บทที่ 60 เสร็จนาฆ่าโคถึก

"เรียบร้อย เลิกงานได้!"

เฉินนั่วส่งข้อความแจ้งเลิกงานลงในแพลตฟอร์มเสมือนที่มหาวิทยาลัยหัวชิงร่วมกันสร้างขึ้น

วินาทีนี้ ผู้คนนับไม่ถ้วนทั่วทั้งหัวเซี่ยต่างเฮลั่น

ภายในร้านเน็ตแห่งหนึ่ง เสียงโห่ร้องยินดีดังก้องไปทั่วทั้งร้าน

เจ้าของร้านเอ่ยขึ้นทันที "ไอ้น้อง ทำได้เจ๋งมาก! ปีนี้ค่าเน็ตเอ็งพี่เลี้ยงเอง อยากกินอยากดื่มอะไรในร้าน จัดไปตามสบายเลย!"

ชายหนุ่มทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก ตัวเขาเหมือนจะยังไม่ได้ทำอะไรสักอย่างเลยนี่หว่า แต่เวลานี้ก็ไม่ได้เอ่ยแก้ต่างอะไร

นาทีนี้คือช่วงเวลาแห่งการดื่มด่ำกับชัยชนะ ส่วนเรื่องค่าเน็ต อย่างแย่คราวหน้าก็แค่ไม่มาเหยียบก็สิ้นเรื่อง

"เหล่าหลิว วันนี้พนักงานคนไหนในบริษัทที่มีส่วนร่วมในการรุกรับ ให้โบนัสคนละหนึ่งหมื่นหยวน แล้วหยุดพักผ่อนสามวัน!"

"ท่านประธานสวีครับ ประธานหม่าโทรมาแสดงความยินดีกับความสำเร็จของพวกคุณ แถมยังจองรีสอร์ตพักตากอากาศไว้ให้แล้วด้วย หลังวันหยุดยาวหนึ่งตุลา พวกคุณจะไปเมื่อไหร่ก็ได้ กิน ดื่ม เที่ยว พักผ่อน เดินทาง บริษัทออกให้หมดทุกบาททุกสตางค์!"

"เพื่อเป็นการฉลองชัยชนะ คืนนี้ค่าใช้จ่ายทั้งหมด คุณชายจ้าวขอเป็นเจ้ามือเอง!"

ในผับแห่งหนึ่ง ชายคนหนึ่งขึ้นไปยืนตะโกนลั่นบนเวที "บรรเลงเพลงต่อเลย เต้นกันต่อสิวะ!"

…

ภาพเหตุการณ์ทำนองนี้กำลังเกิดขึ้นในหลายพื้นที่นับไม่ถ้วนทั่วหัวเซี่ย

ณ ชั้นใต้ดินสามของสำนักงานใหญ่เอ็นเอสเอในเมืองหลวง ทุกคนต่างส่งเสียงไชโยโห่ร้อง

เฉินนั่วนั่งพิงพนักเก้าอี้ ยกมือนวดดวงตาที่เริ่มล้าเบาๆ พลางถอนหายใจออกมายาวเหยียด

จากนั้นโค้ดนับไม่ถ้วนก็เริ่มวิ่งพล่านบนหน้าจอ

"พวกเราทุกคน ฮึดสู้กันอีกนิด ล้างไวรัสปีศาจออกไปให้เกลี้ยง แล้วฉันจะจัดงานเลี้ยงฉลองให้ทุกคนเอง!"

หลังจากส่งเสียงดีใจกันอยู่สองสามนาที โจวไห่ก็ตะโกนหยุดสมาชิกทีมดาร์กเน็ต พร้อมทั้งสั่งการแจกจ่ายงานอย่างรวดเร็ว

ทว่าพอกลุ่มคนเริ่มลงมือถอดรหัส 【ปีศาจ】 ก็ถึงกับอ้าปากค้างตาค้าง

"เชี่ย เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นเนี่ย? ทำไมมันถอดรหัสไปแล้วสามสิบเปอร์เซ็นต์ล่ะ"

"เวรแล้ว ทำไมเร็วขนาดนี้ สามสิบสี่เปอร์เซ็นต์แล้วเหรอ? โปรแกรมมอนิเตอร์ของฉันพังไปแล้วใช่ไหมเนี่ย?"

"ไม่ใช่เว้ย ตอนนี้สามสิบหกเปอร์เซ็นต์แล้ว"

"มันจะโหดเกินไปแล้วโว้ย"

…

ขณะที่ทุกคนกำลังส่งเสียงฮือฮา โจวไห่ก็สังเกตเห็นเฉินนั่ว

"เฉินนั่ว นี่มันเกิดอะไรขึ้น?"

