บทที่ 96 พลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน อัจฉริยะเหนืออัจฉริยะ!

เหล่าจ้าวร้อนรนจนหัวแทบระเบิดอยู่ในห้องข้างๆ

ส่วนที่หอประชุมหลักของการเสวนาซึ่งอยู่ติดกัน ผู้คนต่างทยอยนั่งประจำที่กันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยแล้ว

บรรดากล้องและไมค์ของสื่อมวลชนก็ตั้งเตรียมพร้อมไว้หมดแล้วเช่นกัน

รอเพียงเสียงนาฬิกาบอกเวลาเก้าโมงตรงดังขึ้น การประชุมเสวนาว่าด้วยการคุ้มครองสัตว์ป่าครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของเมืองฮวาก็จะเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ

ในห้องไลฟ์ก็มีชาวเน็ตทยอยเข้ามาดูไม่น้อย

จะเรียกว่าชาวเน็ตก็ไม่เชิง เรียกว่าเป็นบุคลากรในแวดวงสัตวแพทยศาสตร์จากทั่วประเทศจะถูกกว่า

บ้างก็เป็นศาสตราจารย์และนักวิชาการ บ้างก็เป็นครูบาอาจารย์และนักศึกษา

มีเพียงชาวเน็ตทั่วไปประปรายที่บังเอิญผ่านมาแล้วกดเข้ามาดูด้วยความสงสัย

ทว่าทางเมืองฮวาให้ความสำคัญกับการประชุมเสวนาครั้งนี้มาก

นอกจากไลฟ์ทางอินเทอร์เน็ตแล้ว พวกเขายังเปิดช่องทีวีท้องถิ่นช่องหนึ่งขึ้นมาเป็นพิเศษ

เพื่อถ่ายทอดสดบรรยากาศอันยิ่งใหญ่ของการเสวนาครั้งนี้ผ่านทางโทรทัศน์ตลอดทั้งวัน

คนจะดูกระหน่ำหรือไม่ก็เรื่องหนึ่ง แต่นี่คือการแสดงให้เห็นถึงความจริงจังของพวกเขา

ในที่สุด เวลาเก้าโมงตรงก็มาถึง

พิธีกรประกาศเริ่มการประชุม

เริ่มแรกคือการกล่าวเปิดงานโดยคณะผู้นำจากแต่ละระดับ เพื่อแสดงถึงความสำคัญที่เหล่าผู้บริหารมีต่อการประชุมเสวนาในครั้งนี้

ถัดมา ก็ถึงคิวขึ้นกล่าวของปรมาจารย์เหยาจิ้นซานอย่างไร้ข้อกังขา

แม้การมาครั้งนี้จะไม่ใช่ "การตั้งใจมาเพื่องานนี้โดยเฉพาะ" อย่างแท้จริง แต่เหยาจิ้นซานก็ไม่มีความคิดที่จะทำแบบขอไปที

เขานั่งตัวตรงอยู่บนเวทีประธาน และกล่าวสุนทรพจน์ที่เตรียมมาอย่างพิถีพิถันจนจบ

มั่นคงดั่งเขาไท่ซาน ดุจดั่งเสาหลักค้ำจุน

ทำเอาผู้เชี่ยวชาญและนักวิชาการทุกคนในห้องประชุมต่างรู้สึกประทับใจไปตามๆ กัน

ราวกับว่าการมีอยู่ของเขา คือสิ่งที่ทำให้วงการสัตวแพทยศาสตร์ในประเทศมีที่พึ่งอันมั่นคงอย่างแท้จริง

นี่คือเหตุผลที่สายตาทุกคู่พร้อมใจกันจับจ้องอาจารย์เหยาด้วยความเคารพจากใจจริง

ในตอนนี้อาจารย์เหยาอายุมากแล้ว ทุกคนจึงพากันคาดเดาว่าใครกันที่จะมารับช่วงต่อจากท่าน

ซึ่งก็มีความเป็นไปได้สูงว่าจะเป็นสือเฮ่า ศิษย์เอกของอาจารย์เหยา ผู้ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการสถาบันวิจัยสัตว์แห่งชาติคนปัจจุบัน

เมื่อเหยาจิ้นซานกล่าวจบ ทางผู้จัดงานก็จัดให้มีช่วงตอบคำถามเป็นพิเศษ

นักวิชาการบางท่านตั้งคำถามเกี่ยวกับปัญหาที่พบในการทำวิจัยของตนเอง

ในขณะที่นักวิชาการบางกลุ่มกลับสงสัยใคร่รู้เกี่ยวกับผลงานวิจัยล่าสุดที่อาจารย์เหยาเพิ่งตีพิมพ์เมื่อเดือนก่อนมากกว่า

