บทที่ 75 จุดเช็กอินยอดฮิต

"มีออร์เดอร์ส่งอาหารใหม่ กรุณาดำเนินการทันที!"

เฉินนั่วเปิดดูออร์เดอร์ ที่อยู่ปลายทางดันเป็นอาคารสำนักงานของภาควิชาคณิตศาสตร์ มหาวิทยาลัยหัวชิง แถมชื่อลูกค้าคือเกาอวี๋หมิง

สีหน้าของเฉินนั่วพลันพิลึกกึกกือขึ้นมาทันที ในบรรดาอาจารย์ทั้งภาควิชาคณิตศาสตร์ คนที่แซ่เกามีแค่อาจารย์สอนภาษาอังกฤษอย่างศาสตราจารย์เกาคนเดียว คงไม่บังเอิญขนาดนั้นหรอกมั้ง!

เอาเถอะ ในเมื่อหลบไม่พ้นก็ไม่ต้องหลบ ตัวเองมีบัตรเทพแห่งการเรียนจุติอยู่ จะกลัวอะไร!

ไม่กี่นาทีต่อมา เฉินนั่วก็ถืออาหารมาถึงหน้าห้องทำงานของศาสตราจารย์เกา

"ศาสตราจารย์เกา อาหารเดลิเวอรีมาส่งแล้วครับ!"

ศาสตราจารย์เกาที่กำลังทำงานอยู่เงยหน้าขึ้นมอง พอเห็นว่าเป็นเฉินนั่วก็แทบจะโมโหจนควันออกหู

เมื่อเช้าโทรตามให้มา ดันบอกว่าไม่ว่าง ที่แท้ก็แอบแวบมาวิ่งส่งอาหารเนี่ยนะ!

"ไหนๆ เธอก็มาแล้ว งั้นก็รอสักเดี๋ยว ฉันกินข้าวเสร็จแล้วจะติวภาษาอังกฤษให้"

เฉินนั่วอยากจะร้องไห้แต่ไร้น้ำตา ได้แต่พยักหน้ารับหงึกๆ

"ระบบ เช็กอิน!"

【ติ๊ง! เช็กอินสำเร็จ ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับสกิลภาษาอังกฤษระดับ 8!】

กระแสความรู้ภาษาอังกฤษมหาศาลหลั่งไหลเข้ามาในหัว แม้แต่สมรรถภาพร่างกายระดับเฉินนั่วก็ยังรู้สึกวิงเวียนไปชั่วขณะ

พอกลับมาเป็นปกติ สีหน้าของเฉินนั่วก็เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาเหมือนการแสดงเปลี่ยนหน้ากาก เดี๋ยวตื่นเต้น เดี๋ยวกลืนไม่เข้าคายไม่ออก น่าดูชมเป็นที่สุด

ที่ตื่นเต้นก็เพราะได้สกิลภาษาอังกฤษระดับ 8 มาครองแล้ว ประหยัดเวลาอ่านหนังสือแถมยังเก็บรักษาบัตรเทพแห่งการเรียนจุติไว้ได้อีกหนึ่งใบ แต่ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกก็คือ เดี๋ยวเขาจะอธิบายกับศาสตราจารย์เกายังไงดีล่ะเนี่ย

ความทรงจำเพิ่งหลอมรวมเข้าหัว เขายังควบคุมได้ไม่เต็มที่ ขืนอ้าปากพูดตอนนี้มีหวังความแตกชัวร์

เป็นไปตามคาด พอกินข้าวเสร็จ ศาสตราจารย์เกาก็เริ่มชวนคุย แล้วอาจารย์ก็จับพิรุธได้ในพริบตา

"เจ้าหนู ทำตัวให้มันดีๆ หน่อย ตั้งใจพูดเข้า!"

เมื่อเผชิญกับท่าทีเข้มงวดของอาจารย์ เฉินนั่วจึงจำต้องยอมเอ่ยปากอย่างว่าง่าย ทว่าพอเปล่งเสียงออกมา กลับเป็นสำเนียงลอนดอนแท้เป๊ะ จนศาสตราจารย์เกาตกใจลุกพรวดขึ้นมาทันที

หลังจากหายตะลึง ศาสตราจารย์เกาก็มองเฉินนั่วด้วยสายตาไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย

ไหนเธอบอกว่าไม่มีอคติอะไรกับฉันไง?

ให้ตายสิ เธอพูดภาษาอังกฤษได้คล่องและสำเนียงเป๊ะกว่าฉันเสียอีก แล้วเมื่อวานสอบได้ 68 คะแนนเนี่ยนะ?!

