บทที่ 73 เครื่องจักรทำโจทย์ไร้อารมณ์

เวลาเที่ยงตรง เฉิงหยงเคาะประตูห้องประชุมเล็ก

การสอบหยุดพักชั่วคราว

"ศิษย์น้องเฉิน พักกินข้าวก่อนเถอะ"

เฉิงหยงนำข้าวกล่องที่ซื้อมาวางเรียงบนโต๊ะ ก่อนจะหันไปพูดกับอาจารย์คุมสอบ "อาจารย์ครับ ผมซื้อมาเยอะเลย มากินด้วยกันสิครับ!"

ยังไม่ทันที่อาจารย์คุมสอบจะได้เอ่ยปาก อาจารย์อีกท่านก็เดินเข้ามาพอดี "เหล่าโจว คุณไปกินข้าวเถอะ เดี๋ยวช่วงบ่ายผมมาคุมแทนเอง!"

เมื่อเป็นเช่นนี้ เฉินนั่วก็ไม่สนใจใคร ก้มหน้าก้มตาสวาปามอย่างหิวโซ

ส่วนเฉิงหยงยืนอยู่ด้านข้าง พลางหยิบชุดข้อสอบที่เฉินนั่วทำเสร็จเมื่อช่วงเช้าขึ้นมาดู

ตลอดสี่ชั่วโมงในช่วงเช้า นอกเหนือจากการเปิดดูข้อสอบคร่าวๆ และเข้าห้องน้ำแล้ว เฉินนั่วทำข้อสอบไปได้สามชุดครึ่ง เฉลี่ยแล้วชุดละหนึ่งชั่วโมง ถือว่าความเร็วอยู่ในระดับปานกลาง

หากเป็นโจทย์ปกติ ด้วยฝีมือระดับท็อปของประเทศอย่างเฉินนั่ว สี่สิบนาทีต่อชุดก็นับว่าธรรมดามาก

ทว่าเพื่อจะสกัดเฉินนั่วให้อยู่หมัด บรรดาอาจารย์จึงวางกับดักสารพัดรูปแบบไว้ในข้อสอบจนระแวงไปหมด เวลาส่วนใหญ่จึงหมดไปกับการวิเคราะห์โจทย์

แค่กวาดตาดูโจทย์ข้อแรก เฉิงหยงก็ขมวดคิ้วแน่น จากนั้นก็ไล่อ่านลงไปเรื่อยๆ จนหัวคิ้วย่นแทบจะผูกกันเป็นโบ

อย่าเพิ่งพูดถึงความยากของโจทย์เลย ให้ตายสิ กับดักมาติดๆ กันเป็นพรวน เผลอนิดเดียวมีหวังตกหลุมพรางชัวร์

สิบกว่านาทีต่อมา เฉินนั่วกินข้าวเสร็จ ส่วนเฉิงหยงเพิ่งดูไปได้แค่หกเจ็ดข้อเท่านั้น แถมยังเป็นการดูบนกระดาษคำตอบที่เฉินนั่วคิดวิธีทำไว้เสร็จสรรพแล้วด้วย หากให้เขานั่งทำเอง ประเมินดูแล้วคงได้ไม่เกินสองข้อ

"รบกวนรุ่นพี่เฉิงแล้วครับ!"

เฉินนั่วเก็บโต๊ะเรียบร้อยแล้วยื่นถุงขยะให้เฉิงหยง ก่อนที่เฉิงหยงจะเดินออกไป

"อาจารย์ครับ พวกเรามาต่อกันเลยไหมครับ"

อาจารย์คุมสอบคนใหม่ชะงักไปครู่หนึ่ง "เธอไม่พักสักหน่อยเหรอ"

เฉินนั่วหยิบข้อสอบที่ทำค้างไว้ขึ้นมา พลางเขย่ากระป๋องเรดบูลในมือ "ไม่ต้องครับ เจ้านี่แหละช่วยปลุกสมอง ตื่นตัวต้านความล้าได้ชะงัดนัก!"

อาจารย์คุมสอบ "…"

"อ้อ จริงสิครับ ช่วงบ่ายเวลาค่อนข้างยาว อาจารย์ทำตัวตามสบายได้เลยนะครับ จะฟังเพลง เล่นเกม หรือนอนหลับก็ตามสะดวกเลยครับ!"

เฉินนั่วพูดจบก็เปิดโหมดก้มหน้าตะลุยโจทย์ต่อทันที

อาจารย์คุมสอบถึงกับอึ้งกิมกี่… ฉันเป็นใคร? ฉันอยู่ที่ไหน? แล้วฉันต้องทำอะไรเนี่ย?

