บทที่ 74 สุ่มระดับเงินสิบครั้ง ยิ่งสุ่มยิ่งสุขภาพดี

"น้องสี่ สอบเป็นไงบ้าง ผ่านหรือเปล่า"

"พูดบ้าๆ ระดับน้องสี่แล้ว ถ้าไม่ผ่านสิถึงจะแปลก!"

พอเขาก้าวเท้ากลับเข้าห้องพัก รูมเมตทั้งสามคนก็กรูเข้ามาล้อมทันที

"มันก็ต้อง…"

"เชี่ยแล้ว เฉินนั่วนายผ่านจริงๆ ว่ะ คะแนนโคตรโหดเลย!"

เฉินนั่วกำลังจะเอ่ยปากตอบ ทว่าพี่ใหญ่ฉินอี้กลับร้องลั่นแล้วกระโดดพรวดลงมาจากเตียง

"พวกนายดูสิ ในเว็บมหาวิทยาลัยลงประกาศแล้ว ประกาศผลสอบของเฉินนั่วหมดทุกวิชาเลย!"

อีกสองคนที่เหลือรีบพุ่งเข้าไปหา ทั้งสามคนเบียดเสียดกันจ้องดูผลคะแนน

"สิบสองวิชา ได้เต็มไปสิบวิชา น้องสี่ นายจะเทพเกินไปแล้ว!"

"ข้อสอบมันง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ อาจารย์แอบปล่อยผ่านให้หรือเปล่าเนี่ย"

"ใช้สมองคิดหน่อยได้ไหม นี่มันมหาวิทยาลัยหัวชิงนะเว้ย แล้วระดับเฉินนั่วก็ไม่จำเป็นต้องให้ใครปล่อยผ่านด้วย!"

"น้องสี่ แล้ววิชาภาษาอังกฤษกับคุณธรรมและกฎหมายนี่มันอะไรกัน ทำไมคะแนนต่ำเตี้ยเรี่ยดินขนาดนี้ ไม่น่าเป็นไปได้นะ"

"ฮ่าๆ ในที่สุดพวกเราก็มีวิชาภาษาอังกฤษกับคุณธรรมและกฎหมายที่บดขยี้น้องสี่ได้แล้วโว้ย น้องสี่ ให้พวกพี่ช่วยติวให้เอาไหม อ้าว อย่าเพิ่งสิ จะเดินหนีไปไหน…"

รูมเมตทั้งสามหัวเราะร่าอย่างสะใจ ส่วนเฉินนั่วนั้นหน้ามืดครึ้มไปหมด นับตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป ทั้งภาควิชาหรืออาจจะทั้งมหาวิทยาลัยคงได้รู้กันทั่วว่าภาษาอังกฤษกับคุณธรรมและกฎหมายของเฉินนั่วนั้นห่วยแตกแค่ไหน

โดยปกติแล้ว ผลการเรียนระดับมหาวิทยาลัยจะแค่กรอกเข้าระบบ แล้วแต่ละห้องค่อยนำไปแจ้งในกลุ่มแชต แต่กรณีของเฉินนั่วเป็นการยื่นขอสอบล่วงหน้าเป็นกรณีพิเศษ จึงต้องประกาศสู่สาธารณะเพื่อแสดงความโปร่งใส

ในเวลานี้ไม่ใช่แค่ห้องพักของเฉินนั่วเท่านั้น แต่คนทั้งภาควิชาคณิตศาสตร์ต่างกำลังถกเถียงกันอย่างดุเดือด เพราะเรื่องไม่ได้มีแค่คะแนนสอบของเฉินนั่ว

ตรงท้ายประกาศยังมีข้อความแนบไว้ประโยคหนึ่งว่า นักศึกษาชั้นปีที่สองภาควิชาคณิตศาสตร์ทุกคน หากมีความประสงค์จะยื่นขอสอบล่วงหน้าสำหรับภาคเรียนนี้ สามารถลงชื่อสมัครได้จนถึงเวลาเที่ยงคืน

หากทำคะแนนได้ถึง 60 คะแนน จะถือว่าสอบผ่านวิชานั้นๆ ในภาคเรียนนี้ทันที โดยไม่นับรวมวิชาภาษาอังกฤษและวิชาคุณธรรมและกฎหมาย

