บทที่ 80 อุดมคติของเฉินนั่ว

“นี่… นี่… นี่ยังเป็นโครงสร้างที่พวกเราช่วยกันทำอยู่จริงเหรอเนี่ย”

“ฉันนึกว่ารวมยอดฝีมือมาตั้งเยอะขนาดนั้นแล้วมันจะสมบูรณ์แบบแล้วซะอีก ที่แท้ก็แค่คิดไปเอง”

“ให้ตายสิ ถ้าพัฒนาตามโครงสร้างนี้ได้จริง พอระบบเสร็จสมบูรณ์เมื่อไหร่ มันก็ไร้เทียมทานชัดๆ!”

“แต่ทำไมระบบหลักส่วนปัญญาประดิษฐ์ถึงแยกออกมาต่างหาก แถมยังเปิดพอร์ตเชื่อมต่อไว้เยอะขนาดนี้ล่ะ”

หลังจากได้นอนเต็มอิ่มไปหนึ่งคืน สภาพจิตใจของพวกอินทรีทั้งสี่คนก็ฟื้นฟูกลับมาดีขึ้นมาก

ในเวลานี้ ภายในห้องทำงานของเฉินนั่ว สายตาของพวกเขายามจ้องมองโครงสร้างระบบที่เฉินนั่วปรับแก้ใหม่เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อและสงสัย

โครงสร้างที่พวกอินทรีรวบรวมยอดฝีมือเกือบร้อยชีวิตมาร่วมกันสร้างนั้นนับว่ายอดเยี่ยมมากอยู่แล้ว แต่ในสายตายอดฝีมือระดับปรมาจารย์อย่างเฉินนั่ว มันยังมีจุดที่สามารถปรับแต่งให้เฉียบคมยิ่งขึ้นไปอีก

หากพัฒนาออกมาได้จริง เฉินนั่วก็มั่นใจอย่างยิ่งว่า ต่อให้เป็นองค์กรแฮกเกอร์อันดับหนึ่งของโลกที่เปิดเผยชื่อเสียงกันอยู่ ถ้าไม่ใช้ซูเปอร์คอมพิวเตอร์ ก็ไม่มีทางเจาะระบบป้องกันนี้เข้ามาได้อย่างแน่นอน

แต่ก็นั่นแหละ ไม่อาจตัดความเป็นไปได้ที่สหรัฐอเมริกาจะมีเทคโนโลยีลับสุดยอด เพราะยังไงพวกเขาก็ยังมีแอเรีย 51 ในตำนานอยู่

“ในเมื่อพวกนายถามถึงระบบปัญญาประดิษฐ์ ฉันก็ถือโอกาสพูดถึงแนวคิดในอนาคตไปด้วยเลยแล้วกัน”

เฉินนั่วชะงักไปชั่วครู่ ราวกับกำลังเรียบเรียงความคิด

ผ่านไปครู่หนึ่ง เฉินนั่วก็พูดต่อ “ระบบปัญญาประดิษฐ์ตัวนี้ ฉันตั้งใจจะนำไปใช้ในส่วนของสมองกลเมืองอัจฉริยะ”

“สมองกลเมืองอัจฉริยะเหรอ”

“หมายความว่ายังไงน่ะ”

ทั้งสี่คนเริ่มสนใจขึ้นมาทันที

“สมองกลเมืองอัจฉริยะ ก็คือการตอบสนองระหว่างมนุษย์กับเครื่องจักร ระบบขับขี่อัตโนมัติ การวิเคราะห์และพยากรณ์ การควบคุมสัญญาณไฟจราจร และอื่นๆ”

“ยกตัวอย่างง่ายๆ เลยนะ ตอนนี้ทั่วทั้งเมืองหลวงมีประชากรอาศัยอยู่ประจำ 22 ล้านคน ปริมาณรถยนต์สะสมอยู่ที่ประมาณ 5.5 ล้านคัน มีสัญญาณไฟจราจรเยอะจนนับไม่ถ้วน คนทำงานในเมืองหลวงต้องเสียเวลาเดินทางไปกลับวันละมากกว่าสองชั่วโมง ตามสถิติระบุว่าหนึ่งในห้าของเวลานั้นหมดไปกับการติดไฟแดง มันเป็นตัวเลขที่น่ากลัวขนาดไหน”

