บทที่ 95 ถ้ายังไม่มา จะไม่ทันการแล้วนะ!

“เสี่ยวโจว เสี่ยวโจว อาจารย์ถามนายอยู่นะ” สือเฮ่าสะกิดเรียกโจวจิ้น

โจวจิ้นได้สติกลับมา อ้าปากพะงาบๆ อยากจะพูดอะไรบางอย่าง

“ผม… ผมคือ…”

“ผู้เชี่ยวชาญทุกท่านครับ งานเสวนาใกล้จะเริ่มแล้ว รบกวนทุกท่านนั่งประจำที่ตามป้ายชื่อด้วยครับ”

เจ้าหน้าที่คนหนึ่งเดินมาแจ้งเตือน

แล้วเดินตรงเข้ามาหาเหยาจิ้นซาน ผายมือเชื้อเชิญอย่างนอบน้อม

“อาจารย์เหยาครับ เชิญทางนี้เลยครับ”

ในฐานะแขกผู้มีเกียรติและน่าเคารพนับถือที่สุดในงาน เหยาจิ้นซานย่อมต้องขึ้นไปนั่งบนแถวหน้าของเวทีประธานร่วมกับเหล่าผู้บริหารระดับสูง

เหยาจิ้นซานยังคงเบิกตากว้าง ในใจเต็มไปด้วยคำถามที่อยากรู้

แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาคุยกัน จำต้องสะกดความสงสัยทั้งหมดเก็บไว้ก่อน

เมื่อผู้คนเริ่มทยอยแยกย้ายกันไปนั่งประจำที่ โจวจิ้นก็ค่อยๆ ดึงสติและสงบใจลงได้

นี่เขาถึงกับเสียมารยาทต่อหน้าอาจารย์เหยาเชียวหรือ

บุคคลระดับ ‘หลินโจว’ ที่เป็นปริศนาทางวิชาการแห่งวงการสัตวแพทยศาสตร์ จะกลายมาเป็น ‘หลินโจว’ ที่เป็นหมอเสี่ยวโจวบ้านนอกนั่นได้อย่างไรกัน

ต่อให้ทั้งคู่จะจบจากมหาวิทยาลัยเยี่ยนต้าและเป็นคนเมืองฮวาเหมือนกัน แต่นั่นมันก็แค่เรื่องบังเอิญ

ไม่แน่ว่าชื่อ ‘หลินโจว’ ในเมืองฮวา หรือแม้แต่ในแถบตงเป่ย อาจจะเป็นชื่อยอดฮิตที่โหลมากก็ได้

ไม่อย่างนั้น นักวิชาการที่มีผลงานวิจัยระดับสะเทือนวงการมากมายขนาดนั้น จะยอมทิ้งทุกอย่างแล้วกลับบ้านเกิดไปล้วงตูดวัว แถมยังล้วงติดต่อกันมาห้าปีเนี่ยนะ?

ตูดวัวมันจะน่าอภิรมย์ไปกว่าโรงอาหารของสถาบันวิจัยสัตว์เชียวหรือ

ยังดีที่อาจารย์เหยาไม่ได้ซักไซ้ต่อ ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่รู้ว่าจะแก้ตัวกับความเข้าใจผิดนี้อย่างไร

พอโจวจิ้นเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ก็สบเข้ากับสายตาลุ่มลึกของสือเฮ่าที่มองมา

“ท่านผู้อำนวยการครับ ผม…” เขาคิดจะอธิบาย แต่ก็ถูกสือเฮ่าพูดแทรกขึ้นเสียก่อน

“เสี่ยวโจว เรื่องบางเรื่อง ถ้านายไม่รู้ตื้นลึกหนาบาง นายอาจจะไม่เข้าใจ”

“หลินโจวศิษย์น้องของฉันคนนั้น เป็นแผลในใจที่อาจารย์ไม่อยากเอ่ยถึงมาตลอด ตอนนี้อาจารย์อายุก็มากแล้ว ไม่อาจรับเรื่องสะเทือนอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ ได้มากนัก นายเข้าใจใช่ไหม”

โจวจิ้นก้มหน้าลงภายใต้แววตาคู่นั้นของสือเฮ่า

“เข้าใจแล้วครับ ผู้อำนวยการ”

