บทที่ 79 วัสดุคาร์บอนเบส C3 ไพ่ตายระดับพลิกเกม

วัสดุที่เป็นตัวแทนของกลุ่มวัสดุคาร์บอนเบสก็คือกราฟีน

ในวงการต่างมองกันเป็นวงกว้างว่า อนาคตวัสดุคาร์บอนเบสมีโอกาสเข้ามาแทนที่วัสดุซิลิคอนเบส

แล้ววัสดุซิลิคอนเบสคืออะไร ชิปกระแสหลักในปัจจุบันล้วนผลิตขึ้นจากวัสดุซิลิคอนเบสทั้งสิ้น

และวัสดุคาร์บอนเบส C3 ที่เฉินนั่วได้รับมานี้ สามารถแก้จุดอ่อนดั้งเดิมของวัสดุคาร์บอนเบสที่ไม่สามารถทำเป็นวงจรดิจิทัลได้ ซึ่งก็หมายความว่ามันสามารถแทนที่วัสดุซิลิคอนเบส และกลายมาเป็นวัสดุหลักในการผลิตชิปได้นั่นเอง

ถ้ามีของสิ่งนี้ ต่อให้ในช่วงสั้นๆ เราจะยังสร้างเครื่องโฟโต้ลิโทกราฟีระดับ 3 นาโนเมตร หรือ 5 นาโนเมตรไม่ได้ แต่ใช้กระบวนการผลิตระดับ 14 นาโนเมตรก็ยังไหว ขอแค่เพิ่มพื้นที่ของตัวชิปเข้าไปก็พอ

ถ้าเป็นวัสดุซิลิคอนเบสแบบเดิม การเพิ่มพื้นที่เข้าไปดื้อๆ ย่อมไม่ได้ผลแน่นอน เพราะยิ่งพื้นที่ใหญ่ขึ้น ระยะห่างระหว่างทรานซิสเตอร์ก็ยิ่งมาก นำไปสู่ความล่าช้าในการประมวลผลข้อมูล ประสิทธิภาพการใช้งานก็จะไม่ดี

แต่วัสดุคาร์บอนเบส C3 นั้นสามารถเพิ่มความเร็วขึ้นได้เป็นเท่าตัวบนพื้นฐานของวัสดุซิลิคอนเบส แถมยังกินพลังงานน้อยกว่าอีกด้วย

หากอิงตามคุณสมบัติของวัสดุคาร์บอนเบส C3 ในหัว ตั้งแต่อุตสาหกรรมอากาศยานขนาดใหญ่ ไปจนถึงชิปในเครื่องใช้ไฟฟ้าตามบ้านเรือนขนาดเล็ก ล้วนนำไปใช้ได้ทั้งสิ้น

แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเราจะไม่ต้องการเครื่องโฟโต้ลิโทกราฟีระดับสูง ตรงกันข้าม ความต้องการเครื่องโฟโต้ลิโทกราฟียิ่งทวีความเร่งด่วนมากกว่าเดิมเสียอีก

ที่สำคัญที่สุดคือ มันสามารถเพิ่มจำนวนคิวบิตและช่วยย่อขนาดของเครื่องคอมพิวเตอร์ควอนตัมอเนกประสงค์ตรงหน้านี้ได้

ลองจินตนาการดูสิว่า หากถึงวันที่คอมพิวเตอร์ตามบ้านเรือนกลายเป็นคอมพิวเตอร์ควอนตัม โลกเสมือนจริงกลายเป็นโลกใบที่สอง สามารถนั่งทำงานในโลกเสมือน ท่องเที่ยวไปทั่วทุกมุมโลกได้ทุกที่ทุกเวลา มันจะวิเศษขนาดไหน

เมื่อดึงสติกลับมาได้ ร่างกายของเฉินนั่วก็สั่นเทา แววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความตื่นเต้น การเช็กอินได้วัสดุคาร์บอนเบส C3 ครั้งนี้ถือเป็นไพ่ตายระดับอัลติเมตชัดๆ

หากสร้างมันขึ้นมาได้จริง จะต้องทลายการปิดกั้นของชาติตะวันตกได้อย่างราบคาบแน่นอน

หลังจากมโนเพลินไปครู่หนึ่ง เฉินนั่วก็เริ่มสงบสติอารมณ์ลง

แม้จะได้กระบวนการเทคโนโลยีของ C3 มาแล้ว แต่ในช่วงสั้นๆ นี้เขายังเอาออกมาใช้ไม่ได้