หลังจากแก้ตัวไปยกใหญ่ ศาสตราจารย์เกาถึงยอมปล่อยเฉินนั่วไปแบบกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย

จัดการเรื่องภาษาอังกฤษเสร็จ การสอบปลายภาคก็ผ่านพ้นไปแล้ว เฉินนั่วก็ยิ่งยุ่งหัวหมุนกว่าเดิม

ช่วงเช้าเขาจะไปสิงอยู่ที่ห้องสมุดเพื่อวิจัยข้อคาดการณ์จำนวนเฉพาะคู่แฝดอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง ช่วงบ่ายก็ไปเนียนนั่งเรียนในห้องของคณะวัสดุศาสตร์และคณะชีวเคมี ส่วนมื้อกลางวันกับมื้อเย็นก็เอาเวลาไปวิ่งส่งอาหาร

ตกดึกก็นั่งกอดคอมพิวเตอร์พิมพ์รัวๆ ไม่มีใครรู้เลยว่าเขากำลังทำอะไรอยู่กันแน่

วันหนึ่ง ขณะที่เฉินนั่วกำลังส่งอาหารอยู่นั้น ก็มีสายโทรศัพท์ดังขึ้นมา

"คุณเฉินนั่ว มีพัสดุของคุณครับ ต้องให้เจ้าตัวเซ็นรับเองนะ!"

เฉินนั่วนึกสงสัย ช่วงนี้เขาไม่ได้สั่งซื้ออะไรทางเน็ตเลย แล้วจะมีพัสดุมาจากไหน?

แต่เขาก็ยังออกไปรับอยู่ดี ปรากฏว่าเป็นพัสดุข้ามประเทศเสียด้วย

หลังจากตรวจบัตรประชาชนและเซ็นรับพัสดุมาแล้ว เฉินนั่วก็ถามอย่างนึกสงสัย "คงไม่ใช่พวกระเบิดหรอกนะครับ?"

วินาทีนั้น พนักงานส่งพัสดุต้องข่มใจอย่างหนักเพื่อไม่ให้เผลอยื่นมือไปบีบคอเฉินนั่ว

ให้ตายสิ พวกนักศึกษาหัวชิงนี่จินตนาการล้ำเลิศกันทุกคนเลยหรือไง?

ระเบิดอะไรกัน? นายเห็นระบบคัดแยกพัสดุของพวกเราเป็นแค่ของประดับบ้านหรือไงหา?

เฉินนั่วแกะห่อพัสดุออก หนังสือเล่มหนึ่งที่มีภาพถ่ายเดี่ยวของเขาอยู่บนหน้าปกและเต็มไปด้วยภาษาอังกฤษก็ปรากฏสู่สายตา

"เอ๊ะ? ฉบับตัวอย่างของ Inventiones Mathematicae เหรอ?"

เฉินนั่วรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาบ้างแล้ว เล่มตัวอย่างส่งมาแบบนี้ แสดงว่าใกล้จะวางจำหน่ายทั่วโลกแล้ว เล่มนี้เป็นฉบับที่ระลึกที่สำนักพิมพ์ส่งให้ผู้เขียน

พอเปิดดูหน้าสารบัญ บทความแรกก็คือข้อคาดการณ์ของโจวของเขา นั่นหมายความว่าในบรรดาบทความทั้งหมดของฉบับนี้ งานวิจัยของเขาสำคัญที่สุดเป็นอันดับหนึ่ง

ท้ายบทความวิจัย ศาสตราจารย์ไวลส์ได้เขียนคำนิยมสั้นๆ ไว้ด้วย ถ้าเฉินนั่วไม่ได้อัปเกรดภาษาอังกฤษเป็นระดับ 8 ก็คงอ่านไม่รู้เรื่องแน่

ใจความคร่าวๆ คือชื่นชมว่าเฉินนั่วมีพรสวรรค์สูงส่ง งานวิจัยเรื่องจำนวนเฉพาะแมร์แซนก้าวหน้าไปถึงระดับที่ไม่ธรรมดา และการพิสูจน์ข้อคาดการณ์ของโจวจะช่วยขับเคลื่อนการพัฒนาวิทยาการคอมพิวเตอร์อย่างมหาศาล…

อ่านจนเฉินนั่วหน้าแดงแจ๋ ใครบอกว่าพวกฝรั่งพูดตรงขวานผ่าซากกันล่ะ น่าตีปากให้แตกจริงเชียว

จุดเดียวที่ไม่ค่อยถูกใจคือ รูปของเฉินนั่วบนหน้าปกโดนรีทัชหนักมือไปหน่อย หล่อเกินเหตุไปแล้ว ทำไมต้องแต่งให้หล่อขนาดนี้ด้วยนะ?