นี่คือคำเตือนว่า ถ้าไม่มีความมั่นใจ ก็อย่าได้พูดจาส่งเดชออกไป

เขานี่มันลืมตัวจริงๆ

โจวจิ้นแอบตบหน้าตัวเองในใจไปหนึ่งฉาด

เตือนสติตัวเองซ้ำๆ ว่าต้องคิดก่อนพูดเสมอ

สือเฮ่าส่งเสียง “อืม” ในลำคอ

“เอาเถอะ ไม่ได้จะตำหนินายหรอก แค่เตือนสติเฉยๆ ไปนั่งที่ได้แล้ว”

ขณะเดียวกัน

บริเวณห้องโถงด้านข้างของหอประชุม

สื่อมวลชนที่มารายงานข่าวและเจ้าหน้าที่กรมป่าไม้เมืองฮวาต่างเข้าประจำตำแหน่งกันหมดแล้ว

การประชุมเสวนาเริ่มนับถอยหลัง

ผู้นำกรมป่าไม้เดินมาหาเหล่าจ้าว

“เป็นไงบ้าง ทุกฝ่ายมากันครบหรือยัง”

“ครบหมดแล้วครับ” เหล่าจ้าวตอบรับไปตามสัญชาตญาณ

แต่พอพูดจบ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ ลังเลอยู่ชั่วครู่ สุดท้ายก็ไม่ได้เสริมอะไรต่อ

โชคดีที่ท่านผู้นำไม่ได้สังเกตเห็นพิรุธของเขา

“มาครบก็ดีแล้ว กำชับทุกคนให้ตื่นตัวเข้าไว้”

“ผู้นำระดับเมืองและระดับมณฑลให้ความสำคัญกับงานเสวนาครั้งนี้มากแค่ไหน คงไม่ต้องให้ผมย้ำอีกรอบนะ”

“วันนี้เป็นวันแรกของงาน เป็นช่วงเวลาที่สำคัญที่สุด ห้ามมีข้อผิดพลาดเด็ดขาด”

“รับทราบครับ” เหล่าจ้าวขานรับด้วยสีหน้าจริงจัง

ท่านผู้นำส่งเสียง “อืม” แล้วหันหลังเดินตามการนำทางของเจ้าหน้าที่เพื่อขึ้นไปนั่งบนเวทีประธาน

พอผู้นำคล้อยหลังไป เหล่าจ้าวก็รีบแวบเข้าไปในมุมปลอดคนทันที

เขารีบควักโทรศัพท์มือถือออกมาต่อสายหาหลินโจว

ไอ้ ‘คุณชายใหญ่’ คนนี้ ป่านนี้ยังมาไม่ถึงอีก

เดิมทีเขาตั้งใจจะจัดแจงให้หลินโจวเดินทางเข้าเมืองมาพักที่โรงแรมตั้งแต่เมื่อวาน เพื่อที่วันนี้จะได้มาร่วมงานได้สะดวก

ใครจะไปนึกว่าหลินโจวจะปฏิเสธ

บอกว่าช่วงค่ำต้องอยู่โยงทำคลินิกรักษาสัตว์เพิ่ม

ก็เพื่อให้วันนี้สามารถปลีกตัวเข้ามาในเมืองเพื่อร่วมงานเสวนาได้

ตอนนั้นเหล่าจ้าวรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกจริงๆ

รู้สึกราวกับว่าหลินโจวจะคิวทองและเชิญตัวยากยิ่งกว่าบรรดาผู้เชี่ยวชาญแขกรับเชิญในงานเสียอีก

แต่ก็ช่วยไม่ได้ ในเมื่อโควตานี้เป็นเขาเองที่แทบจะแย่งชิงฟาดฟันมาให้หลินโจว

จะไปก่นด่าก็ใช่ที่

ยังดีที่ช่วงเช้าเป็นแค่ช่วงที่ผู้นำและตัวแทนผู้เชี่ยวชาญขึ้นกล่าวเปิดงาน ส่วนช่วงบ่ายถึงจะเป็นคิวของเจ้าหน้าที่แนวหน้าขึ้นมาแชร์ประสบการณ์

ขอแค่หลินโจวออกเดินทางแต่เช้าตรู่ ขับรถมาถึงโรงแรมตอนเที่ยง

ก็ยังทันเข้าร่วมการประชุมช่วงบ่ายอยู่ดี

เหล่าจ้าวจึงยอมตกลง

เพียงแต่กำชับหลินโจวซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า ต้องมาถึงโถงจัดงานที่โรงแรมก่อนบ่ายสองโมงให้ได้

