บทที่ 59 มาเล่นใหญ่กันหน่อยไหม

“ผมจำได้ว่าเมื่อเดือนพฤศจิกายนปีที่แล้ว บริษัทเอ็นวิเดียเปิดตัวซูเปอร์คอมพิวเตอร์เอไอขนาดเล็กอย่าง เจ็ตสัน ซาเวียร์ เอ็นเอ็กซ์ กำลังประมวลผลเครื่องเดียวสูงถึง 1 TOPS (หนึ่งล้านล้านคำสั่งต่อวินาที)”

“กำลังประมวลผลทศนิยมระดับ 1 PFLOPS (หนึ่งพันล้านล้านคำสั่งต่อวินาที) หากใช้ MPI ในทางทฤษฎีก็ต้องการแค่ 1,000 เครื่องเท่านั้น ต่อให้มีการสูญเสียระหว่างเชื่อมต่อ อย่างมากที่สุดก็ไม่เกิน 5,000 เครื่อง”

“เครื่องละ 599 ดอลลาร์ 5,000 เครื่องก็ยังไม่ถึง 3 ล้านดอลลาร์ รวมต้นทุนอื่นๆ เข้าไปด้วย ก็น่าจะไม่เกิน 20 ล้านดอลลาร์ เงินแค่นี้สำหรับประเทศพวกนั้น มันก็แค่เศษเงินไม่ใช่เหรอครับ!”

“เอาเงิน 20 ล้านดอลลาร์มาแลกกับความเสียหาย 5 แสนล้าน สร้างความปั่นป่วนวุ่นวาย แถมยังปลดผู้นำระดับสูงได้อีกหลายคน ธุรกิจนี้คุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้ม!”

ทุกคำพูดของเฉินนั่วดั่งสายฟ้าฟาดที่ส่งเสียงกึกก้องอยู่ในหัวของโจวไห่ สมาชิกดาร์กเน็ตคนอื่นๆ บริเวณรอบข้างที่ได้ยินต่างก็หน้าเปลี่ยนสีไปตามๆ กัน

พวกเขาถูกกรอบกติการะหว่างประเทศครอบงำไว้จนลืมไปว่า บางประเทศนั้นหน้าด้านไร้ยางอายมาโดยตลอด

หากเป็นจริงอย่างที่เฉินนั่วคาด ความร้ายแรงของเรื่องนี้ย่อมไม่ได้หยุดอยู่แค่การโจมตีเว็บไซต์อีกต่อไป

แต่มันยกระดับกลายเป็นสงครามระหว่างประเทศไปแล้ว!

“เฉินนั่ว นายแกะรอยต่อไป ฉันต้องรายงานเบื้องบนทันที เรื่องนี้มันบานปลายแล้ว”

“ไม่ทันแล้วครับ ผมให้เวลาคุณได้มากสุดแค่สิบนาที”

“หมายความว่ายังไง?”

“รู้จักสี่มหาเทพยุคโบราณใช่ไหมครับ เมื่อกี้ผมเพิ่งส่งพิกัดให้พวกเขาไป คาดว่าอย่างมากที่สุดไม่เกินสิบกว่านาที พวกเขาก็จะกวาดล้างเครื่องซอมบี้และการพรางตัวทั้งหมดของฝั่งตรงข้ามจนเกลี้ยง ถึงตอนนั้นพวกเราก็ต้องชนกันตรงๆ ในสงครามแล้ว”

พอโจวไห่ได้ยินชื่อสี่มหาเทพยุคโบราณ สีหน้าก็พลันเคร่งขรึมขึ้นมาทันที

คาวเลือดและความปั่นป่วนที่ทั้งสี่คนนั้นเคยก่อไว้ในยุคที่อินเทอร์เน็ตเพิ่งก้าวกระโดด ยังคงแจ่มชัดอยู่ในความทรงจำจนถึงทุกวันนี้ หากไม่ใช่เพราะเป้าหมายของพวกเขาคือต่างประเทศ ทางเอ็นเอสเอก็คงพลิกแผ่นดินลากตัวพวกเขามานั่งดื่มชาสอบสวนไปแล้ว

เขาคิดไม่ถึงเลยว่าสี่มหาเทพยุคโบราณจะยอมเสี่ยงเปิดเผยตัวเองเพื่อยื่นมือเข้ามาช่วยในเวลานี้

และยิ่งคิดไม่ถึงว่า ท่ามกลางไอพีที่เข้ามาโจมตีนับสิบล้านไอพีทั่วประเทศ เฉินนั่วจะหาตัวทั้งสี่คนเจอ

“ผู้กำกับการโจว จะเล่นใหญ่กันสักยกไหมครับ?”

