต ถือเป็นผู้มีอำนาจตัวจริงเสียงจริง ศาสตราจารย์พวกนี้ยังไม่กล้าล่วงเกินเขาสักนิด ทว่าตอนนี้กลับถูกนักศึกษาอย่างเฉินนั่วตอกกลับเสียจนหน้าชา ที่สำคัญที่สุดคือยังโมโหใส่ไม่ได้อีกด้วย

"ช่วยเตรียมคอมพิวเตอร์ให้ผมสองเครื่องครับ!"

เฉินนั่วพูดจบ ห้องประชุมก็ยังคงเงียบกริบ

ปัง!

เฉินนั่วตบโต๊ะเข้าให้ ก่อนจะพูดเสียงเข้ม "ยังยืนเหม่ออะไรกันอยู่อีก คราวนี้ไม่กลัวผมเสียเวลาแล้วเหรอครับ"

โจวไห่เหลือบมองบรรดาศาสตราจารย์ จึงจำใจต้องลุกขึ้น ห้องประชุมนี้มีเขาคนเดียวที่สังกัดดาร์กเน็ต ถ้าเขาไม่ไปแล้วใครจะไป

เฉินนั่วหยิบโน้ตบุ๊กของตนขึ้นมา เปิดหน้าต่างโปรแกรม แล้วเริ่มเคาะแป้นพิมพ์รัวเป็นชุด

ผ่านไปไม่กี่นาที โจวไห่ก็เดินกลับเข้ามาพร้อมบอกว่าจัดการให้เรียบร้อยแล้ว ทว่าเฉินนั่วไม่ได้สนใจเขาเลย ยังคงก้มหน้าก้มตาเขียนโค้ดต่อไป

หลังจากนั้นอีกราวสิบถึงยี่สิบนาที เสียงเคาะแป้นพิมพ์จึงสงบลง

เฉินนั่วเงยหน้าขึ้นแล้วพูดว่า "ก๊อบปี้ไฟล์นี้ส่งให้มหาวิทยาลัยในกลุ่ม 985 และ 211 ที่อยู่อันดับ 51 ถึง 100 ให้พวกเขารับผิดชอบถอดรหัสไวรัสกลายพันธุ์โค้ดเรด มายดูม และแซสเซอร์"

"ขณะเดียวกัน ให้มหาวิทยาลัยอันดับ 11 ถึง 50 เตรียมพร้อมไว้ หากฝ่ายตรงข้ามยกระดับการโจมตีขึ้นมา ให้พวกเขาคอยรับหน้าที่สกัดกั้นเพื่อถ่วงเวลาให้พวกเรา"

"ออกประกาศระดมพล ให้ยอดฝีมือคอมพิวเตอร์และพวกบลูแฮกเกอร์ในสังคมช่วยกันสกัดกั้นด้วยอีกแรง!"

"ส่วนมหาวิทยาลัยสิบอันดับแรก ให้เตรียมพร้อมเพื่อประสานงานถอดรหัสร่วมกับฝั่งเรา!"

การจัดแจงเป็นชุดของเฉินนั่วทำเอาโจวไห่ยืนอึ้งไปเลย

เขาเริ่มสับสนขึ้นมาแล้วว่าสรุปใครเป็นคนคุมงานกันแน่ ตัวเขาหรือเฉินนั่ว

"ระ…เรื่องนี้ พวกเราต้องเปิดประชุมหารือกันก่อน!"

"ไม่เชื่อใจผมเหรอ ไม่เชื่อแล้วจะเชิญผมมาทำไมครับ"

"ที่เชิญเธอมาก็เพื่อ…"

พอพูดถึงตรงนี้ โจวไห่ก็พลันพูดไม่ออก

เริ่มเกิดความสงสัยในตัวเองขึ้นมา ว่าตกลงเชิญเฉินนั่วมาทำไมกันแน่ ตอนแรกก็กะว่าจะให้มาช่วยถอดรหัสอัลกอริทึมของไวรัส

แต่ดูจากความเข้าใจที่เฉินนั่วมีต่อไวรัสกลายพันธุ์ทั้งสามตัวเมื่อครู่ ฝีมือแฮกเกอร์ของเจ้าเด็กนี่ก็ต้องอยู่ระดับหัวแถวอย่างแน่นอน

"รอเดี๋ยว ฉันขอไปรายงานก่อน!"

