บทที่ 84 จะเป็นปาฏิหาริย์หรือตัวตลก

"ท่านผู้นำและศาสตราจารย์ทุกท่านครับ วิทยานิพนธ์เรื่องข้อคาดการณ์ของโจวทุกท่านคงได้อ่านกันหมดแล้ว ตรงนี้ผมจะไม่พูดซ้ำอีก ผมจะขอเล่าถึงแนวคิดเบื้องหลังของข้อคาดการณ์นี้เลยแล้วกันครับ!"

เฉินนั่วพูดจบก็เปิดไฟล์นำเสนอทันที

"เมื่อ 2^2n<p<2^2^(n+1)…"

สิบกว่านาทีต่อมา เฉินนั่วก็หยุดลง

เขามองไปยังเหล่านักวิชาการเกือบพันคนด้านล่างเวที แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ทั้งหมดนี้คือส่วนแกนหลักของวิทยานิพนธ์ฉบับนี้ครับ ทุกท่านมีข้อสงสัยตรงไหน ถามขึ้นมาได้เลย ผมจะตอบให้ทีละข้อครับ"

ผู้คนด้านล่างเริ่มส่งเสียงจอแจ ต่างหันไปกระซิบกระซาบปรึกษากัน

ไม่กี่นาทีต่อมา ชายวัยกลางคนคนหนึ่งลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยว่า "สวัสดีครับคุณเฉินนั่ว พอจะช่วยอธิบายสูตรในบรรทัดที่เก้า หน้าสาม ของวิทยานิพนธ์ได้ไหมครับ"

เจ้าหน้าที่ฉายภาพส่วนที่ถูกถามขึ้นบนจอใหญ่อย่างรวดเร็ว เหล่าศาสตราจารย์ที่นั่งอยู่ด้านล่างก็รีบเปิดคอมพิวเตอร์ตรวจสอบตามทันที

เฉินนั่วเหลือบมองจอใหญ่แวบหนึ่ง จุดนี้ตรงกับที่เขาทำเครื่องหมายไว้พอดีว่าเป็นจุดที่น่าจะถูกถาม

"ความสัมพันธ์ระหว่างการทดสอบของลูคัส-เลห์เมอร์ กับระเบียบวิธีนิวตันของสแควร์รูทสาม…"

เฉินนั่วอธิบายไปพลาง ตวัดปากกาเขียนสูตรลงบนกระดานไวท์บอร์ดอย่างลื่นไหลเป็นธรรมชาติ

"เชี่ยเอ๊ย เฉินนั่วเขียนตัวบ้าอะไรลงไปวะเนี่ย ทำไมกูอ่านไม่รู้เรื่องเลย"

"อ่านไม่รู้เรื่องน่ะถูกแล้ว ถ้ามึงอ่านรู้เรื่อง มึงคงไปนั่งอยู่ในหอประชุมใหญ่มหาวิทยาลัยจินหลิงแล้ว ไม่มานั่งดูไลฟ์ตรงนี้หรอก"

"มีใครอ่านเข้าใจบ้างไหม ออกมาอธิบายทีดิวะ!"

"อธิบายแล้วมึงจะฟังรู้เรื่องเหรอ"

"ดูถูกใครวะ คนในเวยปั๋วกับโถวเถียวนี่ระดับผู้เชี่ยวชาญทั้งนั้นนะเว้ย!"

…

สองสามนาทีต่อมา เฉินนั่วหยุดมือแล้วหันไปมองคนที่ตั้งคำถาม

"ท่านศาสตราจารย์ พอใจกับคำตอบของผมไหมครับ"

ความกังขาในแววตาของศาสตราจารย์ท่านนั้นพลันมลายหายไป เขากล่าวขอบคุณแล้วนั่งลง

จากนั้นมีศาสตราจารย์อีกเจ็ดแปดคนสลับกันตั้งคำถาม ซึ่งเฉินนั่วก็ตอบได้อย่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ

"คุณเฉินนั่ว ฉันมีคำถามสองสามข้อ อยากให้เธอช่วยตอบหน่อย!"

