บทที่ 62 สายโทรศัพท์จากอีกฟากฝั่งมหาสมุทร

ถนนของกินด้านนอกมหาวิทยาลัยหัวชิง

ภายในร้านอาหารเสฉวนหลงเถิงเยี่ยน เฉินนั่วทำตัวตามสบายเหมือนบ้านตัวเอง ผัดกับข้าวมาสองอย่างแล้วนั่งสวาปามอยู่ที่มุมร้าน

"กินช้าๆ หน่อยสิวะไอ้หนู แกไม่ได้กลับบ้านไปแล้วเหรอ ทำไมมาอยู่นี่ได้ล่ะเนี่ย แล้วไปหิวโซมาจากไหนกัน"

เฉินต้าเหลยเพิ่งทำน้ำแกงเสร็จพอดี เห็นท่าทางการกินของเฉินนั่วก็รีบตักน้ำแกงใส่ชามยื่นให้ทันที

เฉินนั่วไม่ตอบอะไร ตอนเที่ยงโดนคนของเอ็นเอสเอพาตัวไป อยู่บนเฮลิคอปเตอร์ก็ได้กินแค่บิสกิตนิดหน่อย แถมยังวุ่นวายมาทั้งบ่าย ตอนนี้หิวจนไส้จะกิ่วอยู่แล้ว

"ไม่ได้กลับครับ ที่มหาวิทยาลัยมีธุระนิดหน่อย เดินทางไปได้ครึ่งทางเขาก็เรียกตัวกลับมา"

เฉินนั่วซดน้ำแกงไปคำหนึ่ง แล้วหาข้ออ้างตอบเฉินต้าเหลยไป

"แกนี่นะ ไม่อยากกินข้าวโรงอาหารก็แวะมาที่ร้าน ลุงจะปล่อยให้แกอดหรือไงวะ"

เฉินต้าเหลยถอนหายใจ

นับตั้งแต่คราวก่อนที่เฉินนั่วมาลงมือทำอาหารที่ร้านนี้ ชื่อเสียงของร้านอาหารเสฉวนหลงเถิงเยี่ยนก็โด่งดังขึ้นมาก ช่วงเวลาอาหารในแต่ละวันคนแน่นเอี้ยดตลอด กำไรเดือนเดียวพุ่งสูงกว่าเดือนก่อนหน้าถึงสามเท่า

"ขัดจังหวะด้วยข่าวด่วนค่ะ กองกำลังไม่ทราบฝ่ายโจมตีระบบเว็บไซต์จองตั๋วของประเทศ ส่งผลให้มีผู้โดยสารตกค้างเกือบแปดร้อยล้านคน แต่ด้วยความพยายามของผู้เชี่ยวชาญด้านความปลอดภัยทางไซเบอร์ของประเทศ ไวรัสคอมพิวเตอร์ทั้งหมดได้รับการกำจัดอย่างสมบูรณ์แล้ว ขณะนี้ระบบเว็บไซต์จองตั๋วกลับมาใช้งานได้ตามปกติ ขอให้ผู้โดยสารทุกท่าน…"

"ขณะเดียวกัน ทางการของเราได้ออกแถลงการณ์อย่างเข้มงวดว่า ไม่ว่ากองกำลังไม่ทราบฝ่ายนี้จะเป็นรายบุคคลหรือองค์กรระดับประเทศ หัวเซี่ยของเราจะไม่ยอมปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปเฉยๆ อย่างแน่นอน และจะสืบสวนหาตัวผู้กระทำผิดจนถึงที่สุด พวกเขาจะต้องชดใช้ให้กับการกระทำที่อุกอาจท้าทายในครั้งนี้!"

โทรทัศน์ในร้านที่กำลังถ่ายทอดสดการแข่งขันฟุตบอลอยู่ จู่ๆ ก็ตัดเข้าสู่รายการข่าว

ข่าวที่แทรกเข้ามาอย่างกะทันหันทำให้บรรดาลูกค้าในร้านต่างหันไปมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

ไม่ทันที่ทุกคนจะได้ตั้งสติ ภาพก็ตัดไปอีกครั้ง

คราวนี้เป็นฉากการแถลงข่าวประจำวันของกระทรวงการต่างประเทศที่คุ้นตา

นักข่าว "ขอเรียนถามโฆษก มีความเห็นอย่างไรกับเหตุการณ์ที่กองกำลังไม่ทราบฝ่ายโจมตีเว็บไซต์จองตั๋วของหัวเซี่ยในวันนี้ครับ"

เจี่ยอิ๋ง "เราไม่มีความเห็นอะไรทั้งนั้น การกระทำของกองกำลังไม่ทราบฝ่ายได้ล้ำเส้นขีดจำกัดของเราไปแล้ว กล้าลงมือ ก็ต้องเตรียมตัวรับผลที่จะตามมาให้ได้!"

