บทที่ 61 ผลลัพธ์นี้พอใจไหม

“หวังฉี นายคิดอะไรอยู่ สมองมีปัญหาหรือไง!”

“ฉันเพิ่งรู้นะเนี่ยว่าส่วนที่ห้าของเอ็นเอสเอมีอำนาจกักตัวคนอื่นได้ด้วย!”

เสิ่นหนาน ผู้อำนวยการส่วนที่ห้าของเอ็นเอสเอคำรามใส่หวังฉีด้วยใบหน้าเดือดดาล

เขาเองก็โคตรซวย นั่งทำงานอยู่ในห้องเฉยๆ เคราะห์ร้ายก็หล่นทับใส่หัว เพิ่งโดนบอสใหญ่ของเอ็นเอสเอโทรมาด่าเปิงจนแทบแทรกแผ่นดินหนี

แต่ที่เขาไม่รู้ก็คือ เหลยหลิง หัวหน้าของเขานั้น ตอนนี้กลืนไม่เข้าคายไม่ออกยิ่งกว่า ได้รับโทรศัพท์จากทั้งอดีตผู้บังคับบัญชาและหน่วยงานอื่นติดต่อกันถึงสามสี่สาย

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง อดีตหัวหน้าของเขาพูดขึ้นมาเรียบๆ ประโยคเดียวว่า ตอนนี้เอ็นเอสเอพวกเธอปีกกล้าขาแข็งแล้วสินะ ทำเอาเหงื่อกาฬแตกพลั่กด้วยความหวาดเสียว

“ผอ.เสิ่น ฟังผมอธิบายก่อนครับ”

สีหน้าของหวังฉีกระอักกระอ่วนจนคล้ำเขียว พยายามแก้ตัวสุดฤทธิ์

“อธิบาย? อธิบายอะไร! อธิบายเรื่องที่นายข่มขู่และกักตัวพวกอาจารย์กับผู้มีคุณูปการของเรางั้นเหรอ!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของหวังฉีก็เปลี่ยนไปมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกัดฟันพูดรัว “ผอ.เสิ่น เขารู้ข้อมูลความลับของดาร์กเน็ตเราแล้ว ปล่อยเขาไปแบบนี้มันไม่ผิดระเบียบเหรอครับ”

“ข้อสอง ผมสงสัยว่าเขามีความสัมพันธ์ลับๆ กับพวกสี่มหาเทพยุคบุกเบิก ไม่อย่างนั้นฝีมือแฮกเกอร์ของเขาจะมาจากไหน มันไม่สอดคล้องกับข้อมูลที่เรามีอยู่เลยแม้แต่น้อย…”

“ข้อสาม กระบวนการโจมตีมีแค่เขารู้คนเดียว ท่านรู้ได้ยังไงว่าเขาไม่ได้แอบคัดลอกข้อมูลสำคัญมาจากเซิร์ฟเวอร์ฝ่ายตรงข้าม”

“ข้อสี่ ด้วยฝีมือระดับเขา มีการแอบทิ้งประตูลับไว้ในระบบดาร์กเน็ตของเราหรือเปล่า”

…

เขาพ่นออกมาทีเดียวเก้าข้อรวด สาดข้อหาร้ายแรงทั้งสมรู้ร่วมคิดกับศัตรู ลอบติดต่อ และแพร่งพรายความลับ หากข้อหาใดข้อหาหนึ่งตกไปอยู่กับคนธรรมดา อย่างน้อยที่สุดก็ต้องติดคุกหัวโตไม่ต่ำกว่าสิบปี

ยิ่งฟัง สีหน้าของเสิ่นหนานก็ยิ่งมืดมน แผ่นอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างเห็นได้ชัด กำหมัดแน่นจนสั่น

จ้าวหยวน จางไท่เสวีย และเหล่าอาจารย์ภาควิชาคณิตศาสตร์ของมหาวิทยาลัยหัวชิงต่างมีแววตาเย็นเยียบ จ้องมองหวังฉีด้วยความโกรธจัด

