บทที่ 76 เฉินนั่วบรรลุธรรม จางต๋าพลอยขึ้นสวรรค์

เรื่องที่สาขาไรเดอร์ของจางต๋าขึ้นป้ายผ้า พร้อมคลิปวิดีโอตอนเฉินนั่วพูดถูกอัปโหลดลงโต่วอิน

ชาวเน็ตเริ่มเปิดฉากวิพากษ์วิจารณ์ชี้นิ้วสั่งการกันอย่างเมามันอีกครั้ง!

"พอเห็นว่าเป็นเฉินนั่ว กูก็รู้เลยว่าไอ้หมอนี่ต้องหาเรื่องทำอะไรแน่ แล้วก็จริง อยู่แค่ปีสองก็ตีพิมพ์เปเปอร์ระดับเอได้แล้ว อนาคตบิ๊กบอสชัดๆ!"

"คราวที่แล้วใครวะที่บอกว่าข้อคาดการณ์ของโจวที่เฉินนั่วพิสูจน์มีปัญหา ไหนบอกจะหกสูงกินขี้ไง มาๆ สดๆ ร้อนๆ เพิ่งออกจากเตา อุณหภูมิ 37.5 องศา เอาหน่อยไหมจ๊ะ?"

"ไกลเกินไปงั้นเหรอ? ไม่มีปัญหา กูส่งด่วนให้ได้ ซุ่นเฟิงถึงภายในวันเดียวเลยนะ!"

"อุณหภูมิไม่พอ? ให้ตายสิพวกมึง มีใครอยู่ใกล้ไอ้เวรนั่นบ้างไหม รีบไปสนองมันหน่อยสิ!"

จากเดิมที่คุยเรื่องเฉินนั่วพิสูจน์ข้อคาดการณ์ของโจว บรรยากาศกลับเฉไฉออกทะเลไปไกล

"อาจารย์ครับ ลองดูนี่หน่อยครับ"

เฉิงหยงถือโทรศัพท์มือถือเดินเข้ามาหา

"อะไรหรือ"

ศาสตราจารย์จ้าวหยวนรับโทรศัพท์มา นึกว่าเฉิงหยงจะถามโจทย์อะไร

"เอ๊ะ นี่มันเฉินนั่วนี่ เจ้าเด็กนี่ก่อเรื่องแผลงๆ อะไรขึ้นมาอีกล่ะ"

บนหน้าจอกำลังเล่นคลิปเฉินนั่วพูดอยู่หน้าสาขาไรเดอร์ของจางต๋า

"อืม คำพูดเจ้าเด็กนี่มีระดับไม่เบาแฮะ ทางเลือกไม่มีถูกหรือผิด ขอแค่สามารถรับผิดชอบต่อชีวิตตัวเองในอีกสิบปีหรือยี่สิบปีข้างหน้าได้ก็พอ! มองอะไรทะลุปรุโปร่งดีนี่หว่า!"

เฉิงหยงที่ยืนอยู่ข้างๆ มุมปากกระตุก พลางเอ่ย "อาจารย์ครับ นั่นไม่ใช่ประเด็น ลองดูโปสเตอร์กับป้ายผ้าข้างหลังสาขาไรเดอร์สิครับ!"

แม้มุมกล้องจะไม่ค่อยดีและภาพค่อนข้างเบลอ แต่ยังพอมองออกเลาๆ ว่ามีคำว่าเฉินนั่วกับข้อคาดการณ์ของโจว

ยังไม่ทันที่ศาสตราจารย์จ้าวหยวนจะได้สติ เฉิงหยงก็คว้าโทรศัพท์คืนมา เปิดหน้าโมเมนต์แล้วพูดว่า "อาจารย์ครับ ลองดูโพสต์นี้ในโมเมนต์ของจางต๋าอีกทีสิครับ!"

