บทที่ 72 อาจารย์ครับ ตามสบายเลย ผมยังไงก็ได้

“เอ๊ะ พ่อคนงานยุ่ง มีเวลาแวะมาหาพวกเราได้ด้วยเหรอเนี่ย? เฉิงหยง นายลองออกไปดูซิว่าพระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกหรือเปล่า”

ในห้องพักอาจารย์ภาควิชาคณิตศาสตร์ พอศาสตราจารย์จ้าวหยวนเห็นเฉินนั่วเดินเข้ามา ก็เอ่ยปากแซวทันที

“โธ่ อาจารย์ครับ พูดจาแบบนี้ได้ยังไง ไม่มีธุระผมก็มาเยี่ยมอาจารย์ไม่ได้เหรอครับ”

“แล้วมาเยี่ยมฉันนี่มามือเปล่าเนี่ยนะ?”

เฉินนั่วมองจ้าวหยวนอย่างจนปัญญา จะต้องคุยกันให้ตันไปข้างหนึ่งเลยใช่ไหมเนี่ย?

เมื่อเห็นสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกของเฉินนั่ว บรรดาศาสตราจารย์และนักศึกษาปริญญาเอกแถวนั้นต่างพากันหัวเราะลั่น

หลังหยอกล้อกันพอหอมปากหอมคอ จ้าวหยวนก็พูดขึ้นว่า “มีธุระอะไรก็รีบว่ามา ฉันยุ่งมากจริงๆ นะ”

เฉินนั่วไม่ปิดบังอีกต่อไป “อาจารย์ครับ ผมอยากรบกวนอาจารย์ช่วยคุยกับทางคณะให้หน่อย เทอมนี้ผมอยากขอสอบล่วงหน้าครับ”

เรื่องนี้ตามจริงต้องไปแจ้งอาจารย์ที่ปรึกษา แต่อาจารย์ที่ปรึกษาบอกให้เขามาหาจ้าวหยวนโดยตรง จะได้ไม่เสียเวลาหลายขั้นตอน

“สอบล่วงหน้า?”

จ้าวหยวนนึกไม่ถึงว่าเฉินนั่วจะมาขอยื่นเรื่องแบบนี้ แต่พอลองคิดดู ด้วยระดับคณิตศาสตร์ของเฉินนั่ว การต้องมานั่งเข้าเรียนตามชั่วโมงปกติมันก็เสียเวลาเปล่าจริงๆ นั่นแหละ

“เดี๋ยวเธอตามฉันไปหาหัวหน้าภาค เรื่องนี้ต้องให้หัวหน้าภาคอนุมัติ แต่คงไม่มีปัญหาอะไรหรอก”

ถ้าไม่ใช่เพราะหัวชิงมีกฎระเบียบระบุไว้ชัดเจนว่า ไม่อนุญาตให้จบการศึกษาระดับปริญญาตรีล่วงหน้าเกินหนึ่งปี เขาก็อยากให้เฉินนั่วยื่นเรื่องขอจบปริญญาตรีไปเลยด้วยซ้ำ

จ้าวหยวนถามขึ้นมาทันควัน “สอบเสร็จแล้วเธอคิดจะทำอะไรต่อ?”

เฉินนั่วตอบโดยไม่ต้องคิด “ผมอยากลงเรียนวิชาเลือกด้านวัสดุศาสตร์กับชีวเคมีครับ”

“เหลวไหล!” จ้าวหยวนได้ยินก็ของขึ้น เอ็ดเสียงเข้ม “ฟิสิกส์ระดับมหาวิทยาลัยมีให้ลงไม่ลง จะข้ามไปลงสองสาขานั้นที่เธอไม่เคยแตะต้องทำไม?”

“แล้วเรื่องความเป็นอนันต์ของจำนวนเฉพาะคู่แฝดนั่นล่ะ ไม่ทำต่อแล้วเหรอ? นี่เธอจะไม่เอาการเอางานขนาดนี้เลยเรอะ?”

