บทที่ 100 นี่มันวุฒิปริญญาตรีทองคำฝังเพชรหรือยังไงกัน!

ตรงโพเดียม หลินโจวกวาดตามองทุกคนเบื้องล่าง แต่กลับทำราวกับมองไม่เห็น

เขาเพียงเดินหน้าพูดถึงสัตว์ป่าคุ้มครองที่ตนเคยช่วยเหลือมาตลอดหลายปีตามเนื้อหาที่เตรียมไว้

เขารู้ดีว่าทุกคนย่อมสนใจเรื่องผ่าคลอดให้แม่หมาป่ามากที่สุด จึงได้เล่าถึงสถานการณ์ในคืนนั้นอย่างละเอียด

ช่วงแรกเหล่าผู้เชี่ยวชาญยังมีวอกแวกไปบ้าง แต่ไม่นานก็ค่อยๆ คล้อยตามคำบอกเล่าของหลินโจว และตั้งใจฟังอย่างจริงจัง

ยิ่งฟังก็ยิ่งประหลาดใจ

นี่น่ะหรือฝีมือระดับหมอสัตว์บ้านนอกในหมู่บ้านทุรกันดาร?

ต่อให้โยนเข้าไปอยู่ในทีมผู้เชี่ยวชาญระดับแนวหน้าของประเทศ ก็ยังถือเป็นระดับหัวกะทิอยู่ดี!

เพราะการจะผ่าคลอดให้หมาป่าตามธรรมชาติได้ด้วยตัวคนเดียวนั้น ในประเทศนี้ไม่เคยมีเคสแบบนี้มาก่อนเลย

ถึงจะเป็นการผ่าตัดให้หมาป่าในสวนสัตว์ ก็ยังต้องระดมทีมผู้เชี่ยวชาญทั้งทีมมาช่วยกันวุ่นวาย

ทำคนเดียวจนสำเร็จได้ วิชาความรู้คงยอดเยี่ยมจริง และใจก็คงเด็ดมากจริงๆ!

ทุกคนต่างทึ่งและแอบยกนิ้วโป้งให้หลินโจวในใจ

พอได้สติ สายตาก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองสีหน้าของอาจารย์เหยา เหยาจิ้นซาน

ใครจะไปคิด พอหันไปมองเข้าเท่านั้น…

ลูกตาแทบจะถลนออกมาจากเบ้า!

อาจารย์…อาจารย์เหยาเนี่ยนะ…ระ…ร้องไห้แล้วเรอะ?!

ต่อหน้าเพื่อนร่วมวงการและรุ่นน้องตั้งมากมายขนาดนี้

ต่อหน้ากล้องไลฟ์สด ภายใต้สายตาตกตะลึงของเหล่าผู้นำข้างกาย

บุคคลระดับเสาหลักไท่ซานแห่งแวดวงวิชาการ กำลังจ้องมองคนหนุ่มคนหนึ่ง แล้วเบิกตากว้างหลั่งน้ำตาออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ท่ามกลางธารกำนัลเนี่ยนะ?!

ทุกคน "!!"

ชาวเน็ตที่เพิ่งตามหลินโจวเข้ามาในห้องไลฟ์: 【???】

【เกิดอะไรขึ้นเนี่ย??】

【เข้าใจอยู่หรอกนะว่าผ่าคลอดให้หมาป่ามันยากมาก แถมสถานการณ์ตอนนั้นก็โคตรอันตราย แต่มันถึงขั้นต้องซึ้งเบอร์นี้เลยเหรอ?】

แน่นอนว่าไม่ถึงขนาดนั้น นี่คืออาจารย์เหยาเชียวนะ มีอะไรบ้างที่ท่านไม่เคยเจอ

เหล่าผู้เชี่ยวชาญและนักวิชาการในหอประชุมต่างสรุปเงียบๆ อยู่ในใจ

ในเมื่อไม่ใช่เพราะเรื่องผ่าคลอดหมาป่า ก็มีอยู่เหตุผลเดียว นั่นคือตัวหลินโจวเอง

มาถึงขั้นนี้ ทุกคนแทบจะฟันธงได้ร้อยเปอร์เซ็นต์แล้ว

หลินโจวตรงหน้านี้ก็คือ "ลูกศิษย์" คนที่อาจารย์เหยาพูดถึง!

