บทที่ 97 อาจารย์เหยาออกหน้ารับรอง นี่เป็นเรื่องบังเอิญหรือ มันจะบังเอิญเกินไปแล้ว!

ทว่าอัจฉริยะระดับนี้ หลายปีมานี้ทำไมพวกตนถึงไม่เคยได้ยินข่าวคราวเลยสักนิด?

ไม่สิ เคยได้ยิน

ตลอดห้าปีที่ผ่านมา เขากับอาจารย์เหยาตีพิมพ์ผลงานวิจัยร่วมกันในฐานะชื่อแรกมาโดยตลอด

กระทั่งเมื่อเดือนก่อน ก็เพิ่งตีพิมพ์ผลงานวิจัยชิ้นสำคัญระดับสะเทือนวงการทั่วโลกไปหมาดๆ

เพียงแต่พวกเขาไม่เคยเห็นตัวจริงเลยสักครั้ง

ด้วยเหตุนี้ทุกคนจึงคิดมาตลอดว่าคนคนนี้ไม่มีตัวตนอยู่จริง ถึงขั้นมีข่าวลือว่าเป็นลูกนอกสมรสแพร่สะพัดออกมา

แต่ถ้าสิ่งที่ผู้ที่อ้างว่าเป็น "คนวงใน" พูดเป็นความจริงทั้งหมด

เรื่องราวทั้งหมดนี้ ก็ดูจะสมเหตุสมผลขึ้นมามากทีเดียว

นักศึกษาที่มีศักยภาพเทียบเท่าระดับปริญญาเอกตั้งแต่เมื่อสิบเอ็ดปีก่อน ผ่านไปสิบเอ็ดปี จะสามารถชี้แนะอาจารย์ระดับปรมาจารย์ในการทำการทดลองให้สำเร็จได้ ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้

คลื่นลูกใหม่ซัดคลื่นลูกเก่าตายบนหาดทรายก็มีให้เห็นถมไป

ความตื่นตะลึงถาโถมเข้าใส่หัวใจของทุกคนราวกับคลื่นยักษ์

ขณะที่คอมเมนต์ของ "คนวงใน" ผู้นั้นยังคงรัวต่อไม่หยุด

[พวกเธอรู้ไหมว่าอะไรที่พีคที่สุด?]

[คือในงานสอบป้องกันหัวข้อตอนนั้น อาจารย์เหยาถึงกับลงสนามมาเป็นผู้แนะนำให้หลินโจวด้วยตัวเองเลย!]

ดวงตาของทุกคนเบิกกว้างขึ้นอีกครั้ง

อาจารย์เหยาลงมาเป็นผู้แนะนำให้นักศึกษาปีสองด้วยตัวเองเนี่ยนะ?!

บอกว่าเป็นผู้แนะนำ แท้จริงแล้วก็คือการออกหน้ามาการันตีหนุนหลังให้หลินโจวตรงๆ ชัดๆ!

ได้รับเกียรติสูงสุดขนาดนี้ตั้งแต่เรียนอยู่ปีสอง มิน่าล่ะถึงได้โดดเด่นไร้ใครเทียบเคียงในยุคนั้น

ทุกคนในใจต่างทึ่งจนพูดไม่ออก

[เรื่องราวหลังจากนั้น ทุกคนก็น่าจะเดาได้แล้วสินะ]

[พอมีอาจารย์เหยาออกหน้าการันตีให้ด้วยตัวเอง หลินโจวก็คว้ารางวัลทุนเกียรติยศระดับพิเศษไปครองได้อย่างราบรื่น เงินรางวัลอาจไม่ได้มากมายอะไร แต่นี่คือเกียรติยศหนึ่งเดียวในหมื่นคนอย่างแท้จริง]

[ได้ยินว่าพอการคัดเลือกสิ้นสุดลง อาจารย์เหยาก็รับหลินโจวเป็นลูกศิษย์ทันที]

[ต้องรู้ก่อนนะว่า อาจารย์เหยาไม่เคยรับเด็กปริญญาตรีเข้าสังกัดมาก่อนเลย]

[อย่าว่าแต่เด็กปริญญาตรีเลย แม้แต่นักศึกษาปริญญาโททั่วไปก็ยังไม่เคยรับ]

[คนที่จะเข้าตาแกได้ ล้วนเป็นหัวกะทิระดับท็อปในหมู่นักศึกษาปริญญาเอกทั้งนั้น]

[หลินโจวในตอนนั้น เรียกได้ว่าเป็นตัวตนระดับราชาที่ทุกคนต้องแหงนหน้ามอง จะยกย่องให้เป็นบุคคลระดับตำนานก็ไม่เกินจริงไปสักนิด]