เฉินนั่วเล่าแผนการออกมา แววตาเต็มไปด้วยจิตสังหาร

“ขอเวลาฉันห้านาที”

โจวไห่พูดจบก็พุ่งตรงไปยังห้องประชุมทันที

“สถานการณ์เป็นแบบนี้ครับ ผอ.เสิ่น ผอ.หวง พวกคุณมีความเห็นอย่างไร?”

“เรื่องนี้ผมตัดสินใจเองไม่ได้ ต้องขอคำสั่งจากผู้บังคับบัญชาตามลำดับขั้นก่อน”

เสิ่นหนานพูดจบก็หยิบโทรศัพท์ดาวเทียมขึ้นมาต่อสายทันที

“รับทราบครับ ปฏิบัติการอย่างเด็ดขาดครับ!”

หนึ่งนาทีผ่านไป เสิ่นหนานก็ยืดตัวตรงขึ้นมาทันที น้ำเสียงหนักแน่นทรงพลัง

เมื่อวางสายลง เสิ่นหนานมองไปยังคณะทำงานระดับนำในห้องประชุม แววตากร้าวเปี่ยมด้วยรังสีอำมหิต

เมื่อครู่นี้เบื้องบนสั่งการลงมาว่า เวลานี้ หากสงสัยอย่าใช้คน หากจะใช้คนต้องไม่สงสัย ให้เชื่อมั่นในตัวเฉินนั่ว

ยอมฆ่าผิดหมื่นคน ดีกว่าปล่อยให้รอดไปแม้แต่คนเดียว!

“ฟังคำสั่ง!”

พรึ่บ! สมาชิกคณะทำงานระดับนำทั้งเจ็ดคนในห้องประชุมลุกขึ้นยืนพร้อมกันทันที

“ให้ดาร์กเน็ตเปิดใช้งาน【จู้หรง】ร่วมมือกับเฉินนั่วอย่างเต็มกำลัง ในเมื่อศัตรูกล้าใช้มาตรการนอกกรอบ เราก็จะแลกเลือดด้วยเลือด ตาต่อตาฟันต่อฟัน กวาดล้างพวกมันให้สิ้นซากโดยไม่สนว่าต้องแลกด้วยอะไร!”

“รับทราบ!”

เสียงขานรับของทั้งเจ็ดคนดังกึกก้องราวกับกองทัพนับหมื่น เผยให้เห็นถึงจิตวิญญาณของชาติทหารอย่างชัดเจน

โจวไห่เดินออกจากห้องประชุม ส่วนอีกหกคนที่เหลือก็เดินตามออกมาแล้วแยกย้ายเข้าห้องทำงานต่างๆ ไป

“เฉินนั่ว พวกเราจะเปิดใช้งาน【จู้หรง】นายลุยได้เต็มที่ เกิดเรื่องอะไรขึ้นมา พวกเรารับผิดชอบเอง”

“เรามีข้อเรียกร้องเดียว ต้องบดขยี้พวกมันให้แหลก และให้บทเรียนที่พวกมันจะไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต!”

เฉินนั่วและสมาชิกดาร์กเน็ตฟังแล้วเลือดในกายพลันเดือดพล่าน หนังหัวชาดิก ขอบตาเริ่มร้อนผ่าว

พี่น้องร่วมชาติต้องเคราะห์ร้ายในต่างแดน เราทำได้เพียงแค่เจรจา ทว่าคนร้ายกลับยังคงลอยนวล

การค้าถูกสกัดกั้น เราทำได้เพียงอดทนกล้ำกลืน ยอมส่งเงินก้อนโตออกไป

…

เกิดเหตุการณ์นับครั้งไม่ถ้วน แต่หัวเซี่ยก็ได้แต่อดทน และแถลงการณ์ประท้วงอย่างรุนแรงเท่านั้น

คนที่เข้าใจต่างรู้ดีว่า เรื่องราวเหล่านั้นเป็นฝีมือของฝ่ายอริที่จงใจสร้างขึ้นมา เพื่อหาข้ออ้างที่ประชาคมโลกจะไม่ประณามในการเข้ารุกรานหัวเซี่ย

หัวเซี่ยกำลังอยู่ในช่วงเวลาหัวเลี้ยวหัวต่อ ขอเพียงอดทนผ่านพ้นไปได้ ก็จะทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า

การที่ระดับสูงออกคำสั่งเช่นนี้ลงมาในวันนี้ จึงปลุกขวัญกำลังใจให้ฮึกเหิมอย่างยิ่ง

หวูด…

เสียงสัญญาณเตือนภัยทุ้มต่ำและกระชั้นชี่ดังระงมไปทั่วห้องโถงกลาง

“หมายเลขหนึ่งประจำที่!”