หลังจากเปิดอ่านจนจบ เฉินนั่วก็โยนหนังสือตัวอย่างเล่มนั้นเข้าไปในกล่องส่งอาหารท้ายรถ แล้วออกไปทำภารกิจส่งอาหารเพื่อปั๊มสกิลต่อ

ที่สาขาไรเดอร์ของจางต๋า เฉินนั่วกำลังหยิบของที่ดูคล้ายมันเทศตากแห้งขึ้นมาเคี้ยวตุ้ยๆ

"ไอ้น้อง นี่ของดีจากบ้านเกิดฉันเพิ่งส่งมา ฉันเอาใส่ไว้ในกล่องท้ายรถให้นายแล้วนะ เอากลับไปลองชิมดู!"

จางต๋าหิ้วถุงพลาสติกใบหนึ่งเดินมา ก่อนจะเปิดกล่องส่งอาหารบนมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าของเฉินนั่ว

สิ่งที่เตะตาทันทีคือหนังสือเล่มหนึ่งที่มีรูปเดี่ยวของเฉินนั่วอยู่บนหน้าปกและเต็มไปด้วยภาษาอังกฤษ

"เฉินนั่ว นี่มันเล่มอะไรวะเนี่ย? ทำไมคนบนปกที่ดูขี้เก๊กคนนี้ถึงหน้าเหมือนนายเปี๊ยบเลย?"

จางต๋านึกสงสัย จึงหยิบวารสารขึ้นมาโบกไปมาตรงหน้าเฉินนั่ว

"อ๋อ วารสาร Inventiones Mathematicae น่ะพี่ พอดีผมส่งบทความวิจัยไปลง แล้วตอนนี้เขาพิมพ์เสร็จเลยส่งเล่มตัวอย่างมาให้ดูเล่มหนึ่ง!"

"บทความวิจัยเหรอ? เรื่องข้อคาดการณ์ของโจวของนายอันนั้นน่ะนะ?"

"ใช่ครับ!"

พอได้ยินเฉินนั่วตอบแบบนั้น มือของจางต๋าก็สั่นขึ้นมาทันที

"วารสารสำคัญขนาดนี้ นายเอามันมาโยนทิ้งไว้ในกล่องส่งอาหารเฉยๆ เนี่ยนะ?"

"ถ้าเกิดมีใครหยิบไปจะทำยังไง?"

"ถ้าโดนน้ำแกงหกใส่เปียกจะทำยังไง?"

"ถ้าเกิด…"

"พอเถอะครับ!" เฉินนั่วทนฟังเสียงบ่นเป็นชุดของจางต๋าไม่ไหวจนต้องรีบตัดบท "พี่ต๋า แค่วารสารเล่มเดียวเอง ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก หายก็ช่างมันสิ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรสักหน่อย"

จางต๋าคร้านจะต่อปากต่อคำกับเฉินนั่ว เขาประคองวารสารไว้ในมือแล้วค่อยๆ เปิดดูทีละหน้า

ถึงจะอ่านไม่ออก แต่มันก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการชื่นชมความสำเร็จตรงหน้าเลยสักนิด นี่มันพนักงานในสาขาของเขาเชียวนะ ต่อให้เป็นแค่พาร์ตไทม์ก็เถอะ ยังไงก็ต้องประโคมข่าวโปรโมตให้สนั่นสักหน่อยแล้ว!

คิดได้ดังนั้น จางต๋าก็พูดขึ้นว่า "เฉินนั่ว วารสารเล่มนี้ฉันขอยืมไว้ก่อนนะ ขอเปิดดูให้ชื่นใจหน่อย!"

เฉินนั่วพยักหน้าส่งๆ ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ

เช้าวันต่อมา เฉินนั่วนั่งกินมื้อเช้าไปพลางไถดูโมเมนต์ในวีแชตไปพลาง จู่ๆ ก็มีโพสต์หนึ่งเด้งขึ้นมาจนทำให้เขาถึงกับอึ้งกิมกี่

【ขอแสดงความยินดีอย่างยิ่งกับน้องเฉินนั่ว ไรเดอร์พาร์ตไทม์ประจำสาขาเอ้อถวนของเรา ที่สามารถพิสูจน์ข้อคาดการณ์ของโจวได้สำเร็จ…】

ด้านล่างแนบภาพประกอบมาเต็มพิกัดถึงเก้าภาพ มีทั้งรูปตอนที่เฉินนั่วกำลังขี่รถส่งอาหาร และรูปโคลสอัปหน้าปกวารสารตัวอย่าง ถ้ามีแค่นี้ก็ยังพอทำเนา แต่ที่ชวนให้กุมขมับที่สุดคือ จางต๋าถึงขั้นสั่งทำป้ายผ้ากับโปสเตอร์ขนาดยักษ์เอาไปขึงแปะไว้ตรงหน้าประตูสาขาไรเดอร์เลยทีเดียว

ไรเดอร์ทุกคนในสาขาต่างพร้อมใจกันกดแชร์โพสต์นี้ จนหน้าฟีดโมเมนต์ของเขาเต็มไปด้วยเรื่องนี้จนแทบทะลัก

นี่มันอะไรกันวะเนี่ย? จะอวยกันเวอร์เกินไปแล้ว!