“ถ้าหากเรามีระบบอัจฉริยะระบบหนึ่ง คอยตรวจจับจำนวนและความเร็วของคนเดินถนนกับรถยนต์ตามสี่แยกต่างๆ แล้วปรับระยะเวลาสัญญาณไฟจราจรโดยอัตโนมัติ แบบนี้จะช่วยคลี่คลายปัญหาการจราจรติดขัดได้ไหมล่ะ”

“แน่นอนว่าการคำนวณข้างในนั้นซับซ้อนมาก ยังมีปัญหาเรื่องอัลกอริทึมและฮาร์ดแวร์ที่ต้องรองรับ รวมถึงเรื่องกฎเกณฑ์ที่จะป้องกันไม่ให้ไฟเขียวเปลี่ยนเป็นไฟแดงกะทันหันจนกลายเป็นฝ่าไฟแดงอีกด้วย แต่นั่นก็ไม่ได้ขัดขวางแนวคิดของเรา”

“ถ้าระบบนี้แพร่หลายไป เวลาในการเดินทางของทุกคนลดลง ก็จะเอาเวลานั้นไปทำเรื่องที่มีประโยชน์อย่างอื่นได้ไม่ใช่เหรอ”

ตัวอย่างที่เฉินนั่วยกมานั้นเข้าใจง่ายมาก เพราะทุกคนต่างก็เคยเจอกับตัวเองทั้งนั้น

บ่อยครั้งที่ถนนเส้นหนึ่งรถติดแหง็กจนขยับไม่ได้ แต่อีกเส้นกลับโล่งสนิท ทว่าฝั่งที่รถติดก็ยังต้องทนรอสัญญาณไฟแดงอยู่ดี

ทั้งสี่คนเริ่มจินตนาการถึงความสะดวกสบายของระบบจราจรอัจฉริยะนี้

ในเมื่อพูดมาถึงขั้นนี้แล้ว เฉินนั่วก็ไม่คิดจะปิดบังอะไรอีก เขาเปิดเผยแผนการทั้งหมดออกมา เพราะก้าวต่อไปคงขาดความช่วยเหลือจากทั้งสี่คนไม่ได้

“หลังจากโปรเจกต์รหัสเสวียนอู่เสร็จสิ้น ฉันไม่ได้คิดจะยุบทีม แต่จะตั้งบริษัทขึ้นมาใหม่เพื่อมุ่งเน้นการพัฒนาระบบอัจฉริยะโดยเฉพาะ เรื่องจะอยู่หรือไป สมาชิกทุกคนรวมถึงพวกนายตัดสินใจได้ตามความสมัครใจเลย”

“พวกนายยังไม่ต้องรีบให้คำตอบตอนนี้ก็ได้ ยังมีเวลาอีกตั้งสองเดือน ค่อยๆ คิดไป แล้วก็ช่วยดูให้หน่อยว่าในบรรดาสมาชิกพวกนี้ มีใครที่พอจะดึงตัวมาร่วมงานได้บ้าง”

คนกลุ่มนี้ล้วนเป็นระดับหัวกะทิในวงการแฮกเกอร์ ด้านการพัฒนาระบบป้องกันการโจมตีทางเครือข่ายถือเป็นระดับเซียน แต่การพัฒนาโปรแกรมอัจฉริยะด้านอื่นๆ คงต้องบอกว่าอยู่ในระดับทั่วไป

เรื่องนี้ เฉินนั่วคิดเอาไว้ตั้งแต่ตอนคุยกับเสิ่นหนานเรื่องโปรเจกต์ระบบป้องกันแล้ว

ประการแรก บุคลากรมากฝีมือหายาก ปล่อยออกไปก็ไม่รู้ว่าจะไปก่อเรื่องอะไรบ้าง สู้รั้งไว้ให้อยู่ในสายตาตัวเองเสียยังดีกว่า

ประการที่สอง เขาก็อยากใช้ทักษะของคนพวกนี้มาพัฒนาระบบที่ช่วยแก้ปัญหาการใช้งานจริงได้