เมื่อเห็นท่าทีของจ้าวหยวน เฉินนั่วก็รู้สึกขำไม่ออกบอกไม่ถูก

บรรดาอาจารย์และเหล่านักศึกษาปริญญาโทปริญญาเอกที่อยู่ในความดูแลต่างก็หยุดมือจากงานที่ทำ แล้วหันมามองคนทั้งคู่

“อาจารย์ครับ สาขาฟิสิกส์ระดับมหาวิทยาลัยเนี่ย อาจารย์น่าจะได้ยินศาสตราจารย์หวังกับศาสตราจารย์ฉินแห่งจิงต้าเล่าให้ฟังแล้วมั้งครับ สำหรับผมมันไม่ได้ยากอะไรเลย ไว้หาเวลาว่างไปสอบกับศาสตราจารย์หวัง ก็นับเป็นปริญญาใบที่สองได้แล้ว”

“แล้วก็วิชาคณิตศาสตร์ อาจารย์คิดว่าหลักสูตรระดับปริญญาตรีมันยากสำหรับผมเหรอครับ?”

“สุดท้ายก็เรื่องความเป็นอนันต์ของจำนวนเฉพาะคู่แฝด ความลึกลับซับซ้อนของมันอาจารย์ก็น่าจะเข้าใจดี ถ้าแค่ขังตัวเองค้นคว้าแล้วแก้ออก ป่านนี้คงไม่เหลือมาถึงคิวผมหรอกครับ บางทีถ้าหัวผมแล่นขึ้นมา พรุ่งนี้ผมอาจจะพิสูจน์ให้อาจารย์ดูได้เลยก็ได้!”

คำตอบของเฉินนั่วทำเอาคนนับสิบชีวิตในห้องพักอาจารย์พากันกลอกตามองบนพร้อมเพรียง

ฟังดูสิ แต่ละคำที่พ่นออกมา มันเกินเบอร์ไปไหม?

หาเวลาว่างไปสอบฟิสิกส์มหาวิทยาลัยเนี่ยนะพูดออกมาได้?

วิชาฟิสิกส์ระดับมหาวิทยาลัยที่อยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารในวงการวิชาการ พอออกจากปากเฉินนั่วกลับกลายเป็นเรื่องง่ายเหมือนหนึ่งบวกหนึ่งเท่ากับสอง

เรื่องนี้ถ้าพวกอาจารย์กับนักศึกษาคณะฟิสิกส์มาได้ยินเข้า คงได้ยกพวกมาเอาเรื่องเฉินนั่วแน่

ถ้าเฉินนั่วไม่พูดเอง พวกเขาก็คงไม่มีทางรู้เลยว่าเฉินนั่วจะมีพรสวรรค์ด้านฟิสิกส์สูงส่งถึงเพียงนี้

ที่น่าหมั่นไส้ที่สุดคือเฉินนั่วพูดเรื่องความเป็นอนันต์ของจำนวนเฉพาะคู่แฝด ครึ่งปีจะพิสูจน์ข้อคาดการณ์ระดับโลกให้ได้ถึงสองข้อ

นี่มันไม่ใช่แค่คำว่าสุดยอดแล้ว แต่มันกะจะเหาะขึ้นฟ้าไปเลยชัดๆ

เมื่อได้ฟังคำอธิบายของเฉินนั่ว ศาสตราจารย์จ้าวหยวนก็เริ่มใจเย็นลง เพราะที่เฉินนั่วพูดมาล้วนเป็นความจริงทั้งนั้น

นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เขาต้องมานั่งปวดหัวเพราะลูกศิษย์ดันมีพรสวรรค์สูงเกินไป!

ไม่กี่นาทีต่อมา ณ ห้องหัวหน้าภาควิชาคณิตศาสตร์ เฉินนั่วก็ได้พบกับหัวหน้าภาควิชา จินเจา

“ฮ่าๆ เฉินนั่ว ชื่อเสียงของเธอนี่ฉันได้ยินตั้งแต่ตอนไปดูงานเมืองนอกแล้วนะ เพื่อนร่วมงานรุ่นเก่าๆ ของฉันที่นั่นชมเธอกันไม่ขาดปากเลย!”