"อาจารย์เหยาครับ พวกเราทุกคนต่างทราบดีว่า บทความวิจัยล่าสุดที่ท่านตีพิมพ์นั้น ได้ใช้มุมมองการเจาะลึกที่แปลกใหม่มาก"

"ผมอยากทราบว่า ตอนนั้นท่านคิดค้นทิศทางการวิจัยนี้ขึ้นมาได้อย่างไร อะไรคือแรงบันดาลใจและประกายความคิดของท่านหรือครับ"

สิ้นเสียงคำถาม ทุกคนต่างหันไปมองเหยาจิ้นซานที่อยู่บนเวทีประธานเป็นตาเดียว

ราวกับนี่คือคำถามที่คาใจทุกคนอยู่เช่นกัน

แม้กระทั่งผู้เชี่ยวชาญ นักวิชาการ ครูอาจารย์ และเหล่านักศึกษาในห้องไลฟ์ต่างก็กลั้นหายใจรอฟัง

สือเฮ่าแอบกำหมัดแน่นอย่างเงียบเชียบ

โจวจิ้นเองก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน

การได้ฟังอาจารย์เหยาอธิบายแนวคิดการวิจัยด้วยตัวเองในสถานที่จริงแบบนี้ อาจกลายเป็นแรงบันดาลใจสำคัญอย่างยิ่งต่องานวิจัยของเขาในอนาคต

เหยาจิ้นซานหลุบตาลง ยกแก้วน้ำบนโต๊ะขึ้นมาจิบหนึ่งอึก

เนิ่นนานหลังจากนั้น เขาถึงได้สูดหายใจเข้าลึกๆ

"ผมคิดว่าทุกคนคงทราบดีอยู่แล้วว่า บทความนี้มีผู้เขียนชื่อแรกอยู่สองคน"

"ก่อนหน้าผม ยังมีหลินโจวอยู่อีกคนหนึ่ง"

คนในห้องไลฟ์ไม่ได้รับรู้ถึงบทสนทนาระหว่างเหยาจิ้นซานกับเหล่าผู้เชี่ยวชาญก่อนเริ่มการประชุม พอได้ยินเหยาจิ้นซานเอ่ยถึงหลินโจวออกมาตรงๆ แบบนี้ ทุกคนต่างก็ชะงักไป

【ในที่สุดอาจารย์เหยาก็จะยอมไขปริศนาแห่งแวดวงวิชาการที่ชื่อหลินโจวแล้วเหรอเนี่ย?!】

เหยาจิ้นซานนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยต่อ

"จริงๆ แล้วหัวข้องานวิจัยนี้ ลูกศิษย์ของผมที่ชื่อหลินโจวเป็นคนดูแลรับผิดชอบทั้งหมดแต่เพียงผู้เดียว"

"ผมก็แค่ทำการทดลองไปตามทิศทางที่เขากำหนดไว้ให้เท่านั้น"

สิ้นเสียงของเหยาจิ้นซาน ทั้งคนในงานและคนในห้องไลฟ์ต่างพากันอึ้งงันไปตามๆ กัน

นิ่งค้างไปพักใหญ่ถึงค่อยเริ่มประมวลผลได้

และพอตั้งสติได้ ทุกอย่างก็ระเบิดความวุ่นวายขึ้นมาทันที

ภายในหอประชุม เหล่าผู้เชี่ยวชาญและนักวิชาการต่างพากันกดเสียงต่ำกระซิบกระซาบด้วยความตกตะลึง

"อาจารย์เหยาพูดสลับกันหรือเปล่าครับเนี่ย!"

"ท่านเป็นถึงเสาหลักแห่งวงการวิชาการ จะไปทำการทดลองตามทิศทางของ ลูก-ศิษย์ ได้ยังไงกัน!"

"มันต้องเป็นอาจารย์วางแนวทางแล้วลูกศิษย์เป็นคนลงมือทำสิ?!"

ทุกคนต่างหวนนึกถึงคำพูดที่เหยาจิ้นซานกล่าวไว้ก่อนเริ่มประชุมขึ้นมาอีกครั้ง

"คงไม่ใช่หรอกมั้ง?"

"อาจารย์เหยาอินกับบทเกินไปแล้วหรือเปล่า?"

ในห้องไลฟ์เองก็ฮือฮากันยกใหญ่

ไม่มีใครคาดคิดเลยว่า การที่อาจารย์เหยาตอบคำถามนี้ตรงๆ เป็นครั้งแรก

จะให้คำตอบที่ไร้เหตุผลสิ้นดีแบบนี้ออกมา!