ในสายมีแต่เสียงสัญญาณว่างดังยาวเหยียด

เสียงสัญญาณดัง “ตู๊ด… ตู๊ด…” อันเย็นชาทำเอาเปลือกตาของเหล่าจ้าวกระตุกขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

ไอ้หนุ่มนี่ คงไม่มาตกม้าตายเอาตอนสำคัญหรอกนะ

สัญญาณยังคงดังต่อไป นานราวกับผ่านไปครึ่งค่อนศตวรรษ

และก่อนที่เสียงตอบรับอัตโนมัติของผู้หญิงที่คุ้นเคยจะดังขึ้น

ในที่สุดปลายสายก็กดรับ

เหล่าจ้าวแทบหยุดหายใจ รีบรัวคำถามใส่ไม่ยั้งทันที

“เสี่ยวหลิน ออกเดินทางหรือยังเนี่ย อยู่ถึงไหนแล้ว อีกนานไหมกว่าจะถึง”

ชุดคำถามยิงรัวด้วยความเร็วสูงเผยให้เห็นความกระวนกระวายใจของเหล่าจ้าวอย่างปิดไม่มิด

ปลายสายดูเหมือนจะชะงักไป

เงียบไปครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็มีเสียงผู้หญิงตอบกลับมา

“หัว… หัวหน้าจ้าวคะ”

เป็นเสียงของไป๋เซี่ยว

เหล่าจ้าวถอนหายใจโล่งอกไปเปลาะหนึ่ง ในเมื่อไป๋เซี่ยวเป็นคนรับสาย ก็แสดงว่ามีความเป็นไปได้สูงที่หลินโจวกำลังขับรถอยู่

ออกเดินทางแล้วก็โล่งใจ

“อ้อ ไป๋เซี่ยวใช่ไหม น้าของเธอกำลังขับรถอยู่เหรอ”

“ออกเดินทางกันนานหรือยัง ใกล้จะถึงหรือยังเนี่ย”

ปลายสายชะงักไปอีกรอบ คล้ายกับน้ำท่วมปาก พูดยากพูดเย็น

“พะ… พวกเรา ยังไม่ได้ออกเดินทางเลยค่ะ”

ไป๋เซี่ยวกดเสียงพูดให้เบาจนแทบไม่ได้ยิน

แต่พอเข้าหูเหล่าจ้าว เขากลับนึกว่าตัวเองหูฝาดไป

“เธอว่าอะไรนะ?!”

ไป๋เซี่ยวรีบดึงโทรศัพท์ออกห่างจากหูสุดแขนทันที

พอมั่นใจว่าไม่มีเสียงคำรามลอดออกมาแล้ว ถึงค่อยยกกลับมาแนบหูใหม่อย่างกล้าๆ กลัวๆ

“หนูกับน้าเดิมทีตั้งใจจะออกเดินทางตั้งแต่เจ็ดโมงเช้าค่ะ บนถนนใช้เวลาห้าชั่วโมง กะไว้ว่าเที่ยงก็น่าจะถึง ต่อให้รถติดก็ยังมีเวลาเหลือเฟือ…”

เหล่าจ้าว “หา… หา?!”

เดิมทีเนี่ยนะ?!

“แต่พอพวกเรากำลังจะออกเดินทาง น้าก็ได้รับโทรศัพท์แจ้งเคสฉุกเฉินค่ะ”

ไป๋เซี่ยวพูดพลางเหลือบมองหลินโจวที่กำลังช่วยชีวิตวัวอยู่ในคอก

“วัวในหมู่บ้านตัวหนึ่งเหมือนจะแอบไปกินยาเบื่อหนูเข้าเมื่อตอนดึกๆ พอเช้ามืดอาการก็กำเริบขึ้นมา น้าเลยต้องรีบมาล้างท้องให้วัวก่อนค่ะ”

เหล่าจ้าว “???”

“เดี๋ยวนะ สรุปคือน้าของเธอยังอยู่ในหมู่บ้าน ยังไม่ได้ก้าวขาออกจากบ้านเลยเรอะ?!!”