ถ้าเอาออกมาจะอธิบายยังไง ตอนนี้เขาเพิ่งจะอ่านหลักสูตรพื้นฐานของวัสดุศาสตร์จบไปเอง ความยากทางเทคนิคมากมายในหัวเขายังไม่เข้าใจด้วยซ้ำ นับประสาอะไรกับการผลิตขึ้นมา

อีกอย่าง เมื่อของสิ่งนี้ถูกเผยแพร่ออกไป ไม่ต้องพูดถึงต่างประเทศหรอก แค่คนบางกลุ่มในประเทศก็อาจจะเล่นงานเขาถึงตายได้แล้ว

ขั้วอำนาจในต่างประเทศเหล่านั้นจะต้องใช้กำลังเข้ามาขัดขวางแน่นอน ตราบใดที่เขายังไม่มีความสามารถและพลังอำนาจมากพอ เขาจะไม่ยอมแพร่งพรายเรื่องวัสดุนี้ออกไปเด็ดขาด

แม้เขาจะอยากนำมันออกไปทำลายการปิดกั้นด้านชิปของฝั่งตะวันตกมากเพียงใด แต่หลักการที่ว่า 'วิญญูชนย่อมไม่ยืนอยู่ใต้กำแพงอันตราย' เขายังคงเข้าใจดี

สิ่งเดียวที่เขาต้องทำในตอนนี้คือ พยายามยกระดับอิทธิพลของตนเองขึ้นไป เมื่อถึงเวลาที่เบื้องบนให้ความสำคัญกับเขามากพอ นั่นแหละถึงจะเป็นเวลาที่วัสดุชนิดนี้จะได้ลืมตาดูโลก

เขาหวังว่าจะกำหนดเวลานี้ไว้ก่อนช่วงปีใหม่ของปีนี้ โดยอาศัยช่วงเวลานี้ศึกษาค้นคว้าให้ถ่องแท้ ลงมือทดลองดู เพื่อที่ว่าพอมันเปิดตัวปุ๊บจะได้พร้อมเข้าสู่กระบวนการผลิตทันที

เฉินนั่วครุ่นคิดถึงความเป็นไปได้ หากเขามีบัตรเทพแห่งการเรียนจุติมากพอ เขาก็สามารถอัปเกรดความรู้วัสดุศาสตร์ให้เทียบเท่ากับศาสตราจารย์ระดับท็อปของประเทศได้อย่างง่ายดาย

เฉินนั่วเปิดดูสกิลหลายสิบชนิดบนแผงระบบ พลางคิดหาวิธีเก็บแต้มชื่อเสียงเพื่อนำไปสุ่มรับบัตรเทพแห่งการเรียนจุติ

จัดดอกไม้เหรอ จัดวางสินค้าเหรอ ซ่อมรถจักรยานยนต์ไฟฟ้าเหรอ พวกนี้เสียเวลาเกินไป แถมมีคนสนใจน้อย

มวยไทเก๊กระดับปรมาจารย์ ต่อให้เขาออกไปสอน ในเวลาสั้นๆ คนอื่นก็คงเข้าไม่ถึงความลึกล้ำของมันอยู่ดี

การทำอาหารระดับเอกพิเศษ ไปแข่งทำอาหารเหรอ ไม่ต้องพูดถึงว่าพวกศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยหัวชิงจะมาเฉ่งเขาเลย แค่ชาวเน็ตก็รุมด่าเขาเละแล้ว

…

สุดท้ายก็เหลือเพียงสกิลฟิสิกส์ระดับศาสตราจารย์ สกิลคณิตศาสตร์ระดับแถวหน้าของประเทศ และสกิลเขียนโปรแกรมระดับนักวิจัย ทั้งสามสิ่งนี้เท่านั้นที่จะกวาดแต้มชื่อเสียงได้อย่างรวดเร็ว

ในบรรดานั้น หากปิดจ๊อบเรื่องความเป็นอนันต์ของจำนวนเฉพาะคู่แฝดในทางคณิตศาสตร์ได้ ก็น่าจะเก็บเกี่ยวแต้มได้ยกใหญ่

ส่วนระบบป้องกันโค้ดเนมเสวียนอู่พอจัดการเสร็จ ค่อยไปพัฒนาระบบขับขี่รถยนต์อัจฉริยะต่อ ด้วยความเข้าใจเรื่องรถยนต์จากทักษะการซ่อมรถระดับปรมาจารย์ขั้นสูง ผนวกกับมีพวกอินทรีคอยช่วยสนับสนุน เวลาสั้นๆ แค่นี้ไม่มีปัญหาแน่นอน แถมยังเก็บเกี่ยวแต้มชื่อเสียงได้อีกระลอก

