บทที่ 98 บอกแล้วว่าสิบนาที ขาดไปแค่นาทีเดียว วินาทีเดียว ก็ไม่นับว่าเป็นตลอดชีวิต!

เมื่อเข็มสั้นชี้ไปที่เลขสิบ

สิบโมงตรงแล้ว

ในที่สุดเหล่าจ้าวก็ทนไม่ไหว แอบย่องออกไปข้างนอก

แล้วกดโทรหาหลินโจวอีกครั้ง

พอปลายสายกดรับ ยังไม่ทันที่เหล่าจ้าวจะได้อ้าปาก ก็ได้ยินเสียงคนฝั่งนั้นพูดขึ้นมาก่อน

"ไม่เป็นไรครับ ป้ากั๋วหัวอย่าเก็บไปคิดมากเลย"

"ไม่ได้มีเรื่องใหญ่อะไรให้เสียเวลาหรอกครับ วัวสำคัญกว่า"

เหล่าจ้าว "…"

ทางนี้เขาร้อนใจจนตัวจะบิดเป็นเกลียวอยู่แล้ว แต่เจ้าตัวกลับบอกทางโน้นว่า "ไม่ได้มีเรื่องใหญ่อะไรให้เสียเวลา" เนี่่ยนะ?

นี่มันการประชุมเสวนาคุ้มครองสัตว์ป่าครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของเมืองฮวาเลยนะ ปรมาจารย์อย่างอาจารย์เหยามาด้วยตัวเอง ผู้เชี่ยวชาญระดับหัวกะทิมาชุมนุมกันเพียบ

สำหรับหลินโจวแล้ว เรื่องนี้ยังไม่เรียกว่าเรื่องใหญ่อีกเหรอ?!

แล้วอะไรถึงจะเรียกว่าเรื่องใหญ่ล่ะฮะ?

แต่สำหรับหลินโจวแล้ว เรื่องนี้ไม่ได้นับว่าเป็นเรื่องใหญ่อะไรจริงๆ นั่นแหละ

อาจารย์สำคัญ แต่ชีวิตวัวสำคัญกว่า

ขอแค่เขาอยากเจอ จริงๆ แล้วจะไปเจออาจารย์เมื่อไหร่ก็ได้

แต่วัวไม่เหมือนกัน ช้าไปก้าวเดียวก็อาจไม่รอดแล้ว

"เสี่ยวหลิน! เสี่ยวหลิน!"

เหล่าจ้าวทนไม่ไหว ตะโกนเรียกหลินโจวผ่านสายโทรศัพท์ด้วยความร้อนรน

"ครับ หัวหน้าจ้าว ผมฟังอยู่ครับ"

ในโทรศัพท์มีเสียงลมพัดหวือๆ ตามด้วยเสียงเสียดสีของเสื้อผ้าที่กำลังถอดออก

ตบท้ายด้วยเสียง "ปัง" ของประตูรถที่ปิดลง

ทุกท่วงท่าดูคล่องแคล่วต่อเนื่องรวดเดียวจบ

เหล่าจ้าวเริ่มเอะใจ "นายกำลังจะออกเดินทางแล้วเหรอ?"

"ครับ ออกเดินทางเดี๋ยวนี้แหละครับ" น้ำเสียงของหลินโจวยังคงสุขุม พร้อมกับมีเสียงสตาร์ตเครื่องยนต์ดังขึ้นมา "ตามกำหนดการประชุม ถ้าผมได้แชร์เป็นคนสุดท้าย ก็น่าจะประมาณบ่ายสองโมงห้าสิบนาที ตอนนี้ผมออกเดินทาง เหยียบมิดตามความเร็วสูงสุดที่กฎหมายกำหนด ก็น่าจะไปถึงทันเวลาพอดีครับ"

เหล่าจ้าวเงียบไป ทันเวลา ทันเวลาแบบไหนกัน?

บ่ายสองโมงห้าสิบนาทีเนี่ยนะ?!

แบบนี้เขาเรียกว่ามาเฉียดฉิวเส้นตาย! ไม่ได้เรียกว่าทันเวลาโว้ย!

ถ้าจะให้ทันเวลาจริงๆ นายควรจะออกเดินทางตั้งแต่เจ็ดโมงเช้าแล้ว!

เหล่าจ้าวแอบก่นด่าอยู่ในใจอย่างคับแค้น แต่ก็พูดออกไปไม่ได้

เขาจะพูดอะไรได้ล่ะ จะให้บอกว่าวัวไม่สำคัญ ผู้เชี่ยวชาญสำคัญกว่างั้นเหรอ?

