บทที่ 58 ข้อสันนิษฐานสุดอึ้งของท่านผู้เฒ่าเฉิน

"จะเล่าเรื่องแปลกๆ ให้ฟัง คอมพิวเตอร์ที่บ้านฉันจู่ๆ ก็เปิดเครื่องเอง พอกดปิดมันก็เปิดใหม่ สุดท้ายต้องถอดปลั๊กออกถึงจะสงบลงได้"

"อ้าว บ้านนายก็เป็นเหมือนกันเหรอ? ที่บ้านฉันก็เป็น ผีหลอกหรือเปล่าเนี่ย?"

"ใช่ ไม่ใช่แค่บ้านพวกนายสองคนหรอก หลายบ้านก็เป็นแบบนี้ พวกนายว่าช่วงหยุดยาววันชาติ พวกผีมันจะจัดวันรวมญาติกันหรือเปล่า?"

"ความเห็นข้างบนนี่มีเหตุผลแฮะ ฉันต้องไปเฝ้าข้างคอมพิวเตอร์บ้างแล้ว เผื่อจะเป็นผีสาวแสนสวย ฮ่าๆ…"

"นี่พวกนายมีความรู้รอบตัวกันบ้างไหม จากที่เล่ามาน่ะ โดนแฮกเกอร์โจมตีแล้วเอาคอมพิวเตอร์ไปทำเป็นเครื่องซอมบี้ชัวร์ๆ"

"เครื่องซอมบี้? เป็นไก่พันธุ์ไหน กินได้ไหมเนี่ย?"

"โอ๊ย ปวดหัวกับไอคิวพวกนายจริงๆ รับมือไม่ไหว ขอบายละ…"

ขณะที่ชาวเน็ตกำลังคุยกัน เรื่องประหลาดพรรค์นี้ก็กำลังเกิดขึ้นทั่วทุกมุมโลก

หลายคนประหลาดใจที่พบว่า คอมพิวเตอร์ที่ปิดไปแล้วกลับเปิดเครื่องขึ้นมาเอง ส่วนเครื่องที่กำลังใช้งานอยู่ก็ควบคุมไม่ได้อีกต่อไป

แถมพัดลมระบายความร้อนยังหมุนสุดกำลังจนส่งเสียงหึ่งๆ ดังลั่น

นี่คือเครื่องซอมบี้หรือเครื่องหุ่นเชิดที่แฮกเกอร์นิยมใช้ในการโจมตี

ยอดฝีมือแฮกเกอร์จะใช้โปรแกรมโทรจันหลอกล่อให้ผู้ใช้คลิก จากนั้นก็ฝังโค้ดลงในช่องโหว่ของระบบ เพื่อให้สามารถบงการเครื่องคอมพิวเตอร์ของผู้ใช้ทำงานต่างๆ ได้

ทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่กลุ่มอำนาจไม่เปิดเผยตัวเตรียมการไว้ล่วงหน้า และในตอนนี้ เพื่อหลบหนีการแกะรอย พวกเขาจึงจำต้องเปิดใช้งานเครื่องหุ่นเชิดเหล่านี้

เฉินนั่วควบคุมคอมพิวเตอร์ทะลวงผ่านเครื่องหุ่นเชิดทีละเครื่องด้วยความเร็วอันน่าสะพรึงกลัว บีบเข้าหาตำแหน่งจริงของอีกฝ่ายอย่างกระชั้นชิด

"หืม น่าสนใจแฮะ มีคนตามมาทันด้วย ไม่รู้ว่าเป็นมิตรหรือศัตรู?"

