บทที่ 99 ผมคือหลินโจว สัตวแพทย์ธรรมดาคนหนึ่งแห่งหมู่บ้านซานเหอ!

เผชิญหน้ากับกล้องไลฟ์ เผชิญหน้ากับสายตาของทุกคนที่มองมาเป็นตาเดียว

เหล่าจ้าวที่ต้องกัดฟันเดินขึ้นไปบนเวทีประธาน ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งราวกับถ่วงตะกั่ว

ทุกย่างก้าวช่างยากลำบากเหลือแสน

สีหน้าภายนอกของเหล่าจ้าวดูสงบนิ่ง แต่ในใจกลับกำลังกรีดร้องโอดครวญไปแล้ว

'ฮือๆ สุดท้ายก็เป็นฉันที่ต้องแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว'

'ฉันไปทำเวรทำกรรมอะไรไว้เนี่ย ฮือๆ'

โจวจิ้นอึ้งไป “?”

หมอนี่ใครกัน

ไม่ใช่หมอโจวหรอกเหรอ

พวกผู้นำกรมป่าไม้เมืองบนเวทีประธานก็งงงวยเช่นกัน

เดี๋ยวสิ นี่มันเรื่องอะไรกัน ไม่ใช่ว่าจะให้สัตวแพทย์ชนบทคนนั้นมาแชร์ประสบการณ์หรอกเหรอ

นายเป็นแค่หัวหน้าสำนักงานกรมป่าไม้ จะขึ้นมาผสมโรงอะไรตรงนี้

ผู้นำรีบขยิบตาให้สัญญาณเหล่าจ้าวอย่างเอาเป็นเอาตาย

แต่น่าเสียดาย ต่อให้ผู้นำจะกะพริบตาถี่จนแทบเหยียบมิดไมล์ขนาดไหน

เหล่าจ้าวก็ยังทำเป็นมองไม่เห็นและไม่ได้ยินตลอดทาง

เขากำหมัดแน่น ในใจท่องซ้ำๆ ว่า ไม่เห็น ฉันไม่เห็นอะไรทั้งนั้น

พอเหล่าจ้าวเดินขึ้นมาบนเวทีประธาน ประกายแสงในแววตาของเหยาจิ้นซานและสือเฮ่าก็ดับวูบลงอย่างสิ้นเชิง

ไม่ใช่เสี่ยวโจว

ไม่ใช่เสี่ยวโจวจริงๆ ด้วย

สวรรค์ชอบเล่นตลกกับพวกเขาอยู่เรื่อย

ทุกครั้งที่คิดว่าจะหาเสี่ยวโจวเจอ แต่ละครั้งกลับไม่ได้พบหน้า

ใครจะไปนึกว่าทันทีที่เหล่าจ้าวขึ้นมาบนเวที เขากลับบอกว่าตนเองไม่ใช่สัตวแพทย์หลินโจว

ก่อนที่สัตวแพทย์หลินโจวจะมาแชร์ประสบการณ์ให้ทุกคนฟัง เขาแค่อยากจะมาเล่าถึงสิ่งที่สัตวแพทย์หลินโจวได้ทำเพื่อบ้านเกิดตลอดหลายปีที่ผ่านมาอย่างละเอียดให้ทุกคนฟังก่อน

ทุกคนทั้งบนเวทีและใต้เวทีต่างอ้าปากค้าง

เดี๋ยวสิ ถ้านายไม่ใช่สัตวแพทย์ชนบทคนนั้น แล้วนายจะขึ้นมาบนเวทีทำไม

สมัยนี้ แม้กระทั่งสัตวแพทย์ชนบทคนเดียวยังวางมาดใหญ่โตขนาดนี้เลยเหรอ

ผู้นำและผู้เชี่ยวชาญคนไหนในงานนี้บ้างที่บารมีไม่ยิ่งใหญ่กว่าเขา แต่ผลคือให้คนตั้งมากมายมานั่งรอ แถมยังต้องให้คนอื่นขึ้นมาแนะนำประวัติชีวิตให้ก่อนรอบหนึ่งอีก

ทำไม ตัวเองไม่มีปาก พูดเองไม่เป็นหรือไง

แต่เพราะตอนนี้กำลังถ่ายทอดสดอยู่

พวกเขาจึงไม่อาจแสดงความไม่พอใจออกมาตรงๆ ได้แต่ปล่อยให้เหล่าจ้าวเล่าต่อไป

และในตอนนั้นเอง

ในช่วงเวลาที่ไม่มีใครรู้เรื่องรู้ราว

ในห้องไลฟ์ทางการ จู่ๆ ก็มีชาวเน็ตหลั่งไหลเข้ามาเป็นจำนวนมหาศาล

ทีมงานที่รับผิดชอบมอนิเตอร์ห้องไลฟ์ในห้องข้างๆ ถึงกับช็อกตาตั้ง

“กะ…เกิดอะไรขึ้น ข้อมูลหลังบ้านรวนเหรอ”