ข่าวนี้จุดชนวนให้ภาควิชาคณิตศาสตร์ลุกเป็นไฟในทันที

"หมายความว่าไงวะ ดูถูกพวกเราเหรอ เฉินนั่วสอบได้คะแนนเต็ม แล้วพวกเราจะสอบให้ได้สักแปดสิบคะแนนไม่ได้เลยหรือไง"

"แปดสิบคะแนนเนี่ยนะ นายดูให้ดีก่อนว่านี่คือสอบปลายภาคของเทอมนี้ นายเพิ่งเรียนไปแค่เดือนเดียว สูตรทั้งหมดนายท่องจำได้ครบแล้วเหรอ"

"พวกนายไม่คิดว่าเรื่องนี้มันแปลกๆ บ้างเหรอ เฉินนั่วสอบได้ร้อยเต็ม แต่กับพวกเราขอแค่หกสิบ คิดว่านี่มันปกติไหม แล้วเวลาทำข้อสอบให้แค่วิชาละชั่วโมงเดียวด้วยนะ!"

"จริงด้วย เฉินนั่วพิสูจน์ข้อคาดการณ์ของโจวสำเร็จ ตอนนี้ร่างบทความแปะอยู่บนเว็บไซต์ของ Inventiones Mathematicae มาเป็นอาทิตย์แล้วยังไม่มีใครหาจุดผิดเจอเลย นั่นแปลว่าระดับคณิตศาสตร์ของเฉินนั่วน่ะไปไกลมากแล้ว ถ้าเอาเขาเป็นเกณฑ์มาตรฐาน ข้อสอบชุดนี้ต้องยากนรกแตกชัวร์"

…

อันที่จริง ประกาศประโยคสุดท้ายนั้นหัวหน้าภาควิชาแค่นึกสนุกขึ้นมากะทันหัน โดยมีจุดประสงค์เพื่อลองดูว่าจะมีนักศึกษาคนไหนที่มีพรสวรรค์โดดเด่นสะดุดตาบ้าง

หากมีใครทำคะแนนได้ถึง 60 คะแนน ย่อมแสดงว่ามีแววไม่ธรรมดา จะได้ให้อาจารย์ระดับศาสตราจารย์รับไปขัดเกลาล่วงหน้าและดูแลเป็นพิเศษ

เฉินนั่วล้างหน้าแปรงฟันเสร็จก็เดินออกมาจากห้องน้ำ

"น้องสี่ ข้อสอบยากไหม"

เฉินนั่วกวาดตามองพี่น้องร่วมห้องทั้งสามคน นิ่งคิดไปครู่หนึ่งก่อนตอบ "น่าจะได้สักยี่สิบคะแนนมั้ง"

ได้แค่ยี่สิบคะแนนเองเหรอ พวกเขามองหน้ากันเลิกลั่ก ก่อนจะยอมถอดใจไปอย่างเซ็งๆ

นักศึกษาชั้นปีที่สองของภาควิชาคณิตศาสตร์มีอยู่ราวๆ สี่ถึงห้าร้อยคน จะว่ามากก็ไม่มาก จะว่าน้อยก็ไม่น้อย แล้วก็มีพวกไม่กลัวตายไปลงชื่อสมัครจริงๆ เสียด้วย ผลลัพธ์คือโดนขยี้จนพังยับเยินอย่างน่าเวทนา แต่นั่นเป็นเรื่องที่จะเกิดขึ้นในภายหลัง

เฉินนั่วนอนแผ่อยู่บนเตียงพลางสั่งการระบบในใจ หน้าต่างโปร่งใสพลันปรากฏขึ้นตรงหน้า

โฮสต์: เฉินนั่ว

อายุ: 19 ปี

อาชีพ: นักศึกษา, ไรเดอร์ส่งอาหารพาร์ตไทม์

สเตตัส: ความแข็งแกร่งของร่างกาย 8.7, การตอบสนองของระบบประสาท 9.6, ความเร็ว 8.4 (หมายเหตุ: มนุษย์ปกติคือ 1)

แต้มชื่อเสียง: 106/106

สกิล: ฟิสิกส์ระดับมหาวิทยาลัย/ระดับศาสตราจารย์, คณิตศาสตร์ระดับมหาวิทยาลัย/ระดับแนวหน้าของประเทศ, เศรษฐศาสตร์/ระดับศาสตราจารย์, วิทยาการสารสนเทศ/(การเขียนโปรแกรม) ระดับนักวิจัย, เทคนิคแฮกเกอร์/ระดับตำนาน, สถิติศาสตร์/ระดับผู้เชี่ยวชาญ, วิชามวยไทเก๊กบู๊ตึ๊ง/ระดับปรมาจารย์…