นักข่าว "ขอเรียนถามโฆษก ทางหัวเซี่ยจะจัดการกับสงครามไซเบอร์ในครั้งนี้อย่างไรครับ"

เจี่ยอิ๋ง "ผู้เชี่ยวชาญทางไซเบอร์ของประเทศเราได้ตรวจสอบพบแล้วว่า ไอพีแอดเดรสของเซิร์ฟเวอร์ที่กองกำลังไม่ทราบฝ่ายใช้ อยู่ภายในอาคารสำนักงานใหญ่ของบริษัทหกแห่ง ซึ่งรวมถึงซิสและโอรา ทางเราขอประกาศแจ้งอย่างเป็นทางการตรงนี้ หากก่อนเที่ยงคืนวันนี้ บริษัทเหล่านี้ยังไม่มีคำตอบ เราจะดำเนินมาตรการที่จำเป็น!"

นักข่าว "มาตรการที่จำเป็นที่คุณกล่าวถึง ครอบคลุมถึงด้านไหนบ้างครับ"

"ครอบคลุมแต่ไม่จำกัดเพียงการเพิ่มภาษีศุลกากร ถอดสินค้าออกจากระบบ ตรวจสอบบริษัทในเครือที่ตั้งอยู่ในหัวเซี่ยอย่างละเอียด และหากจำเป็น ก็จะสั่งปิดบริษัทเหล่านั้นที่ดำเนินกิจการในหัวเซี่ยทันที"

…

คำตอบของโฆษกหญิงหนักแน่นทรงพลัง น้ำเสียงแฝงไอสังหารจางๆ ดังผ่านหน้าจอโทรทัศน์ กระจายไปทั่วห้องโถงผู้โดยสารสถานีรถไฟ ห้างสรรพสินค้า จอแอลอีดีขนาดยักษ์ตามลานจัตุรัส ร้านอาหาร และโรงแรมต่างๆ

เวลานี้ คำว่าหญิงแกร่งไม่แพ้ชายชาตรีคือคำจำกัดความที่เหมาะกับเจี่ยอิ๋งอย่างแท้จริง

ภายในร้านอาหารเสฉวนหลงเถิงเยี่ยน ลูกค้าทุกคนต่างเดือดพล่านขึ้นมาทันที

เสียงตบโต๊ะ เสียงเคาะชาม และเสียงกู่ร้องดังก้องไปทั่วทั้งร้าน

"สะใจโว้ย! เหล่าเฉิน เอาเบียร์มาลงทุกโต๊ะเลย โต๊ะละลัง ฉันเลี้ยงเอง นานๆ ทีข้าจะใจป้ำสักวันวะ!"

"ไสหัวไปเลยโว้ย ร้านของข้าถึงคิวเอ็งมาแจกเหล้าตั้งแต่เมื่อไหร่ ฉันขอประกาศ ทุกโต๊ะแถมเบียร์ฟรีหนึ่งลัง แล้วค่าอาหารวันนี้ลดห้าสิบเปอร์เซ็นต์ทั้งหมด!"

"เหล่าเฉิน ใจถึงว่ะ สปอร์ตจริงๆ…"

"เถ้าแก่ ถึงบริษัทผมจะมีแค่สิบกว่าคน แต่นับจากนี้ไป ข้าวกลางวันของพวกเราผมผูกปิ่นโตกับร้านคุณยาวๆ เลย!"