คนอื่นได้ยินเข้าก็รีบเข้ามาช่วยกันตรวจสอบ

คราวนี้พวกผู้นำให้ความสำคัญมากขนาดนี้ จะให้มีข้อผิดพลาดไม่ได้เด็ดขาด

ข้อมูลรวนขึ้นมาจะทำยังไง

แต่ไม่ว่าพวกเขาจะตรวจสอบอย่างไร ก็พบว่าข้อมูลไม่ได้มีปัญหาอะไรเลย

ถ้าไม่มีปัญหา แล้วมันเกิดปัญหาตรงไหนกัน

ทำไมจู่ๆ ถึงมีชาวเน็ตพร้อมใจกันแห่เข้ามาเยอะขนาดนี้ในช่วงเวลานี้พอดี

พวกเราเผลอไปเหยียบรังชาวเน็ตเข้าหรือไง

หรือว่ามีมหาวิทยาลัยหรือหน่วยงานไหนรวมตัวกันดูไลฟ์พร้อมกัน

แต่มหาวิทยาลัยหรือหน่วยงานบ้าอะไรจะมีคนตั้งสองล้านกว่าคนกัน

พวกเขาไม่เคยเจอภาพแบบนี้มาก่อนเลย

ถ้าเป็นการถ่ายทอดสดทางโทรทัศน์ก็ว่าไปอย่าง ช่องใหญ่ระดับมณฑลในประเทศก็มีคนดูเกินสองล้านคนอยู่แล้ว

แต่นี่พวกเขาเป็นแค่สื่อเล็กๆ ของเมืองระดับสี่ระดับห้าเองนะ

ต่อให้เป็นไลฟ์ระดับมณฑลของพวกเขา ก็ไม่เคยมีคนทะลักเข้ามาทีเดียวเยอะขนาดนี้มาก่อน

นี่ไม่ใช่แฟนมีตติงดาราเสียหน่อย

แต่ไม่ว่าพวกเขาจะคิดอย่างไร ก็คิดหาเหตุผลไม่ออก

ในเมื่อมากันแล้วก็ช่วยไม่ได้ มีแต่ต้องรับมือให้ดี

คนดูเยอะขึ้น ก็น่าจะดีใจไม่ใช่เหรอ

สิ่งที่พวกเขาทำได้ในตอนนี้ มีเพียงแค่รีบดูแลระบบหลังบ้านให้เสถียรที่สุด

อย่าให้ไลฟ์ล่มเด็ดขาดก็พอ

และในขณะเดียวกัน

ในห้องประชุมหลักข้างๆ

บรรยากาศกลับยิ่งมายิ่งเย็นยะเยือก เย็นยะเยือกขึ้นเรื่อยๆ

สีหน้าของเหล่าผู้เชี่ยวชาญและผู้นำทั้งบนและล่างเวทีดูท่าจะเก็บอาการไม่อยู่แล้ว

เหล่าจ้าวทำได้เพียงหยุดพูด แล้วกัดฟันเอ่ยขอโทษทุกคน

“ต้องขออภัยทุกท่านเป็นอย่างยิ่งครับ สัตวแพทย์ท่านนี้ติดเคสด่วนกะทันหันก่อนออกจากบ้านเมื่อเช้า ต้องไปล้างท้องให้แม่วัวแก่ที่เผลอกินยาเบื่อหนูเข้าไป ถึงได้เสียเวลาไปบ้างครับ”

เหล่าจ้าวพูดพลางเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ

เหลืออีกสิบห้าวินาทีจะบ่ายสองโมงห้าสิบนาทีแล้ว

เข็มวินาทียังคงเดินหน้าตามจังหวะปกติของมัน ติ๊ก ติ๊ก ติ๊ก

ไม่ช้าและไม่เร็ว

แต่เหล่าจ้าวกลับแทบอยากจะเอามือไปหมุนเข็มให้ถึงเวลาปลายทางเดี๋ยวนี้เลย

คนอื่นเขารู้สึกว่าวันหนึ่งผ่านไปช้าเหมือนหนึ่งปี แต่เขากำลังรู้สึกว่าวินาทีหนึ่งผ่านไปช้าเหมือนหนึ่งปีแล้ว

