บทที่ 78 ความสะเทือนขวัญจากคณะฟิสิกส์

“เฉินนั่ว พอนายเสร็จธุระทางนี้แล้ว ไปหาศาสตราจารย์หวังที่คณะฟิสิกส์หน่อยนะ!”

“ศาสตราจารย์หวังเหรอครับ? ใครกัน?”

เฉินนั่วทำหน้างงเล็กน้อย

“ศาสตราจารย์หวังเฉิงเต๋อไง คนที่ค้นพบพรสวรรค์ของเธอนั่นแหละ ลืมเร็วขนาดนี้เลยเรอะ! ไร้น้ำใจเกินไปแล้ว!”

เฉินนั่วถึงบางอ้อทันที เขาเป็นนักศึกษาภาควิชาคณิตศาสตร์ แถมช่วงนี้ก็ยุ่งๆ อยู่ เลยลืมศาสตราจารย์หวังไปสนิท

“ศาสตราจารย์หวังมีธุระอะไรกับผมเหรอครับ?”

“ได้ยินว่ามีงานวิจัยที่ต้องพึ่งพาด้านคณิตศาสตร์กับการเขียนโปรแกรมน่ะ คนของเราที่มีฝีมือระดับสูงทั้งสองด้านก็มีแค่เธอนี่แหละ!”

พอประโยคนี้หลุดออกมา เหล่านักศึกษาในห้องทำงานต่างพากันส่งสายตาอิจฉาตาร้อน

เป็นที่รู้กันดีว่าในบรรดาสาขาวิชาทั้งหมด คณะฟิสิกส์นั่นแหละที่งบวิจัยอู้ฟู่ที่สุด สวัสดิการดีเลิศที่สุด ส่วนภาควิชาคณิตศาสตร์นั้นอนาถาที่สุด

งบประมาณโครงการเดียวของคณะฟิสิกส์ เลี้ยงดูทุกโครงการของภาควิชาคณิตศาสตร์ได้เป็นสิบปี

“อาจารย์ทุกท่าน พี่ๆ ทุกคน ถ้าจะสั่งอาหารเดลิเวอรีอย่าลืมเรียกผมนะครับ!”

เฉินนั่วที่เดินไปถึงหน้าประตูโผล่หัวกลับมาตะโกนบอก เลยโดนศาสตราจารย์จ้าวหยวนถลึงตาใส่เข้าให้อย่างจัง

เขาไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมไอ้เด็กนี่ถึงได้ชอบส่งอาหารขนาดนั้น

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ที่พื้นที่สำนักงานของคณะฟิสิกส์ เขาก็ได้พบกับศาสตราจารย์หวังเฉิงเต๋อ

“ศาสตราจารย์หวัง อาจารย์เรียกผมมามีอะไรเหรอครับ?”

“โอ้ เฉินนั่วเองเรอะ ถ้าเหล่าจ้าวไม่แนะให้มา เจ้าเด็กอย่างเธอคงกะจะไม่โผล่หัวมาหาฉันตลอดชาติเลยใช่ไหม?”

“ยังไงฉันก็เป็นคนค้นพบพรสวรรค์ของเธอนะ เจ้าเด็กนี่ไม่พูดขอบคุณยังพอทำเนา แต่แม้กระทั่งเวลาจะแวะมาดูดำดูดีฉันก็ยังไม่มีเลยเรอะ?”

คำพูดนี้ของศาสตราจารย์หวังไม่พูดเสียยังจะดีกว่า พอพูดออกมาเฉินนั่วก็แอบสบถในใจทันที!

ขอบคุณบรรพบุรุษแปดชั่วโคตรของอาจารย์เลยครับ! ผมแอบซุ่มเก็บเลเวลเงียบๆ สบายใจอยู่ดีๆ ไม่ได้รึไง?

อาจารย์ดันลากผมมาเปิดเผยให้โลกรู้ซะงั้น ทำเอาตอนนี้ผมไม่มีสมาธิไปส่งอาหารปั๊มสกิลเลยเนี่ย

ตอนเฉินนั่วได้ระบบมา เขาตั้งใจจะหลบเงียบๆ สักสามปี ปั๊มสกิลทุกสาขาวิชาให้แตะระดับสูงสุด จากนั้นพอลงมือทีเดียวก็จะได้กุมอำนาจสูงสุดในวงการวิชาการไปเลย ผลปรากฏว่าโดนข้อสอบเก้าชุดของหวังเฉิงเต๋อพังแผนหมด

“โธ่ ศาสตราจารย์ครับ พูดอะไรแบบนั้นเล่า พอได้ยินว่าอาจารย์ตามหา ผมก็รีบแจ้นมาหาทันทีเลยนี่ไงครับ!”

