บทที่ 77 พวกเรามาจุดเทียนภาวนาให้เฉินนั่วกันเถอะ

วันที่ 21 ตุลาคม วารสาร Inventiones Mathematicae ฉบับจริงก็วางแผงในที่สุด

ห่างจากตอนที่เฉินนั่วได้รับเล่มตัวอย่างแค่สามวันเท่านั้น

บรรดามหาวิทยาลัยชั้นนำต่างก็ทยอยได้รับวารสาร การพิสูจน์ข้อคาดการณ์ของโจวได้รับการยืนยันอย่างเป็นทางการไร้ข้อกังขา

เหรินเหรินรื่อเป้า: ขอแสดงความยินดีกับเพื่อนนักศึกษาเฉินนั่ว นักศึกษาชั้นปีที่สอง มหาวิทยาลัยหัวชิงของประเทศเรา ที่พิสูจน์โจทย์ปัญหาระดับโลกอย่างข้อคาดการณ์ของโจวได้สำเร็จ เยาวชนเข้มแข็ง ชาติย่อมเข้มแข็ง เยาวชนเปี่ยมปัญญา ชาติย่อมเปี่ยมปัญญา…

หนานฟางตูเป้า: ไม่มีสิ่งใดยากเกินความพยายาม เพื่อนนักศึกษาเฉินนั่วได้ใช้การกระทำของตนอธิบายความหมายที่แท้จริงของคำนี้ ขอเพียงคุณกล้าที่จะคิด บางทีผู้พิชิตโจทย์ปัญหาระดับโลกคนต่อไปอาจเป็นคุณ

จินรื่อโถวเถียว: ปี 1919 ในยามที่ชาติเผชิญภัยพิบัติอันตราย เยาวชนนักศึกษาจีนได้จุดประกายการเคลื่อนไหว… ปี 1949 หัวเซี่ยได้ลุกขึ้นยืนหยัดตั้งแต่นั้นมา… ปี 2049 หัวเซี่ยจะบรรลุการฟื้นฟูอันยิ่งใหญ่ เริ่มต้นจากนักศึกษาของพวกเรา เฉินนั่ว…

ทีมงานรายการเยาวชนหัวเซี่ยเสวี่ย: พูดถึงวัยหนุ่มสาว ชำเลืองมองหัวเซี่ย ก้าวสู่อนาคต เพื่อนนักศึกษาเฉินนั่ว พวกเราขอเรียนเชิญคุณมาร่วมรายการเยาวชนหัวเซี่ยเสวี่ยด้วยความจริงใจ เพื่อส่งต่อพลังบวกอันสดใสของวัยหนุ่มสาวให้แก่คนรุ่นใหม่ยุคปัจจุบัน

สื่อใหญ่และบรรดาคนดังบนโลกออนไลน์ต่างก็พากันแชร์ข่าวดีในวงการคณิตศาสตร์ของหัวเซี่ยที่นานทีปีหนจะได้เห็น

เดิมทีวงการคณิตศาสตร์ของหัวเซี่ยก็เริ่มต้นช้า อันดับในเวทีโลกก็อยู่ในระดับปานกลาง ซ้ำร้ายยังมีการสูญเสียบุคลากร ทำให้แวดวงคณิตศาสตร์ตกอยู่ในภาวะขาดแคลนคนรุ่นใหม่มาสืบทอด

การปรากฏตัวของเฉินนั่วทำให้ผู้อาวุโสในวงการคณิตศาสตร์ต่างพากันปลาบปลื้มใจ

ทว่าตัวเอกในเวลานี้กลับกำลังขมวดคิ้วมุ่นอยู่ในห้องวิจัยบนชั้นห้าของมหาวิทยาลัยหัวชิง

หลังผ่านการอนุมานอย่างไม่หยุดหย่อนในช่วงเวลานี้ ประกอบกับเศษส่วนความรู้เรื่องจำนวนเฉพาะคู่แฝดที่ได้รับมา ตอนนี้เขาผลักดันกระบวนการทั้งหมดไปได้เกินสองในสามแล้ว ทว่าพอมาถึงขั้นนี้ เขากลับเปลี่ยนแนวคิดไปสารพัดวิธีแต่ก็ยังไม่อาจคืบหน้าไปได้อีกเลย

"ให้ตายสิ หรือต้องให้ฉันทิ้งดิ่งแบบตกอิสระเพื่อหาแรงบันดาลใจจริงๆ วะเนี่ย?"