ลูกศิษย์ที่จู่ๆ ก็ลาออกกลางคันหายตัวไปเมื่อห้าปีก่อน

ลูกศิษย์ที่ร่วมตีพิมพ์ผลงานวิจัยกับอาจารย์เหยามาตลอดห้าปี

ลูกศิษย์ที่เพิ่งร่วมมือกับอาจารย์เหยาตีพิมพ์ผลงานวิจัยระดับสะเทือนโลกอีกครั้งเมื่อเดือนก่อน

ไม่ใช่สิ เป็นลูกศิษย์ที่คอยชี้แนะทิศทางการทดลองให้อาจารย์เหยา แล้วให้อาจารย์เหยาช่วยสานการทดลองของเขาให้สมบูรณ์ต่างหาก!

และยังเป็นคำตอบของปริศนาทางวิชาการที่แขวนค้างอยู่เหนือแวดวงสัตวแพทย์มาตลอดห้าปี

——หลินโจว!!

ตลอดห้าปีมานี้ เขาไปเป็นหมอสัตว์อยู่ในหมู่บ้านกันดารขนาดนั้นเนี่ยนะ?

คลุกคลีกับพวกหมูเห็ดเป็ดไก่วัวควายทุกวันเนี่ยนะ?

ขนาดอาจารย์เหยาก็ยังไม่รู้เลยเหรอ?

หรือว่าการคลุกคลีกับปศุสัตว์พวกนี้ มันช่วยจุดประกายไอเดียงานวิจัยได้จริงๆ?

บางคนเริ่มขมวดคิ้ว ในใจดูเหมือนจะเริ่มคิดแผนการพิสดารอะไรบางอย่างขึ้นมาแล้ว

เหล่าคนในวงการที่สิงอยู่ในห้องไลฟ์แต่แรกก็อ้าปากค้าง

【คนที่เพิ่งได้ยินเมื่อเช้าว่าเป็น 'ตัวท็อปในตำนานของเยี่ยนต้า' นี่เจอตัวจริงเสียงจริงแล้วเหรอวะ?!】

【นี่คือเทพแห่งเยี่ยนต้าคนที่ตีพิมพ์เปเปอร์ระดับป.เอกไปห้าฉบับตั้งแต่ปีสอง แถมยังฟาดทุนวิจัยระดับชาติไปสามโครงการคนนั้นน่ะนะ?!】

【แถมยัง 'เทรน' ให้อาจารย์เหยาทำการทดลองสะเทือนโลกจนสำเร็จอีกเนี่ยนะ??】

【เดี๋ยวสิ แล้วเขาจะไปเป็นสัตวแพทย์ชนบททำเพื่อ?!】

【บ้าไปแล้วมั้ง อย่าบอกนะว่าที่ดรอปเรียนเมื่อห้าปีก่อน ก็เพื่อกลับบ้านนอกไปเป็นหมอสัตว์เนี่ยนะ?】

【ระดับสมองขั้นเทพขนาดนั้น ไปเป็นหมอสัตว์ชนบทมันไม่เสียของไปหน่อยเหรอ ขี่ช้างจับตั๊กแตนชัดๆ!】

ชาวเน็ตขาจรที่เพิ่งแห่กันเข้ามาในห้องไลฟ์ เดิมทีตั้งใจจะมาช่วย "แจกความรู้" เรื่องวีรกรรมสุดเจ๋งของหมอเสี่ยวโจวให้คนอื่นฟัง ใครจะไปนึกว่าจะโดนคนอื่นยัดข้อมูลชุดใหญ่ตอกหน้ากลับมาแทน