ต่อให้จะอวย ก็ควรเป็นหน้าที่ของมหาวิทยาลัยหัวชิงไม่ใช่เหรอ สาขาไรเดอร์อย่างพวกนายจะแห่ตามน้ำกันทำไมเนี่ย?

เฉินนั่วรีบยัดข้าวเข้าปากลวกๆ สองสามคำ แล้วบิดคันเร่งมุ่งหน้าตรงไปยังสาขาของจางต๋าทันที

เวลานี้ บริเวณหน้าสาขาไรเดอร์มีผู้คนมายืนมุงถ่ายรูปกันแน่นขนัด แถมยังมีเสียงกระซิบกระซาบแว่วมาเป็นระยะๆ ทำนองว่าอยากจะมารับไออัจฉริยะของเด็กหัวกะทิประจำสาขานี้กลับไปบ้าง เผื่อจะช่วยเพิ่มรอยหยักในสมองให้ลูกหลานได้

สาขาไรเดอร์ของจางต๋ากลายสภาพเป็นจุดเช็กอินยอดฮิตแห่งใหม่ไปโดยปริยาย

"การส่งอาหารเป็นอาชีพ และเป็นหนทางทำมาหากินก็จริง แต่ฉันก็หวังว่าพวกนายจะจุดประกายความฝันในวัยหนุ่มสาวกลับขึ้นมาใหม่ได้ ฉันไม่ได้คาดหวังให้พวกนายต้องกลายเป็นเด็กหัวกะทิเหมือนอย่างเฉินนั่วหรอกนะ…"

…

"ขนาด รปภ. ของมหาวิทยาลัยจิงยังอ่านหนังสือจนสอบติดมหาวิทยาลัยจิงได้เลย แล้วกองทัพมดส่งอาหารที่ยิ่งใหญ่อย่างพวกเรา จะทำไม่ได้เชียวเหรอ…"

เฉินนั่วเพิ่งก้าวมาถึงหน้าประตูสาขา ก็ได้ยินเสียงจางต๋ากำลังกรอกยาพิษชโลมใจให้พวกพี่น้องไรเดอร์อย่างเมามัน น้ำเสียงทั้งดุดัน ฮึกเหิม และเปี่ยมล้นไปด้วยพลัง

ฟังดูก็รู้ว่าจางต๋าพูดออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจจริงๆ

"อ้าว เฉินนั่วมาพอดี! ทุกคน ขอเสียงปรบมือต้อนรับอย่างอบอุ่น ให้กับผู้พิสูจน์ข้อคาดการณ์ของโจว และไรเดอร์พาร์ตไทม์สุดเจ๋งของเรา น้องเฉินนั่ว! มาขึ้นมาพูดความรู้สึกให้พี่น้องฟังหน่อยเร็ว!"

เฉินนั่วได้แต่แอบบ่นอุบในใจ พี่ชาย เล่นใหญ่รัชดาลัยเกินไปหรือเปล่าเนี่ย!

จะให้พูดอะไรล่ะ?

พูดเรื่องข้อคาดการณ์ของโจวแล้วพวกพี่จะฟังรู้เรื่องเหรอ?

หรือจะให้พูดเรื่องวิธีส่งอาหารยังไงให้ไวขึ้น? ถ้าเป็นเรื่องนี้ ในบรรดาพวกพี่สิบคนคงมีสักแปดคนที่ส่งเร็วกว่าผมแน่นอน

แต่ในเมื่อจางต๋าเรียกแล้ว แถมพอหันไปเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของทุกคน เฉินนั่วจึงจำใจต้องก้าวออกไปข้างหน้า

"พี่น้องครับ เรื่องการเรียนเนี่ยผมก็ไม่รู้จะพูดยังไงเหมือนกัน พรสวรรค์ของคนเรามันไม่เท่ากัน ทุกคนต่างก็มีทางเลือกเป็นของตัวเอง ขอแค่เรารับผิดชอบต่อทางเลือกของตัวเองได้ นั่นก็ถือว่าดีแล้วครับ"

"ชีวิตคนเรามันไม่ได้ยาวแล้วก็ไม่ได้สั้นขนาดนั้น บางครั้งเราก็ต้องยอมจ่ายบทเรียนให้กับความวู่วาม ความไม่ประสีประสา หรือความเลือดร้อนของตัวเอง การส่งอาหารไม่ใช่เรื่องแย่ตรงไหน มันอาจเป็นแค่อาชีพหนึ่งบนเส้นทางชีวิตของพวกพี่ แต่หนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล ถ้าหากเราใช้ความพยายามของตัวเองเปลี่ยนแปลงชีวิตให้ดีขึ้นได้ ผมคิดว่ามันก็เป็นเรื่องที่ดีเสมอนะครับ…"