บทที่ 94 อะไรนะ เขาตะ…ตายแล้วงั้นเหรอ!

เดือนมีนาคมในเมืองฮวา อากาศยังไม่นับว่าเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิอย่างแท้จริง

สายลมเย็นวูบหนึ่งพัดผ่านใบหน้าของโจวจิ้นจนทำให้เขาสะท้านหนาว

กระนั้น มุมปากก็ยังคงยกยิ้มสี่สิบห้าองศาค้างไว้

ไม่มีลมสายไหนทำลายอารมณ์อันเบิกบานของเขาในตอนนี้ได้ทั้งนั้น

ก็เขาเป็นนักวิจัยรุ่นใหม่คนแรกที่ได้ติดตามอาจารย์เหยาออกมาร่วมงานประชุมเชียวนะ!

คนแรก! แถมยังเป็นนักวิจัยรุ่นใหม่อีกต่างหาก!

เขาเพิ่งจะเข้าสถาบันวิจัยมาได้ไม่ถึงปีด้วยซ้ำ!

นี่มันหมายความว่ายังไงล่ะ?

บรรดานักวิจัยรุ่นราวคราวเดียวกันในสถาบัน พอรู้ข่าวนี้เข้าต่างก็พากันอิจฉาจนตาร้อนผ่าว

แล้วจะไม่ให้เขาภาคภูมิใจได้ยังไงไหว?

นี่แสดงว่าผลงานของเขาเข้าตาอาจารย์เหยาแล้ว

รอให้เวลาผ่านไปอีกสักหน่อย ให้เขาสร้างผลงานทางวิชาการที่โดดเด่นยิ่งขึ้นกว่านี้

ไม่แน่อาจารย์เหยาอาจจะยอมเปิดรับศิษย์อีกครั้ง แหกกฎรับเขาเป็นศิษย์ปิดสำนักคนสุดท้ายก็ได้

เส้นทางข้างหน้าที่รอรับเขาอยู่ ย่อมต้องโรยด้วยกลีบกุหลาบแน่นอน!

โจวจิ้นคิดพลางก้าวเท้าเดินอย่างกระปรี้กระเปร่ายิ่งขึ้น

เมืองฮวานี่ช่างเป็นเมืองที่ดีจริงๆ

เป็นจุดเริ่มต้นของความฝันอีกครั้ง

จะว่าไป เมืองฮวาก็เหมือนจะเป็นเมืองที่หมอโจวอยู่เหมือนกัน

ตอนดูไลฟ์คราวก่อน ได้ยินว่าขับรถจากตัวเมืองไปหมู่บ้านซานเหอต้องใช้เวลาตั้งห้าชั่วโมง

ดูท่าคงไม่มีทางได้เจอกันหรอก

เขาก็ไม่ได้ดูไลฟ์ของหมอโจวมาตั้งนานแล้วด้วย

ช่วงนี้งานยุ่งเหลือเกิน ยุ่งกับการทดลอง ยุ่งกับการเขียนบทความวิจัย

ยิ่งพอถูกผลงานชิ้นล่าสุดที่อาจารย์เหยาเพิ่งตีพิมพ์กระตุ้นเข้าให้อีก

เขาก็ฮึดสู้สุดตัว ตัดเวลาพักผ่อนบันเทิงใจจนแทบเหลือศูนย์

ทุกวันลืมตาขึ้นมาก็เจอแต่การทดลอง พอหลับตาลงแม้แต่ในฝันก็ยังหนีไม่พ้นเรื่องทดลอง

ไม่มีเวลามาเปิดดูไลฟ์เลยสักนิด

ไม่รู้เหมือนกันว่าช่วงนี้หมอโจวเป็นยังไงบ้าง

ก็คงก้มหน้าก้มตาล้วงตูดวัว คลุกคลีอยู่กับหมูกับวัวไปวันๆ เหมือนเดิมนั่นแหละ

บางทีเขาก็แอบอิจฉาหมอโจวอยู่ไม่น้อย

อยู่ในหมู่บ้าน แค่ทำท่าล้วงตูดวัวซ้ำๆ ไปวันแล้ววันเล่าก็พอแล้ว

ไม่ต้องมานั่งเผาผลาญเซลล์สมองไปวันละเป็นกระบุงเหมือนอย่างเขา

ช่างเป็นภาระหน้าที่อันแสนหอมหวานจริงๆ

*

ตรงกันข้ามกับโจวจิ้น เหยาจิ้นซานที่เดินนำอยู่หน้าสุดกลับไม่มีกะจิตกะใจเท่าใดนัก

ทันทีที่ก้าวลงจากรถไฟ ความรู้สึกคุ้นเคยสายหนึ่งก็พัดเข้ามาปะทะใบหน้า

เวลาผ่านไปตั้งห้าปี แม้แต่อากาศก็ยังคงมีกลิ่นอายเหมือนตอนที่เขาเดินทางมาตามหาเสี่ยวโจวเมื่อคราวนั้นไม่มีผิด

แผ่นหลังของเหยาจิ้นซานค้อมลงเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น

แต่แล้วก็พลันนึกขึ้นได้ว่าข้างหลังยังมีคนจากสถาบันวิจัยเดินตามมาด้วย จึงจำต้องฝืนยืดตัวตรงขึ้นอีกครั้ง

สือเฮ่าเป็นคนที่เข้าใจอาจารย์ของตนดีที่สุด

พอก้าวเข้ามาในห้องพักโรงแรม สือเฮ่าก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปลอบเหยาจิ้นซาน

“อาจารย์ครับ อย่าคิดมากเลย เรื่องทั้งหมดนี้ส่วนใหญ่มันก็น่าจะเป็นแค่เรื่องบังเอิญเท่านั้นแหละครับ”

ใช่แล้ว เหตุผลสำคัญประการหนึ่งที่ทำให้เหยาจิ้นซานยอมตกลงมาเมืองฮวา ก็เพื่อไอ้ “เรื่องบังเอิญ” ที่เลื่อนลอยนี้นี่เอง

อีเมลของสือเฮ่า ไม่ใช่ใครคิดจะรู้ก็รู้ได้

มีเพียงศิษย์ร่วมสำนักที่สนิทสนมที่สุด รวมถึงพวกลูกศิษย์ของสือเฮ่าเท่านั้นถึงจะรู้

และในบรรดาคนกลุ่มนี้ คนที่พอจะมีความเกี่ยวข้องกับกรมป่าไม้เมืองฮวาได้อย่างเปิดเผยที่สุด

ก็คือหลินโจว

พวกเขาก็ใช่ว่าจะไม่เคยสงสัยว่าเป็นหลินโจว เพียงแต่ไม่มีหลักฐานยืนยัน

หรือกระทั่งเรื่องทั้งหมดนี้อาจจะเป็นเพียงความคิดเพ้อเจ้อ จับแพะชนแกะไปเองเท่านั้น

สือเฮ่าจึงไม่อยากให้อาจารย์ตั้งความหวังไว้สูงเกินไป

ยิ่งหวังมาก ความผิดหวังก็มักจะยิ่งรุนแรงตามไปด้วย

ให้คิดเสียว่าช่วงนี้พวกเขามีเวลาว่างพอดี ก็แค่แวะมาร่วมงานเสวนาธรรมดาๆ งานหนึ่งเท่านั้น

อีกทั้งกรมป่าไม้เมืองฮวาก็ให้เกียรติพวกเขามากเหลือเกิน

ถึงขั้นรับปากว่าจะจัดเวลาการเสวนาตามกำหนดการเดินทางของพวกเขาอย่างเต็มที่

พูดคุยกันไปมาลงตัวพอดี พวกเขาถึงได้ตัดสินใจเดินทางมาในรอบนี้

เหยาจิ้นซานได้ยินดังนั้นก็นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ เพียงทิ้งตัวลงนอนหมดสภาพบนโซฟาแล้วถอนหายใจยาวออกมา

ช่างเถอะ ห้าปีแล้ว เขาควรจะทำใจให้ชินได้ตั้งนานแล้ว

“แต่จะว่าไป พองานเสวนาเสร็จสิ้นลง พวกเราถือโอกาสแวะไปที่บ้านเสี่ยวโจวสักหน่อยก็น่าจะดีนะ”

แววตาของเหยาจิ้นซานพลันเปล่งประกายขึ้นมาอีกครั้ง

“ถึงจะไม่เจอเสี่ยวโจว ได้ไปคุยกับพ่อแม่และครอบครัวของเสี่ยวโจวก็ยังดี”

“พอดีเลย จะได้เอาเรื่องน่ายินดีที่ผลงานวิจัยของเสี่ยวโจวได้รับการตีพิมพ์ไปบอกกับครอบครัวของเขาด้วยตัวเอง ให้พวกเขาได้ภาคภูมิใจกันเสียที”

สือเฮ่ายิ้มแห้งๆ อย่างจนใจ “ได้ครับ ผมตามใจอาจารย์”

*

วันรุ่งขึ้น ท้องฟ้าปลอดโปร่งแจ่มใส ไร้เมฆหมอก

นับเป็นฤกษ์งามยามดี

งานเสวนาคุ้มครองสัตว์ป่าครั้งยิ่งใหญ่เป็นประวัติการณ์ของเมืองฮวาได้เปิดฉากขึ้นอย่างเป็นทางการ

งานเสวนาครั้งนี้จัดขึ้น ณ ห้องประชุมใหญ่ของโรงแรมระดับหรูที่สุดในเมืองฮวา

โดยจะจัดต่อเนื่องกันเป็นเวลาสามวัน

เวลาแปดโมงเช้า บรรดาผู้เชี่ยวชาญเริ่มทยอยเดินเข้าสู่ห้องประชุม

พอพ้นประตูเข้ามา สายตาทุกคู่ก็สแกนไปทั่วราวกับเรดาร์ ก่อนจะพุ่งเป้าล็อกตำแหน่งของอาจารย์เหยา เหยาจิ้นซาน อย่างรวดเร็ว

แล้วพากันตรงดิ่งเข้าไปหาอาจารย์เหยาทันที

ล้อกันเล่นหรือ เมืองฮวาเป็นแค่เมืองเล็กๆ ระดับสี่ระดับห้าเท่านั้น

พูดตามตรง หากไม่มีงานสำรวจวิจัยครั้งสำคัญหรือเรื่องความร่วมมือระดับใหญ่โต พวกเขาก็คงไม่มีทางก้าวเท้ามายังสถานที่แบบนี้อย่างแน่นอน

หากไม่ใช่เพราะเห็นแก่อาจารย์เหยา พวกเขาก็คงตอบปฏิเสธไปในทันทีแล้ว

อันที่จริงพวกเขาก็ยังไม่เข้าใจอยู่เหมือนกัน ว่าเหตุใดอาจารย์เหยาถึงยอมตกลงมาร่วมงานเสวนาที่เมืองฮวาแห่งนี้ได้

แต่ยังไงเสีย นี่ก็เป็นการตัดสินใจของปรมาจารย์ระดับเสาหลัก ย่อมต้องมีเหตุผลของท่านอย่างแน่นอน

ต่อให้มาเพื่อแค่แสดงตัวให้อาจารย์เหยาคุ้นหน้าคุ้นตา กระชับความสัมพันธ์ให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น

งานนี้พวกเขาก็ต้องมาให้ได้

ผู้คนพากันรุมล้อมอยู่ข้างกายเหยาจิ้นซาน

เริ่มจากการไต่ถามสารทุกข์สุกดิบเรื่องสุขภาพของอาจารย์เหยาตามธรรมเนียม จากนั้นก็รายงานทิศทางและความคืบหน้าของงานวิจัยที่ตัวเองกำลังทำอยู่ในช่วงนี้

เมื่อได้รับคำชมเชยหรือคำชี้แนะจากอาจารย์เหยาแล้ว แต่ละคนก็เชิดหน้าขึ้นน้อยๆ ด้วยความพึงพอใจ

ไล่ไปตั้งแต่อาจารย์เหยา จนถึงสือเฮ่า

พอทักทายบรรดาบุคคลสำคัญระดับศูนย์กลางกันจนครบแล้ว สายตาของทุกคนก็เบนไปจับจ้องยังนักวิจัยอีกสองสามคนที่ติดตามอาจารย์เหยามาด้วยโดยปริยาย

และในบรรดาคนเหล่านั้น โจวจิ้นถือว่าโดดเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษ

ก็เพราะมีเขาเพียงคนเดียวที่เป็นคนรุ่นใหม่

ความคิดในหัวของทุกคนจึงเริ่มแล่นปราดขึ้นมาทันที

การที่อาจารย์เหยาพาออกงานด้วยตัวเองแบบนี้ ย่อมต้องเป็นคนรุ่นใหม่ที่มีแววอนาคตไกลอย่างแน่นอน

อย่างน้อยที่สุดก็แสดงว่าอาจารย์เหยาให้ความสนใจและมองเห็นศักยภาพ

เมื่อห้าปีก่อนที่อาจารย์เหยาประกาศว่าจะไม่รับศิษย์อีกต่อไปนั้น เป็นการประกาศอย่างกะทันหันอย่างยิ่ง

คนในแวดวงวิชาการต่างก็คาดไม่ถึง และไม่มีใครล่วงรู้ถึงสาเหตุที่แท้จริง

ทว่าในยามนี้ กลับมีคนหนุ่มรุ่นใหม่ที่สามารถเข้าตาปรมาจารย์ท่านนี้ได้

ทุกคนต่างก็แอบคาดเดากันอยู่ในใจ ว่าคนๆ นี้จะใช่ลูกศิษย์คนใหม่ที่อาจารย์เหยาเพิ่งรับเข้ามาหรือไม่

ไม่ว่าความจริงจะเป็นอย่างไร การเอ่ยปากชื่นชมเอาไว้ก่อนย่อมไม่มีทางผิดพลาดแน่นอน

ผู้คนเริ่มส่งเสียงเซ็งแซ่ ต่างพากันเอ่ยปากยกยอปอปั้นโจวจิ้นไม่ขาดสาย

โจวจิ้นย่อมรู้ดีว่าตนเองได้อานิสงส์จากบารมีของอาจารย์เหยา แต่ก็อดที่จะยืดอกภาคภูมิใจไม่ได้

คนเก่งนี่มันมีเรื่องให้ต้องลำบากใจจริงๆ สิน่า

ทองแท้อยู่ที่ไหนก็ย่อมส่องประกายจนคนเห็นเข้าจนได้สินะ

ทว่าทุกคนก็ไม่ได้รู้จักโจวจิ้นจริงๆ จังๆ คำชื่นชมจึงเป็นเพียงแค่เรื่องผิวเผินภายนอกเท่านั้น

พูดไปได้ไม่กี่ประโยค ถ้อยคำสรรเสริญในปากก็เริ่มตันจนหาคำใหม่ๆ ไม่เจอ

ยังดีที่ทุกคนเปลี่ยนหัวข้อสนทนาได้อย่างรวดเร็ว

ต่างพากันวกเข้าสู่การแลกเปลี่ยนพูดคุยเรื่องบทความวิจัยชิ้นล่าสุดที่อาจารย์เหยาเพิ่งตีพิมพ์ไปเมื่อเดือนก่อน

นอกจากเสียงชื่นชมเป็นเสียงเดียวกันว่าผลการวิจัยชิ้นนี้ส่งผลกระทบอย่างลึกซึ้งและกว้างขวางแล้ว ก็ยังมีคนอดใจไม่ไหวจนต้องเอ่ยถามขึ้นมา “อาจารย์เหยาครับ ผู้เขียนชื่อแรกอย่างคุณหลินโจวนี่ สรุปแล้วคือใครกันแน่หรือครับ?”

“นั่นสิครับ หลายปีมานี้เขาร่วมตีพิมพ์บทความกับท่านมาโดยตลอด แต่กลับไม่เคยได้ยินชื่อเสียงเรียงนามของคนๆ นี้ในแวดวงวิชาการจริงๆ เลยสักครั้ง?”

ศาสตราจารย์อาวุโสท่านหนึ่งที่รู้จักสนิทสนมกับเหยาจิ้นซานมานานหลายปีก็เอ่ยขึ้นบ้าง “เหล่าเหยา คงไม่ใช่ลูกนอกสมรสที่พลัดพรากของคุณจริงๆ หรอกนะ?”

“ต่อให้เป็นลูกหลาน หรือเป็นญาติสนิทมิตรสหาย ก็ไม่เห็นจำเป็นต้องหนุนหลังดันกันถึงขนาดนี้เลยนี่”

คนอื่นย่อมไม่กล้าพูดเล่นเรื่องลูกนอกสมรสแบบนี้ จึงได้แต่พากันส่งเสียงเออออด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เมื่อก่อนก็ใช่ว่าจะไม่มีคนเคยถาม แต่เหยาจิ้นซานก็ไม่เคยตอบรับอย่างตรงไปตรงมาเลยสักครั้ง

เพราะยิ่งอธิบายเรื่องมันก็ยิ่งจะยุ่งยากบานปลายไปกันใหญ่

ทว่าในเวลานี้ อาจเป็นเพราะสถานที่คือเมืองฮวา

ความรู้สึกคิดถึงศิษย์คนเล็กของตนจึงปะทุขึ้นมาจนถึงขีดสุด

เหยาจิ้นซานรำคาญจนทนไม่ไหว จึงโพล่งออกไปตรงๆ

“เหลวไหลกันไปใหญ่แล้ว หลินโจวเป็นลูกศิษย์ของฉัน!”

ทุกคนชะงักงันไป บรรยากาศพลันเงียบกริบลงทันตา

ก่อนที่แต่ละคนจะอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง ลูกศิษย์งั้นรึ?

เป็นแค่ลูกศิษย์คนหนึ่งของอาจารย์เหยาเนี่ยนะ?!

“แล้วตอนนี้เขาอยู่ที่ไหนล่ะครับ?”

“ทำงานอยู่ในสถาบันวิจัยแห่งไหน หรือว่าสอนหนังสืออยู่ในมหาวิทยาลัยไหนกันครับ?”

“หรือว่าจะอยู่ต่างประเทศ?”

“คงไม่ใช่ว่ายังเรียนอยู่หรอกนะครับ”

เหยาจิ้นซานตอบกลับด้วยน้ำเสียงอู้อี้ในลำคอ “…ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน”

ทุกคนถึงกับมึนงงไปหมด พอตั้งสติได้ก็พากันหัวเราะออกมาอย่างเหนื่อยใจปนโมโห

“เหล่าเหยา ต่อให้คุณคิดจะพูดปัดๆ ให้พ้นตัว ก็ช่วยแต่งเรื่องให้มันเนียนๆ จบๆ หน่อยเถอะ”

“นั่นสิครับ ลูกศิษย์ของคุณแท้ๆ คุณจะไม่รู้ได้ยังไงกัน?”

“แต่พวกคุณยังทำงานวิจัยร่วมกันอยู่เลยไม่ใช่หรือ ยังตีพิมพ์บทความวิจัยด้วยกันอยู่แท้ๆ ถ้าผมจำไม่ผิด หลายปีมานี้พวกคุณก็มีผลงานตีพิมพ์ร่วมกันมาตลอดเลยนี่ครับ?”

“เหล่าเหยา คุณจะไม่รู้ได้ยังไงว่าเขาอยู่ที่ไหน นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ครับเนี่ย?”

เหยาจิ้นซานนิ่งเงียบไป “ฉันไม่รู้จริงๆ”

“เขา…จากไปตั้งแต่เมื่อห้าปีก่อนแล้ว”

ทุกคนเบิกตากว้าง “??”

“ต…ตายไปแล้วหรือครับ?”

เหยาจิ้นซาน “…!!”

แกสิตายไปแล้ว! คนในบ้านแกสิตาย…ฮึ่ม ช่างเถอะ

‘ห้าปี มหาวิทยาลัยเยี่ยนต้า หลินโจว’

โจวจิ้นยืนฟังอยู่อย่างเงียบๆ หัวใจในอกเต้นรัวแรงจนแทบจะกระดอนหลุดออกมานอกร่าง

ความคิดอันแสนจะบ้าบอคอแตกผุดขึ้นมาในหัวของเขาอย่างบ้าคลั่ง

เขาพยายามกดมันลงไป มันก็โผล่ขึ้นมาใหม่ พอกดลงไปอีก มันก็ยังจะผุดขึ้นมาใหม่อีก

“ลูกศิษย์ของอาจารย์เหยาคนนี้…อย่าบอกนะว่าเป็นคนเมืองฮวา?”

เหยาจิ้นซานหันขวับกลับมาทันที จ้องเขม็งไปที่โจวจิ้น

โจวจิ้นถึงเพิ่งดึงสติกลับมาได้ ที่แท้เขาก็ดันเผลอพูดสิ่งที่คิดในใจออกไปเสียแล้ว

ทว่าเหยาจิ้นซานกลับมีสีหน้าตกใจระคนยินดีเป็นล้นพ้น

“เธอรู้ได้ยังไง?”

โจวจิ้น “?!!”

เขาจะไปรู้ได้ยังไงล่ะ? เขาไม่รู้เรื่องอะไรเลยสักนิด!

เขาแค่บังเอิญรู้มาว่า ในหมู่บ้านทุรกันดารห่างไกลความเจริญที่อยู่ใต้การปกครองของเมืองฮวา มีหมอสัตว์ประจำชนบทคนหนึ่งที่ชื่อหลินโจว เป็นรุ่นพี่สายตรงจากมหาวิทยาลัยเยี่ยนต้าของเขาต่างหากเล่า!

คงไม่ใช่ว่า…จะเป็นคนๆ เดียวกันจริงๆ หรอกนะ!