โจวไห่เองก็สีหน้าดูไม่ดีเช่นกัน แม้ว่าเฉินนั่วจะชอบสั่งการเขาไปบ้าง แต่นั่นก็จำกัดอยู่แค่ในเรื่องงาน เขายังคงชื่นชมในความสามารถและความเด็ดขาดของเฉินนั่วมาก ทว่าคำพูดของหวังฉีนี้มันล้ำเส้นเกินไปแล้ว

หากมีใครสังเกตตาเขาดีๆ ก็จะพบว่าส่วนลึกในแววตามีประกายยินดีปรีดาซ่อนอยู่จางๆ

ภายในบริษัทยังมีการแบ่งพรรคแบ่งพวก นับประสาอะไรกับหน่วยงานคมดาบอย่างเอ็นเอสเอ ผลประโยชน์และความขัดแย้งยิ่งรุนแรงกว่า ถ้าหวังฉีไม่ล้ม แล้วเขาจะขึ้นมาแทนได้อย่างไร

ในทางกลับกัน เฉินนั่วยังคงมีสีหน้าสงบเยือกเย็น ราวกับว่าเรื่องที่เกิดขึ้นตรงนี้ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับตัวเองเลยแม้แต่น้อย เขาเป็นเพียงแค่คนดูคนหนึ่งเท่านั้น

“หวังฉี ฉันในฐานะผู้อำนวยการส่วนที่ห้าของเอ็นเอสเอขอแจ้งให้นายทราบ นายถูกสั่งพักงานแล้ว เตรียมตัวรับการสอบสวนซะ!”

“ตั้งแต่นาทีนี้เป็นต้นไป ให้โจวไห่รักษาการดูแลดาร์กเน็ต จัดการงานทั้งหมดแทน”

เสิ่นหนานกลับมานิ่งสงบ ก่อนจะประกาศการตัดสินใจออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

คำสั่งนี้ อย่างแรกก็เพื่อตอบคำถามพวกเบื้องบน อย่างที่สองคือทำให้พวกอาจารย์กับเฉินนั่วเห็น มิฉะนั้นถ้าอาจารย์พวกนี้กลับไปรายงานเรื่องที่เกิดขึ้น ต่อไปเอ็นเอสเอก็อย่าหวังว่าจะได้ไปรับสมัครคนจากมหาวิทยาลัยชั้นนำพวกนี้อีกเลย

ยิ่งไปกว่านั้น ผู้บริหารระดับสูงที่มีอำนาจในเอ็นเอสเอจำนวนมากต่างก็จบมาจากมหาวิทยาลัยเหล่านี้ หากจัดการได้ไม่ดี ตัวเขานี่แหละจะเดือดร้อนจนนั่งไม่ติดเก้าอี้

ส่วนหลังจากนี้จะจัดการกับหวังฉีอย่างไรต่อ นั่นไม่ใช่เรื่องที่เขาต้องคิดแล้ว

คนทำงานในสายราชการ ใครบ้างจะไม่มีชนักติดหลัง คิดว่าฝ่ายตรวจสอบมีไว้ประดับฉากหรือไง มันขึ้นอยู่กับว่ามีคนคิดจะเล่นงานหรือเปล่า และเส้นสายจะใหญ่พอคุ้มกะลาหัวไหมต่างหาก

เมื่อได้ยินคำตัดสิน หวังฉีก็หน้าถอดสีอย่างรุนแรง ตะโกนลั่นด้วยความเดือดดาล “เสิ่นหนาน คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้! ผมจะไปยื่นอุทธรณ์กับแผนกตรวจสอบ คุณกำลังทำผิดระเบียบ!”