เสี่ยวหลินเอ๋ย นายจะไม่คิดมาให้ตรงเวลาจริงๆ หรือ

มาให้ทันเส้นตายเป๊ะๆ ก็ยังดีนะ

เหล่าจ้าวกำลังทรมานอยู่บนเวที แต่พวกผู้เชี่ยวชาญใต้เวทียิ่งไม่พอใจหนักขึ้นไปอีก

กินยาเบื่อหนูล้างท้งล้างท้องอะไร ใครจะไปรู้ว่าจริงหรือเปล่า

ตัวเองเป็นแค่สัตวแพทย์ ได้รับการยกเว้นให้มาร่วมงานสัมมนาที่รวมผู้เชี่ยวชาญมากมายขนาดนี้ ไม่แอบดีใจแล้วรีบมาก่อนเวลา ดันให้คนตั้งมากมายมานั่งรอเขาอยู่คนเดียว

บนเวที มีเพียงเหยาจิ้นซานที่สีหน้าผ่อนคลายลงเล็กน้อย

เขาตั้งใจจะช่วยพูดอะไรให้สัตวแพทย์ชนบทผู้ทุ่มเทในหน้าที่คนนี้สักหน่อย

แต่ยังไม่ทันได้อ้าปาก ประตูใหญ่ของห้องประชุมก็พลันเปิดออกกะทันหันจากด้านหลัง

คนผู้หนึ่งก้าวเท้ายาวๆ เดินเข้ามาจากหลังบานประตู

ถ้าไม่ใช่หลินโจวแล้วจะเป็นใครไปได้อีก

เวทีประธานตั้งอยู่ตรงข้ามประตูใหญ่พอดี

เหล่าจ้าวเป็นคนแรกที่มองเห็นหลินโจว

ตอนนั้นน้ำตาแทบจะไหลพรากออกมา

ทั้งที่หลินโจวคือคนที่ 'มาสาย' แท้ๆ แต่ในสายตาของเหล่าจ้าวตอนนี้ หลินโจวแทบไม่ต่างอะไรจากผู้กอบกู้โลกเลยสักนิด

ไม่สิ หางตาของเหล่าจ้าวเหลือบไปเห็นนาฬิกาข้อมือพอดี

เข็มวินาทีเพิ่งจะชี้ตรงไปที่เลขสิบสอง

เวลาในตอนนี้ไม่ขาดไม่เกิน บ่ายสองโมงห้าสิบนาทีเป๊ะ

เหล่าจ้าว “!”

ไอ้หนุ่มนี่…ตรงต่อเวลาดีจริงๆ เลยนะ

เขาแอบคร่ำครวญในใจ

พอความฮึดที่ฝืนเกร็งไว้ผ่อนคลายลง ตอนนี้ก็พูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียวแล้ว

ทว่าในตอนนั้นเอง

หางตาของเขาก็สังเกตเห็นการเคลื่อนไหวครั้งใหญ่บนเวทีประธาน

อาจารย์เหยา เหยาจิ้นซาน ที่นั่งอยู่ใจกลางเวทีประธาน จู่ๆ ก็ผุดลุกขึ้นยืนพรวด

ไม่หลงเหลือมาดสุขุมประดุจเขาไท่ซานตามปกติแม้แต่น้อย

สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

เห็นเพียงเขาเบิกตากว้าง อ้าปากค้างเล็กน้อย

ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง เต็มไปด้วยความรู้สึกที่อยากพูดแต่พูดไม่ออก

ราวกับในลำคอมีคำพูดนับพันนับหมื่นคำ แต่กลับไม่รู้ว่าจะเอ่ยคำไหนออกมาก่อนในชั่วพริบตานั้น

แทบไม่มีใครเคยเห็นอาจารย์เหยาเสียอาการขนาดนี้มาก่อนเลย

เกิดอะไรขึ้น

พวกเขาก็เข้าใจอยู่หรอกว่าการมาสายในงานประชุมใหญ่โตขนาดนี้มันน่าโมโห

แต่อาจารย์เหยาจะโกรธถึงขั้นนี้ มันดู…โกรธเกินไปหน่อยไหม

ทุกคนรีบมองตามสายตาของอาจารย์เหยาไปทางด้านหลัง

แม้กระทั่งกล้องไลฟ์ก็ยังแพนตามไปโดยสัญชาตญาณ

จากนั้น

สีหน้าของสือเฮ่าก็เปลี่ยนไปเช่นกัน

ใบหน้าที่ปกติจะเคร่งขรึมจริงจังอยู่เสมอ บัดนี้กลับปรากฏรอยร้าวขึ้นมา

เขานึกอยากจะลุกขึ้นยืนตามสัญชาตญาณ แต่พอเห็นกล้องถ่ายทอดสดตั้งเรียงรายอยู่ข้างๆ ก็จำต้องระงับท่าทางของตัวเองเอาไว้

