บทที่ 82 ไม่สนความเป็นความตาย ขัดใจก็บวกเลย

การเดินทางด้วยรถไฟเกือบสี่ชั่วโมงผ่านพ้นไปท่ามกลางการพูดคุยสัพเพเหระ

เฉินนั่วเพิ่งได้รู้ว่า บรรดาศาสตราจารย์แห่งภาควิชาคณิตศาสตร์ไม่ได้ดูทื่อมะลื่อเหมือนในเวลาปกติเลยสักนิด แถมยังมีอารมณ์ขันไม่น้อย โดยเฉพาะอย่างยิ่งโลกทัศน์และประสบการณ์อันกว้างไกลของพวกเขา เป็นสิ่งที่นักศึกษาอย่างพวกเฉินนั่วเทียบไม่ติดฝุ่นเลยจริงๆ

พวกเขาส่วนใหญ่เกิดในยุคทศวรรษ 60 และ 70 เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยรุ่นแรกหลังหัวเซี่ยฟื้นฟูระบบสอบเกาเข่า ผ่านช่วงเวลาที่ประเทศก้าวจากความยากจนสู่ความมั่งคั่งแข็งแกร่ง เป็นพยานในการพัฒนาของมาตุภูมิ ความรักที่พวกเขามีต่อหัวเซี่ยจึงลึกซึ้งเหนือกว่าคนทั่วๆ ไปมาก

เมื่อรถไฟความเร็วสูงเข้าเทียบชานชาลาสถานีจินหลิงใต้ ทุกคนก็หยิบสัมภาระเดินลงไปยังชานชาลา

ขณะที่ทุกคนหยุดยืนเตรียมตรวจนับจำนวนคน ก็เห็นกลุ่มคนเดินลงมาจากรถไฟขบวนฝั่งตรงข้าม

"เอ๊ะ ทำไมถึงเป็นเขากันล่ะ"

จ้าวหยวนพึมพำเสียงเบา จางไท่เสวียและซุนหมิงก็สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อยเช่นกัน

เฉินนั่วกำลังจะเอ่ยปากถาม ชายคนหนึ่งในกลุ่มฝั่งตรงข้ามที่มีอายุมากกว่าจ้าวหยวนเล็กน้อยก็เดินตรงเข้ามาหา

"ศาสตราจารย์จ้าว บังเอิญจริงนะ งานประชุมประจำปีรอบนี้พวกคุณก็มาร่วมด้วยเหรอ"

"ฮะๆ ศาสตราจารย์จางพูดเล่นไปแล้ว การประชุมคณิตศาสตร์ประจำปีแห่งหัวเซี่ยจะขาดมหาวิทยาลัยหัวชิงของเราไปได้อย่างไร ภาควิชาคณิตศาสตร์ของหัวชิงเราถือเป็นอันดับหนึ่งในหัวเซี่ย หากงานประชุมขาดพวกเราไป แล้วมันจะไปมีความหมายอะไรอีกล่ะ!"

"ไม่เจอกันปีเดียว ศาสตราจารย์จ้าวดูจะมั่นใจขึ้นอีกหลายส่วนเลยนะเนี่ย!"

เฉินนั่วมองดูคนทั้งสองพูดจาตามมารยาทใส่กัน ทว่าจู่ๆ ก็สัมผัสได้ถึงไอสังหารขุมหนึ่ง

บทสนทนาของทั้งคู่แม้จะดูสุภาพ แต่ถ้อยคำกลับแฝงการเหน็บแนมเสียดสีไว้เต็มเปี่ยม ดั่งยอดฝีมือประลองยุทธ์ สังหารคนได้โดยไร้เงา

"คนนี้คงจะเป็นนักศึกษาเฉินนั่วสินะ ดี ดี หน้าตาหมดจดสมเป็นผู้มีความสามารถจริงๆ อนาคตคณิตศาสตร์ของหัวเซี่ยคงต้องฝากไว้ที่เธอแล้วล่ะ!"

