บทที่ 63 ข้อคาดการณ์ของโจวในสถานะพรีปรินต์

"hi,chennuo,i'mtheacademiceditorofnew…"

อีกฝ่ายเปิดปากพูดประโยคแรก ก็ทำเอาเฉินนั่วงงเป็นไก่ตาแตกทันที

หลายวิชาในมหาวิทยาลัยหัวชิงสอนเป็นภาษาอังกฤษ ระดับภาษาอังกฤษของเฉินนั่วก็ไม่ได้แย่นัก เพียงแต่จำกัดอยู่แค่ฟังออกและอ่านเข้าใจ ส่วนทักษะการพูดนั้นถือว่าธรรมดามาก

ทีแรกนึกว่าเป็นพวกมิจฉาชีพ ประกอบกับอีกฝ่ายพูดคล่องปรื๋อและรัวเร็วเกินไป เฉินนั่วจึงยังตั้งตัวไม่ทัน

จนกระทั่งปลายสายเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง เฉินนั่วถึงได้สติ แล้วเริ่มสื่อสารกับอีกฝ่ายด้วยภาษาอังกฤษงูๆ ปลาๆ ของตัวเอง

ไม่กี่นาทีต่อมา เมื่อวางสายไปแล้ว เฉินนั่วก็กระโดดลงจากเตียงชั้นบนด้วยความตื่นเต้น รีบเปิดโน้ตบุ๊กเข้ากล่องอีเมลทันที มีอีเมลตอบรับการตีพิมพ์จาก Inventiones Mathematicae ส่งเข้ามาจริงๆ

เนื้อความในอีเมลโดยสรุปคือขอบคุณที่เฉินนั่วส่งบทความวิจัยเข้ามา วิทยานิพนธ์ได้ผ่านการตรวจสอบจากบรรณาธิการวิชาการแล้ว พร้อมระบุกำหนดการตีพิมพ์ และมีคำขอบคุณอีกยืดยาว!

หลังจากส่งอีเมลตอบกลับไปสั้นๆ เฉินนั่วก็ล็อกอินเข้าสู่เว็บไซต์ของ Inventiones Mathematicae

เป็นไปตามคาด สถานะบทความวิจัยของเขาเปลี่ยนจาก completed-accept เป็น preprint เรียบร้อยแล้ว

นั่นหมายความว่าบทความวิจัยพิสูจน์ข้อคาดการณ์ของโจวได้ผ่านการตรวจสอบจากบรรณาธิการวิชาการผู้เชี่ยวชาญ เข้าเกณฑ์มาตรฐานสำหรับการตีพิมพ์ ตอนนี้อยู่ในช่วงเผยแพร่ล่วงหน้า เพื่อให้คนในแวดวงคณิตศาสตร์ได้นำไปศึกษาค้นคว้า

พอกวาดสายตาดูรายชื่อผู้ประเมินบทความ ก็ปรากฏชื่อแอนดรูว์ ไวลส์ ศาสตราจารย์ชื่อดังแห่งพรินซ์ตัน เรื่องนี้ถือว่าอยู่หมัดแล้ว

นี่นับเป็นบทความวิจัยชิ้นแรกในชีวิตที่มีความหมายอย่างแท้จริง เฉินนั่วตื่นเต้นจนตาสว่าง นอนไม่หลับ พอคิดในใจเบาๆ หน้าต่างระบบโปร่งแสงก็ปรากฏขึ้นมา

โฮสต์: เฉินนั่ว

อายุ: 19

อาชีพ: นักศึกษา, พาร์ตไทม์ไรเดอร์ส่งอาหาร

ค่าสถานะ: ความแข็งแกร่งของร่างกาย 8.7, การตอบสนองของระบบประสาท 9.6, ความเร็ว 8.4 (หมายเหตุ: คนปกติอยู่ที่ 1)

แต้มชื่อเสียง: 66

สกิล: ฟิสิกส์ระดับมหาวิทยาลัย/ระดับศาสตราจารย์, คณิตศาสตร์ระดับมหาวิทยาลัย/ระดับแถวหน้าของประเทศ, เศรษฐศาสตร์/ระดับศาสตราจารย์, วิทยาการสารสนเทศ/(การเขียนโปรแกรม) ระดับนักวิจัย, เทคนิคแฮกเกอร์/ระดับตำนาน, สถิติศาสตร์/ระดับมืออาชีพ, วิชามวยไทเก๊กบู๊ตึ๊ง/ระดับปรมาจารย์, อาหารเสฉวน/ระดับยอดฝีมือขั้นหนึ่ง…