"เกิดอะไรขึ้นอะไรล่ะครับ? คุณก็เห็นอยู่ไม่ใช่เหรอว่ามันกำลังถอดรหัส กะดูแล้วอีกสักครึ่งชั่วโมงก็น่าจะกำจัดไวรัสจนเกลี้ยง เว็บไซต์ใหญ่ๆ ทั้งหมดก็จะกลับมาทำงานได้ตามปกติแล้ว"

"เรื่องนั้นฉันรู้ แต่ประเด็นคือเธอทำได้ยังไง?"

"ก็ง่ายๆ ไงครับ พึ่งพาพลังคำนวณมหาศาลของ 【จู้หรง】 การจะถอดรหัสไวรัสก็แค่เรื่องแป๊บเดียวไม่ใช่เหรอครับ!"

"หน้าฉันเหมือนคนโง่เหรอ?"

เมื่อได้ยินคำตอบของเฉินนั่ว โจวไห่ก็จนปัญญาอย่างยิ่ง ต่อให้มีพลังคำนวณของจู้หรง การถอดรหัสก็ไม่มีทางเร็วขนาดนี้ได้ เห็นชัดๆ ว่าเจ้าเด็กนี่แอบทำเรื่องอื่นไว้แหงๆ

"ศาสตราจารย์จ้าว ศาสตราจารย์จาง อาจารย์ทุกท่านครับ เรียบร้อยแล้ว พวกเรากลับกันได้แล้วครับ!"

เฉินนั่วขี้เกียจจะต่อปากต่อคำกับโจวไห่ จึงเดินเข้าไปในห้องประชุมข้างๆ แล้วเอ่ยขึ้นประโยคหนึ่ง ทำเอาพวกจ้าวหยวนและเหล่าศาสตราจารย์ด้านคณิตศาสตร์ที่ถูกระดมพลมาถึงกับยืนเหวอไปตามๆ กัน

นี่มันอะไรกันวะเนี่ย?

ทำไมจู่ๆ ก็เสร็จแล้วล่ะ?

แล้วที่พวกเราถ่อมาที่นี่คือมาทำอะไรกันแน่? ทัวร์สำนักงานใหญ่เอ็นเอสเอครึ่งวันงั้นเหรอ?

แต่ว่านะ ชาของเอ็นเอสเอก็รสชาติดีไม่เลวเลยจริงๆ

"เฉินนั่ว เธอไปไม่ได้นะ!"

โจวไห่วิ่งตามเข้ามาในห้องประชุม พอได้ยินคำพูดของเฉินนั่วเข้า จึงรีบเอ่ยปากห้ามทันที

"อะไรกันครับ? พอเสร็จงานแล้วคิดจะฆ่าลาโม่แป้งทิ้งเหรอ?"

เฉินนั่วเอียงคอเหลือบมองโจวไห่ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเย็นชา

สายตาของจ้าวหยวนรวมถึงศาสตราจารย์อีกยี่สิบกว่าคนพลันเย็นเยียบขึ้นมาทันที แววตาที่มองไปยังโจวไห่เต็มไปด้วยการคาดคั้น

โจวไห่สะดุ้งตัวสั่น ถ้าเป็นศาสตราจารย์แค่คนเดียวเขาก็ไม่กลัวหรอก แต่นี่มีศาสตราจารย์อยู่ตั้งกี่คน เบื้องหลังของคนพวกนี้คือตัวแทนของมหาวิทยาลัยชั้นนำตั้งหลายแห่ง

อย่าว่าแต่ตัวเขาที่ไม่มีปัญญาไปตอแยเลย ต่อให้เป็นเสิ่นหนานหัวหน้าส่วนที่ห้าของพวกเขาก็ยังไม่กล้ามีเรื่องด้วยซ้ำ

"มะ…ไม่ใช่แบบนั้น ความหมายของฉันคือ เรื่องนี้เฉินนั่วเป็นคนรับผิดชอบหลัก อย่างน้อยก็ต้องเขียนเอกสารสรุปไว้สักชุด พวกเราจะได้มีข้อมูลไปรายงานเบื้องบนได้ไงล่ะ!"