ม่านตาของเสิ่นหนานกับโจวไห่หดเล็กลงพร้อมกัน

แผนกตรวจสอบนั้นสังกัดเอ็นเอสเอ แต่แยกการบริหารเป็นอิสระ จัดเป็นหน่วยงานประเภทรับคำสั่งเฉพาะกิจแต่ไม่อยู่ใต้สายบังคับบัญชาทั่วไป มีหน้าที่หลักในการตรวจสอบและกำกับดูแลการทำงานของเอ็นเอสเอโดยเฉพาะ

เนื่องจากเอ็นเอสเอมีอำนาจล้นมือ หลายกรณียังสามารถลงมือก่อนรายงานทีหลังได้ หากปล่อยให้ใครคิดตั้งก๊กตั้งเหล่าขึ้นมา ปัญหาก็คงบานปลายใหญ่หลวง

“จะยื่นอุทธรณ์หรือไม่มันก็เรื่องของนาย แต่ตอนนี้ นายถูกพักงานแล้ว”

“ใครอยู่ข้างนอก มาเชิญหัวหน้าหวังไปนั่งสงบสติอารมณ์หน่อย ระหว่างสำนึกตน ห้ามติดต่อกับใครทั้งสิ้น”

สิ้นเสียง เจ้าหน้าที่ติดอาวุธครบมือสองนายก็ก้าวเข้ามาจากด้านนอก ตรงเข้าล็อกตัวหวังฉีจากด้านหลังทันที

“ปล่อย! ฉันเดินเองได้!”

หวังฉีดิ้นรนขัดขืน แต่น่าเสียดายที่มือของเจ้าหน้าที่ทั้งสองแข็งแกร่งราวกับคีมเหล็ก ล็อกเขาไว้แน่นหนาก่อนจะลากตัวออกไป

ภาพเหตุการณ์นี้ตกอยู่ในสายตาของสมาชิกคนอื่นๆ ในดาร์กเน็ตที่อยู่ภายในห้องโถง ซึ่งคนส่วนใหญ่ต่างก็ส่งสายตาสะใจและยินดีปรีดาออกมาอย่างปิดไม่มิด

หวังฉีคนนี้ฝีมือทางเทคนิคพอไปวัดไปวาได้ แต่หลงตัวเองเกินไป อีกทั้งยังเข้มงวดเอาเปรียบลูกน้อง ถ้าไม่ใช่เพราะในระบบนี้เน้นเรื่องอาวุโสและเส้นสาย มีหรือตำแหน่งผู้รับผิดชอบดาร์กเน็ตจะตกมาถึงมือเขา

“อาจารย์ทุกท่าน ต้องขออภัยจริงๆ ครับ เป็นเพราะผมดูแลลูกน้องไม่ดีพอ ถึงได้ล่วงเกินพวกท่าน ห้องอาหารของดาร์กเน็ตเราค่อนข้างใช้ได้ ผมจองโต๊ะไว้แล้ว ขอเลี้ยงเพื่อเป็นการขอโทษทุกท่านนะครับ”

เสิ่นหนานยอมอ่อนข้อลงมาก บรรดาอาจารย์จึงพากันตอบรับตามมารยาท

ส่วนเฉินนั่วนั้นมุมปากกระตุก… ช่างขี้งกชะมัด

“นักศึกษาเฉินนั่ว ทำให้นายต้องตกใจแล้ว จัดการแบบนี้พอใจไหม”

แม้เฉินนั่วจะเป็นแค่นักศึกษาคนหนึ่ง แต่อธิการบดีมหาวิทยาลัยหัวชิงกับอาจารย์ฉู่ออกหน้าหนุนหลังขนาดนี้ อนาคตย่อมไร้ขีดจำกัด

“ท่านเสิ่นพูดเกินไปแล้วครับ ในเมื่อเรื่องนี้จบแล้ว ผมไปได้หรือยังครับ”

เฉินนั่วไม่ใช่คนประเภทได้ทีขี่แพะไล่ ในเมื่อตัวการอย่างหวังฉีโดนปลดจากตำแหน่งไปแล้ว แม้จะไม่รู้ว่าจะรอดคุกไหม แต่นี่ก็นับว่าให้เกียรติกันมากพอแล้ว

“ได้สิ ได้ทุกเมื่อเลย แต่ฉันอยากจะคุยกับเธอสักหน่อย วางใจเถอะ ไม่รบกวนเวลานานหรอก เธอว่าไง”

เฉินนั่วคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า วันข้างหน้าเขายังต้องใช้ชีวิตอยู่ในประเทศ ถึงจะไม่ได้คิดรับราชการแน่ๆ แต่การผูกมิตรกับเอ็นเอสเอก็ไม่ใช่เรื่องเสียหาย อีกอย่างเรื่องนี้ก็ควรมีคำอธิบายที่ชัดเจนด้วย