【ขอแสดงความยินดีอย่างยิ่งกับเฉินนั่ว ไรเดอร์พาร์ตไทม์ประจำสาขาเอ้อถวนของเรา ที่พิสูจน์ข้อคาดการณ์ของโจวได้สำเร็จ…】 พร้อมแนบรูปมาเก้ารูป มีทั้งภาพหน้าปกเล่มตัวอย่างของ Inventiones Mathematicae และหน้าแรกของบทความข้อคาดการณ์ของโจว

"นี่… นี่ข้อคาดการณ์ของโจวของเฉินนั่วตีพิมพ์ออกมาแล้วเหรอ"

"ใช่ครับอาจารย์ เมื่อกี้ผมเพิ่งล็อกอินเข้าไปดูในเว็บไซต์ของ Inventiones Mathematicae สถานะเปลี่ยนแล้ว ยืนยันว่าตีพิมพ์แล้วครับ รูปในโมเมนต์ของจางต๋าน่าจะเป็นเล่มตัวอย่างที่ทางสำนักพิมพ์ส่งมาให้!"

ศาสตราจารย์จ้าวหยวนผุดลุกขึ้นยืนพรวด น้ำเสียงตื่นเต้น ทว่าสีหน้ากลับเริ่มดูไม่ค่อยสู้ดีนัก

การเผยแพร่ออนไลน์ล่วงหน้ากับเล่มตัวอย่างมีความหมายต่างกัน การเผยแพร่ล่วงหน้าคือการประกาศสาธารณะเพื่อให้เหล่านักวิชาการเข้ามาจับผิด ส่วนเล่มตัวอย่างหมายความว่าบทความวิจัยไม่มีปัญหาใดๆ และพร้อมพิมพ์เผยแพร่แล้วจริงๆ

มันก็เหมือนการมีความรัก การเผยแพร่ล่วงหน้าเปรียบเสมือนเปิดตัวแฟนสาว ส่วนเล่มตัวอย่างก็คือแฟนสาวได้เลื่อนขั้นจดทะเบียนสมรสอย่างเป็นทางการ

กลายเป็นว่าจนแล้วจนรอดทุกคนรู้เรื่องกันหมด มีแต่มหาวิทยาลัยหัวชิงที่เป็นเหมือนพ่อแม่แท้ๆ กลับรู้เรื่องเป็นคนสุดท้าย

ถ้าไม่ใช่เพราะภาพที่สาขาไรเดอร์ของจางต๋าว่อนไปทั่วโมเมนต์กับโต่วอิน ทุกคนก็คงยังถูกปิดหูปิดตาอยู่

"เฉินนั่ว ข้อคาดการณ์ของโจวของเธอตีพิมพ์แล้วใช่ไหม เล่มตัวอย่างส่งมาถึงแล้วเหรอ"

ศาสตราจารย์จ้าวหยวนกดโทรศัพท์หาทันที น้ำเสียงร้อนรนและแฝงความตื่นเต้นระดับสูง

"ครับ ถึงแล้ว ถึงเมื่อวานนี้ครับ"

"เธออยู่ที่ไหน"

เฉินนั่วถามด้วยความสงสัย "ส่งอาหารอยู่ครับ มีอะไรเหรอครับ"

"รีบเอาเล่มตัวอย่างมาให้ครูเดี๋ยวนี้ ตอนนี้ ทันทีเลย!"

ศาสตราจารย์จ้าวหยวนส่งเสียงคำรามต่ำใส่ปลายสาย

สิบห้านาทีต่อมา ทุกคนก็ได้เห็นเล่มตัวอย่างและเปิดอ่านด้วยความตื่นเต้น

"เอ๊ะ ทำไมถึงมีกลิ่นกับข้าวล่ะเนี่ย" มีอาจารย์คนหนึ่งได้กลิ่นแปลกๆ จึงเอ่ยขึ้น "เฉินนั่ว เธอคงไม่ได้เอาเล่มนี้ไปรองกินข้าวหรอกนะ"

เฉินนั่วยิ้มเจื่อนแล้วพูดว่า "เปล่าครับ ไม่ได้ทำจริงๆ แค่เมื่อวานโยนใส่กล่องท้ายรถส่งอาหาร แล้วก็วิ่งส่งไปสิบกว่าออร์เดอร์แค่นั้นเองครับ"

ทุกคนพร้อมใจกันกลอกตา เหล่าอาจารย์ต่างเอือมระอาที่เขาไม่เห็นค่า ส่วนพวกนักศึกษาปริญญาโทและเอกกลับมองตาละห้อยด้วยความอิจฉา

เปเปอร์ระดับเอชั้นนำของโลกเนี่ยนะ ปฏิบัติต่อมันตามสบายแบบนี้ได้ด้วยเหรอ

"เอาละ เธอไปได้แล้ว คราวหน้าถ้ามีเล่มตัวอย่างวารสารแบบนี้มาอีก ให้รีบบอกพวกเราเป็นคนแรกเลยนะ!"