พอได้ยินโจวไห่พูดแบบนั้น สีหน้าของเฉินนั่วและเหล่าศาสตราจารย์ก็คลายความตึงเครียดลงเล็กน้อย

"เรื่องนี้ง่ายนิดเดียว ผมพูดแล้วคุณก็เขียนตามแล้วกัน"

"กระบวนการคร่าวๆ ก็คือ ผมแกะรอยตามไอพีของศัตรูที่โจมตีโปรแกรมถอดรหัสของผมย้อนกลับไป จากนั้นก็ใช้พลังคำนวณมหาศาลของ 【จู้หรง】 เปิดฉากโจมตีแบบฟลัดแอทแท็ก ถล่มเจาะแนวป้องกันของศัตรู แล้วก็ถือโอกาสเข้าควบคุมระบบไฟฟ้าของฝั่งนั้น บังคับให้เซิร์ฟเวอร์ทำงานโอเวอร์โหลดอย่างหนัก พอบวกกับไฟฟ้าลัดวงจร เซิร์ฟเวอร์กับคอมพิวเตอร์ของฝั่งตรงข้ามก็เลยระเบิดลุกไหม้ไปเองครับ"

พูดถึงตรงนี้เฉินนั่วก็ก้มหน้าก้มตาเก็บกระเป๋าเป้ของตัวเองต่อ โจวไห่รออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามขึ้นว่า "แล้วไงต่อน่ะ?"

"เซิร์ฟเวอร์ของศัตรูก็ระเบิดพังยับไปหมดแล้ว ยังจะมีแล้วไงต่ออีกล่ะครับ ไวรัส 【ปีศาจ】 อีกเดี๋ยวก็ถูกกำจัดจนเกลี้ยงแล้ว แบบนี้ก็ถือว่าจบเรื่องแล้วไม่ใช่เหรอ หรือว่าคุณยังอยากหาเรื่องอะไรอีก?"

"ส่วนขั้นตอนอื่นๆ คุณก็น่าจะรู้หมดแล้ว ไม่ต้องให้ผมพูดซ้ำหรอกมั้งครับ!"

โจวไห่รู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกจนพูดไม่ออก ฉันจะไปรู้เรื่องอะไรกับแกวะ!

ถ้าเขาเขียนรายงานส่งไปตามที่เฉินนั่วว่ามา พรุ่งนี้เขาคงได้เก็บของกลับบ้านไปเลี้ยงลูกแหงๆ ถ้าหากว่าเขามีลูกให้อุ้มล่ะก็นะ

"อ้อ จริงสิ ผมถือโอกาสลบข้อมูลทั้งหมดในเซิร์ฟเวอร์ของอีกฝ่ายทิ้งเกลี้ยงแล้วด้วย ส่วนที่อยู่ไอพีของพวกนั้นผมใส่ไว้ในบันทึกระบบแล้ว ไว้คุณค่อยไปตรวจสอบดูเอาเองนะว่าเป็นเซิร์ฟเวอร์ของบริษัทไหน หรือว่าเป็นพวกแฮกเกอร์ประกอบขึ้นมาใช้กันเอง"

คำพูดที่เอ่ยออกมาอย่างสบายอารมณ์ของเฉินนั่ว ทำเอาโจวไห่ที่เพิ่งได้สติถึงกับสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจ แววตาที่มองไปยังเฉินนั่วเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม

แค่ชั่วพริบตาเดียว เงินหลายร้อยล้านก็มลายหายวับไปกับตาเลยเนี่ยนะ?

หากแฮกเกอร์ของกองกำลังฝั่งศัตรูไม่ทันระวังตัว แล้วโดนไฟคลอกหรือแรงระเบิดบาดเจ็บ ความเสียหายคงยิ่งหนักหนาสาหัสกว่านี้เป็นแน่

เจ้าเด็กนี่ดูภายนอกออกจะสดใสร่าเริง ไม่นึกเลยว่าจะโหดเหี้ยมได้ขนาดนี้

"คุณมองผมด้วยสายตาแบบนั้นทำไม? ต่อให้ผมคิดจะแฮกเอ็นเอสเอของพวกคุณจริงๆ ผมจะไปหาซูเปอร์คอมพิวเตอร์มาจากไหนกันล่ะครับ?"

เฉินนั่วบ่นออกมาอย่างเซ็งๆ

โจวไห่หัวเราะแหะๆ พลางเอ่ยว่า "เฉินนั่ว ฉันแค่อยากถามหาร่องรอยของสี่มหาเทพยุคโบราณ กับพวกยอดฝีมือแฮกเกอร์คนอื่นๆ ในประเทศน่ะ…"

"ไม่ต้องถามผม ไม่รู้ครับ!"

เฉินนั่วพูดตัดบทโจวไห่ทันที สาเหตุที่เขาไม่อยากพูดอะไรมาก ก็เพราะกลัวว่าดาร์กเน็ตจะไปตามราวีสี่มหาเทพยุคโบราณ

ถึงยังไงก็ถือเป็นสหายร่วมรบที่เคยเคียงบ่าเคียงไหล่ผ่านความเป็นความตายมาด้วยกัน ถ้าพูดออกไป มันจะต่างอะไรกับการขายเพื่อนร่วมรบล่ะ?