【ไม่เข้าใจเลยจริงๆ หรือว่าจะเป็นลูกนอกสมรสวะเนี่ย?】

【ถ้าไม่ใช่ลูกนอกสมรส ทำไมอาจารย์เหยาถึงไม่ยอมรับความดีความชอบของตัวเองล่ะ? ถึงขนาดยอมลดตัวลงมาขนาดนี้เลยเหรอ?!】

【(｀ﾍ´)=3 อยากรู้โว้ย! ไอ้หลินโจวคนนี้มันเป็นใครมาจากไหนกันแน่ ถึงทำให้อาจารย์เหยายอมทุ่มเทให้ขนาดนี้ได้! ถึงจะเป็นลูกนอกสมรสก็ไม่ควรยอมขนาดนี้นะ!!】

【เดี๋ยวนะ เมื่อก่อนอาจารย์เหยาเคยมีลูกศิษย์ชื่อหลินโจวอยู่จริงๆ】

ในห้องไลฟ์ จู่ๆ ก็มีคอมเมนต์หนึ่งโผล่แทรกขึ้นมาท่ามกลางเสียงด่าทอและความคับแค้นใจ

ราวกับมีมนตร์สะกด มันทำให้คอมเมนต์ที่ไหลเป็นพืดบนหน้าจอดับวูบไปในพริบตา

ทุกคนต่างนิ่งอึ้ง

ผ่านไปหลายวินาที กว่าผู้คนจะกลับมาควบคุมนิ้วตัวเองได้อีกครั้ง

【อะไรนะ? เพื่อนเอ๋ย นายพูดจริงปะเนี่ย?】

【ไม่ได้แกล้งปั่นกันใช่ไหม? อาจารย์เหยาเคยมีลูกศิษย์ชื่อหลินโจวจริงๆ เหรอ?】

【แต่ถ้าเขาเก่งขนาดนั้นจริงๆ ทำไมช่วงหลายปีมานี้ถึงไม่เคยมีข่าวคราวของคนคนนี้ในวงการวิชาการเลยล่ะ?】

【นั่นดิ คนเขาเดากันไปถึงขั้นว่าเป็นลูกนอกสมรสแล้ว ก็ไม่เห็นเขาจะโผล่หัวออกมาชี้แจงอะไรสักคำ เป็นไปไม่ได้หรอกมั้ง?】

ผ่านไปสักพัก คอมเมนต์จากชื่อผู้ใช้เดิมก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง

【อย่าว่าแต่พวกนายเลย ถ้าอาจารย์เหยาไม่พูดขึ้นมา ฉันเองก็เกือบจะลืมไปแล้วเหมือนกัน】

【พริบตาเดียว ช่วงเวลาที่หลินโจวรุ่งโรจน์และโดดเด่นที่สุด มันก็ผ่านมาตั้งสิบเอ็ดปีแล้ว】

ทุกคน: 【!!】

เชี่ย ไม่จริงน่า เรื่องจริงเหรอเนี่ย?

【พูดแล้วก็ละอายใจ ฉันเป็นรุ่นพี่หลินโจวอยู่สองรุ่น จบจากมหาวิทยาลัยเยี่ยนต้าเหมือนกัน ตอนเขาอยู่ปีสอง ฉันอยู่ปีสี่ ฉันได้รู้จักเขาจริงๆ ก็ตอนที่มีชื่อติดเป็นหนึ่งในผู้เข้าชิงทุนเกียรติยศระดับพิเศษของเยี่ยนต้านี่แหละ】

【เชื่อว่าคนที่รู้จักมหาวิทยาลัยเยี่ยนต้าคงรู้กันดีว่า มหาวิทยาลัยจะมีการคัดเลือกทุนเกียรติยศระดับพิเศษปีละหนึ่งครั้ง โดยจะคัดเลือกนักศึกษาที่โดดเด่นที่สุดสิบคนจากหัวกะทิทั้งมหาวิทยาลัย】

【อันนี้ฉันรู้! ตอนนั้นพวกเรายังแซวกันเล่นๆ อยู่เลยว่า การชิงทุนพิเศษของเยี่ยนต้านี่มันดุเดือดเลือดพล่านมาก คนไม่รู้นึกว่ากำลังแข่งกันชิงตำแหน่งอธิการบดีอยู่ซะอีก!】

【ถูกต้อง อย่าว่าแต่คนที่จะได้สิบคนสุดท้ายเลย แค่เอาตัวรอดเข้าไปติดในรายชื่อผู้เข้าชิงสิบห้าคนได้ ก็ถือเป็นสุดยอดในหมู่หัวกะทิแล้ว】