คราวหน้า? วารสารแบบนี้? อีก? สามคำนี้พอมารวมอยู่ในประโยคเดียวกันก็ทำเอานักศึกษาปริญญาโททั้งหลายแอบสบถด่าในใจ

คิดว่ายังไง วารสารชั้นนำระดับโลกแบบนี้เป็นโรงพิมพ์ของบ้านเฉินนั่วหรือไง นึกอยากจะตีพิมพ์เมื่อไหร่ก็ตีพิมพ์ได้เหรอ

หลังจากเฉินนั่วกลับไปได้ครึ่งชั่วโมง นักศึกษาที่เพิ่งเลิกเรียนก็ต้องแปลกใจเมื่อพบว่าสถานที่หลายแห่งในมหาวิทยาลัยหัวชิงต่างแขวนป้ายผ้าสีแดงเต็มไปหมด

【ขอแสดงความยินดีอย่างยิ่งกับนักศึกษาเฉินนั่วของมหาวิทยาลัยเรา ที่พิสูจน์ข้อคาดการณ์ของโจวได้สำเร็จ คว้าเปเปอร์เอสซีไอระดับเอมาครองได้หนึ่งฉบับ!】

"เฉินนั่วโคตรเทพเลย เพิ่งอยู่ปีสองก็ตีพิมพ์เปเปอร์ระดับนานาชาติคลาสเอได้แล้ว!"

"เด็กปริญญาตรีสมัยนี้เก่งเกินไปแล้ว ฉันรู้สึกเหมือนกำลังโดนเฉินนั่วซัดตกขอบทะเลไปเลย!"

"ตกขอบทะเลเหรอ มึงประเมินตัวเองสูงไปหรือเปล่า ไม่ต้องให้เขาซัด มึงก็นอนอยู่ในท่อระบายน้ำอยู่แล้ว!"

"พวกเรา พยายามเข้า เฉินนั่วทำได้ เราก็ต้องทำได้ สู้โว้ย!"

เหล่านักศึกษาต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์อย่างออกรส

ขณะเดียวกัน ผู้บริหารระดับสูงของเอ้อถวนก็สังเกตเห็นเรื่องนี้ จึงรีบออกประกาศแถลงการณ์อย่างรวดเร็ว

【ขอแสดงความยินดีกับน้องเฉินนั่ว ไรเดอร์พาร์ตไทม์ของบริษัทเรา ที่พิสูจน์ข้อคาดการณ์ของโจวได้สำเร็จ… เพื่อเชิดชูจิตวิญญาณแห่งการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ของนักศึกษาเฉินนั่ว ทางบริษัทขอมอบเงินรางวัล 200,000 หยวนเพื่อเป็นขวัญและกำลังใจ!】

【เพื่อร่วมแบกรับความรับผิดชอบต่อสังคมและจุดประกายไฟในการทำงานของเหล่าไรเดอร์ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ไรเดอร์คนใดที่ทำงานมานานกว่าครึ่งปี หากสอบติดระดับปริญญาตรีจะได้รับเงินรางวัล 10,000 หยวน ตีพิมพ์เปเปอร์ระดับดีรับ 5,000 หยวน ระดับซีรับ 10,000 หยวน ระดับบีรับ 100,000 หยวน ระดับเอรับ 200,000 หยวน และระดับทีรับ 500,000 หยวน!】

【หากประสงค์จะร่วมงานกับทางบริษัทต่อไป หลังตีพิมพ์เปเปอร์ ระดับดีจะได้ปรับขึ้นเงินเดือนและตำแหน่งหนึ่งขั้น ระดับซีได้สองขั้น และระดับสูงขึ้นไปก็ปรับตามลำดับขั้น…】