ชายวัยกลางคนที่จ้าวหยวนเรียกว่าศาสตราจารย์จางหันมามองเฉินนั่วที่อยู่ด้านข้าง น้ำเสียงเปี่ยมล้นไปด้วยความชื่นชมยกย่อง

เฉินนั่วสีหน้าไม่เปลี่ยน ทว่าในใจกลับสบถด่าไม่หยุดหย่อน

หมอนี่ดูไม่ใช่คนดีเลยแฮะ พูดจาหวังแทงใจดำกันชัดๆ

หากไม่ระวังให้ดี ย่อมมีคนคิดไม่ซื่อตีความไปว่าเฉินนั่วคนนี้ตั้งตนเป็นเบอร์หนึ่งของวงการคณิตศาสตร์หัวเซี่ยในอนาคต ถ้าเป็นแบบนั้นพวกรุ่นใหญ่จะคิดอย่างไร พวกรุ่นใหม่จะคิดอย่างไร

ในเมื่อคุณเล่นไม่ซื่อ ก็อย่าหาว่าผมไม่เกรงใจแล้วกัน

"ศาสตราจารย์จางพูดเกินไปแล้วครับ ผมเป็นแค่คนรุ่นหลังที่เพิ่งเริ่มศึกษา ยังมีอะไรที่ต้องเรียนรู้อีกมาก ตัวศาสตราจารย์แม้จะอายุมากไปสักหน่อย แต่ก็ยังส่องแสงนำทางให้วงการคณิตศาสตร์ได้อีกตั้งยี่สิบปีนะครับ"

เป็นไปตามคาด สิ้นเสียงของเฉินนั่ว ศาสตราจารย์จางก็หน้าดำคร่ำเครียดทันที

เฉินนั่วแม้จะพูดว่าเขายังอุทิศตนได้อีกยี่สิบปี แต่ความหมายแฝงก็คือคุณยังดิ้นพล่านได้อีกแค่ยี่สิบปี ส่วนจะหมายถึงดิ้นในแวดวงวิชาการหรือจะลงโลงไปเลย ก็คงต้องไปตีความเอาเอง

"เฉินนั่ว พยายามเข้านะ ฉันจะคอยจับตาดูเธออยู่!"

ศาสตราจารย์จางพูดจบก็หันไปมองจ้าวหยวนอีกครั้ง "เหล่าจ้าว ทางมหาวิทยาลัยเราจัดรถมารับ จะติดรถไปด้วยกันไหมล่ะ"

"ขอบคุณในความหวังดีของศาสตราจารย์จางครับ แต่พวกเรามีรถกันเองแล้ว"

จ้าวหยวนยิ้มพลางปฏิเสธ

"เจอกันพรุ่งนี้!"

สิ้นเสียง ศาสตราจารย์จางก็หมุนตัวเดินกลับไปยังกลุ่มของตน

เมื่อมองแผ่นหลังที่ค่อยๆ ลับสายตาไป จ้าวหยวนก็เอ่ยขึ้นว่า "เฉินนั่ว คนเมื่อครู่นี้คือศาสตราจารย์จางถัง จากสถาบันวิจัยคณิตศาสตร์พานเฉิงต้ง มหาวิทยาลัยซานตง เธอคงพอจะคุ้นชื่ออยู่บ้างสินะ!"

"ศาสตราจารย์จางถังเหรอครับ"

เฉินนั่วพลันนึกขึ้นได้ทันที

เขาก็ว่าอยู่ว่าทำไมถึงรู้สึกคุ้นๆ ที่แท้ก็คือเขานี่เอง

นี่คือระดับปรมาจารย์ตัวจริง เขาคือผู้พิสูจน์ว่ามีจำนวนเฉพาะคู่แฝดจำนวนอนันต์คู่ที่มีผลต่างน้อยกว่า 70 ล้าน

หากพูดถึงตัวปรมาจารย์ท่านนี้ ก็นับว่ามีเรื่องราวระดับตำนานอยู่ไม่น้อย เขาจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยหัวชิง จากนั้นก็ไปเรียนต่อต่างประเทศ

ใช้เวลาเพียงสองปีก็ประกาศว่าตนสามารถพิสูจน์ข้อคาดการณ์ยาโคบีได้สำเร็จ ซึ่งข้อคาดการณ์นี้ถือเป็นหนึ่งในโจทย์ที่ยากที่สุดของสาขาเรขาคณิตเชิงพีชคณิต

และก็เป็นเพราะข้อคาดการณ์นี้นี่เอง ที่ทำให้เขากลายเป็นตัวตลกจนเกิดความขัดแย้งกับอาจารย์ของตนเอง กว่าจะเรียนจบปริญญาเอกก็อายุล่วงเลยไปถึง 37 ปี นับแต่นั้นความสัมพันธ์กับคนในประเทศก็แตกหัก จากนั้นเขาก็ไปแล้วไม่คิดจะกลับมาอีก ทั้งยังโอนสัญชาติเป็นคนอเมริกัน