ผ่านไปอีกเกือบสามชั่วโมง เฉินนั่วทำไปได้อีกสามชุดครึ่ง ความเร็วถือว่าเร็วกว่าช่วงเช้าขึ้นมาหน่อย

อาศัยจังหวะที่เฉินนั่วลุกไปเข้าห้องน้ำ อาจารย์คุมสอบก็รีบส่งข้อความเข้าไปในกลุ่มทำงานทันที เพราะเขาทนไม่ไหวแล้วจริงๆ

ห้องประชุมมีขนาดแค่นี้ ลุกไปเดินเพ่นพ่านก็ไม่ได้ นั่งแช่อยู่แบบนี้สามชั่วโมงจนก้นแทบด้าน ที่สำคัญคือง่วงเป็นบ้า

ในกลุ่มแชตระเบิดความวุ่นวายขึ้นมาทันที

"ขอความช่วยเหลือเหรอ? เสี่ยวหยางเล่นอะไรของนายเนี่ย"

"แค่คุมสอบเอง ถึงขนาดนั้นเลยเรอะ!"

"เดี๋ยวฉันแวะไปดูให้ อย่าให้เกิดเรื่องก็แล้วกัน!"

มีเพียงอาจารย์โจวที่คุมสอบเมื่อช่วงเช้าเท่านั้นที่รู้ซึ้งแก่ใจ จึงได้แต่แอบหัวเราะอยู่ในใจ

เฉินนั่วทำตัวเหมือนเครื่องจักรทำข้อสอบที่ไร้ความรู้สึก นิ่งสนิทจนน่ากลัว ในห้องประชุมนอกจากเสียงตวัดปากกาเขียนยิกๆ แล้ว ก็มีเพียงเสียงลมหายใจของคนสองคน ลองคิดดูเอาเถอะว่าจะน่าเบื่อขนาดไหน

หกโมงเย็น เฉิงหยงนำอาหารเย็นมาส่งอีกรอบ อาจารย์ผลัดใหม่ก็มารับช่วงต่อ ส่วนอาจารย์รอบสองของช่วงบ่ายก็รีบพุ่งพรวดออกไปทันที น่าเบื่อจนแทบเป็นบ้าโว้ย

สามทุ่มตรง ข้อสอบทั้งสิบสองชุดถูกทำจนเสร็จสิ้น หักเวลาทานข้าวและเข้าห้องน้ำออกไป เฉลี่ยแล้วตกชุดละหนึ่งชั่วโมงพอดี

ในเวลานี้ อาจารย์ผู้ออกข้อสอบทั้งสิบกว่าวิชาต่างมารวมตัวกันอยู่ด้านนอกห้องประชุม ทุกคนฮึกเหิมเตรียมพร้อมที่จะดูความล้มเหลวของเฉินนั่ว

ตรงกันข้ามกับเฉินนั่วที่ยังคงสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่น

"อืม ข้อกากาถูกหมดเลย ไม่เลวนี่!"

"ข้อสอบเติมคำก็ได้เต็ม เจ้าเด็กนี่ใช้ได้แฮะ!"

"เอ๊ะ ข้อนี้แก้โจทย์ได้เฉียบขาดมาก ขั้นตอนสั้นกระชับกว่าเฉลยของฉันเสียอีก!"

…

"เชี่ย คะแนนเต็มเหรอเนี่ย!"

เสียงอุทานทำนองนี้ดังขึ้นไม่ขาดสายจากปากของเหล่าอาจารย์ที่กำลังตรวจข้อสอบ ทำเอาบรรดาคณาจารย์ในห้องตื่นเต้นกันยกใหญ่

ไม่กี่นาทีต่อมา ข้อสอบที่ตรวจเสร็จแล้วถูกวางเรียงเป็นแถวบนโต๊ะ ทุกคนต่างยิ้มแย้มแจ่มใส

มีเพียงอาจารย์ประจำวิชาภาษาอังกฤษเฉพาะทางและวิชาคุณธรรมและกฎหมายเท่านั้นที่ขมวดคิ้วแน่น สีหน้าดูย่ำแย่ถึงขีดสุด

จากทั้งหมดสิบสองวิชา ยกเว้นภาษาอังกฤษและคุณธรรมและกฎหมายแล้ว อีกสิบวิชาที่เหลือได้คะแนนเต็มร้อยทั้งหมด!

"ตรวจเสร็จหรือยัง ผลเป็นอย่างไรบ้าง"

จินเจา หัวหน้าภาควิชาคณิตศาสตร์เดินทางมาถึงพอดี จึงเอ่ยปากถามขึ้น

"หัวหน้าภาค เชิญมาดูนี่สิครับ!"