เสียงคำรามลั่นของเหล่าจ้าวมีพลังทะลุทะลวงสูงมาก

จนเจ้าหน้าที่หลายคนที่กำลังวุ่นวายอยู่ในห้องโถงด้านข้างต่างหันขวับมามอง

เหล่าจ้าวรีบส่งยิ้มเจื่อนๆ เชิงขอโทษไปให้ทุกคน

จากนั้นก็รีบหันหลังกลับ เอาหัวโขกกำแพง พยายามกดเสียงให้เบาที่สุด

“สรุปคือพวกเธอยังไม่ได้ออกเดินทางกันเลยเนี่ยนะ??”

ไป๋เซี่ยวส่งเสียง “ค่ะ…” อย่างยากลำบาก

เหล่าจ้าวก้มดูเวลา ตอนนี้แปดโมงห้าสิบนาทีแล้ว

งานเสวนาจะเริ่มตอนเก้าโมงตรง

ระยะทางบนถนนต้องใช้เวลาห้าชั่วโมง

ถ้าหลินโจวออกเดินทางเดี๋ยวนี้เลย ก็ยังพอจะมาถึงหน้างานทันตอนบ่ายสองโมงแบบเฉียดฉิว

หัวใจของเหล่าจ้าวเต้นระรัวราวกับกลองศึก พยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงสติให้สงบลง

“บอกน้าของเธอ ให้รีบออกเดินทางเดี๋ยวนี้เลย!”

“ไม่อย่างนั้นจะไม่ทันแล้ว บ่ายสองโมงต้องมาถึงที่จัดงานให้ได้!”

“มะ… ไม่ได้ค่ะ” คราวนี้ไป๋เซี่ยวตอบกลับอย่างรวดเร็ว

เหล่าจ้าว “?” อะไรคือไม่ได้วะ

ไป๋เซี่ยวเหลือบมองหลินโจวที่กำลังง่วนอยู่กับการล้างท้องให้วัวอีกครั้ง

“น้าบอกว่า ตอนนี้ยังเสร็จไม่ได้ค่ะ”

“ยะ… อย่างน้อยต้องอีกชั่วโมงหนึ่งค่ะ”

เหล่าจ้าวเบิกตากว้างจนแทบจะถลนออกมา

หลินโจวจะมาร่วมงานเสวนาไม่ทันอยู่รอมร่อ ตอนนี้ยังกล้ามาต่อรองเงื่อนไขกับเขาอีกเรอะ?!

ทางฝั่งปลายสาย ไป๋เซี่ยวเองก็ตื่นเต้นจนต้องกลืนน้ำลายเอื้อกๆ ไม่หยุด

แม้ว่าก่อนหน้านี้เธอจะชอบแอบนินทาหัวหน้าจ้าวอยู่ในใจ หรือกระทั่งขุ่นเคืองเขาเรื่องลูกหมาป่าอยู่บ้าง

แต่สุดท้ายเธอก็เป็นแค่นักศึกษาจบใหม่ พอเจอสถานการณ์แบบนี้เข้าจริงๆ แค่เหล่าจ้าวขึ้นเสียงซักไซ้ หัวใจเธอก็สั่นระริกไปหมดแล้ว

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการต้องกัดฟันมาต่อรองเงื่อนไขกับหัวหน้าจ้าวแบบตอนนี้เลย

“แต่ถ้าอีกหนึ่งชั่วโมงค่อยออกเดินทาง มันจะไม่ทันแล้วโว้ย!”

เหล่าจ้าวเครียดจนหัวจะระเบิด คำเตือนของผู้นำเมื่อครู่ยังคงดังก้องอยู่ในหู

“มะ… ไม่เป็นไรค่ะ” ไป๋เซี่ยวสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดต่อ

“น้าบอกว่า เขาจะรีบเหยียบมาให้เร็วที่สุด”

“ขอแค่หัวหน้าจ้าวช่วยจัดการ สลับคิวพูดของเขาไปไว้เป็นคนสุดท้ายของช่วงแชร์ประสบการณ์ก็พอค่ะ”

เหล่าจ้าว “!!”

ไอ้เด็กแสบเอ๊ย นี่ถึงขั้นคิดแผนรับมือสถานการณ์ฉุกเฉินเผื่อเขาไว้เสร็จสรรพเลยใช่ไหม!

งั้นก็ขอบ, ใจ, เอ็ง, มาก, เลย, นะ!