จินเจามองเฉินนั่วด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข

ช่วงก่อนหน้านี้มหาวิทยาลัยส่งเขาไปทัศนศึกษาและดูงานที่ต่างประเทศเป็นเวลาครึ่งปี เพิ่งจะกลับมาช่วงวันชาติเมื่อต้นเดือนตุลาคม เดิมทีเขากะว่ารอเคลียร์งานคั่งค้างในมืออีกสองวันเสร็จแล้วจะเรียกเฉินนั่วมาคุยสักหน่อย

นึกไม่ถึงว่าเจ้าหนุ่มนี่จะมาหาถึงที่เองเลย

หลังจากพูดคุยกันได้สักพัก จ้าวหยวนก็เอ่ยขึ้นว่า “หัวหน้าครับ ที่พวกเรามาหาในวันนี้ เพราะเฉินนั่วอยากยื่นขอสอบวิชาของเทอมนี้ล่วงหน้า คุณเห็นว่าพอจะจัดสอบให้ได้ไหมครับ?”

จินเจาครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ก็ตอบตกลง แม้เขาจะยังไม่เคยประเมินระดับความรู้ของเฉินนั่วด้วยตัวเอง แต่เขาเชื่อมั่นในตัวศาสตราจารย์จ้าวหยวน

“เฉินนั่ว เธออยากสอบช่วงไหนล่ะ?”

“อีกสามวันครับ วันที่ 11 ตุลาคม!”

“ได้ เธอกลับไปรอฟังประกาศแล้วกัน!”

จ้าวหยวนกับเฉินนั่วเดินออกจากห้องของจินเจา

ไม่กี่นาทีต่อมา กลุ่มแชตงานของภาควิชาคณิตศาสตร์ก็แทบแตก

“อะไรนะ เฉินนั่วจะขอสอบล่วงหน้า? เพิ่งเปิดเทอมมาเดือนกว่าๆ ก็จะสอบแล้วเหรอ? เล่นท่ายากอะไรเนี่ย?”

“ฉันไม่ได้ตาฝาดใช่ไหม หัวหน้าภาคสั่งให้ออกข้อสอบระดับยากที่สุด ห้ามปล่อยผ่านเด็ดขาดเนี่ยนะ?”

“จะไปรู้อะไร หัวหน้าภาคคงอยากทดสอบดูฝีมือที่แท้จริงของเฉินนั่วน่ะสิ”

“ฮ่าๆ เข้าทางฉันเลย อยากจะรู้เหมือนกันว่าเฉินนั่วจะเก่งกาจสมคำร่ำลือจริงหรือเปล่า!”

อาจารย์หลายคนที่คุ้นเคยกับเฉินนั่วต่างส่ายหน้า พลางพึมพำเสียงเบา “เฮ้อ ยังเด็กอยู่จริงๆ!”

หลังก้าวออกจากสำนักงานภาควิชาคณิตศาสตร์ เฉินนั่วก็หอบหนังสือวิชาคุณธรรมและกฎหมาย รวมถึงหนังสือภาษาอังกฤษ ตรงไปยังห้องค้นคว้าหมายเลขสามบนชั้นห้าของหอสมุด ซึ่งตอนนี้กลายเป็นห้องทำงานส่วนตัวของเขาไปโดยปริยาย

เวลาสามวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว ตลอดสามวันนี้เขาตะลุยอ่านวิชาภาษาอังกฤษและคุณธรรมและกฎหมายอย่างหนักหน่วง

ระหว่างนั้นยังมีเรื่องขำๆ เกิดขึ้นอีก ทุกเช้าตลอดสามวันนี้เขาจะแวะไปเดินเล่นแถวภาควิชาวัสดุศาสตร์ เพื่อหวังจะเช็กอินให้ได้สกิลของสาขาวิชานี้ แต่น่าเสียดายที่ไม่ได้รับอะไรเลย

แถมระหว่างทางยังเจอบรรดาอาจารย์อาวุโสของภาควิชาวัสดุศาสตร์ พอเห็นเฉินนั่วแวะมาที่ภาควิชาสามวันติด ก็พากันนึกว่าเฉินนั่วอยากย้ายมาเรียนวัสดุศาสตร์ เลยแย่งกันจะดึงเขาไปเป็นลูกศิษย์ยกใหญ่

“เฉินนั่ว อยากเริ่มสอบวิชาไหนก่อนล่ะ ฉันจะได้จัดเตรียมให้!”