"นักศึกษาเฉินนั่ว ฉันแนะนำให้เธอคิดดูให้ดีก่อนจะตอบ แล้วคายทุกเรื่องที่เธอควรรู้ออกมาซะ"

เสียงทุ้มต่ำแฝงความหม่นหมองดังมาจากหน้าประตูห้องประชุม

"ท่านประธานหวัง!"

ผู้ที่มาก็คือหวังฉี หัวหน้าผู้รับผิดชอบของดาร์กเน็ต ตอนนี้ใบหน้าของเขาบึ้งตึงทะมึน สายตาที่จ้องมองเฉินนั่วฉายประกายเย็นเยียบ

การรุกรานจากกองกำลังไม่ทราบฝ่ายในครั้งนี้ ตัวเขาต้องรับผิดชอบมากที่สุด ดาร์กเน็ตทั้งหน่วยงานจนปัญญาทำอะไรไม่ได้ แต่กลับถูกเด็กเมื่อวานซืนอย่างเฉินนั่วคลี่คลายลงได้อย่างง่ายดาย หน้าตาของเขาแทบไม่เหลือชิ้นดี แถมยังเพิ่งโดนเสิ่นหนานด่ายับมาหมาดๆ

ในยามนี้หากสามารถเกลี้ยกล่อมสี่มหาเทพยุคโบราณให้ยอมจำนนมาอยู่ใต้สังกัดได้ กำลังของดาร์กเน็ตย่อมเพิ่มพูนขึ้นอย่างมหาศาล

อีกทั้งฝีมือของเฉินนั่วก็จัดว่าอยู่ในระดับแถวหน้าอย่างไม่ต้องสงสัย คนแบบนี้ถ้าดึงตัวไว้ในดาร์กเน็ตได้ จะต้องนับเป็นผลงานชิ้นโบแดงแน่นอน

สองเรื่องนี้รวมกันเข้า ก็อาจจะพอชดเชยโทษทัณฑ์จากความผิดพลาดในคราวนี้ได้

"ท่านประธานหวัง คุณกำลังข่มขู่ลูกศิษย์ผมเหรอ?"

จ้าวหยวนก้าวมายืนข้างเฉินนั่ว สายตาจ้องเขม็งไปที่หวังฉี จางไท่เสวียเองก็เดินตามมาติดๆ

"ไม่ถึงขั้นข่มขู่หรอก แค่เตือนด้วยความหวังดี!"

หวังฉีเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มที่ไม่ถึงดวงตา

"อาจารย์ฉู่ครับ สวัสดีครับ ผมเฉินนั่วนะครับ ไวรัส【ปีศาจ】จัดการเรียบร้อยแล้ว แต่หวังฉีของดาร์กเน็ตคิดจะกักตัวผมไว้ ไม่ยอมให้ผมกลับครับ"

"อธิการบดีอู๋ ผมจ้าวหยวนนะ ตอนนี้ผมกับเฉินนั่วถูกคนของดาร์กเน็ตกักตัวไว้ ไม่ยอมปล่อยให้พวกเรากลับ!"

เฉินนั่วกับจ้าวหยวนรู้ใจกันเป็นอย่างดี ต่างคนต่างกดโทรศัพท์ติดต่อไปหาฉู่ซิวถงและอู๋หยวนหมิง อธิการบดีมหาวิทยาลัยหัวชิงในทันที

โทรศัพท์สองสายนี้ทำเอาหวังฉีและโจวไห่ถึงกับหน้าถอดสี

อู๋หยวนหมิงเป็นถึงอธิการบดีมหาวิทยาลัยหัวชิง และเป็นนักวิชาการสภาวิศวกรรมศาสตร์ เทียบเท่าระดับรัฐมนตรีช่วยว่าการตัวจริงเสียงจริง

ส่วนฉู่ซิวถงนั้นเป็นนักวิชาการจากทั้งสองสถาบัน ได้รับเหรียญเกียรติยศแห่งชาติ แถมประธานสภาวิศวกรรมศาสตร์คนปัจจุบันก็ยังเป็นลูกศิษย์ของเขา

อิทธิพลของทั้งสองท่านนี้เรียกได้ว่าน่ากลัวจนถึงขีดสุด

ดาร์กเน็ตจะเจ๋งแค่ไหน ก็เป็นเพียงแค่แผนกหนึ่งภายใต้เอ็นเอสเอเท่านั้น หากสองท่านนี้ฟิวส์ขาดขึ้นมาจริงๆ พวกเขารับมือไม่ไหวแน่

"ศาสตราจารย์จ้าว นักศึกษาเฉินนั่ว เรื่องนี้เป็นเรื่องเข้าใจผิดนะครับ ฟังผมก่อน…"

"หลบไป!"