“พอเลยเถอะแก!”

นิสัยชอบหลบเงียบๆ ของเฉินนั่วนั้น เขาก็พอจะรู้ระแคะระคายอยู่บ้าง

“ไปกันเถอะ ฉันจะพาเธอไปดูของชิ้นหนึ่งก่อน แล้วค่อยมาคุยเรื่องงานกัน!”

หวังเฉิงเต๋อพูดจบก็เดินนำออกไป ผ่านประตูป้องกันที่มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเฝ้าถึงสามชั้น จากนั้นจึงเข้ามายังห้องที่ค่อนข้างมิดชิดแห่งหนึ่ง

“ตัวอะไรเนี่ยครับ? หน้าตาอุบาทว์ชะมัด?”

ตรงหน้ามีเครื่องจักรขนาดยักษ์เครื่องหนึ่ง มีชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์และขดลวดละลานตาพัวพันกันยั้วเยี้ย ดูแล้วให้ความรู้สึกล้ำยุคแบบไซไฟสุดๆ แต่ก็ดูดิบเถื่อนเกินทน

ชวนให้รู้สึกเหมือนภาพจำตอนคอมพิวเตอร์เครื่องแรกของโลกถือกำเนิดขึ้นมาไม่มีผิด

ไม่กี่นาทีต่อมา เฉินนั่วก็อุทานลั่น “นี่มันคอมพิวเตอร์ควอนตัมเหรอครับ?”

เขาเหมือนจะเคยเห็นบทความวิจัยที่มหาวิทยาลัยหัวชิงตีพิมพ์ บนนั้นมีรูปไอ้เครื่องนี้อยู่

ศาสตราจารย์หวังเฉิงเต๋อยิ้มโดยไม่พูดอะไร เฉินนั่วเดินวนดูรอบคอมพิวเตอร์ควอนตัมอยู่หลายรอบ แววตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

จะโทษที่เฉินนั่วเสียอาการขนาดนี้ไม่ได้ ก็ไอ้สิ่งนี้มันคือของในตำนานชัดๆ

หลังจากตกตะลึงไปพักหนึ่ง เฉินนั่วก็ดึงสติตัวเองกลับมาแล้วหันไปมองหวังเฉิงเต๋อพลางเอ่ยถาม “ศาสตราจารย์ครับ เครื่องนี้เป็นคอมพิวเตอร์ควอนตัมเฉพาะทาง หรือว่าเป็นคอมพิวเตอร์ควอนตัมสากลทั่วไปครับ?”

สองอย่างนี้มีความต่างกันราวฟ้ากับเหว คอมพิวเตอร์ควอนตัมเฉพาะทางเรียกกันทั่วไปว่าเครื่องจำลองควอนตัม พูดให้เข้าใจง่ายๆ ก็คือ สิ่งเดียวที่มันทำได้คือการ ‘ทอยลูกเต๋า’ แบบสุ่ม เครื่องคอมพิวเตอร์ควอนตัมจิ่วจางของในประเทศก็ถูกออกแบบมาเพื่อการ ‘สุ่มแบบเกาส์เซียนโบซอน’

ปัจจุบันคอมพิวเตอร์ควอนตัมทั้งหมดในโลกที่เปิดเผยต่อสาธารณะล้วนเป็นแบบเฉพาะทางแทบทั้งสิ้น เป็นแค่กิมมิกที่กลุ่มทุนปั่นกระแสขึ้นมา ในทางปฏิบัติแล้วแทบไม่มีประโยชน์อะไรเลย

คอมพิวเตอร์ดั้งเดิมกับคอมพิวเตอร์ควอนตัมต่างต้องอาศัยลอจิกเกตในการประมวลผล นั่นคือเปลี่ยนศูนย์เป็นหนึ่ง และเปลี่ยนหนึ่งเป็นศูนย์