เฉินนั่วที่นั่งคิดอยู่นานในที่สุดก็วางปากกาลงแล้วพึมพำกับตัวเอง

ครืด…

โทรศัพท์มือถือสั่นขึ้นมา เฉินนั่วหยิบขึ้นมาดู ปรากฏว่าเป็นศาสตราจารย์จ้าวหยวน

"ศาสตราจารย์ มีเรื่องอะไรเหรอครับ?"

เขาประหลาดใจเล็กน้อย ช่วงนี้ศาสตราจารย์จ้าวก็ยุ่งมากจนเขาแทบไม่ได้เจอหน้า ทำไมถึงมีเวลาโทรหาเขาได้

"มาที่ห้องทำงานฉันหน่อยสิ มีเรื่องจะคุยด้วย!"

สิบห้านาทีต่อมา เฉินนั่วก็มาถึงห้องทำงานใหญ่

"เสี่ยวเจียง รินชาให้ศิษย์น้องเฉินของเธอสักแก้วสิ!"

"ได้เลยครับ!"

"ศิษย์พี่เจียง ไม่ต้องลำบากหรอกครับ ตามหลักแล้วผมต้องรินชาให้พี่มากกว่า"

"ศิษย์น้อง นายนั่งลงเถอะ ปกติอยากรินชาให้นายยังไม่มีโอกาสเลย คราวนี้ต้องยอมให้พี่รินให้นะ!"

เจียงหวน นักศึกษาปริญญาโทในความดูแลของศาสตราจารย์จ้าว พอได้ยินว่าจะได้ชงชาให้เฉินนั่วก็รีบวิ่งกระดี้กระด๊าไปจัดการทันที

เฉินนั่วเพิ่งจะพิสูจน์ข้อคาดการณ์ของโจวได้สำเร็จ แถมได้ยินว่าตอนนี้กำลังลุยเรื่องความเป็นอนันต์ของจำนวนเฉพาะคู่แฝดอยู่ เรียกได้ว่าเป็นระดับเทพตัวจริงเสียงจริง

"ศิษย์พี่เจียง ผมพูดจริงๆ นะครับ"

"อะไรเหรอ?"

เจียงหวนชะงักไป ไม่เข้าใจว่าเฉินนั่วหมายถึงอะไร

"นอกจากผมจะรินชาตักน้ำให้พี่ได้แล้ว ผมยังส่งข้าวส่งน้ำให้ได้ด้วยนะ! บรรดาศิษย์พี่ทุกคนก็มีส่วนร่วมได้เหมือนกัน!"

พอได้ยินเฉินนั่วพูดแบบนี้ เจียงหวนที่เพิ่งชงชาเสร็จถึงกับมือสั่นจนน้ำร้อนลวกจนต้องเบ้หน้า พลางคิดในใจว่าเมื่อกี้ตัวเองพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า ไปทำให้เฉินนั่วขุ่นเคืองเข้าเหรอ

"ศิษย์พี่ วันหลังถ้าจะสั่งเดลิเวอรีเรียกผมได้นะครับ แถวนี้ถนนเส้นไหนร้านไหนอร่อยที่สุด ศิษย์น้องคนนี้รู้หมดเลย! สั่งผ่านผมไม่ผิดหวังแน่นอน!"

คำพูดประโยคเดียวของเฉินนั่วทำเอาเจียงหวนหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก บรรดาอาจารย์ นักศึกษาปริญญาโท และปริญญาเอกคนอื่นๆ ต่างก็พากันพูดไม่ออกไปตามๆ กัน

"อย่ามาไร้สาระ กำลังจะคุยเรื่องจริงจังอยู่เนี่ย!"

"ทาง Inventiones Mathematicae เขาส่งจดหมายเชิญมาที่มหาวิทยาลัย เชิญเธอไปร่วมการประชุมรายงานวิชาการประจำเดือนนี้"

"งานรายงานวิชาการเหรอครับ?"

เฉินนั่วสงสัยเล็กน้อย ก่อนจะนึกขึ้นได้

วารสารระดับท็อปสี่อันดับแรกของโลกอย่าง Annals of Mathematics และ Inventiones Mathematicae ทุกครั้งที่ตีพิมพ์วารสาร ก็จะร่วมกันจัดงานประชุมรายงานวิชาการขึ้น เพื่อเชิญให้มีการบรรยายผลงานวิชาการสำคัญต่อสาธารณะ ซึ่งถือเป็นธรรมเนียมปฏิบัติที่มีมาเนิ่นนานแล้ว

"ไม่ว่างครับ ไม่ไป แค่ข้อคาดการณ์ของโจวเรื่องเดียว ถ้าต้องไปทุกรอบ ผมมิต้องย้ายไปอยู่ต่างประเทศถาวรเลยเหรอครับ!"

