บทที่ 57 ศึกรุกรับเปิดฉาก โยนหินถามทาง

เหตุการณ์เว็บไซต์จองตั๋วถูกโจมตียังคงบานปลายอย่างต่อเนื่อง

แม้บรรดามหาวิทยาลัยชั้นนำและเหล่าบลูแฮกเกอร์จะพยายามถอดรหัสไวรัสอย่างสุดความสามารถ แต่ก็น่าหมดหนทาง เพราะความยากของไวรัสสายพันธุ์ใหม่ตัวนี้เหนือกว่าที่จินตนาการไว้มาก ส่งผลให้ความคืบหน้าล่าช้าเกินรับไหว

ที่ทำให้สิ้นหวังที่สุดก็คือ ฝ่ายศัตรูปล่อยไวรัสกลายพันธุ์ออกมาอีกสามตัว ยิ่งเป็นการเพิ่มแรงกดดันมหาศาลให้กับทีมของแต่ละมหาวิทยาลัย

“ทุกท่าน ผมโจวไห่ ตอนนี้ดาร์กเน็ตขอเข้าควบคุมทรัพยากรการประมวลผลทั้งหมด!”

ในห้องประชุมอีกห้องหนึ่ง ณ ชั้นใต้ดินระดับสามของศูนย์บัญชาการเอ็นเอสเอ โจวไห่วิดีโอคอลเชื่อมสายกับหัวหน้าภาควิชาวิทยาการคอมพิวเตอร์จากมหาวิทยาลัยชั้นนำหนึ่งร้อยอันดับแรก

“คำสั่งมีดังนี้ ข้อแรก มหาวิทยาลัยอันดับที่ห้าสิบเอ็ดถึงหนึ่งร้อย รับผิดชอบกำจัดไวรัสกลายพันธุ์ทั้งสามตัว วิธีการถอดรหัสและโปรแกรมถูกส่งให้พวกคุณแล้ว ต้องกำจัดไวรัสทั้งสามตัวให้หมดก่อนห้าโมงเย็นเท่านั้น!”

“ข้อสอง มหาวิทยาลัยอันดับที่สิบเอ็ดถึงห้าสิบ รับผิดชอบจับตาดูความเคลื่อนไหวของกลุ่มไม่หวังดี สกัดกั้นการโจมตีของพวกเขาให้ได้มากที่สุด เพื่อถ่วงเวลาให้พวกเราถอดรหัส【ปีศาจ】!”

“ข้อสาม มหาวิทยาลัยสิบอันดับแรก รับผิดชอบสนับสนุนดาร์กเน็ตในการถอดรหัส【ปีศาจ】”

“จบการประชุม เริ่มปฏิบัติการได้!”

โจวไห่สั่งการอย่างเฉียบขาดแล้วตัดสายทันที

ภารกิจทั้งสามส่วนนี้ จะมีเจ้าหน้าที่คนอื่นในดาร์กเน็ตคอยนำทีมรับผิดชอบเอง

เหล่าเซียนคอมพิวเตอร์ในโลกออนไลน์ต่างประหลาดใจ เมื่อพบว่ามีโปรแกรมถอดรหัสตัวหนึ่งถูกแชร์ขึ้นมาบนแพลตฟอร์มเสมือน ทุกคนจึงพากันดาวน์โหลดลงมาทันที

เพียงไม่กี่นาทีต่อมา บรรดาเว็บบอร์ดและโลกโซเชียลก็แทบแตก

“เชี่ย นี่มันผลงานของเทพเจ้าท่านไหนวะ โคตรเก่ง แค่ไม่กี่นาที ฉันถอดรหัสไปได้ 0.00003% แล้วเนี่ย”

“เมนต์บน คอมมึงเครื่องดึกดำบรรพ์เหรอวะ แค่นิดเดียวยังจะตื่นเต้นทำซากอะไร?”

“เมนต์สองไม่รู้เรื่องก็อย่าเห่า มึงรู้ไหมว่าสำหรับคอมทั่วไป ตัวเลข 0.00003% มันหมายถึงอะไร นี่มันไวรัสกลายพันธุ์ตั้งสามตัวนะเว้ย!”