ทว่าตอนนี้คอมพิวเตอร์ควอนตัมเฉพาะทางยังไม่สามารถเปลี่ยนศูนย์เป็นหนึ่งและเปลี่ยนหนึ่งเป็นศูนย์ได้ ขณะที่คอมพิวเตอร์ควอนตัมสากลทั่วไปสามารถทำได้ และประมวลผลได้อย่างแท้จริง

หากคอมพิวเตอร์ควอนตัมสากลทั่วไปสำเร็จขึ้นมา มันจะมีคุณค่าเทียบเคียงได้กับผลงานวิจัย ‘การผลิตไฟฟ้าจากพลังงานฟิวชัน’ เลยทีเดียว

แต่การวิจัยด้านนี้ช้าเป็นเต่าคลาน ไม่รู้ว่าปีไหนถึงจะนำมาใช้งานเชิงพาณิชย์ได้อย่างแท้จริง

“คอมพิวเตอร์ควอนตัมสากลทั่วไป แต่มันมีแค่สามคิวบิต”

“เชี่ย!”

เฉินนั่วสบถออกมาตรงๆ คอมพิวเตอร์ควอนตัมของมหาวิทยาลัยหัวชิงมาถึงขั้นนี้แล้วงั้นเหรอ?

ถ้าหากสามารถพัฒนาไปถึงสองร้อยคิวบิตได้ล่ะก็ คอมพิวเตอร์ทั้งหมดในโลกรวมกันก็คงโดนมันจับกดลงไปขยี้กับพื้นซ้ำไปซ้ำมา

ถึงตอนนั้น ระบบป้องกันของซูเปอร์คอมพิวเตอร์ ‘ซัมมิต’ ที่อยู่อันดับหนึ่งของโลกก็คงถูกมันเจาะพังในพริบตา

พูดได้แบบไม่เกินจริงเลยว่า ถ้าเอาไอ้เครื่องนี้ไปประมวลผลข้อมูลพยากรณ์อากาศ มันจะสามารถพยากรณ์สภาพอากาศได้แม่นยำระดับตารางเมตรเลยทีเดียว

แต่เส้นทางสายนี้ยากเย็นแสนเข็ญ อย่าว่าแต่สองร้อยคิวบิตเลย ในขั้นตอนนี้แค่ทำได้สิบคิวบิตก็ถือเป็นปาฏิหาริย์แล้ว

“ศาสตราจารย์ครับ อาจารย์พาผมมาดูสิ่งนี้ทำไมกันเนี่ย? คงไม่ใช่ว่าจะให้ผมมาร่วมวิจัยไอ้ตัวนี้หรอกนะครับ!”

มุมปากของศาสตราจารย์หวังเฉิงเต๋อกระตุกรัว หางตาก็กระตุกยิกๆ

เคยเห็นคนหน้าหนามาก็เยอะ แต่ไม่เคยเห็นใครหน้าด้านหน้าทนเท่าแกมาก่อนเลย จะหน้าหนากว่านี้ได้อีกไหมเนี่ย?

ให้แกไปวิจัยแล้วแกจะเข้าใจหลักการทำงานของมันเรอะ? เอ่อ… แต่ถ้าวัดจากระดับความรู้ฟิสิกส์ของไอ้หมอนี่ มันอาจจะเข้าใจได้จริงๆ นั่นแหละ…

ทว่าเรื่องวิจัยของพรรค์นี้ ในระยะเวลาสั้นๆ คงหวังพึ่งไอ้เด็กนี่ไม่ได้หรอก

“ที่เรียกเธอมามีเป้าหมายสองอย่าง หนึ่งคือให้เธอมาทำความเข้าใจไอ้เครื่องนี้ก่อน สองคือพวกเราอยากให้เธอลองดู เผื่อจะเขียนอัลกอริทึมควอนตัมขึ้นมาสักชุด เพื่อเพิ่มความเร็วในการประมวลผลของมันได้”

มาถึงตรงนี้เฉินนั่วถึงได้เข้าใจจุดประสงค์ที่หวังเฉิงเต๋อเรียกเขามา

“ศาสตราจารย์ครับ ผมจำได้ว่าในตลาดตอนนี้ก็มีอัลกอริทึมการคำนวณแบบขนานควอนตัมของชอร์ กับอัลกอริทึมการค้นหาควอนตัมของโกรเวอร์อยู่แล้วไม่ใช่เหรอครับ”

