บทที่ 64 จดหมายตอบรับ 18 ฉบับจากมหาวิทยาลัยชั้นนำระดับโลก

"เหล่าโจว รีบตื่นเร็ว มีงานเข้าแล้ว!"

"เชี่ยเอ๊ย ดึกดื่นค่อนคืนแบบนี้มีงานอะไรวะ ดาราคนไหนนอกใจ หรือมีใครท้อง หรือมีชู้กันอีกล่ะ?"

"ไม่ใช่สักอย่าง! มีคนพิสูจน์ข้อคาดการณ์ของโจวได้แล้ว แถมยังเป็นแค่นักศึกษาปีสองของมหาวิทยาลัยหัวชิง นี่มันข่าวดังระดับโลก รีบตื่นมาเขียนบทความเดี๋ยวนี้!"

"ข้อคาดการณ์ของโจว? ตัวอะไรวะนั่น?"

"ไปเสิร์ชเน็ตดูเองดิ อีกหนึ่งชั่วโมงฉันต้องได้บทความข่าว เร็วเข้า!"

นี่คือบทสนทนาระหว่างบรรณาธิการบริหารกับผู้รับผิดชอบงานในบริษัทสื่อสายบันเทิงซุบซิบแห่งหนึ่ง

ฉากแบบนี้กำลังเกิดขึ้นตามบริษัทสื่อและสื่อออนไลน์อิสระต่างๆ ทั่วบ้านทั่วเมือง

ใครเขียนเองได้ก็ลงมือทันที ใครเขียนไม่ไหวก็จ้างคนอื่นเขียน อย่างไรก็ต้องแย่งชิงเปิดตัวเป็นเจ้าแรกให้ได้

ในยุคอินเทอร์เน็ต ทราฟฟิกต้องมาก่อนเสมอ

ณ มหาวิทยาลัยหัวชิง อธิการบดีอู๋หยวนหมิงเองก็ได้รับสายจากจ้าวหยวน จึงรีบสั่งการให้คนเตรียมเขียนข่าวแถลงเช่นกัน

คนที่พิสูจน์ข้อคาดการณ์ของโจวคือนักศึกษาของมหาวิทยาลัยหัวชิงอย่างเฉินนั่ว นี่นับเป็นผลงานวิจัยของทางมหาวิทยาลัย แถมยังเป็นผลงานชั้นเลิศระดับเกรดพรีเมียม ไร้ข้อกังขาใดๆ

หลังจากเหล่านกฮูกผู้ไม่หลับไม่นอนเคลื่อนไหวกันตลอดทั้งคืน เรื่องที่เฉินนั่วพิสูจน์ข้อคาดการณ์ของโจวก็จุดชนวนระเบิดในโลกออนไลน์อย่างสมบูรณ์แบบ

พอตื่นเช้าขึ้นมา ชาวเน็ตก็พบว่า ข่าวแจ้งเตือนที่สื่อดังๆ อย่างเทนเซนต์ โถวเถียว หรือเวยปั๋ว ยิงเข้ามาสิบข่าว จะต้องมีสักห้าข่าวที่เป็นเรื่องเฉินนั่วพิสูจน์ข้อคาดการณ์ของโจว

"เชี่ยเอ๊ย เมื่อคืนเกิดเรื่องอะไรขึ้นวะเนี่ย กูแค่แวบไปดาวอังคารมาแป๊บเดียว ทำไมเฉินนั่วถึงดังเปรี้ยงขึ้นมาอีกแล้ว?"

"คอมเมนต์บน นายไปดาวอังคารแล้วเจอวัดต้าเหลยอินของพี่ตงไหมวะ แต่คำว่า 'อีกแล้ว' ของนายนี่ใช้ได้ตรงจุดชะมัด กูเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าทำไม"

"เฉินนั่วพิสูจน์ข้อคาดการณ์ของโจวได้แล้วเว้ย นี่มันเรื่องใหญ่ระดับชาติเลยนะ!"

"เรื่องใหญ่? ใหญ่แค่ไหนกันเชียว ฉันไปซื้อซาลาเปาแล้วเขาจะลดให้สองเหมาไหมล่ะ"

"ไม่ลดให้สองเหมาหรอก แต่มันช่วยให้เศษเงินสองเหมาที่เหลือติดบัญชีธนาคารของนายปลอดภัยขึ้นเยอะเลยล่ะ!"