"ถ้างั้นคุณยังยืนทื่ออยู่อีกทำไมล่ะครับ"

เวลาที่เฉินนั่วจะตอกกลับใครขึ้นมา เล่นเอาคนฟังเถียงไม่ออกจริงๆ โจวไห่จึงได้แต่เดินหน้าดำคร่ำเครียดตรงไปยังห้องประชุมอีกห้อง

เฉินนั่วส่ายหน้าอย่างระอา นี่แหละคือข้อแตกต่างระหว่างระบบราชการกับระบบบริษัทเอกชน

ถ้าเป็นเซิร์ฟเวอร์ของบริษัทโดนแฮก ป่านนี้ไม่มีเวลามามัวนั่งเปิดประชุมหรอก อะไรพอแก้ขัดได้ก็ต้องรีบคว้าไว้ก่อนแล้ว!

ทว่าเขาไม่ได้นึกไปว่า หากว่ากันตามขั้นตอนแล้ว ข้อเรียกร้องของเขามันถือเป็นการแหกกฎและทำลายระเบียบแบบแผนเดิมขององค์กร

ถ้าไม่ใช่เพราะเขาเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านคณิตศาสตร์ที่อาจารย์ฉู่เป็นคนแนะนำมา ซ้ำเมื่อครู่ยังแสดงฝีมือแฮกเกอร์ระดับพระกาฬออกมาให้เห็น ประกอบกับตอนนี้เป็นช่วงหน้าสิ่วหน้าขวาน ด้วยท่าทางแบบนั้น โจวไห่คงสั่งสอนให้เขาสำนึกไปแล้ว

โจวไห่นำโปรแกรมที่ก๊อบปี้มาส่งต่อให้ยอดฝีมือของดาร์กเน็ตหลายคนนำไปทดสอบ พร้อมกับถ่ายทอดคำพูดของเฉินนั่วให้คณะทำงานฟัง

"ปัง!"

ผ่านไปเพียงไม่กี่นาที ขณะที่คณะทำงานกำลังปรึกษาหารือกันอยู่ ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง

"ผู้กำกับการโจว ของพรรค์นั้นคุณไปเอามาจากไหนกัน ดุดันขนาดนี้เลยเหรอ มันทั้งเร็ว ทั้งแรง ทั้งสะใจสุดๆ ไปเลย!"

คนอื่นๆ ในห้องประชุมได้ยินเข้า ต่างพากันหันไปมองโจวไห่ด้วยสายตาพิลึกพิลั่น

ในแววตาแฝงความหมายทำนองว่า 'ลูกผู้ชายด้วยกัน รู้ๆ กันอยู่!'

โจวไห่โดนบรรดาผู้ชายทั้งห้องจ้องจนหน้าแดงก่ำ จึงตวาดลั่น "พูดจาให้มันรู้เรื่องหน่อย ของพรรค์นั้นอะไรของแก ฉันฟังไม่เห็นจะเข้าใจ!"

"ผู้กำกับการโจว ไม่ต้องมาทำไขสือเลย ก็ไอ้ของที่เพิ่งยื่นให้ผมเมื่อกี้นั่นไง ผมเพิ่งเอาไปลองมา บอกได้คำเดียวเลยว่าโคตรเทพ!"

"แก…"

"ผู้กำกับการโจว โปรแกรมนั่นใครเป็นคนเขียนขึ้นมา รีบเชิญตัวเขามาเถอะ มีเขาอยู่พวกเรามีโอกาสชนะเพิ่มขึ้นอย่างน้อยหนึ่งส่วนแน่!"

"คนแบบนี้ ผมเสนอว่าไม่ว่าจะยังไง ต่อไปต้องดึงตัวมาอยู่กับพวกเราให้ได้เลยนะ!"