ทุกคนพร้อมใจกันหลีกทางให้ จินเจาเดินตรงมาที่โต๊ะด้านหน้า

"ลายมือสวย ลายมือสวยจริงๆ!"

เหล่าอาจารย์ถึงกับเหวอ ให้ท่านมาดูคะแนน แต่จุดสนใจของท่านมันไม่หลุดโฟกัสไปหน่อยหรือ

แต่ก็ต้องยอมรับว่า ลายมือของเฉินนั่วนั้นสวยงามหยดย้อยจริงๆ เส้นสายหนักแน่นทรงพลัง มองแล้วสบายตาน่าชื่นชม

อาจารย์ตรวจข้อสอบคิดจะหักคะแนนความสะอาดของกระดาษคำตอบสักนิด ยังหาจุดติไม่ได้เลย

"เสี่ยวโจว เดี๋ยวพอเสร็จเรื่องแล้ว ช่วยเอาข้อสอบพวกนี้ไปเคลือบพลาสติกเก็บรักษาไว้นะ ต่อไปจะได้เอามาให้นักศึกษาแต่ละรุ่นดู ให้พวกนั้นดูเสียบ้างว่าลายมือของตัวเองมันเละเทะขนาดไหน!"

พอได้ยินหัวหน้าภาคพูดเช่นนั้น เมื่อเทียบกับกระดาษคำตอบของเฉินนั่วแล้ว อาจารย์ทุกคนพอนึกถึงการบ้านของนักศึกษาตัวเองขึ้นมา ก็แทบจะไม่ต่างอะไรกับยันต์ผีเขียนเลยสักนิด

"เอ๊ะ ภาษาอังกฤษได้ 68? คุณธรรมและกฎหมายได้ 63?"

เมื่อกวาดสายตามาถึงตอนท้าย จินเจาเห็นคะแนนข้อสอบวิชาภาษาอังกฤษและวิชาคุณธรรมและกฎหมายเข้าก็ถึงกับพูดไม่ออก สิบชุดแรกทิ้งไพ่เอสสี่ใบ สองสี่ใบ บวกด้วยโจ๊กเกอร์คู่ แต่ดันตบท้ายด้วยแต้มสามสองใบเนี่ยนะ?

ชั่วขณะนั้น สายตาที่ทุกคนมองไปยังเฉินนั่วจึงดูแปลกประหลาดไป และเมื่อหันไปมองสีหน้าของศาสตราจารย์ประจำวิชาภาษาอังกฤษและวิชาคุณธรรมและกฎหมาย ทุกคนก็กลั้นขำเอาไว้ไม่อยู่อีกต่อไป

เฉินนั่วเองก็แอบบ่นในใจ ภาษาอังกฤษมีคำศัพท์ตั้งมากมายที่รู้จักเขา แต่เขาไม่รู้จักมัน ส่วนวิชาคุณธรรมและกฎหมายนั่นก็ช่างลึกซึ้งเกินหยั่งถึงจริงๆ แต่ก็ยังดีที่คะแนนผ่านเกณฑ์มาตรฐานมาได้!

"ศาสตราจารย์เกา เรื่องภาษาอังกฤษของเฉินนั่ว ถ้าคุณพอมีเวลาว่าง ช่วยติวเข้มให้เขาสักหน่อยเถอะ"

จากนั้นก็เปลี่ยนเป้าหมาย หันไปพูดกับจ้าวหยวนที่ยืนอยู่ข้างๆ "เหล่าจ้าว เฉินนั่วมาอยู่กับคุณแล้ว คุณเองก็ต้องใส่ใจเรื่องนี้ด้วยนะ ระดับภาษาอังกฤษแบบนี้…"

แม้จะพูดไม่จบประโยค แต่ความหมายก็ชัดเจนยิ่ง

เฉินนั่วกวาดสามรางวัลใหญ่จากการแข่งขันสร้างแบบจำลองคณิตศาสตร์ อีกทั้งยังพิสูจน์ข้อคาดการณ์ของโจวได้สำเร็จ และในตอนนี้ ข้อสอบสิบกว่าชุดนี้ยิ่งตอกย้ำให้เห็นถึงพื้นฐานความรู้ที่แน่นเปรี๊ยะ

ในอนาคต ด้วยความสามารถของเจ้าเด็กนี่จะต้องค้นพบอะไรที่ยิ่งใหญ่อีกแน่นอน หากต้องไปเข้าร่วมการประชุมวิชาการระดับนานาชาติแล้วไปปล่อยไก่เรื่องภาษาอังกฤษ หรือพูดอะไรเด๋อๆ ด๋าๆ อย่าง "Are you OK?" ขึ้นมา มหาวิทยาลัยหัวชิงคงได้ขายหน้าแย่ จินเจาจึงให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มากเป็นพิเศษ