ส่วนในแวดวงมหาวิทยาลัยและวงการวิชาการ บทสนทนากลับลึกซึ้งและจริงจังกว่านั้นมาก

"ไอ้หมอนี่มันเป็นสัตว์ประหลาดชัดๆ วิทยานิพนธ์ลับระดับหนึ่งฉบับก่อนผ่านไปไม่ถึงเดือน ก็ปล่อยหมัดเด็ดแก้ปัญหาระดับโลกออกมาอีกแล้ว"

"เฮ้อ เด็กปริญญาตรีสมัยนี้ มันจะเทพเกินไปแล้ว"

"ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเรียนมหาวิทยาลัยปลอมๆ มาเลยว่ะ!"

"นี่พวกเธอดีใจเร็วเกินไปหรือเปล่า มันเพิ่งเป็นแค่ฉบับพิมพ์ล่วงหน้านะ ยังไม่ได้ตีพิมพ์ลงเล่มจริงสักหน่อย เกิดมีนักคณิตศาสตร์คนอื่นหาจุดผิดเจอขึ้นมา จะไม่หน้าแตกยับเหรอ"

"ฮ่าๆ คอมเมนต์บน ฉันบอกได้คำเดียวเลยว่างี่เง่าสิ้นดี รู้ไหมว่าใครเป็นคนตรวจประเมิน ศาสตราจารย์ไวลส์ เจ้าของรางวัลเหรียญฟีลด์สเชียวนะเว้ย! ขนาดเขายังตรวจให้ผ่าน นายคิดว่ามันจะมีปัญหาอยู่อีกเรอะ"

"ก็แค่เหรียญฟีลด์ส นึกว่าได้รางวัลโนเบลซะอีก มีอะไรให้ต้องตื่นเต้นตกใจกันขนาดนั้น"

"เวรเอ๊ย คู่หมั้นของโนเบลหนีตามนักคณิตศาสตร์ไป เขาแค้นจัดก็เลยไม่ตั้งรางวัลสาขาคณิตศาสตร์ต่างหากเล่า! เหรียญฟีลด์สนี่แหละคือรางวัลสูงสุดของวงการคณิตศาสตร์ มีศักดิ์ศรีเทียบเท่ารางวัลโนเบลในวงการวิทยาศาสตร์เลยนะเฟ้ย"

"ชั้นสาม นายหน้าตาอัปลักษณ์ฉันไม่ว่าหรอกนะ แต่น่าเกลียดแล้วยังสะเออะมาพ่นเรื่องโง่ๆ อีกนี่มันน่าด่าชะมัด รีบไสหัวไปเลยไป!"

โจทย์ยากที่สร้างความปวดหัวให้วงการคณิตศาสตร์มานานหลายทศวรรษถูกนักศึกษาปีสองพิสูจน์ได้สำเร็จ เรื่องนี้ไม่ต่างอะไรกับการยิงขีปนาวุธตงเฟิงลงกลางแวดวงวิชาการเลยแม้แต่น้อย

เมื่อมีคนชื่นชม ย่อมมีคนประชดประชันและอิจฉาตาร้อนตามมา และยังมีพวกที่ไม่ยอมเชื่อน้ำหน้าคอยออกมาหาเรื่องจนได้

"พวกนายว่าจะมีโอกาสเป็นไปได้ไหมที่เฉินนั่วจะปลอมแปลงผลงาน ยังไงซะเรื่องทุจริตทางวิชาการในหัวเซี่ยก็เกิดขึ้นบ่อยๆ อยู่แล้วนี่!"

"คอมเมนต์บน การที่นายถามคำถามนี้ออกมาได้ มันฟ้องเลยว่ารอยหยักในสมองนายแทบจะราบเป็นหน้ากลองแล้ว นี่มันข้อคาดการณ์ของโจวนะเว้ย ไม่ใช่สมการเชิงเส้นตัวแปรเดียว ถึงจะคิดโกงทางวิชาการจริง ใครมันจะบ้าเลือกเป้าหมายใหญ่ขนาดนี้วะ"

"ถูกเผง! ถ้าของแบบนี้มันเมกกันได้ ฉันก็อยากจะปลอมบ้างเหมือนกัน ไม่ขออะไรมากหรอก ข้อคาดการณ์ลูกเห็บ หรือข้อคาดการณ์ซีทาพานก็ได้ แค่นายพิสูจน์ออกมาได้ นายจะเรียกเงินเท่าไรก็ว่ามาเลย!"

