บทที่ 83 การรวมตัวของเหล่าผู้ยิ่งใหญ่

【อตรรกภาพและการเป็นจำนวนอดิศัยของตัวเลขบางตัว】

【การสร้างปริภูมิจากทรงหลายหน้าที่เท่ากันทุกประการ】

…

เหลือเวลาอีกยี่สิบนาทีก่อนการประชุมจะเริ่ม เฉินนั่วเดินกลับมายังที่นั่งของมหาวิทยาลัยหัวชิง

"รุ่นน้องเฉิน ได้อะไรมาบ้างไหม"

เฉิงหยงชะโงกหน้าเข้ามาถามด้วยแววตาตื่นเต้น

เฉินนั่วส่ายหน้าอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

เขาเดินดูอยู่ชั่วโมงกว่า บอร์ดฟิวเจอร์บอร์ดยี่สิบกว่าแผ่น มีเกินครึ่งที่เป็นโจทย์จาก 23 ปัญหาคลาสสิกของฮิลเบิร์ตทั้งนั้น

ในนั้นยังมีทั้งข้อคาดการณ์ของรีมันน์ ปัญหาพีปะทะเอ็นพี และอื่นๆ อีก

ไม่รู้ว่าคนที่วิจัยเรื่องพวกนี้ หวังจะแก้โจทย์ยากให้ได้จริงๆ หรือแค่อยากได้เงินรางวัลหนึ่งล้านดอลลาร์สหรัฐหลังจากแก้ได้กันแน่

แม้ตอนนี้เฉินนั่วจะมีสกิลคณิตศาสตร์ระดับท็อปของประเทศ แต่หากเขาไม่ได้เศษเสี้ยวของข้อคาดการณ์ของโจวและความเป็นอนันต์ของจำนวนเฉพาะคู่แฝดมา เขาก็คงไม่คิดจะไปแตะต้องข้อคาดการณ์พวกนี้เลย

คนปกติที่ไหนเขาจะไปวิจัยเรื่องพรรค์นี้กัน

"แล้วพี่ล่ะ เจออะไรบ้าง"

"ตรงนู้น แผ่นที่สามนับจากข้างหน้า เป็นของด็อกเตอร์จากเจ๋อต้าคนหนึ่ง เขาเขียนข้อคิดเห็นบางอย่างเกี่ยวกับข้อคาดการณ์ของโกลด์บาคไว้ ฉันดูไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ แต่ลึกๆ รู้สึกว่าแนวคิดเขาน่าจะมาถูกทาง เดี๋ยวว่างๆ นายลองแวะไปดูสิ"

เฉิงหยงชี้ไปทางซ้ายด้านหน้า ใกล้ๆ กับเวทีประธาน

พอได้ยินเฉิงหยงว่าอย่างนั้น เฉินนั่วก็เริ่มสนใจขึ้นมาทันที

"ขอให้ผู้เข้าร่วมการประชุมทุกท่านกลับเข้าที่นั่ง การประชุมคณิตศาสตร์ประจำปีจะเริ่มขึ้นในอีกห้านาที!"

เสียงประกาศตามสายดังขัดจังหวะความคิดที่จะลุกไปดูของเฉินนั่ว

ไม่กี่นาทีต่อมา กลุ่มคนในชุดสูทก็เดินเข้ามาทางประตูใหญ่ คนกลุ่มนี้ส่วนใหญ่เป็นผู้อาวุโสวัยเจ็ดสิบถึงแปดสิบปี

"เชี่ย ระดับบิ๊กๆ พวกนี้มาได้ไงเนี่ย ไม่น่าใช่แล้วมั้ง"

เฉิงหยงอุทานเสียงเบา เฉินนั่วเองก็ประหลาดใจไม่แพ้กัน

พอมองผู้มาเยือนชัดๆ เขาก็ถึงกับสูดหายใจเข้าลึก

เฉินโป รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการ, เจียงเย่ ประธานสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์, โจวเฮ่อ ประธานฝ่ายคณิตศาสตร์ของสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์, ฉู่ซิวถง สมาชิกสองราชบัณฑิตยสภา, หหวังซื่อเฉิง บิ๊กบอสแห่งวงการทอพอโลยีมิติต่ำ และฟางเฉวียน บิ๊กบอสแห่งวงการเรขาคณิตแบบรีมันน์และดิฟเฟอเรนเชียลทอพอโลยี