เฉินนั่วปฏิเสธอย่างเด็ดขาดไร้เยื่อใย

อาจารย์และนักศึกษาคนอื่นๆ ในห้องทำงานพอได้ยินเข้า ตัวก็ชะงักนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าก้มตาทำงานตรงหน้าต่อราวกับไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้น

แม่งเอ๊ย จะอวดเก่งเกินไปแล้ว

"พูดจาดีๆ หน่อย!"

จ้าวหยวนถลึงตาใส่เฉินนั่ว เฉินนั่วอ้าปากขยับพูดอะไรบางอย่างแบบไม่มีเสียง

สีหน้าของศาสตราจารย์จ้าวหยวนพลันชะงักนิ่งและไม่พูดเรื่องนี้ต่ออีก

อันที่จริงเฉินนั่วก็อยากออกไปเปิดหูเปิดตา อยากไปดูสาวฝรั่ง… ไม่ใช่สิ ไปดูวัฒนธรรมและผู้คนต่างแดนเหมือนกัน

แต่ติดที่เขามีวิทยานิพนธ์ชั้นความลับระดับหนึ่งติดตัวอยู่ ซ้ำยังมีเรื่องการรุกและรับบนโลกไซเบอร์คราวก่อน รวมถึงระบบป้องกันความปลอดภัยทางไซเบอร์รหัสเสวียนอู่ที่กำลังพัฒนาอยู่ในตอนนี้ ทั้งหมดล้วนเป็นเรื่องลับของชาติ

ใช่ว่าจะออกนอกประเทศไม่ได้เสียทีเดียว แต่ขั้นตอนการตรวจสอบอนุมัติมันยุ่งยากมาก อีกอย่างตอนนี้กำลังพัฒนาระบบอยู่ เขาต้องคอยดูแลใกล้ชิด สู้ไม่ไปยังจะดีกว่า

"เรื่องที่สอง งานประชุมประจำปีของสมาคมคณิตศาสตร์ในประเทศปีนี้กำหนดไว้วันที่หนึ่งเดือนหน้า สถานที่จัดคือที่จินหลิง ทางคณะกรรมการจัดการประชุมอยากให้เธอไปบรรยายเรื่องข้อคาดการณ์ของโจวในที่ประชุมใหญ่ เธอคิดว่ายังไง?"

ไม่รอให้เฉินนั่วตอบ ศาสตราจารย์จ้าวหยวนก็พูดต่อ "ฉันแนะนำให้เธอเข้าร่วมนะ ถึงตอนนั้นบรรดาศาสตราจารย์ในประเทศจะมาร่วมงานกันเพียบ ฉันจะได้พาเธอไปแนะนำตัวกับคนรู้จักเก่าๆ สร้างคอนเนกชันล่วงหน้าไว้หน่อย"

เหล่านักศึกษาปริญญาโทและปริญญาเอกในห้องทำงานต่างมองมาด้วยสายตาอิจฉาตาร้อน

คนที่ได้ไปงานประชุมคณิตศาสตร์ล้วนเป็นระดับศาสตราจารย์หรือหัวหน้าสาขาวิชาทั้งนั้น ผลงานวิจัยชิ้นสำคัญๆ จะได้รับเวลาบรรยายคนละถึงครึ่งชั่วโมง

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องประโยชน์ทางวิชาการที่จะได้รับ แค่ได้รู้จักคนมีอิทธิพลในวงการมากขึ้นก็เป็นเรื่องดีมหาศาลแล้ว

เฉินนั่วคิดดูครู่หนึ่งแล้วก็พยักหน้าตกลง

วงการวิชาการในประเทศแบ่งพรรคแบ่งพวกตั้งก๊กตั้งเหล่ากันเยอะ ไม่แน่ว่าอาจมีใครบางคนเขม่นหน้าแล้วแอบเล่นงานลับหลังก็เป็นได้

"เดี๋ยวฉันจะส่งเทมเพลตพาวเวอร์พอยต์ให้เธอ เธอหาเวลาทำสไลด์บรรยายเตรียมไว้หน่อย แล้วก็เตรียมคำตอบตรงจุดที่น่าจะถูกซักถามไว้ด้วย ถึงจะบอกว่าเป็นการบรรยายรายงาน แต่ก็รับประกันไม่ได้หรอกนะว่าจะมีใครฉวยโอกาสนี้มาถามเพื่อเช็กเรตติงหรือเปล่า"

ศาสตราจารย์จ้าวหยวนค่อยๆ กำชับรายละเอียดเกี่ยวกับงานประชุมทีละข้อ

"ขอโทษที่ขัดจังหวะครับศาสตราจารย์!"