ระหว่างที่กำลังแกะรอย เฉินนั่วก็สังเกตเห็นไอพีหนึ่งเกาะติดเขามาติดๆ

หลังจากคิดดูครู่หนึ่ง เฉินนั่วก็ใช้มือซ้ายเคาะโค้ดไม่กี่บรรทัดส่งไปจากคอมพิวเตอร์อีกเครื่อง

เจ้าของไอพีนั้นตอบกลับโค้ดมาอย่างรวดเร็วเช่นกัน

เฉินนั่วมองดูโค้ดแล้วยิ้มกริ่มโดยไม่ส่งเสียง เขาละมือจากการแกะรอยแล้วหันไปลุยงานในมือของตัวเองต่อ

ส่วนเจ้าของไอพีนั้นก็ยิ้มออกมารีบเอ่ยขึ้นทันที "อินทรี ม้าแก่ เบเรต์ รีบมาหนุนฉันเร็ว ฉันตามเจอที่อยู่หนึ่งแล้ว"

ทั้งสามขยับตามสัญญาณ สี่คนประสานกำลังกัดติดไอพีของเจสันไว้แน่น

"อัศวิน นายไปทำอีท่าไหน จู่ๆ ถึงเกาะติดได้คนหนึ่งล่ะ?"

เมื่อทั้งสี่รวมพลังกัน ในที่สุดก็เบาใจลงได้เปราะหนึ่ง

ถ้าสี่มหาเทพยุคบุกเบิกรวมหัวกันแล้วยังล็อกเป้าหมายไม่อยู่ พวกเขาสี่คนคงเสียชื่อที่อยู่ในวงการมานานหลายปีแล้ว

อัศวินเอ่ย "ฉันก็งงอยู่เหมือนกัน ตอนกำลังแกะรอย จู่ๆ ก็มีระดับเทพคนหนึ่งส่งโค้ดมาถามว่าฉันเป็นมิตรหรือศัตรู พอฉันตอบไป เขาก็โยนที่อยู่นี้มาให้ แต่ว่า…"

"แต่อะไร?"

"รีบพูดสิ อย่ามัวเสียเวลา!"

"ระดับเทพคนนั้นบอกว่าอย่าเพิ่งบีบหนักเกินไป ให้เลี้ยงระยะไว้ล่อมัน เพื่อถ่วงเวลาให้เขาหน่อย!"

ทั้งสี่คนต่างมองหน้ากันในห้องของตนเอง

ฝีมือของระดับเทพคนนั้นพวกเขาไม่อาจประเมินได้จริงๆ แต่บอกได้คำเดียวว่าทิ้งห่างพวกเขาไปไกลลิบ ระยะห่างนี้เปรียบเหมือนสวรรค์กับนรกเลยทีเดียว

มันคือช่องว่างของพรสวรรค์ที่การฝึกฝนทีหลังไม่มีทางตามทัน

ทว่าแผนการขั้นสุดท้ายของระดับเทพคนนั้นกลับทำให้พวกเขาสับสนเล็กน้อย

"พวกนายว่า เป็นไปได้ไหมว่าพวกเราแค่โจมตีล่อเป้า เพื่อเปิดทางให้ท่านเทพแอบมุดหลังบ้านเข้าไปยังคอมพิวเตอร์หรือเซิร์ฟเวอร์ของฝั่งนั้นเพื่อหาข้อมูลไวรัส【ปีศาจ】 จากนั้นค่อยระดมทรัพยากรประมวลผลในประเทศแล้วถล่มพวกมันให้ราบคาบ?"

ซี๊ด!

พอได้ฟังข้อสันนิษฐานของอัศวิน อินทรีกับอีกสองคนถึงกับสูดหายใจเข้าลึก แม้แต่อัศวินเองยังรู้สึกว่าความคิดของตัวเองมันเหลือเชื่อเกินไป

ถ้าเฉินนั่วอยู่ที่นี่คงเอ่ยปากชมอัศวินยกใหญ่ แผนนี้เรียกว่าซ่อนดาบในรอยยิ้ม ตีฉากหน้าแต่ลอบโจมตีฉากหลัง

"เอาเถอะ เรื่องนี้พวกเราไม่ต้องเดากันมากหรอก ท่านเทพคงมีแผนของเขาอยู่แล้ว อัศวิน ม้าแก่ เบเรต์ พวกนายสามคนรับหน้าที่แกะรอยต่อไป เดี๋ยวพวกเราสลับกันไปตรวจเช็กพวกเครื่องหุ่นเชิดเพื่อกันเหนียวไว้ก่อน"

สมกับเป็นอินทรี พี่ใหญ่ของกลุ่ม คิดรอบคอบล่วงหน้าได้ไวเหมือนเฉินนั่ว

"ผู้กำกับการโจว มานี่หน่อยครับ!"