"โอ้โห แบบนี้ยังกล้าพูดว่าไม่ขออะไรมากอีกเหรอ ทำไมไม่บอกว่าอยากพิสูจน์ข้อคาดการณ์ของรีมันน์ ข้อคาดการณ์ของแฟร์มาต์ หรือปัญหาการระบายสีสี่สีไปเลยล่ะวะ!"

"ขอแค่เขาพิสูจน์ได้จริง ข้อพวกนี้ฉันก็ไม่เกี่ยงทั้งนั้นแหละ เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหาอยู่แล้ว!"

น้ำเสียงและถ้อยคำเต็มไปด้วยกลิ่นอายความรวยล้นฟ้าของเสี่ยสายเปย์

ทว่าตัวเอกของเรื่องกลับยังไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไรเลย

"ปัง! ปัง!"

เฉินนั่วสะดุ้งตื่นเพราะเสียงเคาะประตู เขารีบผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียงทันที

หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เวลาเพิ่งจะยังไม่ถึงเจ็ดโมงเช้าดี ทว่าบนหน้าจอกลับเต็มไปด้วยสายที่ไม่ได้รับและข้อความเข้าพรึบพรับ

"ลูกพี่ พวกนายทำไมกลับมากันเร็วนักล่ะ"

เฉินนั่วกระโดดลงจากเตียง สวมกางเกงขาสั้นตัวใหญ่เทอะทะ ลากรองเท้าแตะหูหนีบเดินไปเปิดประตูห้องพัก เขานึกว่าเป็นพวกเพื่อนร่วมห้องกลับมากันแล้ว

"เชี่ย ตกใจหมด ทำไมเป็นพวกเธอไปได้เนี่ย!"

เมื่อเห็นเย่ซินหรานกับเฉินเข่อเอ๋อร์ยืนอยู่หน้าห้อง เฉินนั่วก็รีบยกมือขึ้นปิดเป้ากางเกงตัวเองตามสัญชาตญาณ

"จะปิดทำไมนักหนา ก็ไม่ได้แก้ผ้าสักหน่อย"

เย่ซินหรานตอบกลับมาอย่างหงุดหงิดระคนรำคาญ แต่สายตากลับเหลือบมองแวบหนึ่งโดยไม่รู้ตัว

"พวกเธอขึ้นมาได้ยังไง ลุงคุมหอปล่อยให้พวกเธอสองคนขึ้นมาได้ยังไงเนี่ย ผิดหลักความเป็นจริงเกินไปแล้ว!"

"อธิการบดีเซ็นอนุมัติด้วยตัวเองย่ะ!"

"มั่วแล้ว!"

เฉินนั่วขี้เกียจจะต่อปากต่อคำกับพวกเธอ จึงเดินเลี่ยงเข้าไปแปรงฟันล้างหน้าในห้องน้ำตามสบาย

"อย่ามัวแต่อืดอาด รีบๆ หน่อย อธิการบดีตามหาตัวนายอยู่ แถมศาสตราจารย์จ้าวกับคนอื่นๆ ก็กำลังรอนายอยู่ด้วย!"

"เช้าขนาดนี้มีเรื่องอะไรต้องรีบไปหาผมด้วยเหรอ"

"นายไม่รู้จริงๆ หรือแกล้งทำเป็นไม่รู้กันแน่ นายดังเป็นพลุแตกแล้วรู้ตัวไหมเนี่ย"

"รู้อะไรล่ะ"

เฉินนั่วขมวดคิ้ว เย่ซินหรานตั้งแต่เช้าก็ทำตัวลุกลี้ลุกลน พูดจาวกไปวนมาจับใจความไม่ได้สักอย่าง

"ก็ข้อคาดการณ์ของโจวไง ตอนนี้คนในวงการคณิตศาสตร์ทั้งโลกกำลังแห่ดูวิทยานิพนธ์ของนายกันหมดแล้ว!"

"พิสูจน์ได้ก็คือพิสูจน์ได้สิ มันจะบินหนีไปไหนได้ จะต้องรีบร้อนอะไรกันขนาดนั้นด้วยล่ะ"

ได้ยินเฉินนั่วพึมพำออกมาแบบนั้น เส้นเลือดที่ขมับของเย่ซินหรานกับเฉินเข่อเอ๋อร์ก็เต้นตุบๆ แทบระเบิด คันเขี้ยวจนอยากจะกัดคนให้รู้แล้วรู้รอด

ฟังดูสิ นั่นมันใช่คำพูดที่คนปกติเขาพูดกันไหมนั่น

พูดจาใหญ่โตโอหังอะไรขนาดนี้!