ตั้งแต่ก่อตั้งประเทศมา มีการคัดเลือกราชบัณฑิตสาขาคณิตศาสตร์เพิ่มสิบแปดครั้ง รวมทั้งหมดเจ็ดสิบสองคน ปัจจุบันที่ยังมีชีวิตอยู่เหลือแค่ 42 คน แต่วันนี้โผล่มาที่นี่พร้อมกันถึงห้าคน

คำว่า 'ชุมนุมยอดฝีมือ' ยังดูน้อยเกินไปที่จะใช้อธิบายสถานการณ์นี้

แถมบิ๊กบอสจากกระทรวงศึกษาธิการยังมาด้วยตัวเอง ซึ่งในการประชุมคณิตศาสตร์ประจำปีรอบหลายปีที่ผ่านมาแทบไม่เคยเกิดขึ้นเลย

"รุ่นน้องเฉิน หรือว่าพวกเขาตั้งใจมาเพื่อนายวะ"

"เพื่อผมเนี่ยนะ" เฉินนั่วชะงักไปนิด ก่อนจะหัวเราะ "เพ้อเจ้อแล้วพี่"

"ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้นะเว้ย นายพิสูจน์ข้อคาดการณ์ของโจวได้ นับเป็นผลงานวิจัยที่ยอดเยี่ยมที่สุดของวงการคณิตศาสตร์หัวเซี่ยในปีนี้เลย ไม่งั้นเขาจะจัดให้นายขึ้นบรรยายเป็นคิวแรกแถมไม่จำกัดเวลาเหรอ นี่มันเห็นชัดๆ ว่าให้ความสำคัญกับนาย!"

"เออแฮะ มีเหตุผลว่ะ!"

เฉินนั่วเริ่มรู้สึกตัวลอยขึ้นมาหน่อยๆ ตอนนี้ตนเองเข้าตาบิ๊กบอสระดับนี้แล้วเหรอเนี่ย

ทั้งสองคนกระซิบกระซาบคุยกันไปเรื่อยๆ การประชุมคณิตศาสตร์ประจำปีก็เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

เริ่มจากรัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการขึ้นกล่าวเปิดงาน

ตามด้วยคณบดีจากมหาวิทยาลัยจินหลิงในฐานะเจ้าภาพจัดงาน ขึ้นรายงานผลงานวิจัยสำคัญของวงการคณิตศาสตร์หัวเซี่ยในรอบปี

จากนั้นก็เป็นคิวของเหล่าผู้ทรงคุณวุฒิขึ้นมากล่าวแสดงความคาดหวังและชื่นชมต่อวงการคณิตศาสตร์หัวเซี่ย

เฉินนั่วนั่งฟังอยู่ข้างล่างจนแทบจะสับปะหงก ผิดกับบรรดาศาสตราจารย์รอบตัวที่ฟังกันอย่างออกรสออกชาติ

เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมต้องมีแต่น้ำเยอะขนาดนี้

ในมุมมองของเขา สู้ให้เงินรางวัลมาตรงๆ ยังจะเข้าท่ากว่าคำพูดปลุกใจพวกนี้เสียอีก

กว่าบิ๊กบอสทุกคนจะพูดเสร็จ เวลาก็ล่วงเลยมาจนถึงช่วงพักกินข้าวเที่ยงพอดี

"รุ่นพี่ ช่วยซื้อข้าวมาเผื่อผมกล่องหนึ่งนะ ผมจะแวะไปดูไอ้ข้อคาดการณ์ของโกลด์บาคที่พี่บอกว่าน่าสนใจสักหน่อย"

ไม่รอให้เฉิงหยงตอบ เฉินนั่วก็พุ่งพรวดออกไปทันที

พระเจ้าประทานจำนวนคู่ที่มากกว่า 2… ค่าคงตัวของข้อคาดการณ์จำนวนเฉพาะคู่แฝด d=0.66016181584… ทำให้ขอบเขตล่างมากสุดของจำนวนเฉพาะคู่แฝดภายใน 2n ที่มากกว่า 100 คือ 4nd/(ln(2n))^2