ถึงขั้นเคยลั่นวาจาไว้ว่า ยอมล้างจานอยู่ในอเมริกา ดีกว่าจะกลับประเทศมาเป็นศาสตราจารย์

เขายังเคยกล่าวตรงๆ อีกว่า งานวิจัยของเขามีคุณค่ามากกว่าผลงาน 1+2 ที่เฉินจิ่งรุ่นพิสูจน์ได้เสียอีก

แถมยังคุยโวว่า หากเขาอยู่แต่ในประเทศ คงไม่มีทางประสบความสำเร็จได้ขนาดนี้

การที่เฉินนั่วพิสูจน์ข้อคาดการณ์ของโจวได้สำเร็จ ย่อมจะต้องพิสูจน์ข้อคาดการณ์ความเป็นอนันต์ของจำนวนเฉพาะคู่แฝดที่อยู่ในตระกูลเดียวกันต่อไปอย่างแน่นอน

ด้วยอุปนิสัยและทัศนคติที่ศาสตราจารย์ท่านนี้มีต่อคนในประเทศ เรื่องนี้จึงนับเป็นการตบหน้าเขาอย่างจัง ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมถึงได้พูดจาซ่อนเข็มใส่เฉินนั่ว และแฝงความขุ่นแค้นต่ออาจารย์อย่างจ้าวหยวนอยู่กลายๆ

แต่หากตัดเรื่องนิสัยส่วนตัวทิ้งไป พรสวรรค์ทางคณิตศาสตร์ของเขาก็นับว่าเป็นระดับแถวหน้าอย่างแท้จริง

"เฉินนั่ว เธอต้องระวังตัวไว้ให้ดี หมอนี่มีแววจะหาเรื่องกลั่นแกล้งเธอในงานรายงานวิชาการของการประชุมแน่นอน เตรียมใจไว้ให้ดีเถอะ!"

เฉินนั่วพยักหน้ารับ แต่ในใจกลับไม่ได้ใส่ใจสักเท่าไร

เรื่องเป็นเรื่องตายปลงตกหมดแล้ว ใครไม่พอใจก็เข้ามาบวกเลยสิวะ

ถ้าคิดจะมาหาเรื่อง เขาก็ไม่ยอมอ่อนข้อให้เหมือนกัน

หลักการของเขานั้นง่ายมาก คนไม่รังแกเรา เราไม่รังแกใคร หากใครมารังแกเรา ก็ต้องขอโทษด้วยแล้วกัน เพราะฉันจะซัดให้หมอบเลย

เมื่อออกจากสถานี ทุกคนก็ขึ้นรถที่เตรียมไว้ล่วงหน้า มุ่งหน้าตรงไปยังโรงแรมจินหลิงเซ็นเตอร์ทันที

ที่นี่อยู่ห่างจากมหาวิทยาลัยจินหลิงซึ่งเป็นสถานที่จัดงานประชุมคณิตศาสตร์ประจำปีไม่ถึงหนึ่งกิโลเมตร สะดวกสบายเป็นอย่างยิ่ง

"ขอบเขตการทำกิจกรรมของพวกเธอในช่วงไม่กี่วันนี้ มีแค่ในโรงแรมแห่งนี้กับมหาวิทยาลัยจินหลิงเท่านั้น ห้ามไปที่อื่นเด็ดขาด รอให้การประชุมเสร็จสิ้นลงก่อน ครูจะขอเวลาสักวันหนึ่งให้ทุกคนได้ผ่อนคลายกัน"

ศาสตราจารย์จ้าวหยวนใช้น้ำเสียงเข้มงวดจริงจัง

นี่ก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ คาดว่าโรงแรมแห่งนี้น่าจะมีแต่คณาจารย์และนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยต่างๆ ที่เดินทางมาร่วมงาน หากเกิดการกระทบกระทั่งอะไรขึ้นมา เขาก็คงจะรับผิดชอบไม่ไหว

"พรุ่งนี้เช้ารวมตัวกันตอนหกโมงครึ่ง เจ็ดโมงตรงต้องถึงหอประชุมใหญ่ของมหาวิทยาลัยจินหลิง ตอนนี้พวกเธอแยกย้ายกันพักผ่อนตามอัธยาศัยได้!"