ถ้าขืนพูดออกไปแบบนั้นจริง มีหวังหลินโจวดับเครื่องยนต์ตอนนี้แล้วบอกว่าจะไม่มาแหงๆ

อีกอย่างเรื่องมันก็เกิดขึ้นไปแล้ว เขาทำได้เพียงพยายามสงบสติอารมณ์ลง

"ได้ ถ้างั้นนายรีบหน่อย บ่ายสองโมงห้าสิบนาที ฉันต้องเห็นหน้านายให้ได้นะ"

"วางใจเถอะครับ หัวหน้าจ้าว" หลินโจวยังคงนิ่งสงบ

ยิ่งเขาใจเย็น เหล่าจ้าวก็ยิ่งจะสติแตก

เหล่าจ้าวกัดฟันเตรียมจะวางสาย

แต่ก่อนที่สัญญาณจะตัดไป จู่ๆ เสียงของเหล่าจ้าวก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง

"เสี่ยวหลิน นาย…ขับรถระวังด้วยนะ"

"…ครับ"

*

ช่วงเช้าผ่านไปในพริบตา

ตอนกินข้าวเที่ยง อาจารย์เหยายังคงไม่ลืมเรื่องที่โจวจิ้นพูดไว้ก่อนหน้านี้

แต่พอเขาเอ่ยถามโจวจิ้นอีกครั้ง โจวจิ้นกลับได้แต่เกาหัวอย่างเก้อเขิน

"อาจารย์เหยาครับ ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ตอนนั้นผมแค่เดาสุ่มๆ ไปเรื่อยเปื่อยเองครับ"

"ใครจะไปคิดล่ะครับว่าจะเดาถูกเข้าจริงๆ ฮ่า…ฮ่าฮ่า ดวงผมดีจริงๆ เลยครับ"

โจวจิ้นฝืนหัวเราะแห้งๆ ท่ามกลางสายตาที่จ้องมองมาของอาจารย์เหยา

อาจารย์เหยาได้ยินแบบนั้นก็ชะงักไป ส่งเสียง "อ้อ" ออกมาอย่างผิดหวังเล็กน้อย

ท้ายที่สุดก็ไม่ได้ซักไซ้ต่อ

โจวจิ้นลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ทว่าในหัวกลับนึกไปถึงเรื่องที่อาจารย์เหยาพูดถึงหลินโจว ลูกศิษย์ของเขาในที่ประชุมเมื่อเช้า

โจวจิ้นพลันฉุกคิดขึ้นมาได้

หรือว่าการที่อาจารย์เหยาประกาศกะทันหันเมื่อห้าปีก่อนว่าจะไม่รับลูกศิษย์อีก จะเกี่ยวข้องกับการจากไปของ "หลินโจว" คนนี้?

"หลินโจว" คนนี้ทำให้จิตใจของอาจารย์เหยาบอบช้ำงั้นเหรอ?

ความรู้สึกในใจของโจวจิ้นเริ่มสับสนปนเป

ในแง่ของวิชาการ เขาทั้งประหลาดใจและเลื่อมใสในผลงานของ "หลินโจว" คนนี้

แต่ในอีกมุมหนึ่ง ก็ปฏิเสธไม่ได้เลย

เพราะการจากไปของ "หลินโจว" นี่เอง ที่กลายเป็นจุดพลิกผันให้เขาพลาดโอกาสเข้าห้องแล็บของอาจารย์เหยาตอนเรียนปริญญาเอก และไม่ได้กลายมาเป็นลูกศิษย์ของอาจารย์เหยา

แม้ผลลัพธ์นี้จะไม่ใช่สิ่งที่ "หลินโจว" ตั้งใจให้เกิดขึ้น

แต่มันก็ส่งผลกระทบต่อเส้นทางชีวิตของเขาจริงๆ

เมื่อคิดถึงตรงนี้ โจวจิ้นก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจยาวออกมา

สีหน้าไม่หลงเหลือความสดใสกระปรี้กระเปร่าเหมือนตอนเพิ่งมาถึงเมืองฮวาอีกต่อไป

*

บ่ายสองโมงตรง

การประชุมเสวนาดำเนินต่อไป

ในเวลานี้

ระบบนำทางแสดงให้เห็นว่า หลินโจวอยู่ห่างจากโรงแรมที่จัดงานประชุมอีกยี่สิบกิโลเมตร

ขับเร็วที่สุดก็ยังต้องใช้เวลาถึงสี่สิบนาที

นิ้วเท้าทั้งสิบของไป๋เซี่ยวจิกแน่นจนแทบจะทะลุรองเท้า

เธออยากให้ตรงที่วางเท้ามีคันเร่งอะไรทำนองนั้นบ้างจริงๆ จะได้ช่วยน้าเร่งเครื่องอีกแรง