คิดถึงตรงนี้ เฉินนั่วก็นึกขึ้นได้ว่า ช่วงนี้ดูเหมือนตนเองจะไม่ได้แวะไปที่ตึกโปรเจกต์เลย ไม่รู้ว่าพวกอินทรีพัฒนาไปถึงไหนกันแล้ว

เมื่อคิดได้ดังนั้น เฉินนั่วจึงเดินไปหาหวังเฉิงเต๋อที่กำลังง่วนอยู่กับการทดลอง แล้วเอ่ยขึ้น “ศาสตราจารย์ครับ ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ!”

“กลับแล้วเหรอ” หวังเฉิงเต๋อชะงักไปนิด ก่อนจะพยักหน้าพลางพูด “ก็ดี เรื่องแบบนี้มันไม่ได้คิดออกกันได้ง่ายๆ อยู่แล้ว”

“อีกอย่าง เอกสารทุกอย่างที่นี่ห้ามเอาออกไปเด็ดขาด ต่อไปเธอพยายามมาศึกษาค้นคว้าที่นี่สักวันละชั่วโมงสองชั่วโมงนะ เดี๋ยวทางฝ่ายรักษาความปลอดภัยครูจะทำเรื่องขอสิทธิ์เข้าออกให้”

เฉินนั่วพยักหน้ารับ สิ่งที่ให้เขาดูได้ในตอนนี้ ล้วนไม่ใช่ความลับอะไรทั้งสิ้น

เมื่อเดินออกจากห้องแล็บ เฉินนั่วก็ขี่รถจักรยานยนต์ไฟฟ้ามุ่งหน้าไปยังตึกโปรเจกต์

“ให้ตายสิ ไฟแดงงี่เง่านี่ฉลาดกว่านี้หน่อยไม่ได้รึไงวะ”

ระยะทางเดินเท้าแค่สิบกว่านาที เฉินนั่วกลับต้องขี่รถจักรยานยนต์ไฟฟ้าไปถึงสิบนาทีเต็มๆ เพราะเสียเวลาไปกับการติดไฟแดงเกือบครึ่งหนึ่ง

“สวัสดียามบ่ายครับบอส!”

“สวัสดีครับหัวหน้า!”

ทันทีที่ก้าวเข้าไปในอาคาร เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคนก็เอ่ยทักจนเฉินนั่วถึงกับยืนเอ๋อไปเลย

บอสเหรอ เรียกเราเหรอวะ นี่เรากลายเป็นบอสไปตั้งแต่เมื่อไหร่

ที่แท้ความรู้สึกเวลาโดนคนอื่นเรียกว่าบอสมันเป็นแบบนี้นี่เอง เขาเดินตัวลอยขึ้นไปยังชั้นสี่อย่างอารมณ์ดี

“เชี่ย อะไรกันเนี่ย”

เฉินนั่วที่เพิ่งได้สติ พอเห็นสภาพของทุกคนในห้องทำงานก็ต้องเหวอไปอีกรอบ

ทุกคนผมเผ้ายุ่งเหยิง แถมยังมันเยิ้มจนแมลงวันยังเกาะไม่อยู่ ขอบตาดำคล้ำลึกโหล

ถ้าเอาเลือดมาป้ายมุมปากสักหน่อย แล้วเปลี่ยนไปใส่เสื้อผ้าขาดๆ คงแทบไม่ต้องแต่งหน้าก็เล่นเป็นซอมบี้ได้สบายเลย

“อินทรี อัศวิน มาที่ห้องทำงานฉันเดี๋ยวนี้!”

เฉินนั่วสีหน้าเคร่งขรึมลง ตะโกนเสียงเข้มดังก้องไปทั่วพื้นที่ทำงาน

ไม่กี่นาทีต่อมา พวกอินทรีทั้งสี่คนก็เดินเข้ามาในห้องทำงานด้วยสีหน้าตื่นเต้นสุดขีด

“บอส ถ้าบอสยังไม่มาผมว่าจะโทรหาอยู่พอดีเลย พวกเราวางโครงสร้างโปรเจกต์เสร็จเรียบร้อยแล้วครับ พอบอสตรวจดูเสร็จ พวกเราก็เริ่มใส่โค้ดเข้าไปได้เลย มั่นใจมากว่าจะทำได้ตามแผนที่วางไว้แน่นอน”

