บทที่ 81 การประชุมประจำปีคณิตศาสตร์หัวเซี่ย ออกเดินทาง

"คุณเฉินนั่ว สวัสดีครับ ผมเสี่ยวซา พิธีกรจากรายการเสียงสะท้อนเยาวชนหัวเซี่ยครับ"

"เสียงสะท้อนเยาวชนหัวเซี่ย?"

เฉินนั่วรู้สึกสงสัยขึ้นมาเล็กน้อย รายการนี้ดังมาก ตอนนั้นเขาก็เคยดูอยู่สองสามครั้ง

นี่คือรายการทอล์กโชว์เชิงประเด็น ไม่มีกรรมการ ไม่มีแข่งแพ้ชนะ แขกรับเชิญไม่ต้องใช้ลูกเล่นอะไร แค่มาแบ่งปันความคิดและความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเองให้คนรุ่นใหม่ฟัง

'พูดถึงวัยเยาว์ เฝ้ามองหัวเซี่ย ก้าวสู่อนาคต' นี่คือสโลแกนของรายการ และยิ่งเป็นการส่งต่อพลังบวกให้แก่เยาวชนชาวหัวเซี่ย

เหมือนจะจับความสงสัยของเฉินนั่วได้ เสี่ยวซาจึงพูดต่อว่า "หลายวันก่อนคุณเพิ่งพิสูจน์ข้อคาดการณ์ของโจวได้สำเร็จ ทางทีมงานเห็นพ้องต้องกันว่า คุณเป็นตัวแทนอันยอดเยี่ยม อย่างน้อยที่สุดก็ในหมู่นักศึกษามหาวิทยาลัย เราจึงอยากเชิญคุณมาร่วมรายการเสียงสะท้อนเยาวชนหัวเซี่ย เพื่อแบ่งปันมุมมองของคุณต่อคนรุ่นใหม่ในปัจจุบันครับ!"

"เมื่อก่อนพวกเราเคยแท็กคุณในเวยปั๋วด้วย คุณยังพอจำได้ไหมครับ?"

"มี… มีด้วยเหรอครับ?"

น้ำเสียงของเฉินนั่วดูไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ เหมือนจะเคยมีเรื่องแบบนี้อยู่จริงๆ แต่เขาจำไม่ได้เลยสักนิด

"จำไม่ได้ก็ไม่เป็นไรครับ ตอนนี้พวกเราขอเรียนเชิญอย่างเป็นทางการ อยากเชิญคุณมาร่วมรายการเสียงสะท้อนเยาวชนหัวเซี่ย ไม่ทราบว่าคุณสะดวกไหมครับ?"

เฉินแน่นิ่งเงียบไป เขากำลังคิดว่าตัวเองมีคุณสมบัติพอจะเป็นตัวแทนเยาวชนหัวเซี่ยได้จริงหรือ แล้วถ้าไป จะเอาอะไรไปพูดกับคนรุ่นใหม่กันล่ะ

ในสายตาเขา เขาแค่พิสูจน์ข้อคาดการณ์ของโจวได้เท่านั้นเอง แม้ในวงการคณิตศาสตร์จะถือเป็นเรื่องสำคัญมาก แต่กับการพัฒนาเศรษฐกิจหรือชีวิตความเป็นอยู่ของประชาชนในปัจจุบัน มันแทบไม่มีประโยชน์อะไรเลยสักนิด

สิ่งที่สำคัญจริงๆ ยังคงเป็นเทคโนโลยีต่างๆ ที่ช่วยเสริมสร้างความแข็งแกร่งของประเทศชาติและสร้างประโยชน์สุขให้ประชาชนต่างหาก

อีกอย่าง เขาไม่กล้าอ้างตัวว่าเป็นตัวแทนของเหล่านักศึกษาหรอก นักศึกษาในหัวเซี่ยมีตั้งหลายสิบล้านคน เสือซ่อนมังกรหมอบกันทั้งนั้น

"อาจารย์ซาครับ ผมแค่พิสูจน์ข้อคาดการณ์ของโจวได้เท่านั้นเอง เรื่องนี้มันไม่ได้มีประโยชน์อะไรกับคนรุ่นใหม่เลยนะครับ…"

เฉินนั่วพูดยืดยาวไม่หยุด ปลายสายทั้งเสี่ยวซาและทีมงานรายการต่างพากันกระตุกมุมปาก ในใจแทบจะกรีดร้องออกมา

แค่พิสูจน์ข้อคาดการณ์ของโจวได้งั้นเหรอ

นายรู้ไหมว่านั่นมันปัญหาคณิตศาสตร์ระดับโลกนะ! เป็นโจทย์ยากที่นักคณิตศาสตร์กี่คนต่อกี่คนต้องใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อค้นหาคำตอบ

พูดแบบไม่เกินจริงเลยว่า หากมองแค่ด้านทฤษฎีจำนวน ผลงานชิ้นนี้ของเฉินนั่วก็เพียงพอจะติดท็อปสามในแวดวงทฤษฎีจำนวนของหัวเซี่ยได้แล้ว

"คุณเฉินนั่ว เรื่องข้อคาดการณ์ของโจวเราพักไว้ก่อนนะครับ มองย้อนกลับไปในช่วงไม่กี่ปีมานี้ ประเด็นที่เราได้ยินบ่อยที่สุดก็คือเรื่องเกาะพ่อ ทำลายพ่อ หรืออวดรวย เราจะไม่พูดว่ามันถูกหรือผิดนะ แต่เราหวังว่าการมาแบ่งปันของคนรุ่นใหม่อย่างคุณ จะทำให้ทุกคนได้เห็นว่าอะไรคือแก่นแท้ที่แท้จริงของคนยุคเก้าศูนย์…"

เสี่ยวซาค่อนข้างคารมคมคาย เฉินนั่วฟังแล้วก็เริ่มไขว้เขว

"อาจารย์ซาครับ ผมจะลองคิดดูอย่างละเอียดนะครับ แต่คงต้องเป็นหลังวันที่ 5 เดือนหน้าไปแล้ว ช่วงนี้ผมค่อนข้างยุ่งจริงๆ ต้องขอโทษด้วยครับ!"

การไปออกรายการก็ไม่ใช่เรื่องแย่อะไร ได้ส่งต่อพลังบวก แถมบางทีอาจจะได้ฟาร์มแต้มชื่อเสียงเพิ่มอีกระลอกด้วย นี่ต่างหากที่เป็นเหตุผลแท้จริงที่ทำให้เฉินนั่วเริ่มสนใจ

เมื่อได้ยินว่าเฉินนั่วตอบรับ ทีมงานรายการก็ถอนหายใจโล่งอก เสี่ยวซารีบพูดว่า "ได้เลยครับ งั้นเดี๋ยวผมส่งกติกาและหัวข้อของรายการไปให้คุณก่อน พอมีเวลาว่างค่อยเปิดดูนะครับ อีกไม่กี่วันผมจะติดต่อกลับไปยืนยันเรื่องเวลาอีกที!"

"ได้ครับ!"

หลังจากวางสาย เฉินนั่วก็กลับไปค้นคว้าวิจัยต่อ ตอนนี้เขายิ่งรู้สึกชอบความรู้สึกในการทำงานวิจัยแบบนี้ขึ้นเรื่อยๆ การได้ทุ่มเททั้งกายและใจ ความสุขที่ได้จากการเก็บเกี่ยวความรู้ มันฟินยิ่งกว่าการหาเงินได้ร้อยล้านเสียอีก

วันเวลาผ่านพ้นไปกับการทำวิจัย พริบตาเดียวก็มาถึงหนึ่งวันก่อนการประชุมคณิตศาสตร์ประจำปีแห่งหัวเซี่ย

"เฉินนั่ว เตรียมตัวให้พร้อม อีกหนึ่งชั่วโมงพวกเราจะออกเดินทางกันแล้วนะ!"

"ได้ครับ!"

เมื่อรับสาย เฉินนั่วก็กลับไปที่หอพัก คว้ากระเป๋าเดินทางแล้วเดินออกมาทันที

เรื่องนี้มีการแจ้งล่วงหน้าไว้แล้ว เขาก็เตรียมสัมภาระไว้พร้อมเรียบร้อย

พอมาถึงอาคารสำนักงานของภาควิชาคณิตศาสตร์ มีรถตู้อีเวโกจอดรออยู่ข้างล่าง พอดีกับที่ศาสตราจารย์จ้าวหยวนและศาสตราจารย์อีกสองสามคนเดินลงมาจากตึก

"ศาสตราจารย์จ้าวครับ พวกเราแค่ไปงานประชุมประจำปี ไม่เห็นต้องยกขบวนมาส่งกันเอิกเกริกขนาดนี้เลยนี่ครับ?"

เท้าของทุกคนที่กำลังจะก้าวลงบันไดถึงกับชะงักค้างกลางอากาศทันที

"มาส่งเธอเหรอ? คิดอะไรของเธออยู่เนี่ย?"