ขณะที่คนวงในคนนี้กำลังพิมพ์ข้อความ ในหัวก็พลันย้อนนึกไปถึงวันวานในอดีต

คล้ายกับมองเห็นภาพหลินโจวในงานเสนอรับทุนเกียรติยศระดับพิเศษ ผู้เปี่ยมล้นด้วยความมั่นใจและเปล่งประกายเจิดจ้าไปทั้งตัว

[แต่หลังจากที่หลินโจวเข้าห้องแล็บของอาจารย์เหยาในฐานะนักศึกษาปริญญาตรี เขากลับทำตัวเงียบขรึมและเก็บตัวลงมาก]

[เหมือนกับจงใจทำแบบนั้น ในยุทธภพของมหาวิทยาลัยเยี่ยนต้าไม่มีตำนานเรื่องเล่าของเขาปรากฏขึ้นอีกเลย ผ่านไปไม่กี่ปี ผู้คนก็แทบจะค่อยๆ ลืมเลือนชื่อนี้ไป]

[ฉันจำได้ว่าตอนนั้นยังมีคนพูดถึงหลินโจวอยู่บ้างเป็นครั้งคราว แต่ส่วนใหญ่ก็เดากันไปว่าหลินโจวคงกลายเป็นคนธรรมดาที่หมดไฟไปแล้ว สรุปสั้นๆ คือเงียบหายไปเลย]

[จนกระทั่งเมื่อสองปีก่อน ฉันถึงบังเอิญได้ยินข่าวคราวของหลินโจวในงานเลี้ยงรุ่น]

คอมเมนต์หยุดชะงักไปครู่หนึ่ง

[ได้ยินว่าเมื่อห้าปีก่อน หลินโจวยังเรียนปริญญาเอกไม่ทันจบ ก็ลาออกกะทันหัน]

ผู้คนในห้องไลฟ์ต่างพากันชะงักงัน

อะไรนะ? ลาออกเหรอ?!

ไม่ใช่สิ ตอนอยู่ปีสองเขายังเปล่งประกายไร้เทียมทานอยู่เลยไม่ใช่หรือไง?

ทำไมถึงเรียนปริญญาเอกยังไม่ทันจบ ก็ชิงลาออกไปดื้อๆ เสียอย่างนั้น?

คนที่สามารถเขียนวิทยานิพนธ์ระดับปริญญาเอกได้ตั้งหลายฉบับตั้งแต่เรียนอยู่ปีสอง ถึงขั้นเรียนปริญญาเอกจริงๆ แล้วเรียนไม่จบเชียวหรือ?

ข้อสงสัยในใจของทุกคน จนถึงทุกวันนี้ก็ยังคงเป็นข้อสงสัยของคนวงในผู้นี้เช่นกัน

และเป็นคำถามที่ค้างคาอยู่ในใจของศิษย์เก่าจำนวนมากในตอนนั้น

เนื่องจากหลินโจวเป็นนักศึกษาเรียนต่อเอกโดยตรง พอลาออกกลางคัน วุฒิการศึกษาจึงเหลือเพียงแค่วุฒิปริญญาตรีเท่านั้น

ในเวลานั้น คนที่เคยอิจฉาตาร้อนความโดดเด่นของหลินโจวต่างก็พากันแซะและพูดจาเหน็บแนม

บอกว่าหลินโจวก็มีน้ำยาแค่นี้

ถึงขั้นมีคนปล่อยข่าวลือว่า วิทยานิพนธ์ที่เขาตีพิมพ์ตอนปีสองเหล่านั้นไม่ใช่ผลงานของตัวเองเลยสักนิด

ถ้าไม่ใช่ว่าไปชุบมือเปิบเอาผลงานของคนอื่นมา ก็ต้องไปขโมยผลงานของใครมาแน่ๆ

แต่คนพวกนี้ก็ได้แต่แอบนินทาลับหลังเท่านั้น

เพราะในอดีต อาจารย์เหยาเป็นคนออกหน้าการันตีหนุนหลังให้เขาด้วยตัวเอง

ใครจะกล้าตั้งข้อสงสัยในสายตาของอาจารย์เหยากันล่ะ?

เดี๋ยวก่อนสิ! จู่ๆ ในห้องไลฟ์ก็มีคนสังเกตเห็นความผิดปกติขึ้นมา

ถ้า "หลินโจว" ที่คนคนนี้พูดถึง กับ "หลินโจว" ที่อาจารย์เหยากล่าวถึง คือ "หลินโจว" คนเดียวกันจริงๆ

อย่างนั้นเขาก็ลาออกไปตั้งแต่ห้าปีก่อนแล้วไม่ใช่เหรอ?

แล้วทำไมตลอดห้าปีที่ผ่านมา ถึงยังตีพิมพ์ผลงานร่วมกับอาจารย์เหยาอยู่อีกได้ล่ะ?

นี่มันผิดหลักวิทยาศาสตร์ชัดๆ!

หรือว่าพอลาออกไปแล้ว ถึงจะทำงานวิจัยได้ดีขึ้นอย่างนั้นเหรอ?

วุฒิปริญญาเอกกลายเป็นก้อนหินขวางทางบนเส้นทางวิจัยไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน??

ลองฟังดูสิว่ามันเข้าท่าไหมเนี่ย?!

ขณะที่ทุกคนยังคงจมอยู่ในความประหลาดใจและคลางแคลงใจอยู่นั้น

ในห้องไลฟ์ เมิ่งเหิงที่เป็นนักศึกษาปริญญาโทก็ถึงกับอึ้งตาค้างไปเรียบร้อยแล้ว

ห้าปีก่อน!

อาจารย์เหยามีลูกศิษย์คนหนึ่งที่ลาออกกลางคันระหว่างเรียนปริญญาเอกเมื่อห้าปีก่อนจริงๆ ด้วย!

แล้วลูกศิษย์คนนั้นก็ชื่อหลินโจว!

หลินโจว!

หมอโจวที่ลาออกจากปริญญาเอกมหาวิทยาลัยเยี่ยนต้าเมื่อห้าปีก่อน ก็ชื่อหลินโจวเหมือนกัน!!

เรื่องบังเอิญเหรอ มันจะบังเอิญเกินไปแล้วมั้ง!

เมิ่งเหิงพลันนึกขึ้นมาได้ว่า ตอนนั้นในไลฟ์ หมอโจวอธิบายข้อมูลต่างๆ เกี่ยวกับผู้อำนวยการสือฮ่าวให้นักศึกษาคณะสัตวแพทยศาสตร์คนอื่นๆ ฟังอย่างใจเย็นและละเอียดถี่ถ้วนมาก

ผู้อำนวยการสือฮ่าวคือศิษย์เอกของอาจารย์เหยา

ถ้าหากหมอโจวคือหลินโจวคนนี้จริงๆ พวกเขาก็คือพี่น้องร่วมสำนักเดียวกัน

การที่รู้จักกันอย่างลึกซึ้ง มันก็เป็นเรื่องปกติธรรมดาที่สุดแล้ว

หัวใจของเมิ่งเหิงเต้นรัวตุบๆ อย่างบ้าคลั่ง

เขาแทบจะมั่นใจได้เลยว่า หมอโจวที่ตนเคารพเลื่อมใส ก็คือ "หลินโจว" ผู้เป็นปริศนาแห่งแวดวงวิชาการคนนั้นอย่างแน่นอน!

แต่ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ

ตลอดห้าปีหลังจากที่เขาลาออกไปแล้ว บทความวิจัยชิ้นใหม่ๆ ที่ตีพิมพ์ร่วมกับอาจารย์เหยานั่นมันคืออะไรกันล่ะ?

มีคนที่สามารถเขียนงานวิจัยสุดล้ำระดับโลกขึ้นมาได้ ในสถานที่ที่ห่างไกลจากห้องทดลองขนาดนั้นจริงๆ หรือ?

หรือนี่คือตำนานที่เขาเล่าลือกันว่า สัจธรรมความรู้อันยิ่งใหญ่กำเนิดขึ้นมาจากก้นวัวจริงๆ?!

และไม่ใช่แค่เขาคนเดียว

ในเวลาเดียวกันนั้น ณ ห้องประชุมใหญ่

เหล่าจ้าวกับเหล่าหวังก็หันมาสบตากันโดยสัญชาตญาณ

เมื่อกี้อาจารย์เหยาบอกว่า ลูกศิษย์ของแกชื่ออะไรนะ?

หลินโจวเหรอ??

ไม่ๆ ต้องเป็นชื่อที่ออกเสียงพ้องกันเฉยๆ แน่

ไม่มีทางเป็นคนคนเดียวกันไปได้หรอก นั่นมันจะเว่อร์เกินไปแล้ว

เสี่ยวหลินก็แค่สัตวแพทย์ชนบทในหมู่บ้านห่างไกลแถบเชิงเขาเท่านั้น

ต่อให้มีความสามารถโดดเด่นเหนือคนไปสักหน่อย เป็นที่รักใคร่ของชาวบ้านมากไปสักนิด

เขาก็เป็นแค่สัตวแพทย์ชนบทอยู่ดี

คนที่ต้องคลุกคลีอยู่กับสัตว์เลี้ยงในฟาร์มทุกเมื่อเชื่อวัน จะไปเขียนบทความวิจัยที่สั่นสะเทือนไปทั่วโลกอย่างที่พวกเขากำลังพูดถึงอยู่ได้อย่างไร?

เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด

เหล่าจ้าวกับเหล่าหวังต่างส่ายหน้าปฏิเสธในใจอย่างรุนแรง

แต่ไม่รู้ทำไม ภาพตอนที่หลินโจวท่องจำเบอร์โทรศัพท์และอีเมลของผู้อำนวยการสือฮ่าวออกมาได้อย่างลื่นไหลเป็นน้ำไหล กลับผุดขึ้นมาในหัวของเหล่าจ้าวไม่หยุดหย่อน

ขมับของเหล่าจ้าวเต้นตุบๆ

เขาอดไม่ได้ที่จะยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูอีกครั้ง

จะสิบโมงแล้ว ไม่รู้ว่าหลินโจวออกเดินทางหรือยัง

…

ในเวลานี้ หลินโจวยังคงล้างท้องให้วัวอยู่

แม่วัวแก่นอนกองหมดเรี่ยวแรงอยู่บนพื้น รวยรินเต็มที ที่ปากยังคงสำรอกน้ำสีเหลืองออกมาเป็นระลอกไม่หยุด

ไป๋เซี่ยวที่ยืนอยู่ข้างๆ ร้อนใจจนหมุนตัวเป็นลูกข่าง

มีแรงเต็มเปี่ยมแต่กลับช่วยอะไรไม่ได้สักอย่าง

นี่ก็เกือบจะสิบโมงเช้าแล้ว

ตามแผนการของน้า อย่างช้าที่สุดสิบโมงตรงพวกเขาต้องออกเดินทางกันแล้ว

ถึงจะเป็นแบบนั้น กว่าจะบึ่งไปถึงสถานที่จัดงานก็ปาเข้าไปเกือบสามโมงเย็น

หากหัวหน้าจ้าวช่วยประสานงานให้ดี น้าก็ยังพอจะมาทันช่วงพบปะพูดคุยกับผู้เชี่ยวชาญแบบเฉียดฉิว

แต่ถ้าหากระหว่างทางเกิดเรื่องไม่คาดฝันอะไรขึ้นมาอีก มันจะไม่พังไม่เป็นท่าไปเลยเหรอ?

ชาวเน็ตในห้องไลฟ์ต่างก็ร้อนใจและรู้สึกจนปัญญาไปตามๆ กัน

[โอกาสดีขนาดนี้วางอยู่ตรงหน้าแท้ๆ แต่หมอโจวกลับยอมทิ้งโอกาสทองเพื่อวัวแค่ตัวเดียว รู้สึกไม่คุ้มค่าแทนแกจริงๆ นั่นระดับปรมาจารย์ของวงการเลยนะ!]

[ไม่คุ้มเหรอ? บางทีในสายตาของหมอโจว นี่ต่างหากคือสิ่งที่มีค่าและคุ้มค่าอย่างแท้จริง]

[ที่กำลังจะตายมันก็แค่วัวตัวเดียวนะ แต่สิ่งที่หมอโจวต้องสูญเสียน่ะคือโอกาสครั้งใหญ่ในชีวิตเลยนะ! (เซฟตัวเองด้วยหัวหมา.jpg)]

[นี่สิถึงจะเป็นหมอที่ดีอย่างแท้จริง ประโยชน์สุขของประชาชนต้องมาก่อนสิ่งอื่นใดเสมอ!]

[ฮือๆ แต่ฉันก็ยังอยากให้หมอโจวไปร่วมงานประชุมครั้งนี้ให้ทันอยู่ดี อยากให้ผู้เชี่ยวชาญนักวิชาการพวกนั้นได้เห็นเขา เขาคู่ควรจริงๆ นะ!]

[หมอโจวสู้ๆ! เจ้าวัวสู้ๆ!]

[หมอโจวสู้ๆ! เจ้าวัวสู้ๆ!]

ไม่นานนัก ในห้องไลฟ์ก็เหลือเพียงข้อความส่งเสียงเชียร์ให้กำลังใจที่เลื่อนผ่านหน้าจอไปอย่างต่อเนื่อง

เพราะสิ่งเดียวที่ทุกคนพอจะทำให้หลินโจวได้ในตอนนี้ ก็มีเพียงแค่นี้เท่านั้น