เฉินนั่วที่นั่งอยู่ตรงมุมร้านมองดูภาพบนหน้าจอโทรทัศน์พลางนึกทึ่งอยู่ในใจ

นับตั้งแต่ที่เขาเจาะทำลายเซิร์ฟเวอร์ของอีกฝ่ายจนถึงตอนนี้ เพิ่งจะผ่านไปไม่ถึงสองชั่วโมงแท้ๆ เอ็นเอสเอกลับตามสืบจนเจอไอพีแอดเดรสได้แล้ว อิทธิพลช่างน่ากลัวจริงๆ

ขณะที่เขากำลังคิดเรื่องเอ็นเอสเอ ทั่วทุกสารทิศของหัวเซี่ยต่างส่งเสียงโห่ร้องยินดีกันถ้วนหน้า

ส่วนผู้บริหารของบริษัทต่างชาติหลายแห่งที่โดนเอ่ยชื่อ แม้จะรู้สึกโกรธเคือง แต่ก็ไม่ได้เก็บเอามาใส่ใจเท่าไรนัก

ที่ผ่านมาหัวเซี่ยก็ดีแต่ขู่ทางวาจา ไม่เคยมีมาตรการตอบโต้จริงจัง แค่พวกเขาออกแถลงการณ์ไปสักฉบับ พอคลื่นลมสงบลง ทุกอย่างก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม

บนโลกอินเทอร์เน็ต ประเด็นนี้ก็ปะทุขึ้นมาอีกระลอก

"ดุดันไม่เกรงใจใคร โคตรเจ๋งเลย หัวเซี่ยไม่ได้แข็งกร้าวแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วเนี่ย"

"พวกนายว่า บริษัทพวกนั้นจะตอบกลับเรื่องนี้ยังไง"

"ยังต้องเดาอีกเหรอ ก็คงอ้างว่าโดนกองกำลังไม่ทราบฝ่ายแฮกระบบเหมือนกัน ตัวเองไม่เกี่ยว ไม่ใช่ว่าชอบใช้มุกนี้กันมาตลอดอยู่แล้วเหรอ"

"เหอะ ไม่ว่าพวกมันจะแถยังไง นับจากนี้ไปของของบริษัทพวกนี้ฉันจะไม่ซื้อเด็ดขาด ขอเรียกร้องให้พี่น้องร่วมชาติทุกคนร่วมใจกันแบนสินค้าของบริษัทพวกนี้ให้หมด"

"เหอะ จะรอดูพวกแกแบนกันยังไง พวกไร้สมองเอ๊ย"

"ไอ้เมนต์บน มึงมันโง่ดักดาน ถ้ามึงเกิดเร็วกว่านี้สักสองสามทศวรรษ มึงคงกลายเป็นพวกขายชาติร้อยเปอร์เซ็นต์ พี่น้อง ใครเก่งๆ ช่วยขุดประวัติตามล่าไอ้หมอนี่ที"

…

ส่วนเด็กประถมจำนวนมากต่างพากันถามพ่อแม่ว่า แฮกเกอร์ เรดแฮกเกอร์ บลูแฮกเกอร์ คืออะไรกันแน่ ทำเอาพ่อแม่หลายคนปวดหัวตึ้บ

ขณะเดียวกัน สถาบันสอนเขียนโปรแกรมหลายแห่งต่างพากันตั้งรับไม่ทัน

"บอสหลาน รีบกลับมาด่วนเลยครับ ที่สถาบันโดนคนล้อมไว้หมดแล้ว!"

"เกิดเรื่องอะไรขึ้น พูดจาให้มันรู้เรื่องหน่อยสิ!"

เมื่อได้ยินเสียงเอะอะโวยวายจากปลายสาย บอสหลานก็ร้อนใจจนตะคอกถามเสียงดังลั่น

"บอสหลาน ผู้ปกครองหลายสิบคนแห่กันมาที่บริษัท ทุกคนมาติดต่อเรื่องคอร์สเรียนเขียนโปรแกรมสำหรับเด็กกันหมดเลย ผมรับมือคนเดียวไม่ไหวแล้ว รีบส่งคนมาช่วยผมทีครับ!"

"ฮัลโหล… ฮัลโหล…"

เสียงสัญญาณสายตัดไป บอสหลานที่ยืนอึ้งมองดูโทรทัศน์อยู่พลันได้สติขึ้นมาทันที ก่อนจะสับขาออกวิ่งลงบันไดไปด้วยความเร็วระดับวิ่งร้อยเมตร

ไม่ใช่แค่บริษัทของเขาแห่งเดียว แทบทุกสถาบันสอนเขียนโปรแกรมสำหรับเด็กที่มีชื่อเสียงในตลาดต่างก็กำลังเผชิญกับภาพเหตุการณ์แบบเดียวกันนี้ทั้งสิ้น

สโลแกนที่บรรดาผู้ปกครองต่างพร้อมใจกันตะโกนก็คือ เขียนโปรแกรมต้องเริ่มตั้งแต่ยังแบเบาะ…