บรรดาชาวเน็ตในห้องไลฟ์ยิ่งไม่ยอมคลาดสายตา ทุกคนต่างช่วยกันสวดภาวนาในใจ ขอให้หมอโจวไปถึงให้ทัน

ตามกำหนดการของงาน ช่วงแบ่งปันประสบการณ์ของเจ้าหน้าที่ระดับปฏิบัติการจะเริ่มขึ้นในเวลาบ่ายสองโมงครึ่ง

รวมหลินโจวแล้วมีทั้งหมดสามคน

บทพูดของแต่ละคนเตรียมไว้คนละสิบนาที

บวกกับช่วงเวลาขลุกขลักคั่นกลางอีกนิดหน่อย

หลินโจวซึ่งอยู่ในลำดับที่สาม ขอแค่ปรากฏตัวในห้องประชุมได้ก่อนเวลาบ่ายสองโมงห้าสิบนาที ทุกอย่างก็ไม่มีปัญหา

เหล่าจ้าวคำนวณเวลาซ้ำไปซ้ำมาในใจไม่หยุด พร้อมกับคอยปลอบใจตัวเองไปด้วย

—ไม่มีปัญหาแน่ๆ ทันแน่นอน

—ระดับเสี่ยวหลินทำงาน ไม่เคยมีข้อผิดพลาดอยู่แล้ว

ถึงจะคิดแบบนั้น แต่สายตาของเขาก็ยังคงเหลือบมองโทรศัพท์สลับกับประตูทางเข้าห้องประชุมอยู่ตลอดเวลา

ถ้ามีกระจกสักบานแถวนั้น เหล่าจ้าวคงได้เห็นสภาพตัวเองแล้ว

ท่าทางลนลานของเขาในตอนนี้ เหมือนนกที่หวาดระแวงเสียงเกาทัณฑ์ไม่มีผิด

เหล่าหวังคิดอยากจะเอ่ยปากพูดอะไรสักคำ แต่สุดท้ายก็กลืนคำพูดลงคอไป

พูดไปก็ไม่ช่วยอะไร

ตราบใดที่หลินโจวยังไม่โผล่มา เหล่าจ้าวไม่มีทางสงบใจลงได้หรอก

แต่เหล่าจ้าวออกอาการตื่นตระหนกจนเกินไป

ตื่นตระหนกเสียจนท่านผู้นำที่นั่งอยู่บนเวทีประธานสังเกตเห็นความผิดปกติ

ผู้นำถึงกับแอบส่งข้อความมาถามเขาว่า มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า

มีหรือที่เหล่าจ้าวจะกล้าตอบความจริง

เมื่อเช้าเขาเพิ่งจะตบหน้าอกรับประกันกับผู้นำไปหยกๆ ว่าทุกคนมาครบแล้ว

ถ้าตอนนี้ขืนบอกไปว่ายังมีผู้เข้าร่วมประชุมคนหนึ่งกำลังอยู่ระหว่างเดินทาง

ผู้นำจะไม่โกรธเป็นฟืนเป็นไฟได้ยังไง?

เผลอๆ จะโดนตบเปรี้ยงเดียวปลิวทะลุระบบสุริยะไปเลยมากกว่า!

ดังนั้นเขาจึงทำได้แค่กัดฟัน แล้วส่ายหน้าเบาๆ ไปทางท่านผู้นำบนเวที

ส่งสัญญาณบอกว่าไม่มีอะไร

ผู้นำพยักหน้ารับเล็กน้อย แล้วละสายตาไปโดยไม่ได้คิดอะไรมาก

เวลาค่อยๆ ไหลผ่านไปทีละนาที ทีละวินาที

บนเวทีประธาน

เจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าคนแรกแบ่งปันประสบการณ์เสร็จสิ้นไปแล้ว

และดูเหมือนว่าเจ้าหน้าที่จากเขตอนุรักษ์คนที่สองก็ใกล้จะพูดจบเช่นกัน

ทว่าเหล่าจ้าวก็ยังไม่ได้รับข้อความว่าหลินโจวมาถึงงานเสียที

จะบ้าตาย จะบ้าตายแล้วโว้ย

เหล่าจ้าวรู้สึกจริงๆ ว่าเส้นทางสายอาชีพของตัวเองคงต้องมาหยุดลงแค่นี้แล้ว

ยังดีที่งานของเขาเป็นชามข้าวเหล็ก ปกติแล้วคงไม่โดนไล่ออกง่ายๆ

ไม่อย่างนั้น งานของเขาคงอยู่ไม่ถึงวันพรุ่งนี้แน่

ผ่านไปอีกสองนาที

บ่ายสองโมงสี่สิบแปดนาที

เจ้าหน้าที่เขตอนุรักษ์คนที่สองบนเวทีก็เอ่ยประโยคปิดท้ายขึ้นมาอย่างกะทันหัน

"การแบ่งปันประสบการณ์ของผมก็ขอจบลงเพียงเท่านี้ ขอบคุณทุกท่านครับ"

หนังศีรษะของเหล่าจ้าวแทบจะระเบิดเป็นเสี่ยงๆ

ไอ้บ้าเอ๊ย!

ไหนตกลงกันว่าเตรียมบทพูดมาคนละสิบนาทีไง แล้วทำไมถึงจบก่อนเวลาไปตั้งสองนาทีเล่า?!

บอกว่าสิบนาที

ขาดไปแค่นาทีเดียว วินาทีเดียว ก็ไม่นับว่าเป็นชั่วชีวิต…เอ๊ย ก็ไม่นับว่าเป็นสิบนาทีแล้วโว้ย!!

เหล่าจ้าวได้แต่กรีดร้องคำรามอยู่ในใจ

ทว่าต่อให้คำรามดังแค่ไหน คนอื่นก็ไม่ได้ยินอยู่ดี

พิธีกรบนเวทียิ่งไม่มีทางได้ยินเข้าไปใหญ่

พิธีกรเริ่มดำเนินขั้นตอนต่อไปตามลำดับงานแล้ว

"ในครั้งนี้ ทางเรายังได้เชิญสัตวแพทย์ชนบทในท้องที่ของเมืองฮวามาเข้าร่วมในงานด้วยครับ"

"เห็นเขาเป็นแค่สัตวแพทย์แบบนี้ แต่สัตว์ป่าคุ้มครองที่เขาเคยมีส่วนร่วมในการช่วยเหลือกลับมีไม่น้อยเลยทีเดียวครับ"

"นอกจากจะเคยช่วยชีวิตเซเกอร์ฟอลคอนหนึ่งตัว และนกกระเรียนมงกุฎแดงอีกหนึ่งตัวแล้ว"

"เขายังเคยผ่าคลอดให้แม่หมาป่าตงเป่ยตามลำพังในป่ามาแล้วด้วยครับ"

ตอนแรก บรรดาผู้เชี่ยวชาญในงานต่างก็ไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นอะไรมากนัก

ทว่าพอพิธีกรพูดถึงเรื่องที่เขาลงมือผ่าคลอดให้หมาป่าตงเป่ยเพียงลำพัง

ทุกคนก็เริ่มส่งเสียงฮือฮาด้วยความประหลาดใจขึ้นมาทันที

นี่มันหาได้ยากจริงๆ

เมืองฮวามียอดฝีมือใจกล้าที่เป็นเพียงสัตวแพทย์ชนบทแบบนี้อยู่ด้วยงั้นเหรอ?

เหล่าผู้เชี่ยวชาญเริ่มเกิดความสนใจขึ้นมา

แม้แต่อาจารย์เหยาก็ยังอดไม่ได้ที่จะเผยสีหน้าประหลาดใจและใคร่รู้

ส่วนโจวจิ้นกลับตาเป็นประกายขึ้นมาทันที

คำแนะนำตัวที่แสนคุ้นเคยแบบนี้ คนที่มาคงไม่ใช่หมอโจวหรอกนะ?

เก่งกาจจริงๆ เลยแฮะ

ก่อนหน้านี้เขายังนึกเสียดายอยู่เลยว่าคราวนี้คงไม่มีโอกาสได้เจอตัวจริงเสียแล้ว

ใครจะไปคิดว่าหมอโจวก็ได้รับเชิญให้มาร่วมงานประชุมเสวนาครั้งนี้ด้วยเหมือนกัน

แต่ว่าหมอนั่นไปช่วยนกกระเรียนมงกุฎแดงไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันล่ะเนี่ย?

ดูท่าช่วงที่เขาไม่ได้ติดตามดูไลฟ์ คงจะมีเรื่องราวเกิดขึ้นอีกไม่น้อยเลยทีเดียว

บนเวทีประธาน พิธีกรแย้มยิ้มอย่างภูมิฐาน

"ต่อไป ขอเสียงปรบมือต้อนรับสัตวแพทย์ชนบท คุณหลินโจว ขึ้นมาแบ่งปันเรื่องราวของเขาครับ"

อาจารย์เหยาบนเวทีประธานชะงักงันไป

ที่แถวหน้าสุดด้านล่างเวที สือเฮ่าก็มีสีหน้าชะงักค้างไปเช่นกัน

ใครนะ? เขาบอกว่าใครนะ?

สิ้นเสียงประกาศ ท่ามกลางห้องประชุม

ชายหนุ่มคนหนึ่งก็ลุกขึ้นยืนกะทันหัน

แล้วก้าวเดินตรงไปยังเวทีประธาน ภายใต้สายตาของทุกคนที่จับจ้องมองมาเป็นตาเดียว