เฉินนั่วเอ่ยเรียกโดยไม่เงยหน้าขึ้นมามอง ราวกับกำลังเรียกเด็กรับใช้

โจวไห่หน้ากระตุก แต่ก็ยังเดินมาหาโดยไม่รู้ตัว ก็ใครใช้ให้พ่อหนุ่มคนนี้เก่งกาจชนิดที่หาใครเทียบไม่ได้กันเล่า

"นายท่านเฉิน มีอะไรจะสั่งหรือครับ?"

"อืม ฟังดูรื่นหูดีนี่ เรียกอีกรอบให้ฟังหน่อยสิครับ?"

"ไสหัวไปเลย รีบว่ามา งานกำลังยุ่ง!"

นิ้วทั้งสิบของเฉินนั่วรัวแป้นพิมพ์จนเห็นเป็นภาพติดตาพลางเอ่ย "ดาร์กเน็ตของพวกคุณได้สร้างระบบ MPI ไว้บ้างไหมครับ?"

พอได้ยินคำนี้ โจวไห่ก็ชะงักไปนิด เรื่องนี้ถือเป็นความลับของดาร์กเน็ต และตามกฎแล้ว เฉินนั่วไม่ได้เป็นสมาชิกดาร์กเน็ต จึงไม่ควรบอกให้รู้

แต่ในเมื่อตอนนี้ต้องพึ่งพาพ่อคุณคนนี้อยู่ เขาจึงทำได้แค่พูดต่อ "นายดูถูกใครกัน ของแบบนี้พวกเราต้องเตรียมไว้อยู่แล้วสิ!"

"เอ๋?"

ในที่สุดเฉินนั่วก็เงยหน้าขึ้นมามองโจวไห่ แววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

"นายคิดอะไรอยู่เนี่ย ถึงยังไงที่นี่ก็เป็นดาร์กเน็ตนะ แม้แต่ซูเปอร์คอมพิวเตอร์เรายังเรียกใช้ได้ พวกเราจำเป็นต้องใช้ของพรรค์นั้นไปแอบดึงทรัพยากรชาวบ้านด้วยเหรอ?"

โจวไห่ถูกสายตาของเฉินนั่วมองจนรู้สึกหงุดหงิด มีหรือที่เขาจะไม่รู้ว่าเฉินนั่วกำลังคิดอะไรอยู่

MPI ย่อมาจาก Message Passing Interface เป็นส่วนต่อประสานการส่งข้อความมาตรฐานที่ใช้สำหรับการประมวลผลแบบขนาน

พูดง่ายๆ ก็คือ ใช้ระบบนี้เชื่อมต่อคอมพิวเตอร์ทั่วไปหลายสิบหรือหลายร้อยเครื่องเข้าด้วยกัน เพื่อเปลี่ยนให้คอมพิวเตอร์ร้อยกว่าเครื่องนี้กลายเป็นซูเปอร์คอมพิวเตอร์ขนาดย่อมได้ในเวลาอันสั้น

ส่วนเรื่องที่โจวไห่บอกว่าสามารถเรียกใช้ซูเปอร์คอมพิวเตอร์ได้ เฉินนั่วแอบเบะปากใส่