…

เรื่องในโลกออนไลน์ โจวไห่ไม่มีกะจิตกะใจจะไปสนใจ เมื่อเขากลับมาที่ห้องโถงกลาง เฉินนั่วก็นั่งลงหน้าคอมพิวเตอร์สองเครื่องที่เตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว

“รายงานครับ ทีมบลูโลตัสใช้ระบบอวิ๋นอิ่งถอดรหัสส่วนหนึ่งของ【ปีศาจ】ได้แล้ว ตอนนี้แชร์ข้อมูลเข้ามาแล้วครับ”

สิ้นเสียงรายงาน ทุกคนที่กำลังง่วนอยู่กับงานต่างหันไปมองหน้าจอขนาดยักษ์เกือบร้อยตารางเมตรเป็นตาเดียว

โค้ดแต่ละแถวกำลังเลื่อนผ่านไป ยิ่งดูก็ยิ่งขมวดคิ้วแน่น สีหน้าของทุกคนย่ำแย่ถึงขีดสุด

โค้ดซับซ้อนมาก ตรรกะเบื้องหลังก็ซับซ้อนสุดกู่ พวกเขารู้สึกเหมือนเด็กประถมหนึ่งที่ต้องมาอ่านตำราเรียนของเด็กมัธยมหนึ่ง มันช่างเข้าใจยากเหลือเกิน

ในทางกลับกัน เฉินนั่วยิ่งดูกลับยิ่งตื่นเต้น คนหรือทีมที่สร้างไวรัสตัวนี้ขึ้นมา จะต้องเป็นยอดฝีมือระดับเดียวกับเขาแน่นอน

“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง!”

“ยอดฝีมือ ยอดฝีมือตัวจริงเสียงจริง!”

“บัดซบ ไอ้เวรตัวไหนมันทำเรื่องระยำแบบนี้วะ ถ้าถอดรหัสตามตรรกะในนี้ ชาตินี้ก็อย่าหวังว่าจะแก้ได้เลย!”

เสียงพึมพำกับตัวเองของเฉินนั่วดึงความสนใจจากโจวไห่

“เฉินนั่ว เธอดูออกเหรอ? ที่พูดเมื่อกี้หมายความว่ายังไง?”

“ก็หมายความตามนั้นแหละครับ!” เฉินนั่วกลอกตามองบนพลางตอกกลับไปทีหนึ่ง

ก่อนจะพูดต่อว่า “เนื้อหาในนี้เกินครึ่งมันไร้ประโยชน์ มีไว้เพื่อหลอกให้พวกคุณหลงทางทั้งนั้น”

“พวกคุณลองดูบรรทัดที่สิบเจ็ด ครึ่งแรกของบรรทัดที่ยี่สิบห้า แล้วก็ตัวอักษรตัวที่เจ็ดของบรรทัดที่สามสิบเอ็ด…”

“ตัดส่วนพวกนี้ทิ้งไป แล้วลองดูใหม่สิครับ!”

เมื่อทำตามคำชี้แนะของเฉินนั่ว ก็มีคนนำโค้ดมาประมวลผลใหม่อีกครั้ง

“ฉันเข้าใจแล้ว!”

“ฉันก็เข้าใจแล้วเหมือนกัน!”

“มันก็ไม่ได้ยากขนาดนั้นนี่นา!”

เมื่อเห็นสมาชิกดาร์กเน็ตเริ่มส่งเสียงวิจารณ์ เฉินนั่วก็ได้แต่แอบส่ายหน้าในใจ เข้าใจกะผีอะไรล่ะ ถ้ามันง่ายขนาดนั้นก็ดีสิ

“ผู้กำกับการโจว ดึงภาพแพลตฟอร์มเสมือนของทีมบลูโลตัสขึ้นจอควบคุมหลักเลยครับ อัปเดตข้อมูลตลอดเวลาด้วย!”

พูดจบ เฉินนั่วก็ไม่สนใจพวกเขาอีก เขานั่งหน้าคอมพิวเตอร์พลางจ้องโปรแกรมถอดรหัสที่ตัวเองเพิ่งเขียนขึ้นมาหมาดๆ

ณ ภูเขาแห่งหนึ่งในต่างประเทศ อาคารหลังเล็กซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางผืนป่า รอบบริเวณมีทหารพร้อมอาวุธครบมือคอยเดินลาดตระเวนอยู่ตลอดเวลา

ภายในอาคาร มีชาวต่างชาติกว่าสามสิบคนรวมตัวกันอยู่

“เจสัน วิเคราะห์โปรแกรมถอดรหัสตัวนั้นซิ จัดการมันซะ อย่าปล่อยให้พวกมันทำสำเร็จเด็ดขาด!”