ในฐานะผู้สร้างผลงานชิ้นโบแดงในเหตุการณ์ครั้งนี้ หลังจากเฉินนั่งแช่อยู่ที่ร้านอาหารเสฉวนพักหนึ่ง เขาก็เดินกลับมายังหอพักมหาวิทยาลัยหัวชิง

หลังจากอาบน้ำเสร็จแล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียง เขาก็เริ่มย้อนนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้

เรื่องการกำจัดไวรัส【ปีศาจ】ไม่มีอะไรให้ต้องคิดมาก มันก็แค่นั้นแหละ

สิ่งที่เขากำลังครุ่นคิดอยู่คือบทสนทนาสุดท้ายกับเสิ่นหนานต่างหาก เสิ่นหนานถามเขาว่าสนใจจะมาทำงานที่เอ็นเอสเอส่วนที่ห้าไหม พร้อมทั้งรับปากว่าจะให้เขาขึ้นคุมฝ่ายดาร์กเน็ตภายในสามปี ซึ่งข้อเสนอทั้งหมดนี้เฉินนั่วได้ปฏิเสธไปแล้ว

ทว่า เสิ่นหนานกลับเอ่ยถึงแผนการหนึ่งขึ้นมา ซึ่งทำให้เขาต้องเก็บมาคิดอย่างหนัก

ส่วนที่ห้ากำลังพัฒนาระบบป้องกันภัยทางไซเบอร์ที่สามารถปกป้องโครงข่ายอินเทอร์เน็ตของหัวเซี่ยได้ทั้งประเทศ ทว่าความคืบหน้ากลับล่าช้ามาก จึงต้องการยอดฝีมือด้านคอมพิวเตอร์อย่างเร่งด่วน และเอ่ยปากถามว่าเขาอยากเข้าร่วมหรือไม่

หรือไม่ก็ช่วยไปถามกลุ่มสี่มหาเทพยุคโบราณให้ทีว่ายินดีจะเข้าร่วมหรือไม่ หากพวกเขาทั้งสี่ตกลงที่จะเข้ามาช่วย เรื่องราวในอดีตทั้งหมดของพวกเขาทั้งสี่คน ทางเอ็นเอสเอจะไม่เอาความแม้แต่อย่างเดียว

เมื่อสร้างระบบเสร็จสิ้นแล้ว พวกเขาจะอยู่ต่อหรือจะไปก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของตัวเอง แถมยังมีเงินเดือนให้ปีละห้าล้านอีกด้วย

เรื่องนี้เขาคงต้องไตร่ตรองถึงผลได้ผลเสียให้รอบคอบ ตัวเขาเองน่ะไม่เท่าไรหรอก แต่ถ้าหากเสิ่นหนานใช้เรื่องระบบนี้เป็นเหยื่อล่อเพื่อลากตัวทั้งสี่คนออกมา ความผิดของเขาก็คงจะมหันต์เกินไปแล้ว

"ราตรีมอบดวงตาสีดำขลับให้แก่ฉัน…"

เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ที่ดังแทรกขึ้นมากะทันหัน ขัดจังหวะความคิดของเฉินนั่วลง

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู พลันขมวดคิ้วแน่น ปลายสายกลับเป็นเบอร์โทรศัพท์ที่โทรข้ามทวีปมาจากอีกฟากฝั่งของมหาสมุทร

เฉินนั่วไม่พูดพร่ำทำเพลง กดตัดสายทิ้งทันที ทว่าเจ้าของเบอร์นี้ดูเหมือนจะตื๊อไม่เลิก โทรซ้ำเข้ามาติดๆ กันถึงสามครั้ง

"เวรเอ๊ย สมัยนี้พวกแก๊งคอลเซ็นเตอร์มันตื๊อขนาดนี้เลยเหรอวะ"

เฉินนั่วสบถพึมพำออกมาเบาๆ ก่อนจะกดรับสาย เขาตั้งใจว่าจะสั่งสอนไอ้พวกต้มตุ๋นคนนี้สักหน่อย เพื่อช่วยดึงชีวิตที่บิดเบี้ยวของมันให้กลับมาเข้าที่เข้าทาง

"ไฮ เฉินนั่ว ฉันคือบรรณาธิการวิชาการของวารสารความก้าวหน้าใหม่ทางคณิตศาสตร์…"

อีกฝ่ายเปิดปากพูดประโยคแรกออกมา ก็ทำเอาเฉินนั่วถึงกับอึ้งกิมกี่ไปทันที