ทั่วทั้งหัวเซี่ยมีซูเปอร์คอมพิวเตอร์ทั้งหมด 113 เครื่อง อย่างเทียนเหอสองที่ติดหนึ่งในสามของโลกมีต้นทุนสร้างถึง 3,000 ล้าน ค่าไฟวันละ 600,000 แถมงานวิจัยทางวิทยาศาสตร์ยังต่อคิวกันยาวเหยียด จะเอามาให้พวกนี้ใช้ได้อย่างไร

ถ้าจะบอกว่าพวกโจวไห่ไม่ได้แอบดึงทรัพยากรประมวลผลที่ว่างอยู่ตามเซิร์ฟเวอร์ภายนอกมาใช้ ให้ตายเขาก็ไม่เชื่อ

"ประสิทธิภาพเป็นยังไงบ้าง เคยทดสอบหรือยังครับ?"

"สูญเสียพลังประมวลผลไปราวๆ สี่สิบเปอร์เซ็นต์ละมั้ง!"

"ก็พอกล้อมแกล้มนะ!"

คำพูดเรียบเฉยของเฉินนั่วทำเอาโจวไห่โมโหจนควันแทบออกหู อยากจะถกแขนเสื้อขึ้นมาท้าดวลตัวต่อตัวกับเฉินนั่วเสียให้รู้แล้วรู้รอด

"ผู้กำกับการโจว พูดเรื่องจริงจังนะ ผมใกล้จะแกะรอยถึงไอพีจริงของอีกฝ่ายแล้ว จากขั้นตอนการไล่ล่า ผมเดาว่าพวกนั้นน่าจะใช้ซูเปอร์คอมพิวเตอร์ที่มีพลังประมวลผลระดับ 1 PFLOPS"

"เป็นไปไม่ได้!"

โจวไห่ขึ้นเสียงสูงขึ้นมาทันควัน สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

ในระดับสากลมีกฎที่รู้กันว่า ห้ามนำซูเปอร์คอมพิวเตอร์เข้ามาข้องเกี่ยวกับสงครามไซเบอร์ นี่คือเหตุผลว่าทำไมระบบจองตั๋วถึงล่มไปนานขนาดนี้ แต่หัวเซี่ยก็ยังไม่ยอมนำซูเปอร์คอมพิวเตอร์ออกมาใช้

ยิ่งไปกว่านั้น ซูเปอร์คอมพิวเตอร์ทุกเครื่องล้วนถูกจับตามองอย่างเข้มงวด ไม่มีทางที่องค์กรแฮกเกอร์จะนำไปใช้ได้เด็ดขาด

"ทำไมจะเป็นไปไม่ได้ล่ะครับ พวกคุณยังมี MPI ได้ แล้วพวกมันจะมีบ้างไม่ได้เหรอ?"

"คุณมั่นใจได้ยังไงว่าอีกฝ่ายต้องเป็นแค่องค์กรแฮกเกอร์ จะเป็นองค์กรอื่นไม่ได้เลยหรือไง?"

"อีกอย่าง ก็ไม่จำเป็นต้องใช้ซูเปอร์คอมพิวเตอร์จริงๆ เสมอไปนี่ครับ ขอแค่มีเซิร์ฟเวอร์ขนาดเล็กมากพอ การรวมกลุ่มขึ้นมาเป็นซูเปอร์คอมพิวเตอร์ชั่วคราวมันยากตรงไหน?"

"ไม่อย่างนั้น คุณจะอธิบายยังไงว่าทำไมระบบจองตั๋วถึงถูกเจาะจนพังยับในพริบตา โดยที่พวกคุณไม่มีโอกาสได้ตอบโต้เลยสักนิด?"

"ปกติถ้าองค์กรแฮกเกอร์โจมตีเว็บไซต์ ไม่หวังเงินก็หวังชื่อเสียง แต่นี่ผ่านมาตั้งสามสี่ชั่วโมงแล้ว อีกฝ่ายกลับไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรเลย มันชัดเจนอยู่แล้วว่าเป้าหมายคือจงใจเล่นงานพวกเรา!"