เมื่อมองดูหน้าต่างสถานะ ค่าสถานะทั้งสามด้านเพิ่มขึ้นจากเดิม 0.1 สกิลมีเทคนิคแฮกเกอร์ระดับตำนานเพิ่มเข้ามา ถัดมาก็คือแต้มชื่อเสียง

พอมองดูแต้มชื่อเสียง 66 แต้ม ถึงตอนนี้เฉินนั่วก็พอจะเก็ตแล้วว่าแต้มชื่อเสียงมันคืออะไรกันแน่

การจะได้มาซึ่งแต้มชื่อเสียง จำเป็นต้องให้สกิลที่เขามีได้รับการยอมรับจากคนในสายงานเดียวกันเท่านั้น

ยกตัวอย่างเช่น ถ้าใครสักคนเรียนจบด้านพอลิเมอร์มา แต่เฉินนั่วไม่มีสกิลนี้ ต่อให้อีกฝ่ายจะยอมรับนับถือเขาแค่ไหน เขาก็ไม่มีทางได้แต้มชื่อเสียงจากคนคนนั้น

ที่ทำให้เขาเซ็งเป็ดที่สุดก็คือ แต้มชื่อเสียงเริ่มนับหลังจากที่ระบบอัปเกรดแล้ว กระแสที่เกิดจากการแข่งขันแบบจำลองคณิตศาสตร์และงานกีฬาก่อนหน้านี้ แต้มชื่อเสียงพวกนั้นล้วนถูกระบบอมไปหมด

หลังจากนั่งศึกษาระบบอยู่พักหนึ่ง ท่ามกลางความลังเลว่าจะสุ่มรางวัลดีหรือไม่ เฉินนั่วก็ผล็อยหลับไปด้วยความสะลึมสะลือ

ทว่าในค่ำคืนนี้ นักวิชาการชื่อดังในแวดวงคณิตศาสตร์ทั่วโลกจำนวนมากกลับนอนไม่หลับ

ต้นเรื่องเกิดจากนักศึกษาแลกเปลี่ยนชาวหัวเซี่ยที่เรียนสาขาคณิตศาสตร์ในมหาวิทยาลัยต่างประเทศแห่งหนึ่ง ได้เข้าไปเช็กเว็บไซต์วารสารคณิตศาสตร์ชั้นนำต่างๆ ตามปกติ ทันใดนั้นก็พบว่าบนหน้าเว็บไซต์ทางการของ Inventiones Mathematicae มีบทความวิจัยพิสูจน์ข้อคาดการณ์ของโจวแปะหราอยู่

"เชี่ยเอ๊ย เว็บทางการของ Inventiones Mathematicae โดนแฮกด้วยเหรอวะ?"

นักศึกษาแลกเปลี่ยนมองดูข้อคาดการณ์ของโจวที่ขึ้นอยู่บนหน้าเว็บ จากนั้นก็มองดูข้อมูลในช่องประวัติผู้เขียน เฉินนั่ว นักศึกษาชั้นปีที่สอง มหาวิทยาลัยหัวชิงแห่งหัวเซี่ย

เมื่อโยงเข้ากับสงครามไซเบอร์ที่เกิดขึ้นเมื่อตอนกลางวัน เขาจึงอดสงสัยไม่ได้ว่าเว็บทางการคงโดนแฮกไปแล้ว

ข้อคาดการณ์ของโจวถูกตั้งขึ้นมานานหลายสิบปี มีคนพยายามค้นคว้าวิจัยมากมาย ในจำนวนนั้นมีศาสตราจารย์ชื่อดังระดับโลกในปัจจุบันอยู่ไม่น้อย แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีบทสรุป

บัดนี้กลับถูกพิสูจน์โดยนักศึกษาชั้นปีที่สองชาวหัวเซี่ยคนหนึ่ง โอกาสที่จะเป็นไปได้ยังน้อยกว่าเครื่องบินตกซ้ำสองรอบติดกันเสียอีก