กลัวอะไรก็ได้อย่างนั้น จางถัง ตาแก่เจ้าเล่ห์คนนี้โผล่หัวออกมาจนได้

"ข้อแรก ข้อคาดการณ์ของโจวเป็นรูปแบบการลู่แยกแบบอนุมานทีละขั้น…"

"ข้อสอง สูตรในบรรทัดที่สาม หน้าเจ็ดของเธอ…"

"ข้อสาม การใช้ภาษาในช่วงท้ายของเธอเนี่ย…"

…

"ข้อสุดท้าย ความหมายของข้อคาดการณ์คือการนำเสนอสูตรและเครื่องมือทางคณิตศาสตร์ใหม่ๆ แต่วิทยานิพนธ์ของเธอฉบับนี้…"

จางถังไม่รอให้เฉินนั่วได้ตอบ ยิงคำถามรวดเดียวสี่ห้าข้อ แถมแต่ละข้อล้วนยากและจงใจเล่นงานทั้งสิ้น โดยเฉพาะข้อสุดท้าย มันคือการหาเรื่องชัดๆ

ศาสตราจารย์จ้าวหยวนและคณะอาจารย์กับนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยหัวชิงต่างมีสีหน้าย่ำแย่อย่างยิ่ง

ศาสตราจารย์หลายท่านรู้เรื่องความบาดหมางระหว่างศาสตราจารย์จางถังกับมหาวิทยาลัยหัวชิงดี ในเวลานี้จึงต่างพากันรอดูเรื่องตลกของเฉินนั่ว

เหล่านักวิชาการแห่งสถาบันวิทยาศาสตร์ในแถวแรก โดยเฉพาะอาจารย์ฉู่มีสีหน้าไม่สบอารมณ์อย่างเห็นได้ชัด

ที่นี่คือการบรรยายทางวิชาการ ไม่ใช่ที่สะสางความแค้นส่วนตัว เป็นถึงผู้อาวุโสแท้ๆ กลับมากลั่นแกล้งนักศึกษาในงานแบบนี้ ขายขี้หน้าสิ้นดี

เฉินนั่วยังคงมีสีหน้าราบเรียบ ก่อนจะเอ่ยว่า "คุณถามคำถามพวกนี้ออกมาได้ ผมบอกได้คำเดียวเลยว่า คุณยังห่างชั้นจากศาสตราจารย์ไวลส์อีกเยอะมาก"

สิ้นเสียงนี้ ด้านล่างก็ระเบิดเสียงฮือฮาดังลั่นขึ้นมาทันที

สีหน้าของจางถังเริ่มมืดมนลง

แม้เขาจะทะนงตนว่ามีพรสวรรค์ทางคณิตศาสตร์สูงส่งเพียงใด แต่เมื่อเทียบกับศาสตราจารย์ไวลส์ผู้กวาดทั้งเหรียญฟีลด์สและรางวัลอาเบลแล้ว เขาก็ยังห่างชั้นอยู่มากโขจริงๆ

"ในเมื่อคุณถามมา ผมก็จะตอบให้แล้วกันครับ!"

"ตอนที่ฮิลเบิร์ตเสนอโจทย์ปัญหาคลาสสิก 23 ข้อขึ้นมา…"

เฉินนั่วไม่แม้แต่จะก้มมองวิทยานิพนธ์ด้วยซ้ำ เขาเริ่มอธิบายอย่างคล่องแคล่วเป็นน้ำไหลไฟดับ

ทว่าพอพูดถึงคำถามข้อที่สาม เขากลับชะงักไปกะทันหัน คิ้วขมวดมุ่นคล้ายกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

สิบวินาที

สามสิบวินาที

…

"กูว่าแล้วไง ข้อคาดการณ์ของโจวของเฉินนั่วนี่ต้องมีปัญหาแน่ๆ วิทยานิพนธ์ตัวเองแท้ๆ ยังตอบไม่ได้เลย ตอนนี้ความแตกแล้วล่ะสิ!"

"หรือว่าที่เขาลือกันในเน็ตจะเป็นเรื่องจริงวะ ข้อคาดการณ์ของโจวเป็นผลงานของปรมาจารย์คนอื่น แล้วเฉินนั่วแค่เอามาชุบตัวเฉยๆ?"