ประการที่สาม มองปราดเดียวก็รู้ว่าในอนาคตงานวิจัยของเขาจะต้องมีอีกเพียบ ทางการคงไม่สามารถทุ่มงบสนับสนุนเขาเพียงคนเดียวได้ทุกเรื่อง ถ้าหากเขามีบริษัทเป็นของตัวเอง แก้ไขปัญหาชีวิตความเป็นอยู่ของประชาชนไปพร้อมกับหาทุนวิจัยไปด้วย มันก็เป็นทางออกที่เพอร์เฟกต์ที่สุดไม่ใช่หรือ

และยังมีจุดสำคัญที่สุดอีกข้อ หากวันไหนสภาพแวดล้อมการวิจัยในระบบราชการไม่เอื้ออำนวย นี่ก็จะเป็นทุนรอนให้เขาตั้งตัวใหม่ได้ด้วยตัวเอง

ทั้งสี่คนคาดไม่ถึงเลยว่าเฉินนั่วจะมีความฝันและความทะเยอทะยานที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้

ตั้งแต่ระบบจราจรอัจฉริยะ ระบบขับขี่อัตโนมัติ การแพทย์อัจฉริยะ และอื่นๆ หากทำสำเร็จได้จริง ทุกเรื่องล้วนสร้างประโยชน์สุขให้แก่ประชาชนทั้งสิ้น

“เอาล่ะ เลิกทึ่งกันได้แล้ว ทุกอย่างรอให้ระบบเสวียนอู่เสร็จเรียบร้อยค่อยว่ากัน”

เฉินนั่วขัดจังหวะการมโนของทั้งสี่คน ก่อนจะพูดต่อ “พวกนายลองประเมินดูซิว่า ตามโครงสร้างใหม่นี้ คาดว่าจะต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหนถึงจะเสร็จ”

พวกอินทรีทั้งสี่คนดึงสติกลับมา มองดูโครงสร้างใหม่เอี่ยมตรงหน้าแล้วค่อยๆ คำนวณในใจ

การพัฒนาซอฟต์แวร์ไม่ได้วัดกันที่จำนวนบรรทัดของโค้ด แต่อยู่ที่ความกระชับ ประสิทธิภาพ และความสวยงามต่างหาก

ฟังก์ชันที่เขียนด้วยโค้ด 1,000 บรรทัด อาจจะมีประสิทธิภาพสู้โค้ด 100 บรรทัดไม่ได้ด้วยซ้ำ

บริษัทกูเกิลเคยทำสถิติไว้ วิศวกรที่มีประสิทธิภาพจะเขียนโค้ดได้วันละ 100 ถึง 150 บรรทัดถือเป็นเรื่องปกติ

แต่คนพวกนี้คือหัวกะทิในหมู่หัวกะทิ ประสิทธิภาพย่อมสูงกว่าวิศวกรของกูเกิลมากโข

“น่าจะจัดการเสร็จเรียบร้อยช่วงวันที่ 25 ธันวาคมครับ”

“ที่ฉันหมายถึงคือส่งมอบงานแบบสมบูรณ์พร้อมใช้นะ”

หลังจากประเมินความคืบหน้าแล้ว อินทรีกับพวกพ้องจึงเคาะกรอบเวลาคร่าวๆ ออกมา

“แต่เรื่องฮาร์ดแวร์ที่จะต้องใช้จับคู่กับระบบ พวกเราคงควบคุมไม่ได้หรอกนะ”

เฉินนั่วพยักหน้ารับ “เรื่องนั้นพวกนายไม่ต้องห่วง เดี๋ยวฉันจัดการประสานงานเอง”

หลังตกลงเรื่องระบบป้องกันจนเรียบร้อย เฉินนั่วก็ถามขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง “อินทรี เรื่องเมื่อวานมันยังไงกันแน่ ทำไมแต่ละคนถึงได้กลายสภาพเป็นซอมบี้กันไปหมด”

อินทรียิ้มเจื่อน “ก็นายไม่ใช่เหรอที่เป็นต้นเหตุ!”

“อย่ามาโยนขี้ให้ฉันนะ”

ใบหน้าของเฉินนั่วมืดลงทันที เขาไม่ได้แวะมาตั้งเกือบสิบวัน มันจะไปเกี่ยวอะไรกับเขาได้ยังไง

“ก็นายเล่นให้ค่าตอบแทนสูงลิ่ว สัญญาเงื่อนไขก็ดีเลิศ แถมยังมีแนวคิดโครงสร้างระบบขั้นเทพนี่อีก ทุกคนก็เลยเครื่องฟิตสตาร์ตติดง่ายเหมือนโดนฉีดเลือดไก่เข้าไปน่ะสิ”

“อีกอย่าง พวกเราเป็นสายเทคนิค ด้วยปัญหาเรื่องตัวตนเลยไม่ค่อยกล้าเปิดเผยพูดคุยแลกเปลี่ยนกันเท่าไหร่ คราวนี้รวบรวมยอดฝีมือมาได้ตั้งครึ่งประเทศ ความรู้สึกอ้างว้างของยอดฝีมือผู้ไร้พ่ายนายน่าจะเข้าใจดีใช่ไหมล่ะ”

“ได้ทั้งเงินก้อนโต ได้แก้ปัญหาเรื่องตัวตน ได้จารึกชื่อไว้ในประวัติศาสตร์ แถมยังได้ลับฝีมืออีก พอหลายๆ ปัจจัยมารวมกัน มันก็เลยกลายสภาพเป็นอย่างที่เห็นนี่แหละ”

เฉินนั่วพลันตาสว่าง เขายังประเมินความคลั่งไคล้ในสายเทคนิคของพวกนี้ต่ำเกินไป

มันก็เหมือนจอมยุทธ์ทั่วยุทธภพที่หาโอกาสพบกันได้ยาก พอมีงานประลองยุทธภพขึ้นมา ได้เจอกันทั้งทีก็ย่อมต้องประลองวิชากันหน่อย หากใครไม่ยอมใครก็งัดฝีมือออกมาฟาดฟันกันให้รู้ดำรู้แดง

ซึ่งแน่นอนว่าที่นี่หมายถึงการประลองฝีมือด้านเทคนิค

“เหลวไหลกันใหญ่ ถึงฉันอยากให้พวกนายพัฒนาให้เสร็จเร็วๆ แต่ก็ไม่ได้บอกให้เอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่สักหน่อย พวกนายช่วยคุมกันเองด้วย ต้องรับประกันว่าทุกคนจะได้นอนหลับพักผ่อนไม่ต่ำกว่าวันละหกชั่วโมง”

“เดี๋ยวฉันจะไปกำชับหัวหน้าเจียงให้คอยจับตาดูพวกนายอีกที”

คำพูดเพียงประโยคเดียวดับฝันของทั้งสี่คนที่กะจะลุยงานหามรุ่งหามค่ำต่อทันทีหลังจากเฉินนั่วกลับไปจนสนิท

เมื่อจัดการเรื่องโปรเจกต์เสร็จสิ้น เฉินนั่วก็กลับมหาวิทยาลัยและใช้ชีวิตตามปกติเหมือนเดิม

ช่วงเช้าค้นคว้าเรื่องข้อคาดการณ์จำนวนเฉพาะคู่ ช่วงบ่ายไปนั่งเนียนเรียนที่ภาควิชาวัสดุศาสตร์พร้อมกับศึกษาเทคโนโลยีกระบวนการผลิตวัสดุคาร์บอนเบส C3 ในหัว พอถึงช่วงค่ำก็มุ่งหน้าไปยังห้องแล็บคอมพิวเตอร์ควอนตัมเพื่อศึกษาข้อมูล

พอรู้สึกเหนื่อยล้าก็ออกไปวิ่งส่งอาหารเก็บแต้มสกิล ถือโอกาสผ่อนคลายสมองไปในตัว

ด้วยสมรรถภาพทางกายที่ได้รับการยกระดับจากมวยไทเก๊กระดับปรมาจารย์ ความเหน็ดเหนื่อยแค่นี้จึงไม่ระคายผิวเขาแม้แต่น้อย

ทว่าชีวิตอันแสนเรียบง่ายแต่แน่นเอี้ยด กลับถูกขัดจังหวะด้วยสายโทรศัพท์ที่ไม่คาดคิดสายหนึ่ง