ศาสตราจารย์จ้าวหยวนด่าปนหัวเราะ เฉินนั่วได้แต่ยิ้มแห้งๆ คนอื่นๆ เองก็ทั้งขำทั้งเอือม

ไอ้หนูนี่ความคิดประหลาดแท้ นอกกรอบตลอดเวลาจริงๆ

ให้ตายสิ ช่างกล้าพูดออกมาได้

พวกเราที่ยืนอยู่ตรงนี้ ไม่ต้องพูดถึงในมหาวิทยาลัยหัวชิงหรอก ในหมู่ศาสตราจารย์คณิตศาสตร์ระดับมหาวิทยาลัยทั่วประเทศก็ถือว่าติดอันดับต้นๆ ทั้งนั้น

"ถ้าวันไหนเธอพิสูจน์ความเป็นอนันต์ของจำนวนเฉพาะคู่แฝดได้ล่ะก็ ต่อให้พวกฉันต้องขับรถให้เธอ หรือต้องถือกระเป๋าให้เธอ พวกฉันก็ยอม!"

"ได้เลยครับ งั้นผมจำไว้แล้วนะ ศิษย์พี่เฉิง เป็นพยานให้ผมด้วยล่ะ!"

เฉิงหยงที่กำลังยืนหัวเราะอยู่ข้างๆ ถึงกับหน้าค้าง รีบถอยหลังไปก้าวหนึ่งทันที

ในใจสบถด่า ชิบหาย อย่าว่าแต่ตอนที่นายยังพิสูจน์ไม่ได้เลย ต่อให้นายพิสูจน์ได้จริงๆ ใครมันจะกล้าไปเป็นพยานให้นายฟะ

ปริญญาเอกของฉันจะไม่ต้องจบกันพอดีเหรอ

แล้วจะยังยืนหยัดอยู่ในวงการคณิตศาสตร์ได้อีกไหมเนี่ย

"เอาละ เลิกพูดจาไร้สาระได้แล้ว" จ้าวหยวนตัดบทคำพูดของเฉินนั่ว ก่อนจะปรายตามองศาสตราจารย์จางไท่เสวียและอาจารย์ท่านอื่นๆ แล้วพูดว่า "ทางหัวชิงครั้งนี้มีฉัน ศาสตราจารย์จาง และศาสตราจารย์ซุนเป็นคนนำทีม แต่ละคนจะพานักศึกษาปริญญาเอกหนึ่งคนและปริญญาโทหนึ่งคนไปด้วย รอบนี้ฉันพาเฉิงหยงศิษย์พี่ของเธอไปด้วย!"

"ศิษย์พี่เฉิงหยงก็ไปด้วยเหรอครับ? เยี่ยมไปเลย!"

ท่าทางแปลกใจของเฉินนั่ว ทำให้เฉิงหยงที่กำลังขนกระเป๋าขึ้นรถถึงกับกลอกตามองบนอย่างแรง

หมายความว่ายังไงกันหา เรื่องเก่งสู้นายไม่ได้น่ะยอมรับ

แต่ถ้าในหมู่นักศึกษาคณิตศาสตร์ของหัวชิง ฉันน่ะยืนหนึ่งนะโว้ย

การที่เฉิงหยงไปด้วยทำให้เฉินนั่วค่อนข้างดีใจ

แม้ว่าพวกศาสตราจารย์จะคุยง่ายเป็นกันเอง แต่อายุก็ปาเข้าไปห้าสิบหกสิบกันหมดแล้ว

เขายังคงรู้สึกว่าได้อยู่กับคนรุ่นเดียวกันมันสนุกกว่าเยอะ

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งสิบคนก็เดินทางมาถึงสถานีรถไฟความเร็วสูง การเดินทางระยะสั้นถึงปานกลางอย่างไปจินหลิง รถไฟความเร็วสูงสะดวกกว่าเครื่องบิน แถมเวลาที่ใช้ก็พอๆ กัน

"ศิษย์น้องเฉิน พอการประชุมคณิตศาสตร์จบลง เดี๋ยวฉันจะพานายไปเที่ยวรอบจินหลิงให้หนำใจเลย!"

"ศิษย์พี่เฉิง คุ้นเคยกับจินหลิงมากเลยเหรอครับ?"

"ฉันเป็นคนจินหลิงน่ะสิ นี่ฉันยังไม่เคยบอกนายเหรอ?"

"เคยบอกด้วยเหรอครับ?"