【เพราะเป็นการคัดเลือกจากทั้งมหาวิทยาลัย นอกจากเด็กปีหนึ่งแล้ว ตั้งแต่ปีสองถึงปีสี่สามารถเข้าร่วมได้หมด แต่ก็นั่นแหละ ด้วยเหตุผลร้อยแปดที่ทุกคนคงพอนึกออก คนที่หลุดเข้าไปในรายชื่อรอบสุดท้ายได้ ล้วนเป็นรุ่นพี่ปีสี่กันทั้งนั้นโดยไม่มีข้อยกเว้น】

【!! ก็เพราะต้องเป็นคนที่สะสมความเก่งมาตลอดสี่ปี แล้วงัดผลงานระดับท็อปฟอร์มที่สุดออกมา ถึงจะมีที่ยืนในการชิงทุนเกียรติยศระดับพิเศษนี้ได้ใช่ไหมล่ะ?!】

【ใช่แล้ว ทุกปีเป็นแบบนั้นหมด ยกเว้นเมื่อสิบเอ็ดปีก่อน รุ่นตอนที่ฉันอยู่ปีสี่】

คนในห้องไลฟ์แทบจะหยุดหายใจ

คำตอบบางอย่างในใจเริ่มเด่นชัดขึ้นมา

แล้วก็เห็นคอมเมนต์นั้นพิมพ์ต่อ

【ตอนนั้นหลินโจวเพิ่งจะอยู่แค่ปีสอง แต่เขากลับฝ่าวงล้อมของพวกรุ่นพี่ปีสี่ทุกคน จนคว้าทุนเกียรติยศระดับพิเศษนั้นมาครองได้สำเร็จ】

ทุกคน: 【!!】

เรื่องจริงดิ!!

แต่มันจะเป็นไปได้ยังไง เขาทำได้ยังไงกัน?

【เกรดเฉลี่ยของคนที่มีชื่อเข้าชิงทุกคนแทบจะเต็มร้อยกันทั้งนั้น แต่ที่หลินโจวสามารถเบียดทุกคนตกรอบได้ มันไม่ใช่เพราะเรื่องนั้นเลย】

【แต่เป็นเพราะตอนที่เขาอยู่แค่ปีสอง เขาเขียนเปเปอร์ระดับดุษฎีนิพนธ์ออกมาได้ถึงห้าฉบับ】

【ทั้งหมดได้ตีพิมพ์ในวารสารระดับ Q1 แถมมีฉบับหนึ่งที่มีอิมแพกต์แฟกเตอร์สูงถึง 19.5!】

【แล้วยังมีอีกสามฉบับที่ได้รับทุนโครงการเยาวชนจากกองทุนวิจัยแห่งชาติ】

【ถ้าเรื่องนี้เกิดขึ้นกับเด็กปีสี่ เยี่ยนต้าก็อาจจะมีช้างเผือกแบบนี้โผล่มาบ้างเป็นครั้งคราว】

【แต่นี่หลินโจวเพิ่งอยู่แค่ปีสอง ทุกคนคงนึกออกนะว่าตอนนั้นเขาเฉิดฉายและสร้างความสั่นสะเทือนขนาดไหน ขนาดผ่านมาสิบเอ็ดปีแล้ว ฉันยังจำรายละเอียดตอนนั้นได้แม่นอยู่เลย (หัวเราะทั้งน้ำตา.jpg)】

ตัวหนังสือลอยผ่านหน้าจอไป

แทบจะในเสี้ยววินาทีเดียวกัน

เสียงสูดปากด้วยความตื่นตะลึงดังขึ้นพร้อมเพรียงกันจากหลังหน้าจอจำนวนนับไม่ถ้วนในห้องไลฟ์

ทุกคนต่างตกตะลึงจนตาค้าง!

ระดับนี้น่ะเหรอ คนที่เรียกตัวเองว่า "คนในวงการ" อย่างพวกเขาจะไม่รู้ซึ้งได้ยังไง

นี่มันคือมาตรฐานที่กระทั่งนักศึกษาปริญญาเอกของมหาวิทยาลัยชั้นนำในประเทศหลายแห่งยังแทบทำไม่สำเร็จด้วยซ้ำ!

หรือแม้แต่อาจารย์รุ่นใหม่ในมหาวิทยาลัยหลายคน ทึ้งหัวจนผมร่วงแทบหมดกบาลก็ยังปีนไปไม่ถึงจุดนั้นเลย

แล้วไอ้หลินโจวคนนี้ กลับทำมันสำเร็จได้ตั้งแต่ตอนอยู่ปีสองเนี่ยนะ?!

บ้าไปแล้วหรือเปล่า?!

นี่มันไม่ใช่แค่อัจฉริยะแล้ว แต่มันคืออัจฉริยะเหนืออัจฉริยะชัดๆ!