【??? ทำไมพวกคุณถึงรู้จักพี่โจวของพวกเรากันหมดเลยล่ะเนี่ย?】

【หรือว่าความเทพของหมอเสี่ยวโจวจะไม่ได้ดังแค่ในหมู่สัตว์แล้ว แต่ลอยไปไกลทั่วจักรวาลแล้วเหรอ?】

【เชี่ยยย จริงดิ หมอเสี่ยวโจวเคยทำเรื่องพีคขนาดนี้ตั้งแต่ตอนอยู่ปีสองเลยเหรอ! สมกับเป็นหมอเสี่ยวโจวที่ฉันตามหวีดจริงเว้ย! (แนบรูปชูนิ้วโป้ง)】

【อะไรนะ ชี้แนะอาจารย์เหยาให้ทำการทดลองระดับโลกเนี่ยนะ?? ใครชี้แนะ หมอเสี่ยวโจวเนี่ยนะ?? พวกคุณรู้ตัวไหมว่ากำลังพิมพ์เรื่องสะเทือนฟ้าสะเทือนดินอะไรออกมาเนี่ย?!】

【ห้ะ?! น้าของหนูเนี่ยนะเก่งเบอร์นี้?! ทำไมเขาไม่เคยบอกหนูเลยล่ะ!】

คนในวงการ: 【???】

ไอ้พวกชาวเน็ตสายปั่นที่โผล่พรวดพราดเข้ามานี่มันใครกันวะ

ทำไมถึงดูเหมือนจะรู้จักหลินโจวกันหมดทุกคนเลย?

ถึงขั้นมีคนมาเนียนเรียกน้าด้วยซ้ำ หน้าด้านชะมัด

*

ตามกำหนดการ หลังจากหลินโจวกล่าวรายงานเสร็จก็ต้องลงจากเวที

แต่พวกผู้ใหญ่บนเวทีประธานกลับมีเซนส์อันเฉียบไวว่าเรื่องนี้ต้องมีสตอรี่แน่

และไม่แน่ว่าอาจจะเป็นสตอรี่ระดับบิ๊กเบิ้มเสียด้วย!

คนหนึ่งคือหมอสัตว์ชนบทประจำท้องถิ่นของพวกเขา

ส่วนอีกคนคือปูชนียบุคคลระดับตำนานแห่งแวดวงวิชาการ

หากขุดสตอรี่นี้ขึ้นมาตีแผ่ได้ ไม่แน่ว่าอาจช่วยดึงสปอตไลต์มาที่เมืองฮวา หรือเผลอๆ ดังระเบิดไปทั่วทั้งมณฑลเลยก็เป็นได้!

ผู้ใหญ่บนเวทีรีบส่งซิกให้พิธีกรรั้งตัวหลินโจวไว้ทันที

พิธีกรเองก็เจนเวที รีบเก็ทมุกอย่างไว

ว่าไปแล้ว เขาก็เพิ่งนึกขึ้นได้เรื่องหนึ่งเหมือนกัน

"ชื่อของคุณหมอหลินโจวฟังดูคุ้นหูมากเลยครับ เหมือนจะชื่อเดียวกับคนที่สอบได้คะแนนเกาเข่าอันดับหนึ่งของมณฑลเราในปีนั้น ไม่ทราบว่าเป็นคนเดียวกันหรือเปล่าครับ?"

ในเมื่อเขากล้าถามเปิดประเด็นมาแบบนี้ ในใจย่อมมั่นใจไปแล้วเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์

เพราะหมอสัตว์ท่านนี้เป็นศิษย์เก่ามหาวิทยาลัยเยี่ยนต้า

ทั้งมณฑล คนที่สอบติดเยี่ยนต้าได้ล้วนเป็นหัวกะทิไม่กี่สิบคนแรกทั้งนั้น

วงแคบขนาดนี้ โอกาสจะชื่อซ้ำกันแทบเป็นศูนย์

แล้วก็เป็นไปตามคาด หลินโจวพยักหน้ารับ "ครับ ผมเอง"

ด้านล่างเวทีฮือฮาขึ้นมาอีกระลอกใหญ่ทันที!