ข้อมูลบนหน้าต่างสถานะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลย ยกเว้นแต้มชื่อเสียง

มีใครยอมรับในตัวเขาบ้าง ยอมรับอย่างไร และแต้มชื่อเสียงนี้ได้มาอย่างไร ทั้งหมดขึ้นอยู่กับการประเมินของระบบ สิ่งที่เขาต้องทำก็แค่ใช้มันให้เกลี้ยง

แต้มชื่อเสียง 10 แต้มใช้สุ่มรางวัลระดับเงินได้หนึ่งครั้ง ที่ก่อนหน้านี้เขายังไม่ยอมกดสุ่ม ก็เพื่อสะสมให้ครบ 100 แต้มแล้วกดสุ่มรวดเดียวสิบครั้งนี่แหละ

ตามหลักความน่าจะเป็นแล้ว การสุ่มติดต่อกันสิบครั้งย่อมไม่มีทางเกลือสนิททั้งสิบครั้งแน่นอน มันก็เหมือนวิถีกระสุนปืนที่ไม่มีทางซ้อนทับกันเป๊ะๆ นั่นแหละ

"ระบบ สุ่มระดับเงินสิบครั้งรวด…!"

"เดี๋ยวก่อน!"

เฉินนั่วสั่งระงับกะทันหัน จากนั้นก็เด้งตัวผึงขึ้นมาราวกับศพคืนชีพ แล้วกระโดดลงจากเตียงพุ่งตรงเข้าห้องน้ำไปอย่างไว

"เชี่ย น้องสี่ผีเข้าเหรอวะ ตกใจหมดเลย!"

"ท้องเสียเหรอ"

เพื่อนร่วมห้องทั้งสามคนที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำโจทย์ต่างสะดุ้งโหยงกับการกระทำของเฉินนั่ว

ผ่านไปสิบกว่านาที เฉินนั่วก็เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยความสดชื่นกระปรี้กระเปร่า เขาไม่สนใจสายตาแปลกๆ ของพี่น้องร่วมห้องทั้งสาม รีบปีนขึ้นเตียงแล้วทิ้งตัวลงนอนอย่างรวดเร็ว

"ระบบ สุ่มระดับเงินสิบครั้งรวด!"

หลังจากผ่านพิธีกรรมสามขั้นตอนศักดิ์สิทธิ์ก่อนเปิดกาชา อันได้แก่ ขับถ่ายให้หมดไส้ อาบน้ำชำระกาย และไหว้พระสวดมนต์ เฉินนั่วก็สั่งการในใจทันที

"ติ๊ง! ระบบจับรางวัลเริ่มทำงาน กำลังสุ่มรางวัล…"

"ติ๊ง! ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับขยะ!"

"ติ๊ง! ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับขยะ!"

…

หลังจากได้ขยะติดต่อกันเก้าครั้ง เฉินนั่วแทบจะกระอักเลือดออกมา แม้จะเป็นขยะ แต่อย่างน้อยแกก็ช่วยเอาขยะจริงๆ ออกมาให้เห็นหน่อยสิวะ!

"ติ๊ง! ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับ【การ์ดเทพแห่งการเรียนรู้จุติ】!"

วินาทีหนึ่งอยู่ในนรก อีกวินาทีกลับพุ่งขึ้นสวรรค์ การสุ่มครั้งสุดท้ายกลับได้ไอเทมดีๆ มาจนได้!

การ์ดสีทองขนาดราวฝ่ามือลอยคว้างนิ่งอยู่ในห้วงความคิดของเขา

เฉินนั่วรู้ซึ้งถึงสันดานของระบบดี จึงขี้เกียจเอ่ยปากถามวิธีใช้ แต่ส่งกระแสจิตเข้าไปสัมผัส【บัตรเทพแห่งการเรียนจุติ】โดยตรง

ไม่กี่วินาทีต่อมา เฉินนั่วก็ระเบิดเสียงหัวเราะลั่น ทำเอาพี่น้องร่วมห้องทั้งสามคนแทบจะพุ่งเข้ามากระชากตัวเขาลงมาฟาดสักยก