นี่คือประโยคเปิดบรรทัดแรกบนบอร์ด และเป็นข้อสรุปของสมมติฐานทั้งหมด

ข้อสรุปที่ดูธรรมดากลับเปรียบเสมือนฟ้าผ่าลงกลางวันแสกๆ ดังสนั่นในหัวของเฉินนั่ว

ชั่วพริบตานั้น ประกายความคิดในการพิสูจน์ความเป็นอนันต์ของจำนวนเฉพาะคู่แฝดก็ผุดขึ้นมานับไม่ถ้วน แต่พอเขาพยายามจะตั้งสมาธิคิดต่อให้ละเอียด ประกายความคิดเหล่านั้นกลับเลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย

"ระบบ ใช้บัตรเทพแห่งการเรียนจุติ!"

เฉินนั่วสั่งการในใจ บัตรเทพแห่งการเรียนจุติสีทองในห้วงความคิดเปล่งประกายเจิดจ้า

เขาสัมผัสได้ถึงกระแสไออุ่นลึกลับที่ไหลเวียนอยู่ในสมอง ความคิด การได้ยิน และความเข้าใจพุ่งทะยานขึ้นเกินสิบเท่าในทันที

ถ้าแสงสีทองในหัวส่องประกายออกมาข้างนอกได้จริง สภาพของเฉินนั่วตอนนี้คงไม่ต่างจากพระอรหันต์จุติลงมาเกิด

ในห้องประชุมใหญ่ นอกจากเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกับทีมงานไม่กี่คน ก็มีเพียงเฉินนั่วที่ยืนนิ่งอยู่หน้าบอร์ดราวกับคนสติหลุด

กระทั่งเฉิงหยงเดินกลับมาสะกิดเรียก เขาถึงค่อยดึงสติตัวเองกลับมาได้

"รุ่นพี่ วางไว้ข้างๆ ก่อนนะ ผมขอดูต่ออีกนิด!"

พูดจบ เฉินนั่วก็พยายามสงบจิตสงบใจเพื่อเข้าสู่สภาวะเมื่อครู่อีกครั้ง ทว่าไม่ว่าจะลองยังไงก็ไม่สามารถกลับเข้าไปในจุดนั้นได้แล้ว

"น่าเสียดายชะมัด!"

เฉินนั่วมองบอร์ดแล้วถอนหายใจยาว จำใจต้องกดยุติการทำงานของบัตรเทพแห่งการเรียนจุติชั่วคราว

เฉิงหยงแกะกล่องข้าวที่ซื้อมาพลางพูดปลอบ "ไม่มีอะไรต้องเสียดายหรอก ทุกปีก็มีความคิดทำนองนี้โผล่มาเพียบ แต่ท้ายที่สุดที่จะต่อยอดจนเกิดผลงานได้จริงไม่ถึงหนึ่งในสิบด้วยซ้ำ ล้มเหลวหมดทั้งกระดานก็เป็นเรื่องธรรมดา"

เฉิงหยงนึกว่าเฉินนั่วรู้สึกเสียดายแทนแนวคิดข้อคาดการณ์ของโกลด์บาคอันนั้น

แต่สิ่งที่เฉินนั่วเสียดายจริงๆ คือประกายความคิดที่เขากำลังใช้ต่อยอดในการอนุมานข้อคาดการณ์ความเป็นอนันต์ของจำนวนเฉพาะคู่แฝดต่างหาก

น่าเสียดายที่สภาวะดำดิ่งอันล้ำค่านั้นถูกขัดจังหวะไปเสียก่อน

"น้องเฉิน รีบกินข้าวเถอะ เดี๋ยวฉันช่วยตรวจสไลด์บรรยายให้อีกรอบ ดูว่ามีคำผิดตรงไหนบ้าง รุ่นพี่ช่วยนายได้แค่นี้แหละ"