"เชี่ย เลิกโง่ดักดานสักทีได้ไหม ใครพูดอะไรก็เชื่อไปหมด คิดวิเคราะห์แยกแยะเองไม่เป็นหรือไง"

ชาวเน็ตที่ดูการถ่ายทอดสดทางออนไลน์ต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์อย่างดุเดือด แม้กระทั่งคนที่เคยเชื่อมั่นในตัวเฉินนั่ว พอเห็นสถานการณ์แบบนี้เข้าก็เริ่มลังเลใจขึ้นมา

ส่วนจางถังที่อยู่ใต้เวทีมุมปากยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

แม้เขาจะล้มล้างวิทยานิพนธ์ข้อคาดการณ์ของโจวฉบับนี้ไม่ได้ แต่การทำให้เฉินนั่วขายหน้าสักหน่อยก็ยังทำได้สบายๆ

สองนาทีต่อมา ท่ามกลางสายตาประหลาดใจของทุกคน เฉินนั่วกลับเดินดุ่มๆ ลงมาจากเวทีตรงไปยังป้ายโฟมบอร์ดที่เขียนเกี่ยวกับข้อคาดการณ์ของโกลด์บาค เขายกปากกาไวท์บอร์ดขึ้นวงสูตรไปสองสามบรรทัด แล้วพลันตาสว่างกระจ่างแจ้ง

จากนั้นเขาก็รีบสาวเท้ากลับขึ้นไปบนเวทีใหญ่แล้วเอ่ยว่า "รบกวนช่วยเตรียมกระดานไวท์บอร์ดให้ผมสักสองสามแผ่นด้วยครับ ขอบคุณครับ!"

"จัดให้เขา!"

อาจารย์ฉู่ที่นั่งอยู่แถวหน้าสุดเอ่ยปาก เจ้าหน้าที่จึงรีบยกกระดานไวท์บอร์ดที่เตรียมไว้ขึ้นไปบนเวทีอย่างรวดเร็ว

เฉินนั่วลงมือเขียนตัวเลขและสูตรต่อกันเป็นแถวๆ บนกระดานอย่างคล่องแคล่วว่องไว

"นี่มัน ตะแกรงร่อนงั้นเหรอ เขากำลังคัดแยกจำนวนเฉพาะที่ไม่เกิน 100 อยู่หรือไง"

"ในจำนวนคี่มีจำนวนเฉพาะอยู่เป็นอนันต์ จำนวนคี่บวกสองก็ยังเป็นจำนวนคี่ และยังมีจำนวนเฉพาะอยู่เป็นอนันต์เช่นกัน"

"เมื่อ 2n-1 = {1, 3, 5, 7, 9, 11, 13, 15, 17, 19…} = {จำนวนคี่}, n อยู่ในเซตของจำนวนเต็มบวก"

…

"เขาคิดจะพิสูจน์ความเป็นอนันต์ของจำนวนเฉพาะคู่แฝดงั้นเหรอ"

พอเฉินนั่วเขียนจนเต็มกระดานไวท์บอร์ดแผ่นแรก เหล่านักวิชาการแถวหน้าก็เริ่มมองออกแล้วว่าเขาต้องการจะทำอะไร

ไม่ใช่แค่พวกเขา แม้แต่ศาสตราจารย์ส่วนใหญ่ก็ดูการกระทำของเฉินนั่วออกแล้ว ต่างพากันหันไปมองจางถังด้วยสายตาพิลึกพิลั่น

เพิ่งจะไปกลั่นแกล้งเฉินนั่วหยกๆ เฉินนั่วก็ตลบหลังตบหน้ากลับทันควัน

"ช่างไม่เจียมกะลาหัว ความเป็นอนันต์ของจำนวนเฉพาะคู่แฝดมันพิสูจน์กันได้ง่ายๆ ซะที่ไหน!"