เฉินนั่วแอบเก้อเล็กน้อย เรื่องนี้เขาไม่เคยรู้มาก่อนจริงๆ

"เรื่องนั้นช่างมันเถอะ ศิษย์น้อง ฉันจะบอกให้นะว่าจินหลิงน่ะเป็นเมืองหลวงโบราณของหกราชวงศ์ มีประวัติศาสตร์วัฒนธรรมยาวนาน ของกินของเที่ยวมีครบทุกอย่าง"

"ซุปเลือดเป็ดใส่วุ้นเส้นนะ นายต้องไปที่ถนนสายอาหารหงเมี่ยว ร้านเสี่ยวพานจี้ น้ำซุปกลมกล่อมหอมหวาน วุ้นเส้นเหนียวนุ่มเด้งสู้ฟัน ไส้เป็ดกับเลือดเป็ดนี่ให้มาแบบจัดเต็ม"

"รากบัวยัดไส้ข้าวเหนียวอบดอกกุ้ยฮวา นายต้องไปที่ห้างสรรพสินค้ากั๋วลุ่ยตรงประตูฉงเหวิน ข้าวเหนียวกับเนื้อรากบัวผสานเข้ากัน หนึบหนับ หวานจับใจเข้าไปถึงทรวงอก"

"เกี๊ยวซ่าเนื้อทอด กรอบนอกนุ่มใน ไส้แน่นน้ำฉ่ำเต็มคำ"

"บัวลอยจิ๋วสาโทถั่วแดง ต้มถั่วแดงจนเปื่อยนุ่ม ละลายในปากได้ทันที"

"แล้วยังมีซาลาเปามันปูทะเลสาบกู้เฉิง เผือกราดน้ำเชื่อมดอกกุ้ยฮวา เป็ดต้มเกลือ ถั่วจวงหยวน เต้าหู้เหม็น…"

…

พอได้เริ่มเล่าเรื่องอาหารการกิน เฉิงหยงก็พูดน้ำไหลไฟดับ หน้าตาเบิกบานตื่นเต้น ราวกับเป็นคนละคนกับหนุ่มเคร่งขรึมและละเอียดรอบคอบที่นั่งทำงานอยู่ในออฟฟิศตามปกติ

ทุกคนที่ยืนฟังอยู่ต่างพากันกลืนน้ำลายเอื๊อก

ให้ตายสิ นี่นายแน่ใจนะว่าเรียนคณิตศาสตร์มาจริงๆ น่ะ ไม่ใช่จบเอกมัคคุเทศก์มาหรอกนะ

"เหล่าจ้าว นี่ใช่เฉิงหยงจริงๆ เหรอเนี่ย? ดูไม่ออกเลยนะว่าพอเป็นเรื่องบ้านเกิด ตัวเองจะพูดเยอะขนาดนี้!"

เมื่อเจอจางไท่เสวียแซวเข้าให้ จ้าวหยวนเองก็ถึงกับเหวอไปเหมือนกัน แต่ความรู้สึกส่วนใหญ่คือความดีใจ

ลูกศิษย์คนนี้ของเขามีพรสวรรค์สูงพอ มีอุปนิสัยที่ดี มีทัศนคติที่เคร่งครัดและละเอียดรอบคอบ ในแง่ของการทำงานวิจัยนับว่าเป็นมือหนึ่งแน่นอน

แต่เขากลับอยากเห็นความสดใสกระปรี้กระเปร่าและมีชีวิตชีวาที่คนหนุ่มสาวพึงมีมากกว่า

"เสี่ยวเฉิง เธอจะชวนแต่เฉินนั่วศิษย์น้องของเธอ แล้วทิ้งพวกเราไว้ข้างหลัง สองมาตรฐานแบบนี้ไม่ดีมั้ง!"

"นั่นสิ อย่างน้อยพวกเราก็เป็นอาจารย์ของเธอนะ!"

พวกศาสตราจารย์เอ่ยหยอกล้อเฉิงหยง บรรดานักศึกษาปริญญาเอกคนอื่นก็ร่วมผสมโรงด้วย ทำเอาเฉิงหยงหน้าแดงก่ำไปหมด

เฉินนั่วจึงรีบออกโรงช่วยคลี่คลายสถานการณ์

"อาจารย์ทุกท่าน ศิษย์พี่ทุกท่าน เรื่องนี้ยกให้เป็นหน้าที่ของผมกับศิษย์พี่เฉิงเองครับ รับรองว่าจะพาไปกินของกินเล่นรสชาติต้นตำรับแท้ๆ แน่นอน ถึงตอนนั้นถ้าเวลาเราเหลือเฟือล่ะก็ เรายกก๊วนหยุดพักผ่อนด้วยกันสักวัน แล้วไปเดินเที่ยวรอบเมืองจินหลิงกันสักวันเลยดีกว่าครับ"