เฉินนั่วนั่งขลุกอยู่ในห้องพัก พลิกอ่านกำหนดการประชุมที่เพิ่งได้รับมา ช่วงเช้าของวันพรุ่งนี้เป็นพิธีเปิดและการกล่าวสุนทรพจน์ของบรรดาผู้นำ ช่วงบ่ายจึงจะเข้าสู่งานอย่างเป็นทางการ

เขาถูกจัดให้อยู่ในช่วงรายงานแรกของภาคบ่าย และถือเป็นคนแรกของเซสชันการรายงานประจำงานประชุมนี้ด้วย

หลังจากอ่านกำหนดการเสร็จ เฉินนั่วก็เปิดดูไฟล์นำเสนอรายงานของตัวเอง แม้ในแวดวงคณิตศาสตร์จะไม่มีใครคัดค้านขั้นตอนการพิสูจน์ข้อคาดการณ์ของเขา แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีใครจ้องหาเรื่องเล่นงาน

คืนนั้นผ่านไปอย่างราบรื่น เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ทุกคนได้รับประทานบุฟเฟต์อาหารเช้าสุดหรูที่ห้องอาหารของโรงแรม ถือว่าได้ลิ้มลองของกินขึ้นชื่อของจินหลิงไปในตัว

เมื่อขึ้นไปนั่งบนรถนำเที่ยวที่โรงแรมจัดไว้ สายลมพัดโชยมาเย็นสบายสะใจจริงๆ

พอมาถึงบริเวณรอบนอกของหอประชุมใหญ่มหาวิทยาลัยจินหลิง พื้นที่โดยรอบก็เนืองแน่นไปด้วยผู้คนเสียแล้ว

พอกวาดสายตามองออกไป โอ้โห สื่อชื่อดังในประเทศมากันครบครัน ทั้งสถานีโทรทัศน์ส่วนกลาง เหรินเหรินรื่อเป้า หนานฟางตูชื่อเป้า ซินล่าง โซหู หวนฉิว จินรื่อ เทนเซนต์…

แม้แต่ตำรวจหน่วยรบพิเศษที่ติดอาวุธครบมือก็มีอยู่หลายสิบนาย ทั้งรถหุ้มเกราะ รถพยาบาล รถดับเพลิง รถตำรวจ รถสื่อสาร รถฉุกเฉินของการไฟฟ้า ฯลฯ รวมแล้วหลายสิบคัน บรรยากาศดูยิ่งใหญ่อลังการอย่างแท้จริง

เมื่อหันไปมองบรรดาผู้เข้าร่วมงาน นักศึกษาปริญญาโทนี่เกลื่อนกลาด ปริญญาเอกเดินกันให้ขวักไขว่ ส่วนระดับศาสตราจารย์ถึงจะพอนับว่าเป็นยอดฝีมือได้บ้าง

หลังจากตรวจยืนยันตัวตนเรียบร้อยแล้ว เมื่อก้าวเข้าสู่ห้องโถงของหอประชุมใหญ่ ภาพตรงหน้าก็ทำเอาเฉินนั่วต้องตกตะลึง

บนผนังรอบห้องโถงติดแผ่นฟิวเจอร์บอร์ดขนาดความสูง 2 เมตร กว้าง 3 เมตรไว้เรียงราย บอร์ดแต่ละแผ่นมีคนยืนล้อมหน้าล้อมหลังอยู่ไม่น้อย ทั้งยังมีเสียงร้องอุทานด้วยความทึ่งดังขึ้นเป็นระลอก

"ลองไปดูหน่อยสิ บอร์ดพวกนี้เป็นหัวข้อวิจัยที่บรรดาศาสตราจารย์ ผู้เชี่ยวชาญ และนักวิชาการแต่ละท่านกำลังศึกษากันอยู่ ไปดูเปิดหูเปิดตา เพิ่มพูนความรู้และเปิดมุมมองความคิดใหม่ๆ ดูก็ดีเหมือนกัน"

แม้ศาสตราจารย์จ้าวหยวนจะพูดเช่นนั้น แต่ในใจกลับไม่คิดเช่นนั้นเลยสักนิด หากมีคุณค่าจริง ใครเขาจะเอามาแขวนไว้ตรงนี้กันล่ะ

หลังจากกวาดสายตามองไปสิบกว่าบอร์ด หางตาของเฉินนั่วก็เริ่มกระตุกถี่ๆ ขึ้นมาทันที