“มีมันก็มี แต่พวกเราต้องการอัลกอริทึมของตัวเอง เราต้องการอัลกอริทึมที่มีสิทธิในทรัพย์สินทางปัญญาเป็นของตัวเองอย่างสมบูรณ์ ไม่อย่างนั้นต่อให้เราพัฒนาคอมพิวเตอร์ควอนตัมสากลเครื่องนี้ไปจนถึงหนึ่งร้อยคิวบิตจนใช้งานเชิงพาณิชย์ได้ เราก็จะยังโดนต่างชาติตัดแข้งตัดขาอยู่ดี”

เฉินนั่วพยักหน้าเข้าใจ

เรื่องนี้ก็เหมือนกับเรื่องชิป ต่อให้การออกแบบชิปของหัวเว่ยจะไปถึงระดับเทคโนโลยี 5 นาโนเมตรแล้ว แต่ถ้าไม่มีเครื่องผลิตชิประดับไฮเอนด์ มันก็ยังเอาไปผลิตจริงไม่ได้อยู่ดี

“เธอไม่ต้องกดดันไปหรอก แค่ลองดูเฉยๆ ทั้งประเทศไม่ได้มีแค่เธอคนเดียวที่ทำวิจัยเรื่องนี้ ตอนนี้พวกเราก็แค่หว่านแหไปทั่วแล้วเน้นจับปลาตัวใหญ่ ถ้าจับได้ก็ดีที่สุด แต่ถ้าจับไม่ได้ อย่างน้อยเราก็ได้สะสมประสบการณ์”

น้ำเสียงของศาสตราจารย์หวังเฉิงเต๋อเต็มไปด้วยความจนใจและขมขื่น เขาทนอยู่กับยุคสมัยที่ถูกต่างชาติกดหัวมามากพอแล้ว

“ตรงนั้นมีเอกสารอยู่บ้าง เธออ่านดูแถวนี้ไปก่อน ทำความคุ้นเคยไป จำไว้ว่าดูให้เยอะ อย่าแตะต้องอะไรซี้ซั้ว และอย่าเพิ่งถาม”

พูดจบหวังเฉิงเต๋อก็เดินกลับไปรวมกลุ่มทำงานที่กำลังวุ่นวายอยู่

หลังจากเดินวนดูคอมพิวเตอร์ควอนตัมอยู่อีกพักหนึ่ง เฉินนั่วก็นึกขึ้นได้ว่าสิทธิ์การเช็กอินของวันนี้ยังไม่ได้ใช้เลยนี่นา

“ระบบ เช็กอิน!”

【ติ๊ง เช็กอินสำเร็จ ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับ 【กระบวนการผลิตวัสดุคาร์บอนเบส C3 แบบใหม่】】

ข้อมูลและเอกสารวิจัยมหาศาลเกี่ยวกับวัสดุคาร์บอนเบสถูกอัดทะลักเข้ามาในสมองของเฉินนั่วอย่างบ้าคลั่ง ปริมาณข้อมูลชุดนี้มากกว่าสกิลภาษาอังกฤษระดับแปดมากมายนัก แม้แต่ร่างกายที่ผ่านการเสริมแกร่งมาแล้ว สมองของเขาก็ยังรู้สึกปวดตุบขึ้นมาเบาๆ

เวลานี้เฉินนั่วเอาแต่จ้องมองคอมพิวเตอร์ควอนตัมตาไม่กะพริบ คนนอกมองเข้ามาคงคิดว่าเขากำลังยืนใช้ความคิดลึกซึ้ง แต่ความจริงแล้วตอนนี้เฉินนั่วกำลังเอ๋อรับประทานอยู่ต่างหาก

เพราะกระแสข้อมูลที่หลั่งไหลเข้ามามันเยอะเกินไป ทุกตัวอักษรเขารู้จักหมด แต่พอมารวมกันเขากลับงงเป็นไก่ตาแตก

แต่นั่นก็ไม่ได้ขัดขวางไม่ให้เขารับรู้ว่า วัสดุฐานคาร์บอนถือเป็นไพ่ตายระดับอัลติเมตในวงการวัสดุกึ่งตัวนำเลยทีเดียว