เดิมทีเฉินนั่วกะว่าจะถามไถ่ว่าเกิดอะไรขึ้นกับลูกทีมกันแน่ แต่พอได้ยินรายงานของอินทรี เขาก็ตื่นเต้นตามไปด้วย

เขาเชื่อมต่อคอมพิวเตอร์เข้ากับโปรเจกเตอร์ แล้วเริ่มตรวจดูข้อมูลทันที

การดูครั้งนี้ลากยาวไปถึงสองชั่วโมง พอเขาละสายตากลับมา พวกอินทรีทั้งสี่คนก็นอนกรนสนั่นห้องไปเรียบร้อยแล้ว

เฉินนั่วทั้งขำทั้งสงสาร เขาเดินออกจากห้องทำงาน กวาดสายตามองพนักงานที่ยังคงทำงานกันอย่างบ้าคลั่งแล้วพูดขึ้น “ทุกคน หยุดมือจากงานที่ทำอยู่เดี๋ยวนี้ แล้วไปพักผ่อนซะ พรุ่งนี้เช้าหกโมงค่อยมาลุยกันต่อ!”

ทุกคนต่างชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะท้วงขึ้น “ไม่ได้นะครับบอส ตอนนี้กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มเลย จะพิชิตจุดนี้ได้แล้วแท้ๆ”

“ใช่ครับบอส เรื่องการตรวจจับและอุดช่องโหว่พวกเราเพิ่งคิดแนวทางตรรกะใหม่ขึ้นมาได้…”

“พวกเราก็เหมือนกัน…”

“หุบปาก!” เสียงของเฉินนั่วเปล่งออกมาจากจุดตันเถียนดังกึกก้องไปทั่วห้องประชุม เขากล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “วางมือจากงานแล้วไปนอนพักทันที ใครช้าไปสิบนาทีหักโบนัสหนึ่งหมื่น”

“หัวหน้าเจียง คุณช่วยจัดคนมาคอยคุมด้วยนะ!”

“แล้วก็จัดให้โรงอาหารเตรียมอาหารบริการตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงด้วย”

หัวหน้าเจียงมีชื่อว่าเจียงฮ่าว เป็นหัวหน้าทีมรักษาความปลอดภัยที่เอ็นเอสเอส่งมา อาคารหลังนี้มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั้งหมดสิบแปดคน แบ่งเป็นสองกะ

เมื่อเห็นท่าทีเด็ดขาดเช่นนั้น ทุกคนจึงจำต้องยุติงานในมือ แล้วพากันเดินคอตกขึ้นไปยังโซนหอพักที่ชั้นห้า

เฉินนั่วเดินกลับเข้ามาในห้องทำงาน เขาปลุกพวกอินทรีทั้งสี่คนขึ้นมาเพื่อบอกให้ไปนอนพัก แต่ทั้งสี่คนพูดอย่างไรก็ไม่ยอมไป

เฉินนั่วจนปัญญา จึงได้แต่มอบฝ่ามือให้คนละหนึ่งฉาด สับคอจนสลบเหมือดไปทั้งสี่คน

เขาเรียกเจียงฮ่าวมา ซึ่งเจียงฮ่าวก็หนีบคนไว้ใต้รักแร้ข้างละคน ขนย้ายทั้งสี่คนไปยังหอพักได้อย่างสบายๆ

หลังจากจัดการเรื่องทั้งหมดนี้เรียบร้อย เฉินนั่วก็นั่งครุ่นคิดอยู่หน้าคอมพิวเตอร์

ต้องยอมรับเลยว่า เมื่อรวมประกายความคิดสร้างสรรค์ของสี่มหาเทพยุคโบราณกับยอดฝีมือแถวหน้าของประเทศบางส่วนเข้าด้วยกัน โครงสร้างในตอนนี้จึงยอดเยี่ยมกว่าฉบับที่พวกเฉินนั่วเคยแก้ไขไว้ในตอนแรกราวๆ สามสิบเปอร์เซ็นต์

หลังจากนั่งคิดทบทวนอยู่ครึ่งชั่วโมง เฉินนั่วก็เริ่มลงมือเคาะแป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์อีกครั้ง และการพิมพ์ครั้งนี้ก็กินเวลาไปอีกสี่ถึงห้าชั่วโมงเต็ม กว่าที่เขาจะผ่อนลมหายใจยาวออกมาอย่างโล่งอก

จากนั้นก็ทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาแล้วผล็อยหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย