บทที่ 93 โอกาสทองงั้นหรือ ยังไม่แน่หรอกว่าใครกันแน่ที่เป็นผู้เชี่ยวชาญ!

เหล่าจ้าวเตรียมพร้อมรอรับคำขอบคุณอย่างซาบซึ้งดีใจสุดขีดจากหลินโจวเต็มที่

ทว่าเขาเชิดหน้าหรี่ตารออยู่ตั้งนานสองนาน ก็ยังไม่ได้ยินเสียงตอบรับเสียที

พอลืมตาขึ้นมอง หลินโจวกลับยืนนิ่งเงียบกริบ

สีหน้าดูมืดมนลึกซึ้งจนยากจะคาดเดา

นี่ทำเอาเหล่าจ้าวชักจะดูไม่ออกแล้ว

หรือว่าจะดีใจจนช็อกจนเอ๋อไปแล้ว?

หรือเพราะข่าวนี้มันน่าตกใจเกินไป จนเจ้าตัวยังตั้งรับไม่ทันกันแน่?

เหล่าจ้าวกับเหล่าหวังสบตากันอย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก

พวกชาวเน็ตในห้องไลฟ์เองก็งงไม่แพ้กัน

"นี่มันโอกาสทองของหมอโจวชัดๆ เลยนะเนี่ย"

"ไม่ใช่ใครที่ไหนก็จะได้ไปเสนอหน้าต่อหน้าผู้เชี่ยวชาญระดับนั้น โอกาสดีขนาดนี้ต้องรีบคว้าไว้สิ!"

"พวกนายจะไปรู้อะไร ฝีมือระดับพี่โจวยังต้องให้ผู้เชี่ยวชาญพวกนั้นมาประเมินอีกเหรอ ถ้าพูดถึงเรื่องล้วงตูดวัวล่ะก็ ยังไม่รู้เลยว่าใครกันแน่ที่เป็นผู้เชี่ยวชาญตัวจริง!"

"พี่วัวบอกว่า: นายพูดถูกเผงเลย"

"แต่อาจารย์เหยามาเองเลยนะ นั่นมันไอดอลของนักศึกษาแพทย์สัตว์ทั้งประเทศเลยนะเว้ย ในเมื่อหมอโจวรู้กระทั่งอีเมลของผอ. สือเฮ่า ก็ต้องรู้จักอาจารย์เหยาเป็นอย่างดีแน่ หรือว่าเขาไม่ได้นับถืออาจารย์เหยา ไม่อยากไปเห็นตัวจริงสักครั้งเหรอ?"

"ถ้าเป็นฉันนะ ยังไม่ทันที่หัวหน้าจ้าวจะพูดจบก็ตอบตกลงไปแล้ว ลังเลแค่วินาทีเดียวก็ถือว่าไม่เคารพอาจารย์เหยาแล้ว!"

ทว่าหน้ากล้อง หลินโจวกลับเอ่ยขึ้นมาเรียบๆ

"ผมขอคิดดูก่อนครับ"

เหล่าจ้าวถึงกับเหวอ เรื่องแค่นี้ยังต้องคิดดูอีกเหรอ?

ถ้าเปลี่ยนเป็นเหล่าหวัง ป่านนี้คงดีใจจนขำก๊ากเป็นลมไปแล้ว

ฝ่ายเหล่าหวังเองยิ่งงงหนักเข้าไปใหญ่

เขานี่แหละที่ได้เห็นกับตาตัวเองในห้องประชุม ว่าทุกคนเทิดทูนและคลั่งไคล้อาจารย์เหยากันเบอร์ไหน

พูดได้เลยว่า ตราบใดที่เป็นคนเรียนสายสัตวแพทย์ ย่อมต้องเคารพบูชาอาจารย์เหยากันทั้งนั้น แล้วทำไมพอมาถึงหลินโจว ถึงได้ลังเลขึ้นมาซะงั้น?

หรือว่าตอนเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยเยี่ยนต้า เคยมีเรื่องบาดหมางอะไรกันมาก่อน?

คงไม่ถึงขนาดนั้นหรอกมั้ง?

ไป๋เซี่ยวลอบสังเกตสีหน้าของทุกคนเงียบๆ พลางมองหลินโจวด้วยความกังวลแล้วถอนหายใจออกมา

เธอคิดว่าตัวเองน่าจะเป็นคนที่เข้าใจความรู้สึกของน้าดีที่สุดแล้ว

น้าของเธอลาออกกลางคันตอนเรียนปริญญาเอกแล้วกลับมาบ้าน

ตอนนั้นเรียนไม่จบปริญญาเอก อุตส่าห์ตรากตรำลำบากมาตั้งหลายปี สุดท้ายก็เหลือแค่วุฒิปริญญาตรี

ในใจน้าต้องรู้สึกอึดอัดและเต็มไปด้วยความเสียดายแน่ๆ

ถ้าน้าไม่ยอมกลับมาเมื่อห้าปีก่อน แล้วเลือกอยู่เมืองหลวงเพื่อสร้างอนาคตต่อไป

ไม่แน่ว่าตอนนี้อาจจะได้เป็นหนึ่งในบรรดาผู้เชี่ยวชาญแถวหน้าพวกนั้นไปแล้วก็ได้

เธอก็มีความเชื่อมั่นในตัวน้าแบบหัวปักหัวปำแบบนี้แหละ!

แล้วตอนนี้จะให้น้าไปเผชิญหน้ากับคนพวกนั้น มันไม่เท่ากับไปสะกิดแผลเก่าของเขาหรือไง?

ไป๋เซี่ยวเดาถูก แต่ก็ไม่ได้ถูกไปเสียทั้งหมด

ความลังเลของหลินโจว หากพูดให้ถึงที่สุดแล้ว มันก็คือความรู้สึกขลาดกลัวที่จะต้องเผชิญหน้ากับอดีตอันผูกพัน

ห้าปีแล้ว

เขาไม่ได้ติดตามข่าวคราวในแวดวงวิชาการและสถาบันวิจัยสัตว์แห่งชาติมานานถึงห้าปีเต็ม

และไม่ได้พบหน้าอาจารย์รวมถึงพวกพี่น้องร่วมสำนักมาห้าปีแล้วเช่นกัน

ตอนที่จากมาเมื่อห้าปีก่อน เขาเดินออกมาด้วยความรู้สึกที่ว่าชาตินี้คงไม่มีวันได้พบกันอีก

เขาไม่ได้คิดจะหวนกลับไปอีกเลย

นอกจากกองบทความวิจัยที่ไร้ข้อมูลการทดลอง เขาก็ไม่ได้ทิ้งอะไรไว้ให้อาจารย์ได้ระลึกถึงเลยสักอย่าง

ชาติที่แล้ว เขาทุ่มเททั้งชีวิตให้กับการวิจัยทางวิทยาศาสตร์

และสุดท้ายก็ล้มลงบนเส้นทางการวิจัยสมใจอยาก

เขาไม่เคยนึกเสียใจ และกระทั่งยินดีกับมันด้วยซ้ำ

คนในครอบครัวทุกคนต่างสนับสนุนและเข้าใจเขาอย่างถึงที่สุด

เพราะแบบนั้น ตอนที่เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นในหมู่บ้าน ถึงไม่มีใครส่งข่าวบอกเขาสักนิด

ปลาและอุ้งตีนหมีไม่อาจได้มาครอบครองพร้อมกัน ข้อนี้เขาเข้าใจดี

เขาไม่เคยตัดพ้อ มีเพียงความเจ็บปวด เสียดาย และอาลัยอาวรณ์

แต่ในเมื่อสวรรค์ให้โอกาสเขาได้เกิดใหม่อีกครั้ง

เขาก็ต้องแบกรับหน้าที่ที่ชาติก่อนทำไม่ได้

แบกรับภาระของครอบครัวที่เขาสมควรต้องแบก

สละวุฒิการศึกษาสูงส่ง ละทิ้งงานวิจัย กลับบ้านเกิดมาเป็นแค่หมอสัตว์บ้านนอกธรรมดาๆ คนหนึ่ง

เรื่องนี้ เขาไม่เคยนึกเสียดายเลยสักนิด

และยังคงยินดีกับมันเช่นเดิม

ทว่าอาจารย์กับพวกพี่น้องร่วมสำนักคงไม่คิดเช่นนั้น

อาจารย์คงจะทั้งเสียใจและผิดหวังเป็นที่สุด

ลูกศิษย์ที่ฟูมฟักสั่งสอนมาด้วยหยาดเหงื่อแรงกาย บทจะไปก็ไปเสียเฉยๆ เหตุผลแท้จริงสักข้อก็ไม่มีให้

เขาไม่อาจเปิดเผยเหตุผลที่แท้จริงของการกลับบ้านเกิดให้พวกเขารู้ได้ และไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากขอให้พวกเขายกโทษให้

ตอนนั้นพวกเขารั้งตัวเขาไว้อย่างสุดกำลังมากเท่าไร ตอนนี้ก็อาจจะก่นด่าตัดพ้อเขามากเท่านั้น

ถ้าได้เจอกันอีก อาจารย์กับรุ่นพี่ใหญ่จะพูดอะไรบ้างนะ

จะโกรธจนแกล้งทำเป็นไม่รู้จักเขาเลยไหม

หรือว่าจะด่าเขาต่อหน้าตรงๆ ให้จมดิน ด่าว่าเขาขี้ขลาด ด่าว่าเขาเนรคุณ

ถ้าโดนด่าจริงๆ นั่นยังถือว่าดีเสียอีก

อย่างน้อยที่สุด พวกเขาก็ยังยอมคุยกับเขา

หลินโจวหัวเราะเบาๆ ออกมา เป็นรอยยิ้มที่แฝงความขมขื่นอยู่บ้าง

หลินต้าไห่สังเกตเห็นความเคลื่อนไหวทางนี้มาพักใหญ่แล้ว

พอเห็นหลินโจวไม่ยอมพูดจา ฝ่ายเหล่าหวังกับเหล่าจ้าวจากกรมป่าไม้ก็ยืนมองหน้ากันตาปริบๆ ส่วนไป๋เซี่ยวก็ทำสีหน้าแบบ "หนูสงสารน้าจับใจเลย"

หลินต้าไห่ใคร่ครวญดูครู่หนึ่ง แล้วจึงก้าวเท้าเดินเข้ามา

เขาเดินมาหยุดข้างกายลูกชาย ถอนหายใจเบาๆ พลางตบไหล่หลินโจว

"ผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว แกก็น่าจะไปได้แล้วล่ะ"

หลินโจวไม่ตอบคำ กลับดูนิ่งเงียบลงไปยิ่งกว่าเดิม

แต่เหล่าจ้าวกับเหล่าหวังกลับรู้สึกว่า คำพูดนี้มันมีอะไรแหม่งๆ ชอบกล

ผ่านมาตั้งหลายปีก็น่าจะไปได้แล้ว มันหมายความว่ายังไงกัน

ก่อนหน้านี้กรมป่าไม้ประจำเมืองของพวกเขาก็ไม่เคยจัดงานสัมมนาแบบนี้มาก่อนสักหน่อย

นี่เป็นครั้งแรกที่มีการเชิญเจ้าหน้าที่ด่านหน้าคนอื่นนอกจากผู้เชี่ยวชาญด้านสัตว์ให้เข้าร่วมด้วย

พูดกันตามตรง เมื่อก่อนไม่เคยมีโอกาสแบบนี้เลยต่างหาก

ทั้งสองคนคิดไม่ออก จึงคิดว่าตัวเองคงเข้าใจผิดไปเอง คิดมากไปเอง

สุดท้ายก็เลยไม่ได้เก็บเอามาใส่ใจอีก

หลินโจวนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขารู้สึกว่าพ่อพูดถูก

ถึงแม้จะไม่เคยคิดว่าจะได้พบกันอีก แต่ก็ถึงเวลาที่ต้องไปปรากฏตัวให้อาจารย์กับรุ่นพี่ใหญ่ได้เห็นบ้างแล้ว

แม้ว่าเขาจะยังบอกเหตุผลที่แท้จริงของการทิ้งทุกอย่างกลับบ้านเกิดไม่ได้ก็ตาม

แต่อย่างน้อยก็ให้พวกเขาได้เห็นหน้าค่าตา ให้รู้ว่าตอนนี้เขายังอยู่ดีมีสุขทุกประการ

ต่อให้ต้องยอมโดนจับตัวไว้แล้วยืนฟังเทศน์ด่ากราดสามวันสามคืนเพื่อระบายความคั่งแค้นในใจอาจารย์

มันจะไม่ดีกว่าหรือไง?

งานเลี้ยงวันเกิดของคุณย่าหยวนเซี่ยวเจินปิดฉากลงท่ามกลางเสียงหัวเราะและความรื่นเริง

แขกเหรื่อทุกคนต่างอิ่มเอมใจและทยอยกันเดินทางกลับ

เหล่าจ้าวและเหล่าหวังจากกรมป่าไม้ก็เดินทางกลับเข้าเมืองเช่นกัน

เดิมทีทางกรมป่าไม้ประจำเมืองก็ตั้งใจจะจัดงานสัมมนานี้ให้ยิ่งใหญ่อยู่แล้ว ยิ่งมีอาจารย์เหยาจิ้นซานมาร่วมด้วย ไม่เพียงแค่กรมป่าไม้เมืองฮวาเท่านั้น แม้แต่สำนักงานป่าไม้ระดับมณฑลก็ยังให้ความสำคัญกับงานสัมมนาครั้งนี้อย่างถึงที่สุด

ได้ยินมาว่าเมื่อถึงเวลานั้น จะมีเจ้าหน้าที่ระดับรองผู้อำนวยการมาร่วมงานกันอย่างคับคั่ง

กระทั่งคณะผู้บริหารระดับเทศบาลเมืองก็ยังจะเดินทางมาด้วย

กรมป่าไม้จึงยิ่งไม่กล้าละเลยแม้แต่นิดเดียว

ทุกคนตั้งแต่ระดับบนลงล่างต่างหัวหมุนวุ่นวายกับการเตรียมงานสัมมนาครั้งใหญ่นี้กันยกใหญ่

นอกจากตัวการประชุมเองแล้ว ยังมีการประสานงานให้สื่อมวลชนมาเกาะติดทำข่าวตลอดทั้งงาน

แสดงให้เห็นถึงความมุ่งมั่นที่จะจัดงานนี้ให้ออกมาอย่างสมเกียรติและสร้างชื่อเสียงไปทั่วประเทศ

ให้ดังกระหึ่มไปทั่วทุกหัวระแหง

ด้วยเหตุนี้ นอกเหนือจากการรายงานข่าวทั่วไปแล้ว พวกเขายังจัดให้สื่อถ่ายทอดสดตลอดทั้งวัน

เพื่อนำเสนอภาพบรรยากาศอันยิ่งใหญ่อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนของงานสัมมนานี้ในทุกมิติ

เรียกได้ว่าเตรียมการอย่างรัดกุมและเปี่ยมไปด้วยความจริงใจ

เวลาหนึ่งเดือนผ่านพ้นไปอย่างเงียบเชียบ

ในที่สุดงานสัมมนาเพื่อการอนุรักษ์สัตว์ป่าแห่งเมืองฮวาก็กำลังจะเปิดฉากขึ้น

บรรดาผู้เชี่ยวชาญด้านสัตววิทยาจากทั่วประเทศต่างทยอยเดินทางมาถึงเมืองฮวา

และเข้าพักในโรงแรมที่ดีที่สุดของเมืองที่จัดเตรียมไว้รับรอง

เหยาจิ้นซานและสือเฮ่า พร้อมด้วยผู้เชี่ยวชาญและนักวิจัยจากสถาบันวิจัยสัตว์แห่งชาติอีกห้าท่าน ก็เดินทางมาถึงเมืองฮวาแล้วเช่นกัน

โจวจิ้นเดินรั้งท้ายขบวนมาติดๆ ใบหน้าของเขาเปี่ยมไปด้วยความเบิกบานแจ่มใส