โจวจิ้นเห็นความเปลี่ยนแปลงของเหยาจิ้นซานและสือเฮ่าก่อน จึงรู้สึกไม่เข้าใจอยู่บ้าง

แต่พอเขาหันกลับไป มองเห็นหมอโจวที่เดินเข้ามาตรงประตูใหญ่ของห้องประชุม

ในหัวของเขาก็ดัง 'ตูม' ขึ้นมาอย่างรุนแรง

มีบางสิ่งบางอย่างเชื่อมโยงเข้าหากันในทันที

ราวกับจุดเชื่อมต่อทั้งหมดถูกทะลวงจนปรุโปร่ง

หัวใจของเขาเต้นรัวกระหน่ำ

เลือดทั่วทั้งร่างพร้อมใจกันสูบฉีดพุ่งขึ้นสู่สมองในวินาทีนี้

หรือว่า…หรือว่าจะเป็น!

พวกเขาทุกคนต่างอยากจะพูดอะไรสักอย่าง ทว่ากลับไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมาได้เลย

หรือจะพูดอีกอย่างก็คือ ไม่มีโอกาสได้พูดอะไรเสียมากกว่า

หลินโจวก้าวเข้ามาข้างในอย่างสุขุมเยือกเย็นท่ามกลางสายตาทุกคู่ที่จับจ้องมา

เขาดูคล้ายกำลังกวาดตามองทุกคน แต่ก็เหมือนไม่ได้มองใครเลย

สายตาของเขาปรายผ่านทุกคนในที่ประชุม ก่อนจะหยุดลงตรงชายชราผู้สูงวัยที่กำลังเสียอาการอยู่ตรงใจกลางของเวทีประธาน

เขายกยิ้มขึ้น นัยน์ตามีประกายน้ำตาแล่นผ่านวูบหนึ่ง ก่อนจะถูกเขากดข่มลงไปอย่างรวดเร็ว

อาจารย์ครับ ไม่ได้พบกันนานเลยนะ

หลินโจวเอ่ยเบาๆ ในใจ

ทว่าท้ายที่สุดเขาก็ไม่ได้พูดคำนั้นออกมา

แต่กลับรีบเบนสายตาไปหาสือเฮ่าผู้เป็นศิษย์พี่อย่างรวดเร็ว หลังสบตากันแวบหนึ่ง เขาก็ก้าวเท้ายาวๆ ขึ้นไปบนเวทีประธาน

"ผู้นำและผู้เชี่ยวชาญทุกท่าน ต้องขออภัยเป็นอย่างยิ่งครับ"

"ก่อนออกจากบ้านมีเคสฉุกเฉินกะทันหัน เลยมาสายไปหน่อย"

สายตาของหลินโจวกวาดมองทุกคน ก่อนจะเข้าสู่ประเด็นด้วยน้ำเสียงฉะฉาน

"สวัสดีครับทุกคน ผมชื่อหลินโจว เป็นสัตวแพทย์ชนบทคนหนึ่งครับ"

"ทำงานอยู่ที่หมู่บ้านซานเหอบ้านเกิดของผมมาได้ห้าปีแล้ว"

เหยาจิ้นซาน “!!”

สือเฮ่า “!!”

คนอื่นๆ พอได้ยินดังนั้น ตอนแรกก็ชะงักไป

จากนั้นราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ แต่ละคนก็เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้น

หลินโจว? หลินโจวเนี่ยนะ!

ลูกศิษย์คนนั้นของอาจารย์เหยาที่พวกเขาถกกันอย่างดุเดือดเมื่อช่วงเช้าว่า "เหลือเชื่อ" คนนั้น ก็ชื่อหลินโจวไม่ใช่เรอะ?

แถมยังห้าปีเหมือนกันเป๊ะอีก!

ทุกคนต่างพร้อมใจกันหันไปชำเลืองดูสีหน้าของอาจารย์เหยาบนเวที

จริงหรือหลอกเนี่ย!

เรื่องบังเอิญเหรอ แค่บังเอิญแหละมั้ง

มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน?!!