“หมายเลขสองประจำที่!”

…

“หมายเลขเก้าประจำที่!”

“【จู้หรง】กำลังเริ่มทำงาน…เปิดใช้งานสำเร็จ!”

ชั่วพริบตานั้น เฉินนั่วก็พบว่า บนหน้าจอมอนิเตอร์วัดกำลังการประมวลผลของคอมพิวเตอร์ทั้งสองเครื่องของตน แสดงตัวเลขพุ่งขึ้นไปถึง 5.292 PFLOPS

กำลังการประมวลผลระดับนี้เทียบเท่ากับอันดับที่ราวๆ 400 ของซูเปอร์คอมพิวเตอร์ห้าร้อยอันดับแรกของโลกแล้ว

“เชี่ย มีกำลังประมวลผลมหาศาลขนาดนี้แต่ไม่ยอมเอามาใช้ จะเก็บไว้ให้ออกลูกหรือไงวะ?”

เฉินนั่วสบถพึมพำอย่างหมดคำจะพูด โจวไห่ได้แต่กลอกตามองบนอย่างจนปัญญา

เขาเองก็อยากเอาออกมาใช้จะตาย แต่ของพรรค์นี้มันอยู่ในอำนาจที่เขาจะตัดสินใจได้ที่ไหนกันล่ะ? รู้บ้างไหมว่าขืนเปิดใช้งานสิ่งนี้ แผนการซ่อนเร้นที่เก็บงำมานานหลายปีก็จะถูกเปิดโปงหมด

ถ้าผู้บังคับบัญชาไม่อนุมัติ ของสิ่งนี้ก็คงไม่มีวันได้เปิดใช้งานหรอก

“ติ๊ดๆ …”

เสียงแจ้งเตือนจากซอฟต์แวร์ตรวจจับดังขึ้นมาอีกระลอก

โค้ดหลายชุดเด้งขึ้นมาบนจอ มันถูกส่งมาจากอัศวิน เฉินนั่วกวาดตามองแวบหนึ่งแล้วหัวเราะร่า จากนั้นก็พิมพ์โค้ดตอบกลับไปสองสามบรรทัด

“พวกเรา ลุยได้แล้ว เจอที่อยู่จริงแล้ว เตรียมตัวโจมตี!”

เฉินนั่วนำพิกัดที่แท้จริงฉายขึ้นสู่จอภาพขนาดใหญ่ นิ้วทั้งสิบเริ่มเคลื่อนไหวรวดเร็วจนเห็นเป็นภาพติดตา

“เตรียมตัวพร้อมกันหรือยัง? ฉันจะเริ่มบุกแล้วนะ…”

ข้อความภาษาจีนตัวอักษรสีแดงสดราวกับหยาดเลือดพลันปรากฏขึ้นบนจอควบคุมหลักในห้องประชุมของอาคารหลังเล็กในต่างแดน

ยังไม่ทันที่พวกเจสันจะได้ตั้งตัว เสียงสัญญาณเตือนภัยแสบแก้วหูก็ดังก้องไปทั่วห้องประชุม

“แย่แล้ว แนวป้องกันด่านแรกแตกแล้ว!”

“ด่านที่สามก็แตกแล้วเหมือนกัน…”

จอควบคุมหลักในห้องประชุมเต็มไปด้วยแถบเตือนสีแดงฉาน

ทุกคนที่มองดูหน้าจอมอนิเตอร์ ต่างรู้สึกราวกับมองเห็นเทพแห่งไฟที่ร่างลุกท่วมไปด้วยเปลวเพลิงทิ้งตัวลงมายังระบบป้องกันของฝ่ายตน เปลวเพลิงนั้นโหมกระหน่ำกวาดล้างดั่งพายุ เผาผลาญทำลายทุกสิ่งที่ขวางหน้าจนวอดวาย

แนวป้องกันของพวกเขากลายสภาพเป็นเหมือนตะแกรงร่อนที่มีแต่รูพรุน ระบบป้องกันถูกทำลายย่อยยับลงอย่างรวดเร็ว

เหล่าผู้เชี่ยวชาญด้านคอมพิวเตอร์ทั่วแผ่นดินหัวเซี่ยที่ร่วมแกะรอย ต่างประหลาดใจอย่างยิ่งเมื่อพบว่า กำแพงเหล็กอันแน่นหนาตรงหน้าเมื่อครู่นี้ ได้กลายสภาพเป็นตะแกรงพรุนๆ ที่ใครจะมุดเข้าไปเมื่อไหร่ก็ได้

“พวกเรา ลุยเข้าไปเลย ไปแทงข้างหลังพวกมัน!”