จางถังนอกจากจะไม่โกรธแล้วยังหัวเราะเยาะออกมาอีก เขาต้องใช้เวลาเป็นสิบๆ ปีกว่าจะพิสูจน์ได้ว่ามีคู่จำนวนเฉพาะที่มีผลต่างน้อยกว่า 70 ล้านอยู่เป็นอนันต์

เขาไม่มีทางเชื่อเด็ดขาดว่าเฉินนั่วจะพิสูจน์ความเป็นอนันต์ออกมาได้ในเวลาแค่ชั่วประเดี๋ยวประด๋าวแบบนี้

ในเวลาเดียวกัน ณ ห้องทำงานแห่งหนึ่งในวิทยาลัยเมอร์ตัน มหาวิทยาลัยออกซฟอร์ด ศาสตราจารย์ไวลส์กำลังนั่งอาบแดดยามเช้าพลางจิบกาแฟอย่างสบายอารมณ์

"อาจารย์ครับ มีเรื่องหนึ่งที่คิดว่าอาจารย์น่าจะสนใจอย่างแน่นอนครับ!"

ไม่รอให้ศาสตราจารย์ไวลส์ตอบ นักศึกษาปริญญาเอกก็พูดต่อทันที "เฉินนั่วกำลังพิสูจน์ข้อคาดการณ์เรื่องความเป็นอนันต์ของจำนวนเฉพาะคู่แฝดอยู่ครับ อาจารย์อยากดูหน่อยไหมครับ"

ศาสตราจารย์ไวลส์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ กำลังจะเอ่ยปากปฏิเสธ แต่นักศึกษาคนนั้นก็ชิงพูดขึ้นอีก "เฉินนั่วคนที่พิสูจน์ข้อคาดการณ์ของโจวนั่นแหละครับ!"

สิ้นเสียง ศาสตราจารย์ไวลส์ก็รีบพูดขึ้นทันใด "เอามาให้ฉันดูซิ!"

นักศึกษาปริญญาเอกส่งแท็บเล็ตที่กำลังเปิดไลฟ์สดอยู่ให้ ศาสตราจารย์ไวลส์ดูไปได้ไม่กี่นาที สีหน้าก็เคร่งขรึมจริงจังขึ้นมาทันที "เดี๋ยวช่วยซื้อแซนด์วิชมาให้ฉันสักชิ้นด้วยนะ ขอบใจมาก!"

พูดจบเขาก็หยิบกระดาษทดปึกหนึ่งบนโต๊ะขึ้นมา แล้วเริ่มคำนวณตรวจสอบทันที

ขณะเดียวกัน ในคฤหาสน์หลังหนึ่งที่แคลิฟอร์เนีย แม้จะเป็นเวลาเที่ยงคืนแล้ว แต่เทอเรนซ์ เถาก็ยังคงนั่งดูไลฟ์สดการประชุมคณิตศาสตร์ประจำปีอยู่ พริบตาที่เขาเห็นว่าเฉินนั่วกำลังพิสูจน์ความเป็นอนันต์ของจำนวนเฉพาะคู่แฝด เขาก็ลงมือทำแบบเดียวกับศาสตราจารย์ไวลส์ไม่มีผิดเพี้ยน

ภายในหอประชุมใหญ่มหาวิทยาลัยจินหลิง นักวิชาการฉู่ซิวถงและหวังซื่อเฉิงค่อยๆ ลุกขึ้นยืน จากนั้นก็หันหลังกลับไปกวาดสายตาดุใส่ทุกคนที่กำลังส่งเสียงวิพากษ์วิจารณ์

หอประชุมใหญ่ที่มีผู้คนเกือบพันคนค่อยๆ เงียบสงบลงในที่สุด

ผ่านไปชั่วโมงกว่า เฉินนั่วก็เขียนกระดานไวท์บอร์ดจนเต็มไปถึงแปดแผ่น สูตรและตัวเลขที่เรียงรายกันอย่างแน่นขนัดผสมผสานกันจนเกิดเป็นความงดงามทางคณิตศาสตร์อย่างยิ่งยวด

มาถึงขั้นตอนนี้ ทุกคนต่างกลั้นหายใจ

จะได้ร่วมเป็นสักขีพยานในปาฏิหาริย์ หรือจะกลายเป็นเรื่องตลกขบขัน ทั้งหมดขึ้นอยู่กับก้าวสุดท้ายของเฉินนั่วแล้ว