นั่นมันข้อคาดการณ์ของโจวนะยะ ไม่ใช่สมการเชิงเส้นตัวแปรเดียวสักหน่อย!

ถ้าไม่ใช่เพราะเมื่อคืนศาสตราจารย์จ้าวหยวนโทรหาเฉินนั่วแล้วไม่มีคนรับสาย จนสุดท้ายต้องติดต่อมาหาเธอ มีหรือที่เธอจะยอมถ่อสังขารมาที่นี่

หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จสรรพ สิบกว่านาทีต่อมาเขาก็มาถึงห้องทำงานของอธิการบดี

ภายในห้องทำงาน จ้าวหยวน จางไท่เสวีย และศาสตราจารย์ภาควิชาคณิตศาสตร์อีกหลายคนต่างก็นั่งอยู่พร้อมหน้า ทุกคนล้วนมีสีหน้าเปี่ยมสุขและตื่นเต้นดีใจ

"นั่งลงก่อนสิ" อู๋หยวนหมิงเอ่ยทักทายเมื่อเห็นเฉินนั่วเดินเข้ามา จากนั้นจึงพูดต่อ "ยินดีด้วยนะที่พิสูจน์ข้อคาดการณ์ของโจวได้สำเร็จ ในเวลานี้เธอมีอะไรอยากจะพูดบ้างไหม"

อยากจะพูดเหรอ จะให้พูดอะไรล่ะ

เขามีระบบอยู่นะ ไม่แน่ว่าวันข้างหน้าอาจจะแก้ปัญหายากระดับมิลเลนเนียมทั้งเจ็ดข้อได้ด้วยซ้ำ กับอีแค่ข้อคาดการณ์ของโจวเล็กๆ ข้อเดียว มีอะไรให้ต้องตื่นเต้นพูดจาใหญ่โตกันเล่า

"ดวงดีเฉยๆ ครับ ฮ่าๆ!"

แม้เฉินนั่วจะพูดถ่อมตัวแบบนั้น แต่ในใจก็แฮปปี้ไม่น้อย ถึงแม้การพิสูจน์ครั้งนี้จะต่อยอดมาจากชิ้นส่วนแรกที่ได้รับมา แต่นั่นก็เป็นเครื่องพิสูจน์ว่าระดับความรู้ทางคณิตศาสตร์ของเขานั้นอยู่ในจุดที่สูงลิบลิ่วแล้ว

เมื่อได้ยินคำตอบของเฉินนั่ว บรรดาศาสตราจารย์ทั้งหลายต่างรู้สึกเหมือนมีตัวอัลปากาหมื่นตัววิ่งพล่านอยู่ในหัว

นี่แกฟังสิ่งที่ตัวเองพูดออกมาบ้างไหมเนี่ย!

หลังจากทุกคนพูดคุยสัพเพเหระกันครู่หนึ่ง ก็เริ่มปรึกษาหารือกันว่าจะประชาสัมพันธ์เรื่องที่เฉินนั่วพิสูจน์ทฤษฎีบทของโจวอย่างไรดี และควรจะจัดงานบรรยายรายงานผลงานวิชาการหรือไม่

ในจังหวะนั้นเอง เสียงเคาะประตูดังขึ้น ก่อนที่ผู้ช่วยอธิการบดีจะก้าวเข้ามาในห้อง สีหน้าของเขาดูแปลกประหลาดอย่างยิ่ง บอกไม่ถูกว่ากำลังดีใจหรือกลัดกลุ้มกันแน่

ผู้ช่วยอธิการบดีเหลือบมองเฉินนั่วแวบหนึ่ง แล้วหันไปมองอธิการบดีพลางรายงานว่า "อธิการบดีอู๋ครับ มีมหาวิทยาลัยสิบแปดแห่งส่งข้อเสนอรับเข้าเรียนให้เพื่อนนักศึกษาเฉินนั่วแล้วครับ แถมยังประกาศหราอยู่บนหน้าเว็บไซต์ทางการของมหาวิทยาลัยพวกนั้นด้วย"