ไม่ใช่แค่เขาคนเดียว แต่ยังมีอีกหลายคนที่สังเกตเห็น สายโทรศัพท์ของกองบรรณาธิการ Inventiones Mathematicae แทบไหม้ ผู้คนต่างโทรเข้าไปรัวๆ ว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่

ตลอดช่วงเช้า กองบรรณาธิการมัวแต่วุ่นอยู่กับการรับสายโทรศัพท์ แต่ก็ยังมีสายกระหน่ำโทรเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย ในที่สุดทางกองบรรณาธิการจนปัญญา จำต้องโพสต์คลิปวิดีโอบนเฟซบุ๊กและทวิตเตอร์เพื่อชี้แจงเรื่องนี้

ถ้าไม่ชี้แจงก็แล้วไป แต่พอชี้แจงปุ๊บ แวดวงคณิตศาสตร์ทั่วโลกก็ระเบิดสนั่นทันที

นักศึกษาแลกเปลี่ยนคนที่สังเกตเห็นเป็นคนแรก รีบต่อสายโทรศัพท์ตรงกลับมายังหัวเซี่ย ซึ่งในเวลานี้ที่หัวเซี่ยเข้าสู่ช่วงเที่ยงคืนแล้ว

"อู๋ชวน ดึกดื่นป่านนี้แล้ว นายเล่นบ้าอะไรเนี่ย?"

ศาสตราจารย์เฉียนหย่งแห่งภาควิชาคณิตศาสตร์ มหาวิทยาลัยจินหลิงที่เพิ่งล้มตัวลงนอนได้ไม่นาน เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้าเต็มทน

"ศาสตราจารย์เฉียน เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ ข้อคาดการณ์ของโจวถูกพิสูจน์ได้แล้ว ตอนนี้แปะอยู่บนเว็บไซต์ทางการของ Inventiones Mathematicae แล้วครับ"

เมื่อได้ยินน้ำเสียงตื่นเต้นของอีกฝ่าย ศาสตราจารย์เฉียนหย่งก็สะดุ้งตื่นตัว ตาสว่างโล่ทันที

หากไม่ติดว่าอู๋ชวนเป็นลูกศิษย์ของตัวเอง เขาคงคิดว่าอู๋ชวนกำลังโทรมากวนประสาทแก้เหงาแน่ๆ

"เธอแน่ใจเหรอ ไม่ใช่ว่าเว็บทางการโดนแฮกหรอกนะ!"

"ไม่ใช่ครับ คนของกองบรรณาธิการโพสต์คลิปชี้แจงเรื่องนี้ลงเฟซบุ๊กกับทวิตเตอร์แล้ว แถมผู้ประเมินบทความยังเป็นศาสตราจารย์ไวลส์แห่งพรินซ์ตันด้วยครับ!"

ซี๊ด!

ศาสตราจารย์เฉียนสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง ไวลส์คือใครกันล่ะ นั่นผู้ได้รับเหรียญฟีลด์ส ตัวพ่อแห่งวงการคณิตศาสตร์เชียวนะ

การประเมินบทความของเขาเข้มงวดเป็นบ้า สิบบทความมีถึงแปดบทความที่ตกม้าตายตั้งแต่ส่วนบทคัดย่อ

"ศาสตราจารย์ครับ อาจารย์รู้จักเฉินนั่วที่เป็นนักศึกษาปีสองของมหาวิทยาลัยหัวชิงไหมครับ?"

เมื่อได้ยินชื่อนี้ เฉียนหย่งชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า "หัวชิงมีเฉินนั่วกี่คนครูไม่รู้หรอกนะ แต่มีอยู่คนหนึ่งที่เป็นเจ้าของสามรางวัลในการแข่งขันแบบจำลองคณิตศาสตร์ปีนี้ เป็นเด็กที่มีพรสวรรค์มาก เธอถามถึงเขาทำไมกัน?"

"อาจารย์ครับ ผู้เขียนบทความพิสูจน์ข้อคาดการณ์ของโจวก็คือเขาครับ!"