ชายร่างสูงผอมที่เป็นหัวหน้าส่งเสียงสั่งการอย่างเฉียบขาด เห็นได้ชัดว่าพวกเขาเองก็สังเกตเห็นโปรแกรมถอดรหัสที่เฉินนั่วเขียนขึ้นมาแล้วเช่นกัน

“โอ้โห ขอเวลาสามสิบวินาที!”

หนึ่งในนั้นหัวเราะในลำคออย่างประหลาดพลางตอบรับ

“มาแล้วสินะ!”

เมื่อหน้าจอคอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่งมีโค้ดเด้งขึ้นมาเป็นพรวน รอยยิ้มบางๆ ก็ผุดขึ้นที่มุมปากของเฉินนั่ว

การที่เขาให้โจวไห่นำโปรแกรมถอดรหัสที่เขียนไปแชร์ ก็เพื่อล่อให้อีกฝ่ายติดเบ็ด และก็เป็นไปตามคาด มีคนเริ่มโจมตีโปรแกรมตัวนั้นจริงๆ

ด้วยสกิลแฮกเกอร์ระดับตำนาน ประตูหลังที่เขาวางทิ้งไว้ หากถูกจับได้ง่ายๆ ก็คงเป็นเรื่องตลกแล้ว

แผนนี้เรียกว่าโยนหินถามทาง

หลังจากจ้องดูอยู่ไม่กี่วินาที เฉินนั่วก็เริ่มลงมือ นิ้วทั้งสิบรัวลงบนแป้นพิมพ์จนเห็นเป็นเพียงภาพติดตา

โค้ดแต่ละแถววิ่งผ่านหน้าจออย่างรวดเร็ว

ภาพเหตุการณ์เหมือนตอนแข่งขันสร้างแบบจำลองทางคณิตศาสตร์หวนกลับมาอีกครั้ง

ด้วยสมรรถภาพร่างกายที่ได้รับการเสริมพลังจากมวยไทเก๊กระดับปรมาจารย์ บวกกับความเร็วในการตอบสนองของระบบประสาทที่สูงถึง 9.1 ในเวลานี้เขาแปลงร่างเป็นสัตว์ประหลาดร้อยมือไปโดยสมบูรณ์

ความเคลื่อนไหวของเฉินนั่วดึงดูดสายตาของทุกคน โจวไห่ที่เห็นภาพนี้ก็งงเป็นไก่ตาแตก

ไม่รู้เลยว่าพ่อคุณคนนี้กำลังจะเล่นพิเรนทร์อะไรอีก

“แย่แล้ว ฉันโดนกัดไม่ปล่อย มีคนกำลังแกะรอยที่อยู่ของฉัน!”

ในอาคารหลังเล็กที่ต่างประเทศ เสียงอุทานด้วยความตกใจทำลายความเงียบงันในห้องประชุมลงทันควัน

คนที่อุทานคือเจสันที่เพิ่งหัวเราะเยาะไปเมื่อครู่ ตอนนี้บนใบหน้าไม่มีรอยยิ้มแสยะอีกต่อไปแล้ว มีเพียงความตื่นตระหนกสุดขีด!

“มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

หัวหน้าทีมสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง ตวาดถามเสียงดังลั่น

“ไม่รู้เหมือนกัน พอฉันเจาะเข้าไปในโปรแกรมถอดรหัสนั่น ระบบมอนิเตอร์ของเราก็เตือนว่ามีคนกำลังตามรอยฉันอยู่”

“รีบมาช่วยฉันเร็วเข้า ด้วยความเร็วของอีกฝ่าย ฉันยื้อได้แค่นาทีเดียวเท่านั้น!”

“ทีมเอ รีบไปช่วยเขา สลัดการตามรอยของอีกฝ่ายให้หลุด!”

“ทีมบี เริ่มปล่อยที่อยู่ปลอมออกมา ถ่วงเวลาการตามรอยเอาไว้!”

“ทีมซี เริ่มยิงดีดอสเบี่ยงเบนความสนใจของมัน!”

“เร็วเข้า!”

หัวหน้าทีมสีหน้าย่ำแย่สุดขีด หากคอมพิวเตอร์ฝั่งตนเองถูกเจาะเข้ามาได้ แผนการครั้งนี้ก็คงต้องพังไม่เป็นท่า

“ฝีมือของทีมบลูโลตัสใช่ไหม?”

“ไม่ใช่ ฝีมือพวกนั้นถึงจะเก่ง แต่ก็แค่ระดับเดียวกับเจสัน ความเร็วไม่มีทางสูงขนาดนี้แน่!”