“รายงานครับ ไวรัส ‘ปีศาจ’ ถูกกำจัดหมดเกลี้ยงแล้ว เว็บไซต์จองตั๋วต่างๆ กำลังซิงค์ข้อมูล คาดว่าจะกลับมาใช้งานได้ตามปกติภายในครึ่งชั่วโมงครับ”

ขณะที่ทั้งสองกำลังจะเดินออกไป ก็มีเจ้าหน้าที่เข้ามารายงาน

พอได้ยินข่าวนี้ เสิ่นหนานก็หัวเราะลั่น มองเฉินนั่วด้วยความชื่นชมยิ่งกว่าเดิม

มุมปากของโจวไห่มีรอยยิ้มประดับเช่นกัน ศึกไซเบอร์ครั้งนี้เขาเป็นผู้นำทัพ หลังจบเรื่องย่อมได้ความดีความชอบก้อนโตแน่นอน

“ท่านเสิ่น ไปกันเถอะครับ”

เฉินนั่วชำเลืองมองศาสตราจารย์จ้าวหยวน พอพยักหน้าให้กันแล้วจึงเอ่ยเตือนเสิ่นหนาน

ไม่กี่นาทีต่อมา เสิ่นหนานก็พาเฉินนั่วเข้ามาในห้องทำงานแห่งหนึ่ง ทั้งยังชงชาให้ด้วยตัวเอง

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป เสิ่นหนานก็เดินยิ้มแย้มมาส่งเฉินนั่วถึงหน้าประตูใหญ่ของเอ็นเอสเอด้วยตัวเอง

“นักศึกษาเฉินนั่ว จะกลับลั่วจิงหรือจะกลับมหาวิทยาลัยล่ะ”

“ถ้าจะกลับลั่วจิง ฉันจะจัดเฮลิคอปเตอร์ไปส่ง แต่ถ้าจะกลับมหาวิทยาลัย ฉันจะจัดรถไปส่งให้ เธอว่าไง”

เฉินนั่วคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า “ส่งผมกลับมหาวิทยาลัยเถอะครับ”

อย่างไรเสียก็ได้เจอพ่อแม่และครอบครัวแล้ว ตอนนี้นั่งเครื่องกลับไปน่ะง่าย แต่ขากลับมานี่สิจะยุ่งยากลำบาก

“ตกลง”

หลังจากมองส่งเฉินนั่วขึ้นรถจากไปแล้ว โจวไห่ก็เดินออกมาจากด้านข้างมายืนอยู่ด้านหลังเสิ่นหนาน

“ท่านเสิ่น ต้องจัดคนคอยจับตาดูไว้ไหมครับ”

เสิ่นหนานหันขวับกลับมา สายตาจับจ้องโจวไห่เขม็ง โจวไห่รู้สึกราวกับถูกหมาป่าหิวโซจ้องมอง เหงื่อกาฬผุดซึมเต็มหน้าผากทันที

“จำไว้ให้ดี วันนี้เฉินนั่วไม่เคยปรากฏตัวที่นี่ และพวกเราก็ไม่เคยพบเฉินนั่ว ไวรัสครั้งนี้ดาร์กเน็ตเป็นผู้รับผิดชอบจัดการทั้งหมด”

“เดี๋ยวออกคำสั่งห้ามแพร่งพราย ลบล้างบันทึกทุกอย่างเกี่ยวกับเฉินนั่วในวันนี้ทิ้งให้หมด”

เสิ่นหนานพูดจบก็หันหลังเดินจากไป ดูท่าทางอารมณ์ดีไม่น้อย

โจวไห่มองตามแผ่นหลังของเสิ่นหนาน เขานึกอยากรู้เหลือเกินว่าตลอดครึ่งชั่วโมงนั้นคุยอะไรกับเฉินนั่วไปบ้าง

ทว่าเขารู้ดีแก่ใจว่าเรื่องบางเรื่อง การไม่รู้อะไรเลยย่อมปลอดภัยกว่าการรู้มากเกินไป