ประโยคเดียวทำเอาหัวใจของศาสตราจารย์เฉียนหย่งสั่นสะท้านราวกับคลื่นยักษ์ซัดสาดกระทบฝั่ง

ในหูไม่มีเสียงอื่นใดหลงเหลืออยู่อีก นอกจากชื่อของเฉินนั่ว

เนิ่นนานผ่านไป เฉียนหย่งถึงได้สติกลับมา และพบว่าสายโทรศัพท์ตัดไปแล้ว

ศาสตราจารย์เฉียนที่สวมเพียงกางเกงขาสั้นตัวโคร่งรีบพุ่งพรวดเข้าไปในห้องหนังสือ เปิดคอมพิวเตอร์ล็อกอินเข้าสู่เว็บไซต์ทางการของ Inventiones Mathematicae ทันที บทความข้อคาดการณ์ของโจวของเฉินนั่วแปะเด่นหราอยู่บนหน้าแรกจริงๆ

หลังจากกวาดสายตาอ่านบทคัดย่อคร่าวๆ เฉียนหย่งก็คว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดหาเบอร์ของจ้าวหยวนแล้วโทรออกทันที

"เหล่าเฉียน ดึกดื่นค่ำคืนไม่หลับไม่นอน ประสาทกลับหรือไง"

ยังไม่ทันที่เฉียนหย่งจะได้เอ่ยปาก จ้าวหยวนก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน ตอนกลางวันเพิ่งตรากตรำอยู่ที่เอ็นเอสเอมาทั้งบ่าย เพิ่งจะได้ล้มตัวลงนอนได้แป๊บเดียวเอง

"ไอ้เฒ่า จะมัวนอนอะไรอยู่อีก เกิดเรื่องใหญ่แล้ว ข้อคาดการณ์ของโจวถูกพิสูจน์ได้แล้ว แถมยังเป็นฝีมือนักศึกษาของมหาวิทยาลัยพวกนายด้วย"

"นายไปรู้มาจากไหน?"

"บนเว็บไซต์ทางการของ Inventiones Mathematicae แปะบทความฉบับ preprint ไว้แล้ว"

"อะไรนะ ไวขนาดนั้นเชียว เพิ่งจะผ่านไปแค่สามวันเองนะ?"

จ้าวหยวนตกใจยกใหญ่ เพิ่งจะส่งบทความวิจัยไปตอนบ่ายวันที่ 30 จนถึงตอนนี้ เวลาทางฝั่งต่างประเทศเพิ่งจะผ่านไปได้สามวันพอดิบพอดี

ตามหลักแล้ว บทความวิจัยระดับนี้การตรวจสอบต้องเข้มงวดและช้ามาก ครึ่งเดือนถือว่าเร็วสุดๆ แล้ว แต่นี่ใช้เวลาแค่สามวัน ช่างน่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว

"เหล่าจ้าว นายรู้อยู่ก่อนแล้วใช่ไหมเนี่ย?"

"ก็แหงสิ เฉินนั่วเป็นลูกศิษย์ของฉัน บทความวิจัยนั่นฉันกับไท่เสวีย ชิวหง แล้วก็ศาสตราจารย์อีกสองสามคนช่วยกันพิสูจน์ตรวจสอบความถูกต้องมาแล้ว แถมฉันยังเป็นคนช่วยแปลให้อีก นายคิดว่าฉันจะรู้เรื่องไหมล่ะ"

"แล้วทำไมตรงนั้นถึงไม่ใส่ชื่อนายเป็นผู้รับผิดชอบบทความ แล้วก็ไม่มีชื่อผู้เขียนร่วมอันดับสองด้วยล่ะ"

"ไอ้เฒ่า นายกำลังตบหน้าฉันอยู่หรือไง เขาเป็นคนตั้งหัวข้อขึ้นมาเอง พิสูจน์ด้วยตัวเองทั้งหมด ฉันยังไม่หน้าด้านพอที่จะไปแย่งผลงานของลูกศิษย์หรอกนะ"

ซี๊ด!

เชี่ยเอ๊ย… ศาสตราจารย์เฉียนหย่งผู้สุภาพเรียบร้อยมาโดยตลอดถึงกับสบถคำหยาบออกมา

ไม่ได้มีเพียงแค่เขาเท่านั้น แต่ตามมหาวิทยาลัยทั่วประเทศหัวเซี่ย เหล่าศาสตราจารย์คณิตศาสตร์ต่างก็กำลังเผชิญกับภาพเหตุการณ์แบบเดียวกันนี้ไม่ผิดเพี้ยน