“เชี่ยเอ๊ย รัฐบาลคงไม่ได้เอาซูเปอร์คอมพิวเตอร์ออกมาใช้หรอกนะ ทำไมมันถึงได้เร็วขนาดนี้?”

“มีท่านเทพคนไหนต้องการเครื่องซอมบี้ไหม คอมผมสเปกท็อปสุดเลยนะ เพิ่งจัดมาเล่นเกม กำลังประมวลผลสูงถึง 11 TOPS เชียวนะเว้ย!”

“เชี่ย เมนต์บนไม่ต้องมาแถ ผู้ชายด้วยกันเขารู้ทันหรอก มึงเอาไว้เล่นเกมจริงเหรอวะ? นั่นมันเอาไว้ดูผลงานอาจารย์โซระชัดๆ!”

สถานการณ์พลิกกลับตาลปัตรในชั่วพริบตา ชาวเน็ตหัวเซี่ยทั่วทั้งประเทศจึงครึกครื้นและเฮฮากันยกใหญ่

“หัวหน้า เหลือแนวป้องกันสองด่านสุดท้ายแล้ว จะทำยังไงดีครับ?”

เสียงร้องอุทานด้วยความตระหนกทำให้แกนนำทั้งสองคนหน้าถอดสี

“ทำไมมันถึงได้เร็วขนาดนี้? ฝั่งนั้นใช้ซูเปอร์คอมพิวเตอร์งั้นเหรอ?”

“ดูจากความรุนแรงในการโจมตีตอนนี้ น่าจะเป็นแบบนั้นครับ”

“เปิดใช้งานคลัสเตอร์คอมพิวเตอร์ เร็วเข้า!”

ความเร็วในการโจมตีของเฉินนั่วชะลอลงในทันใด เขายกยิ้มมุมปากแล้วพึมพำกับตัวเอง “ไม่กลัวว่าแกจะใช้ กลัวแกจะไม่ยอมใช้มากกว่า!”

นิ้วทั้งสิบรัวเป็นภาพติดตาอีกครั้ง ป้อนคำสั่งลงไปอีกหลายสิบชุด

ชั่วพริบตาถัดมา คนในอาคารหลังเล็กที่ต่างแดนก็ได้ยินเสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่น

“ระบบคลัสเตอร์ถูกแทรกซึม!”

“กำลังประมวลผลพุ่งแตะ 80%, 100%…”

“ทำงานเกินกำลัง 200%, 300%…”

เมื่อได้ยินเสียงเตือนภัย แกนนำชาวต่างชาติถึงกับตาแทบถลน ตวาดคำรามออกมาลั่นห้อง

“ตัดการเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตเดี๋ยวนี้!”

“ปิดสวิตช์ไฟ!”

ทุกคนเริ่มวิ่งวุ่น สองขั้นตอนสุดท้ายนี้ถือเป็นทางเลือกสุดท้ายที่จำใจต้องทำแล้ว

“บัดซบเอ๊ย ฝั่งนั้นล็อกระบบไฟของเราไว้หมดแล้ว ต้องไปสับคัตเอาต์ใหญ่ด้วยมือเท่านั้น!”

ณ ห้องโถงกลางชั้นใต้ดินระดับสามของเอ็นเอสเอในเมืองหลวง เฉินนั่วมองดูคำสั่งของฝ่ายตรงข้ามพลางแสยะยิ้มเย็น “เพิ่งจะมานึกตัดเน็ต ปิดสวิตช์ไฟเอาป่านนี้ มันไม่สายไปหน่อยเหรอ?”

เวลาผ่านไปอีกสิบกว่าวินาที

ตูม! ตูม! ตูม!

เสียงระเบิดดังติดต่อกันหลายสิบครั้งภายในอาคารหลังเล็กแห่งนั้น คอมพิวเตอร์ทุกเครื่องลุกไหม้แล้วระเบิดออกทันที

ผู้คนที่ไม่ได้ทันระวังตัวต่างถูกแรงระเบิดจนเลือดอาบไปทั้งร่าง

เซิร์ฟเวอร์ของหลายๆ บริษัทในประเทศที่อาคารหลังนั้นตั้งอยู่ พลันเกิดไฟลุกไหม้แล้วระเบิดขึ้นตามกันมา ส่งผลให้สายด่วนแจ้งเหตุดับเพลิงในประเทศนั้นดังระงมไม่ขาดสายตลอดทั้งคืน