"แผนการที่พวกเราเคยวางโครงร่างไว้ก่อนหน้านี้ ดูเหมือนจะมีความหวังได้เริ่มใช้งานแล้ว!"

คนที่พรวดพราดเข้ามาพูดจาวกไปวนมา แต่แววตากลับเปล่งประกายความตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด

"หุบปาก!"

โจวไห่หน้าเขียวคล้ำ ตวาดลั่น "แกหมายถึงโปรแกรมที่ฉันเพิ่งให้ไปเมื่อกี้เหรอ พวกแกทดสอบแล้วเป็นยังไงบ้าง"

อีกฝ่ายยิ้มเจื่อนๆ พลางตอบว่า "ใช้เวลาแค่ห้านาที ก็ถอดรหัสท่อนหนึ่งของโปรแกรมมายดูมได้แล้วครับ เทียบกับเนื้อหาที่วิเคราะห์ออกมาได้ และศักยภาพด้านคอมพิวเตอร์ของมหาวิทยาลัยต่างๆ แล้ว มหาวิทยาลัยกลุ่ม 985 ห้าสิบอันดับหลังสามารถถอดรหัสต่อได้สบายๆ ไม่มีปัญหาแน่นอน"

ทั้งโจวไห่และคณะทำงานต่างก็เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านคอมพิวเตอร์ พอได้ยินผลลัพธ์นี้เข้า แต่ละคนก็มองหน้ากันด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตา

ต้องเข้าใจก่อนว่า ตอนที่ไวรัสตัวนี้ระบาดเมื่อเดือนมกราคมปี 2004 เพียงแค่ 3 วันก็มีคอมพิวเตอร์ทั่วโลกติดเชื้อไปไม่ต่ำกว่า 5 แสนเครื่อง คอมพิวเตอร์เครื่องไหนที่ติดเชื้อ ประสิทธิภาพการประมวลผลจะตกลงไปอย่างน้อยถึง 70%

สุดท้ายทีมแฮกเกอร์ระดับท็อปสามของโลกต้องจับมือกัน ยังใช้เวลาไปตั้งสิบกว่าชั่วโมงกว่าจะจัดการได้

หลังจากนั้น บริษัทความปลอดภัยทางไซเบอร์แห่งหนึ่งในฟินแลนด์ถึงกับออกแถลงการณ์ว่า นี่คือไวรัสเวิร์มที่ร้ายกาจที่สุดเท่าที่เคยมีมา

แต่เฉินนั่วกลับใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเขียนโปรแกรมขึ้นมาหนึ่งตัว แล้วก็สามารถเจาะโค้ดได้ท่อนหนึ่งแล้ว นี่มันเกินกว่าที่พวกเขาจะจินตนาการไปไกลลิบ

หรือว่าเจ้าเด็กนี่จะเก่งกาจถึงขั้นปีศาจขนาดนี้แล้วจริงๆ หรือเป็นเพราะคณิตศาสตร์ที่ก้าวหน้าไปถึงระดับสูงลิบลิ่วช่วยส่งเสริมทักษะด้านแฮกเกอร์กันแน่

โจวไห่กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเอ่ยถามเสียงขรึม "ผู้อำนวยการเสิ่น หัวหน้าวิศวกรหวง พวกท่านคิดเห็นอย่างไรกับข้อเสนอของเฉินนั่วครับ"

เสิ่นหนานกับหัวหน้าวิศวกรหวงสบตากัน ทั้งสองคนต่างก็เป็นคนที่มีความเด็ดขาดเฉียบคมอย่างยิ่ง

"ดำเนินการตามแผนของเฉินนั่ว!"

"นอกจากนี้ แจ้งมหาวิทยาลัยห้าสิบอันดับหลังไปด้วย ถ้าก่อนห้าโมงเย็นวันนี้ยังกำจัดไวรัสทั้งสามตัวนี้ไม่ได้ หัวหน้าภาควิชาวิทยาการคอมพิวเตอร์ก็เตรียมลาออกไปเองได้เลย!"