พิธีกรเห็นว่าจุดไฟความสนใจของทุกคนติดแล้ว จึงไม่ยืดเยื้อ รีบโยนโอกาสในการยิงคำถามให้บรรดาผู้เชี่ยวชาญและนักวิชาการด้านล่าง

แทบจะในเสี้ยววินาที แขกในงานจำนวนมากต่างพากันยกมือพรึ่บพรั่บ!

พิธีกรถึงกับอึ้งไปนิด

ครั้งล่าสุดที่ทุกคนคึกคักกันเบอร์นี้ ก็คือตอนแย่งกันถามคำถามอาจารย์เหยาโน่นเลย

เขารีบเก็บความตกตะลึงไว้ในใจ กวาดสายตามองไปทั่วห้องประชุม

ไม่นานก็ล็อกเป้าไปยังนักวิชาการหนุ่มคนหนึ่งในแถวที่สาม

นักวิชาการหนุ่มคนนี้ตื่นเต้นจนหน้าแดงก่ำ แม้แต่ในดวงตาก็มีเส้นเลือดฝอยขึ้นจนตาแดงก่ำ

มือขวาที่ยกขึ้นสูงสั่นเทาอย่างคุมไม่อยู่เพราะความตื่นเต้น

เด่นสะดุดตาจนแทบจะกลืนคนอื่นรอบข้างไปหมด

พิธีกรไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว ส่งไมโครโฟนให้นักวิชาการหนุ่มผู้ตื่นเต้นคนนี้ทันที

——โจวจิ้น

ตอนที่โจวจิ้นจับไมค์ ร่างกายของเขายังคงสั่นเทาอยู่

เขาลุกขึ้นยืนอย่างแทบจะเก็บอาการไม่อยู่

เขาจ้องมองหลินโจวบนเวทีเขม็ง

คล้ายกำลังตั้งตารออะไรบางอย่าง และในขณะเดียวกันก็เหมือนกำลังหวาดกลัวอะไรบางอย่าง

เขากัดฟันแน่น เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า

คำถามนั้นสั้น กระชับ และตรงประเด็นที่สุด

"หมอเสี่ยวโจว…คุณคือลูกศิษย์ของอาจารย์เหยาใช่ไหมครับ?"

สิ้นเสียงคำถาม

หลินโจวได้ยินเสียงสูดหายใจเข้าลึกอย่างพร้อมเพรียงดังสะท้อนก้องไปทั่วหอประชุมอย่างชัดเจน

เหล่าหวังกับเหล่าจ้าวจากกรมป่าไม้ที่นั่งอยู่ตรงมุมห้องประชุม ก็กำลังจ้องมองมาที่เขาตาไม่กะพริบเช่นกัน

เขาหันไปมองกล้องไลฟ์ที่กำลังซูมจับภาพมาที่ตน

แวบนั้น ราวกับเขากำลังสบตากับผู้คนนับไม่ถ้วนในห้องไลฟ์ผ่านเลนส์กล้องตัวนั้น

จากนั้น หลินโจวจึงละสายตากลับมา หันไปมองเหยาจิ้นซานที่นั่งอยู่บนเวทีประธาน

เขาเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนที่มุมปากจะยกยิ้มอย่างโล่งอกและคุ้นเคยที่ไม่ได้เห็นมานาน

"ใช่ครับ ผมเคยเป็นลูกศิษย์ที่ไม่ได้เรื่องของอาจารย์เหยา"

ทุกคนถึงกับลืมหายใจ!

การคาดเดาเป็นล้านครั้งในใจ ก็ยังไม่สะเทือนอารมณ์เท่าเจ้าตัวออกมายอมรับด้วยปากตัวเอง!

ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่คำพูดของหลินโจวจบลง

จู่ๆ เหยาจิ้นซานก็โพล่งขึ้นมา

"ใครบอกว่าเคยเป็น?!"

"เสี่ยวโจว เมื่อก่อนเธอเป็น ตอนนี้เธอเป็น และในอนาคตเธอก็ยังคงเป็นลูกศิษย์ของฉัน!"

"เป็นลูกศิษย์ที่ยอดเยี่ยมที่สุดเท่าที่ฉันเคยสั่งสอนมาตลอดทั้งชีวิต!"

น้ำเสียงของอาจารย์เหยายังคงสั่นเครืออยู่เล็กน้อย แต่กลับหนักแน่น ทรงพลัง และเด็ดขาดชนิดไร้ข้อกังขา

เป็นคำพูดที่พูดให้หลินโจวฟัง และพูดให้ทุกคนในงาน รวมถึงผู้คนที่อยู่หลังหน้าจอได้ยินพร้อมกันทั้งหมด

บารมีและความน่าเกรงขามของเสาหลักแห่งวงการวิชาการ แผ่ออกมาอย่างเต็มเปี่ยมในวินาทีนี้!

ทุกคน "!!!"

ทั้งบนเวทีและล่างเวที ทั้งเบื้องหน้าและเบื้องหลัง

ทุกคนเบิกตากว้างพร้อมกัน ลมหายใจแทบจะหยุดชะงัก

พวกเขาไม่เคยได้ยินอาจารย์เหยาออกปากชื่นชมลูกศิษย์คนไหนต่อหน้าธารกำนัลขนาดนี้มาก่อนเลย

หลินโจวคือคนแรก!

ยิ่งไปกว่านั้น อาจารย์เหยายังตัดสินฟันธงลงไปตรงๆ ว่าเขาคือคนที่ยอดเยี่ยมที่สุดอีกด้วย!

ทุกคนต่างหันไปมองปฏิกิริยาของสือฮ่าวซึ่งเป็นศิษย์เอกของอาจารย์เหยาตามสัญชาตญาณ

ใครจะไปคิด กลับเห็นผู้อำนวยการสือฮ่าวเอาแต่พยักหน้าเห็นพ้องไปด้วยอีกคน!

พยักหน้าเนี่ยนะ?!

กระทั่งผู้อำนวยการสือฮ่าวที่เป็นศิษย์พี่ใหญ่ยังยอมรับจากก้นบึ้งของหัวใจเลยเหรอ?!

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะเนี่ย?!

ชาวเน็ตหน้าใหม่ในห้องไลฟ์ที่เพิ่งดึงสติกลับมาได้ต่างพากันรัวแป้นพิมพ์: 【?!!】

【เดี๋ยวๆ พวกเขาพูดเรื่องอะไรกันอยู่น่ะ?!】

【หมอเสี่ยวโจว เป็นลูกศิษย์ของอาจารย์เหยา เหยาจิ้นซาน ที่เป็นถึงเสาหลักแห่งวงการสัตววิทยาจริงๆ เหรอเนี่ย!!】

【เชี่ยยยย! บ้าไปแล้ว! ไหนบอกว่าเรียนต่อป.เอกไม่ไหวจนต้องดรอปเรียนไงวะ?!】

【คุณพระช่วย นี่มันวุฒิปริญญาตรีทองคำฝังเพชรหรือยังไงกันเนี่ย?!】

*

ในเวลาเดียวกันนั้น

ที่หมู่บ้านซานเหอ เพื่อนบ้านข้างบ้านของหลินโจวก็วิ่งหน้าตื่นพรวดพราดเข้ามาในบ้านตระกูลหลิน

"ต้าไห่! ต้าไห่!"

"ระ…รีบเปิดทีวีดูเร็วเข้า! เสี่ยวโจวบ้านแกได้ออกทีวีอีกแล้วโว้ย!!"