ภายในห้องประชุมย่อยห้องหนึ่งของภาควิชาคณิตศาสตร์ จินเจาเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มอารมณ์ดี

“หัวหน้าครับ ไม่ต้องยุ่งยากขนาดนั้นหรอกครับ ให้อาจารย์ส่งข้อสอบทุกวิชามาให้ผมเลยดีกว่า วันนี้ผมตั้งใจจะทำให้เสร็จรวดเดียวทั้งหมดครับ”

สิ้นเสียงลง บรรดาอาจารย์เจ้าของวิชากว่าสิบคนก็ส่งเสียงฮือฮาวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่

วิชาเอกของปีสองมีทั้ง การวิเคราะห์ทางคณิตศาสตร์ สมการเชิงอนุพันธ์… การวิเคราะห์เชิงตัวเลข รวมแล้ว 8 วิชา ยังมีวิชาบังคับนอกสาขาอีก 2 วิชาคือ คุณธรรมและกฎหมาย กับภาษาอังกฤษ และยังมีวิชาเลือกของคณะฟิสิกส์อีก 2 วิชา

รวมทั้งหมด 12 วิชา จะทำเสร็จในวันเดียวเนี่ยนะ?

เมื่อเห็นว่าเฉินนั่วไม่ได้พูดเล่น จินเจาจึงจำใจส่งข้อสอบทั้งหมดให้เฉินนั่ว พร้อมกับจัดให้อาจารย์ท่านหนึ่งอยู่คุมสอบ

อย่างไรก็ต้องสอบอยู่แล้ว จะให้ทีเดียวทั้งหมดหรือให้ทีละวิชาก็คงไม่ต่างกัน

“พี่เฉินหยง ตอนเที่ยงกับตอนเย็นช่วยซื้อข้าวมาให้ผมด้วยนะครับ แล้วขอเรดบูลมาสักสองกระป๋องไว้โด๊ปด้วยล่ะ!”

เฉินนั่วตะโกนบอกเฉิงหยงที่ยืนดูความคึกคักอยู่ด้านนอก

“ไม่มีปัญหา ตั้งใจสอบไปเถอะ!”

สำหรับเฉิงหยงแล้ว เรื่องแค่นี้จิ๊บจ๊อยมาก

เฉินนั่วดึงข้อสอบภาษาอังกฤษกับคุณธรรมและกฎหมายออกจากปึกข้อสอบนับสิบชุด สองวิชานี้เขาตั้งใจจะเก็บไว้ทำตอนท้ายสุด จะได้ไม่ทำให้อารมณ์เสีย

เขาใช้เวลาสิบกว่านาทีกวาดสายตามองข้อสอบวิชาอื่นๆ ตั้งแต่ต้นจนจบ คิ้วเริ่มกระตุกรัวๆ จนต้องสูดหายใจเข้าลึก

ข้อสอบแต่ละข้อล้วนดักทางกันสุดๆ มีทั้งกับดักเชิงตรรกะ คำถามกำกวม เงื่อนไขลวงสารพัด เผลอแค่นิดเดียวมีหวังตกม้าตายแน่นอน

อาจารย์ผู้คุมสอบมองดูสีหน้าของเฉินนั่ว พลางเผยยิ้มที่มุมปากราวกับแผนการสำเร็จลุล่วง

เพื่อเตรียมการสอบให้เฉินนั่วครั้งนี้ บรรดาอาจารย์สิบกว่าวิชาของภาควิชาคณิตศาสตร์ต่างผนึกกำลังกัน งัดเอาข้อสอบก้นหีบที่เก็บซ่อนไว้ออกมาใช้จนหมด

ไม่เกินขอบเขตเนื้อหา แต่ก็แตะเพดานความยากขั้นสุดของหลักสูตร

ต่อให้เอาไปให้นักศึกษาปีสามทำตอนนี้ คนที่ทำได้ถึง 50 คะแนนก็ถือเป็นระดับหัวกะทิในหมู่หัวกะทิแล้ว

ล้อเล่นน่า คิดจะเอาโจทย์พวกนี้มาคว่ำเฉินนั่วอย่างนั้นเหรอ เขาคือใครกัน?

เฉินนั่วเงยหน้าขึ้นมองอาจารย์ผู้คุมสอบแวบหนึ่งแล้วเอ่ยขึ้นว่า “อาจารย์ครับ ผมจะเริ่มทำแล้วนะครับ อาจารย์ทำตัวตามสบายได้เลย ไม่ต้องเกร็งนะครับ ถ้ารู้สึกเบื่อๆ จะหยิบเกมขึ้นมาเล่นก็ได้ ผมไม่ถือหรอกครับ”