ทันทีที่ประกาศนี้เผยแพร่ออกไป ก็ก่อให้เกิดกระแสตอบรับอย่างมหาศาลในสังคม

ข่าวเชิงลบเกี่ยวกับปัญหาแรงงานของเอ้อถวนเมื่อไม่กี่วันก่อนหน้าถูกลบล้างไปไม่น้อย ต้องยอมรับเลยว่าทีมพีอาร์ของเอ้อถวนทำงานได้ยอดเยี่ยมจริงๆ

เงินไม่กี่หมื่นไม่กี่แสนหยวน สำหรับเอ้อถวนแล้วไม่ได้มีความหมายอะไรเลย

โดยเฉพาะเปเปอร์ระดับบี ระดับเอ และระดับที ของพรรค์นี้มันใช่สิ่งที่ไรเดอร์ส่งอาหารจะทำได้เสียที่ไหน

ต่อให้มีจริงๆ ปีหนึ่งจะมีสักฉบับหรือเปล่ายังไม่รู้เลย ดังนั้นข้อความส่วนหลังของเอ้อถวนก็แทบจะเหมือนพูดไปอย่างนั้นเอง แต่อย่างน้อยพวกเขาก็ให้คำมั่นสัญญาไว้แล้ว

แต่ก็อย่าว่าไป มีไรเดอร์ส่งอาหารบางคนที่เป็นหัวกะทิอยู่แล้ว สามารถเขียนเปเปอร์เชิงปฏิบัติการระดับดีและซีออกมาได้จริงๆ ซึ่งนั่นเป็นเรื่องที่จะเกิดขึ้นในภายหลัง

"เฉินนั่ว ฉันได้อานิสงส์จากนายเต็มๆ เลย เพราะเรื่องของนาย สำนักงานใหญ่เลยแต่งตั้งให้ฉันเป็นผู้ดูแลสาขาไรเดอร์ทั้งหมดหกแห่งในย่านมหาวิทยาลัยหัวชิงนี้แล้ว"

จางต๋าคุยโทรศัพท์เสร็จก็เดินหน้าบานเข้ามาในร้าน

"เชี่ย พี่ต๋า อย่างนี้เรียกว่าหนึ่งคนบรรลุธรรม ไก่กาพลอยได้ขึ้นสวรรค์ไปด้วยหรือเปล่าเนี่ย คืนนี้พี่ต้องเลี้ยงแล้วนะ!"

"บ่มีปัญหา คืนนี้จัดร้านหลงเถิงเยี่ยนไปเลย!"

จางต๋าตามมุกที่เฉินนั่วแซวไม่ทัน แถมยังดีใจจนเนื้อเต้น ลาภลอยแท้ๆ ถือว่าก้าวหน้าขึ้นไปอีกก้าวใหญ่เลย

"พี่ต๋า พี่ว่าผมควรไปขอเงินสำนักงานใหญ่เอ้อถวนของพี่บ้างดีไหม แม่งนี่มันเกาะกระแสผมชัดๆ เลยนะ!"

เฉินนั่วมองดูประกาศของเอ้อถวนแล้วรู้สึกขัดใจเล็กน้อย

จางต๋าเหลือบมองบนใส่เฉินนั่ว นายเพิ่งจะรับเงินของเขามาแท้ๆ พริบตาเดียวก็กลับลำไม่ยอมรับ แถมยังคิดจะไปซัดเขาอีกงั้นเหรอ

"ไม่ได้การละ ฉันต้องรีบพิสูจน์ความเป็นอนันต์ของจำนวนเฉพาะคู่แฝดให้เสร็จ บริษัทพี่เตรียมจ่ายห้าแสนนี้ให้ผมได้เลย ไม่ใช่แค่ห้าแสนนี้ด้วยนะ อนาคตฉันจะเอาสักสิบยี่สิบยอด กล้ามาเกาะกระแสฉันเหรอ ฉันจะทำให้รู้สำนึกเลยว่าใครเป็นใคร!"