“หัวเซี่ยไปมียอดฝีมือระดับปีศาจขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”

“บัดซบ พวกแผนกข่าวกรองมันกินข้าวหรือกินขี้กันแน่ ถึงได้ปล่อยให้ข้อมูลสำคัญขนาดนี้เล็ดลอดไปได้!”

หัวหน้าทีมสองคนกระซิบปรึกษากันอย่างเคร่งเครียด

ในเวลาเดียวกัน บรรดาผู้เชี่ยวชาญด้านคอมพิวเตอร์ในหัวเซี่ยทุกคนที่เข้าร่วมการถอดรหัสต่างพบว่า พวกเขาเจอกับแรงต้านทานอย่างมหาศาล ความยากในการถอดรหัสเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ

ณ ห้องโถงกลาง ชั้นใต้ดินระดับสามของเอ็นเอสเอในเมืองหลวง เฉินนั่วที่กำลังรัวนิ้วเคาะโค้ดด้วยความเร็วสูง มีรอยยิ้มแบบแผนการสำเร็จปรากฏขึ้นที่มุมปาก

“ผู้กำกับการโจว ให้ทุกคนเริ่มตามรอยตามที่อยู่พวกนี้ได้เลยครับ!”

เฉินนั่วพูดจบ บนจอควบคุมหลักก็ปรากฏที่อยู่ไอพีนับสิบบรรทัด

โจวไห่อึ้งไปชั่วขณะ ในเวลาแบบนี้ไม่คิดจะถอดรหัส【ปีศาจ】แต่กลับไปตามรอยที่อยู่เพื่ออะไรกัน?

“นี่คือที่อยู่เสมือนที่กลุ่มไม่หวังดีเพิ่งใช้ไปเมื่อกี้ครับ!”

คำพูดเรียบเฉยของเฉินนั่ว ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางหัวของโจวไห่

ที่อยู่ที่เพิ่งใช้ไป ย่อมสามารถสาวตามรอยไปจนถึงที่อยู่ที่แท้จริงได้ และมีเพียงแค่ตามหาตัวพวกมันให้เจอแล้วจัดการทิ้งเสีย ถึงจะทำให้พวกเขาทุ่มเทกำลังทั้งหมดไปกับการถอดรหัส【ปีศาจ】ได้อย่างเต็มที่

มีแต่โจรที่คิดขโมยพันวัน ใครเล่าจะระวังโจรได้ทุกวี่วัน

ตั้งแต่แรกเริ่ม เฉินนั่วไม่ได้คิดจะถอดรหัส【ปีศาจ】ตรงๆ อยู่แล้ว ในเมื่ออีกฝ่ายกล้าลงมือ ก็ย่อมต้องมั่นใจในไวรัสของตัวเองมาก แทนที่จะต้องเสียเวลามากมาย สู้ใช้แผนย้อนเกล็ดดีกว่า

ดังนั้นเขาจึงสร้างโปรแกรมถอดรหัสไวรัสกลายพันธุ์ทั้งสามตัวขึ้นมา ถามว่าอาศัยโปรแกรมตัวนั้นจะถอดรหัสไวรัสทั้งสามตัวได้ไหม มันก็ได้อยู่หรอก แต่มันไม่เร็วขนาดนั้น!

ความจริงแล้ว โปรแกรมตัวนั้นมีไว้เพื่อขู่ให้อีกฝ่ายตกใจเท่านั้น อาศัยความมั่นใจในฝีมือตัวเองของศัตรู ผนวกกับความสามารถในการเขียนโค้ดขั้นเทพของเฉินนั่ว จึงจะสามารถกัดอีกฝ่ายไว้ไม่ปล่อยได้

โจวไห่ไม่สนแล้วว่าเฉินนั่วไปเอาที่อยู่เสมือนพวกนี้มาจากไหน เขาตะโกนสั่งการออกมาทันที

“เร็วเข้า ทุกคนในดาร์กเน็ตเริ่มการตามรอยเดี๋ยวนี้!”

“แจ้งไปยังมหาวิทยาลัยอันดับที่สิบเอ็ดถึงห้าสิบ ให้สกัดกั้นการโจมตีของอีกฝ่ายอย่างสุดกำลัง!”

เมื่อได้รับคำสั่ง เหล่ายอดฝีมือแห่งดาร์กเน็ตทุกคนก็เริ่มเคลื่อนไหวทันที

ในวินาทีนี้ โจวไห่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนเลยว่า เสียงแป้นพิมพ์ที่ปกติฟังดูเหมือนเสียงรบกวน จะไพเราะน่าฟังได้ถึงเพียงนี้