เมื่อใช้【บัตรเทพแห่งการเรียนจุติ】จะได้รับสกิลเห็นผ่านตาไม่ลืมเลือน ฟังผ่านหูท่องจำได้ทันที และมีพลังในการทำความเข้าใจเหนือกว่าคนทั่วไปถึงสิบเท่า ระยะเวลาแสดงผลสิบสองชั่วโมง แถมยังกดหยุดพักชั่วคราวได้อีกต่างหาก

ความสามารถทั้งสามอย่างนี้ แต่ละอย่างล้วนเป็นสิ่งที่นักเรียนนักศึกษาทุกคนใฝ่ฝัน หากมีสามสกิลนี้ เด็กบ๊วยก็กลายเป็นหัวกะทิได้ในพริบตา ส่วนคนที่เป็นหัวกะทิอยู่แล้วก็คงกลายเป็นโคตรอัครมหาหัวกะทิ…

เฉินนั่วแอบวางแผนในใจ เตรียมจะเอา【บัตรเทพแห่งการเรียนจุติ】ใบนี้ไปใช้กับวิชาภาษาอังกฤษ

การเรียนภาษาอังกฤษหลักๆ ก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าคลังคำศัพท์ ไวยากรณ์ บริบทความหมาย และการฝึกทักษะฟัง พูด อ่าน เขียน หากมีคลังคำศัพท์มากพอ อย่างน้อยก็อ่านตำราวิชาการรู้เรื่อง แม้จะไม่แม่นยำร้อยเปอร์เซ็นต์ก็ตาม

คลังคำศัพท์ของการสอบภาษาอังกฤษระดับแปดจะอยู่ที่ประมาณ 8,000 คำ หากให้ศาสตราจารย์เกาช่วยอ่านคำศัพท์ให้ฟังสักรอบ ตัวเขามองตามไปด้วยฟังไปด้วย ก็จะจดจำทั้งตัวสะกดและออกเสียงได้อย่างถูกต้องพร้อมกัน

จากนั้นค่อยทำความเข้าใจเรื่องไวยากรณ์ ภาษาอังกฤษก็ถือว่าครบถ้วนสมบูรณ์ ที่เหลือก็แค่หาเวลาอ่านและพูดบ่อยๆ เท่านั้น

ถ้าคิดที่ความเร็วหนึ่งวินาทีต่อหนึ่งคำ หนึ่งนาทีจะได้ 60 คำ หนึ่งชั่วโมงได้ 3,600 คำ ปัดเศษทิ้งเหลือ 3,000 คำ คลังคำศัพท์ระดับแปดจำนวน 8,000 คำ อย่างมากก็ใช้เวลาแค่สามชั่วโมงก็เรียบร้อย

เวลาที่เหลืออีกสามชั่วโมงค่อยให้อาจารย์ช่วยสอนเรื่องไวยากรณ์ ที่มาของคำ และบริบทความหมาย ช่างสมบูรณ์แบบจริงๆ

ใช้เวลาแค่สิบสองชั่วโมงก็ยกระดับภาษาอังกฤษขึ้นไปถึงระดับแปดได้ แค่คิดก็ฟินแล้ว เฉินนั่วจึงระเบิดเสียงหัวเราะลั่นออกมาอีกรอบ

"น้องสี่ พี่รองทนแกมานานแล้วนะเว้ย…"

"เฉินนั่ว เป็นบ้าอะไรของนายวะ ถึงจะสอบผ่านล่วงหน้าแล้วก็ไม่ต้องดีใจเบอร์นี้ก็ได้มั้ง!"

"น้องสี่ ถ้านายยังเพี้ยนไม่เลิกแบบนี้ อย่าหาว่าพวกพี่ไม่เกรงใจนะเว้ย!"

เสียงโวยวายของเพื่อนร่วมห้องทั้งสามดึงสติของเฉินนั่วกลับมา เขาชะโงกหน้าลงไปบอกว่า "ทุกคน พรุ่งนี้เย็นเจอกันที่ร้านอาหารเสฉวนหลงเถิงเยี่ยน มื้อนี้ฉันเลี้ยงเอง ถึงเวลาอย่าเกรงใจกันล่ะ!"

พูดจบเขาก็หัวเราะร่าออกมาอีกรอบ บัตรเทพแห่งการเรียนจุตินี่ช่างมาได้ถูกจังหวะจริงๆ แทบจะอดใจรอใช้พรุ่งนี้ไม่ไหวแล้ว