เฉิงหยงเดินเข้ามาด้วยสีหน้าพิลึกพิลั่นพลางพูดขึ้น "ศิษย์น้องเฉิน นายลองเปิดเวยปั๋วดูหน่อยสิ มีเรื่องเกี่ยวกับนายโผล่มาอีกแล้ว"

เฉินนั่วหันไปมองศาสตราจารย์จ้าวหยวนแวบหนึ่ง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดเข้าเวยปั๋ว

"เชี่ยไรวะเนี่ย จะเล่นบ้าอะไรกันอีกวะ?"

ผ่านไปหนึ่งนาที เฉินนั่วก็สบถพึมพำออกมา

ใจความสำคัญของโพสต์ในเวยปั๋วบอกว่า เฉินนั่วเป็นคนพรสวรรค์สูงส่งแท้ๆ แต่ตอนนี้ยังต้องวิ่งส่งอาหารอยู่ แสดงว่าฐานะทางบ้านต้องลำบากมาก หรือไม่ก็ไม่ได้รับการเหลียวแลสนับสนุนจากทางมหาวิทยาลัย ผู้โพสต์จึงแท็กไปที่มหาวิทยาลัยหัวชิง และบอกว่าจะช่วยกันเปิดรับบริจาคเงินให้เฉินนั่ว เพื่อคลายความกังวลเรื่องปากท้องให้เขา

ถ้ามีแค่เรื่องข้างบนนี้ก็พอทน แต่ที่เลวร้ายที่สุดคือท้ายโพสต์ดันมีอีโมจิรูปเทียนสีแดงจุดอยู่อันหนึ่งด้วย

เวรเอ๊ย เทียนนี่มันจุดกันมั่วซั่วได้ที่ไหนเล่า

สวดภาวนาอะไรของพวกมึง

แช่งให้กูรีบตายหรือไง

เขาไปส่งอาหารเพราะร้อนเงินเหรอ

เขาไปส่งอาหารเพื่อปั๊มสกิลต่างหากล่ะโว้ย แต่เรื่องนี้พูดออกไปไม่ได้นี่สิ

ศาสตราจารย์จ้าวหยวนชะโงกหน้ามาดูแวบเดียวหน้าก็มืดครึ้มทันที อะไรคือไม่ได้รับการเหลียวแลจากมหาวิทยาลัยวะ แทบจะอุ้มไอ้หมอนี่ขึ้นหิ้งบูชาวันละสามเวลาอยู่แล้วเนี่ย

"รีบโพสต์เวยปั๋วชี้แจงเดี๋ยวนี้เลย อย่าให้พวกมิจฉาชีพฉวยโอกาสนี้ไปหลอกลวงเรี่ยไรเงินชาวบ้านเชียว ไร้สาระสิ้นดี!"

เฉินนั่วสีหน้าเปลี่ยนไปทันที เรื่องพรรค์นี้มีความเป็นไปได้สูงมากจริงๆ

เรื่องบัญชีธนาคารอะไรพวกนี้ ชาวบ้านตาดำๆ ใช้เวลาประเดี๋ยวประด๋าวไม่มีทางตรวจสอบได้หรอกว่าจริงหรือปลอม

เฉินนั่วรีบพิมพ์ข้อความแล้วกดโพสต์ลงไปทันที

ผม เฉินนั่ว จากมหาวิทยาลัยหัวชิง ขอแถลงอย่างเป็นทางการว่า การไปวิ่งส่งอาหารมีจุดประสงค์เพื่อผ่อนคลายความตึงเครียดจากการทำวิจัยและหาแรงบันดาลใจเท่านั้นครับ

"อาจารย์ทุกท่านครับ บรรดาศิษย์พี่ ใครมีบัญชีเวยปั๋ว ช่วยแชร์โพสต์ล่าสุดของผมหน่อยครับ ช่วยกันกระจายข่าวที!"