ส่วนวิชาคุณธรรมและกฎหมายนั้น ขอแค่แนวคิดหลักไม่บิดเบี้ยว พอสอบผ่านไปได้ก็ถือว่าใช้ได้แล้ว ไม่จำเป็นต้องไปเคี่ยวเข็ญอะไรขนาดนั้น

หลังจากกำชับอีกสองสามประโยค จินเจาจึงเดินจากไป และคนอื่นๆ ก็เริ่มทยอยแยกย้ายกันกลับ

ศาสตราจารย์เกาผู้สอนวิชาภาษาอังกฤษเดินเข้ามาหาเฉินนั่ว สายตาจ้องเขม็งไปยังเฉินนั่วอย่างไม่กะพริบ

เฉินนั่วถูกจ้องจนเริ่มขนลุกซู่ "ศาสตราจารย์…ศาสตราจารย์เกาครับ อาจารย์มองผมแบบนี้ทำไมเหรอครับ"

"เฉินนั่ว ครูขอถามเธอหน่อย เธอมีอะไรข้องใจกับครูหรือเปล่า"

เฉินนั่วชะงักไป "ศาสตราจารย์เกาครับ ผมไม่มีนะครับ ทำไมอาจารย์ถึงพูดแบบนี้ล่ะครับ"

"ถ้าเธอไม่ได้ข้องใจอะไรในตัวครู แล้วระดับภาษาอังกฤษแบบนี้มันหมายความว่ายังไง? ฝีมือภาษาอังกฤษของครูไม่พอจะสอนเธอได้งั้นเหรอ"

"หรือว่าวิธีการสอนของครูมีปัญหา?"

"หรือเธอคิดว่าตัวเองเรียนคณิตศาสตร์แล้ว ภาษาอังกฤษจะไม่สำคัญ?"

…

โดนยิงคำถามซักฟอกติดๆ กันเป็นชุด เฉินนั่วได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ "ศาสตราจารย์เกาครับ ฝีมือภาษาอังกฤษของอาจารย์น่ะ ภาควิชาคณิตศาสตร์ของเราต่างยอมรับกันถ้วนหน้าว่าเป็นอันดับหนึ่งเลยนะครับ ไม่อย่างนั้นจะสอนรุ่นพี่เฉิงออกมาจนยอดเยี่ยมขนาดนี้ได้ยังไงกัน!"

เฉิงหยงที่ยืนเก็บของอยู่ข้างๆ มือสั่นกึก พลางสบถด่าในใจ บ้าเอ๊ย อยู่เฉยๆ ก็โดนลูกหลงจนได้ กูยอดเยี่ยมก็จริงแต่นั่นมันวิชาเฉพาะทางต่างหากเล่า ทว่าในเมื่อเฉินนั่วส่งสายตาขอความช่วยเหลือมา เขาก็ไม่อาจปฏิเสธได้ อีกอย่างสิ่งที่เฉินนั่วพูดก็เป็นความจริง

"อาจารย์ครับ ฝีมือของอาจารย์ทุกคนยอมรับอยู่แล้วครับ เพียงแต่ช่วงนี้ศิษย์น้องเฉินเขางานยุ่งเกินไป เลยไม่ได้ใส่ใจเท่าที่ควร เอาไว้อาจารย์หาเวลาว่างช่วยติวช่วยทบทวนให้เขาสักหน่อย ก็น่าจะเรียบร้อยแล้วครับ"

เมื่อได้ยินเฉิงหยงพูดช่วย สีหน้าของศาสตราจารย์เกาก็ค่อยๆ ผ่อนคลายลง "เมื่อกี้หัวหน้าภาคก็สั่งแล้ว ให้ครูช่วยติวเสริมให้เธอ ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป ให้เธอสละเวลาวันละสามสิบนาทีมาพบครู ครูจะช่วยทบทวนเนื้อหาให้เธอเอง"

เอาละสิ ที่แท้ก็วางแผนดักรอเขาไว้ตรงนี้นี่เอง

พอลองคิดดูแล้ว การที่ศาสตราจารย์มาติวเข้มให้ตัวต่อตัวก็นับเป็นเรื่องดี ก่อนหน้านี้แม้เขาจะไม่อยากเรียนภาษาอังกฤษ แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ อย่างน้อยในช่วงเวลานี้มันก็ยังคงมีความสำคัญอยู่

รอให้เขาก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดทางวิชาการเมื่อไหร่ ถึงตอนนั้นเวลาเปิดงานบรรยาย ใครจะไปสนกันล่ะ อยากฟังก็ฟัง ไม่อยากฟังก็ไสหัวไป!