เฉินนั่วรู้สึกอบอุ่นวาบในใจ รุ่นพี่จำเป็นคนนี้ดูแลเขาดีจนไม่มีที่ติจริงๆ

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว หลังอาหารกลางวัน ผู้เข้าร่วมประชุมเริ่มทยอยกลับเข้ามาในห้อง เฉินนั่วถือแฟลชไดรฟ์เดินตรงไปยังโต๊ะควบคุม

"การบรรยายช่วงแรกของการประชุมคณิตศาสตร์ประจำปี 2021 ขอเชิญทุกท่านพบกับการนำเสนอข้อคาดการณ์ของโจว โดยคุณเฉินนั่ว นักศึกษาชั้นปีที่สองจากมหาวิทยาลัยหัวชิง ขอเสียงปรบมือต้อนรับด้วยครับ!"

เฉินนั่วสูดลมหายใจเข้าลึก ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย ก้าวย่างอย่างมั่นคงขึ้นไปยังเวทีประธาน

"เรียนท่านผู้นำ คณาจารย์ และพี่ๆ ทุกท่าน สวัสดีตอนบ่ายครับ ผมเฉินนั่วครับ!"

สีหน้าของเขาเรียบเฉย น้ำเสียงชัดเจนและดังก้องกังวาน

"ความรู้สึกของผมในตอนนี้ ขอยืมเนื้อเพลงท่อนหนึ่งมาอธิบายแทนแล้วกันครับ 'รอมาแสนนานในที่สุดก็ถึงวันนี้ ฝันมาแสนนานในที่สุดฝันก็เป็นจริง แต่พอได้มายืนอยู่บนเวที ก็อดใจสั่นไม่ได้เหมือนกัน'"

เพียงประโยคเดียว คนทั้งหอประชุมก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาพร้อมกัน

"เจ้าเด็กนี่ เวลาแบบนี้ยังมีอารมณ์มาเล่นมุกอีกนะ!"

"นี่น่ะเหรอเฉินนั่วที่ตกเป็นข่าวดังไปทั่วเมื่อวันก่อน วีรบุรุษกำเนิดแต่วัยเยาว์จริงๆ ใช้ได้ๆ!"

"อืม เด็กคนนี้นิ่งมากนะ ตอนฉันอายุเท่าเขา ยังหัวหมุนกับสมการเชิงอนุพันธ์อยู่เลย"

บรรดาผู้ใหญ่แถวหน้าต่างกระซิบกระซาบคุยกัน

อาจารย์ฉู่ที่นั่งอยู่ตรงกลางพยักหน้าให้เฉินนั่วเบาๆ อย่างเอ็นดู

เหล่านักศึกษาที่กำลังรับชมการถ่ายทอดสดอยู่ต่างพากันรัวข้อความลงในช่องแชต

"เชี่ย เฉินนั่วไปรู้จักเพลงเก่าขนาดนี้ได้ไงวะ"

"เก่าแค่ไหนอะ เก่ากว่าฉันอีกเหรอ แต่เนื้อเพลงท่อนนี้เขียนดีจริง เข้ากับสถานการณ์สุดๆ!"

"เหอะ ตอนเพลงนี้ปล่อยออกมา แกยังเป็นแค่เซลล์อยู่เลยมั้ง จะไม่เก่าได้ไง!"

"พูดเป็นเล่น นี่มันเพลง 'จินเทียน' ของหลิวเต๋อหัวในอัลบั้ม 'เจินหย่งหย่วน' ปี 98 เชียวนะเว้ย เพลงของจตุรเทพมีเพลงไหนไม่คลาสสิกบ้าง"

"อืม แต่ฉันชอบเพลง 'ปิงอวี่' ของเขาที่สุดว่ะ"

"ส่วนฉันชอบเพลง 'หนานเหรินคูพาคูพาปู้ซื่อจุ้ย' มากกว่า"

"แหม คนข้างบนนี่ท่าทางจะมีเรื่องราวในใจ ส่วนฉันมีเหล้าพอดี สนใจเปิดห้องคุยกันไหมล่ะ"

"เฮ้ยพวกแก หลุดประเด็นกันไปใหญ่แล้ว ตอนนี้เฉินนั่วเขากำลังจะเริ่มบรรยายเว้ย!"