บทที่ 92 นิยามใหม่ของคำว่า เรื่องเล็กน้อย!

“ในที่สุดก็มาทันจนได้ ระหว่างทางรถติดมาก ผมกลัวแทบแย่ว่าจะมาไม่ทันเปิดโต๊ะ”

เหล่าจ้าวเบียดเข้ามาถึงหน้าประตูรั้วบ้าน ส่งเสียงดังฟังชัดก้องกังวาน

การมาของเขากับเหล่าหวังในครั้งนี้ได้บอกหลินโจวล่วงหน้าไว้ก่อนแล้ว

เพราะเดินทางเที่ยวหนึ่งต้องใช้เวลาตั้งห้าชั่วโมง หากมาเสียเที่ยวคงเก้อแย่

นี่ขนาดออกจากบ้านกันตั้งแต่หกโมงครึ่งตอนเช้า ยังเกือบจะมาไม่ทันเอาเลย

หลินโจวรับของขวัญที่ทั้งสองคนถือมา พลางยิ้มแย้มเชื้อเชิญทั้งคู่เข้าไปข้างใน

“หัวหน้าจ้าว ผู้เชี่ยวชาญหวัง ลำบากพวกคุณจริงๆ ครับ วันเกิดคุณย่าผมก็ไม่ใช่งานใหญ่อะไร ยังอุตส่าห์เดินทางไกลมาด้วยตัวเองอีก”

“เอ๊ะ? เสี่ยวหลิน นายจะมาเกรงอกเกรงใจอะไรกับพวกเรา”

เหล่าหวังตบไหล่หลินโจวเบาๆ “พวกเราสนิทกันขนาดนี้แล้ว”

“นั่นสิ” เหล่าจ้าวเสริมขึ้นมาบ้าง

“ตอนนี้คุณน่ะเป็น ‘ผู้มีพระคุณใหญ่หลวง’ ของผมเลยนะ”

เหล่าจ้าวลดเสียงลง แต่สีหน้ากลับเก็บความเบิกบานใจเอาไว้ไม่อยู่จนแทบจะลอย

ผู้มีพระคุณใหญ่หลวงเหรอ? ไป๋เซี่ยวที่แอบเบียดตัวอยู่ตรงมุมจับคำสำคัญนี้ได้ทันควัน

หลินโจวเองก็ชะงักไปนิด ก่อนจะเข้าใจได้ในทันที

“เรื่องงานสัมมนามีความคืบหน้าแล้วเหรอครับ?”

พอเอ่ยถึงคำว่า “งานสัมมนา” ขึ้นมา เหล่าจ้าวก็เหมือนโดนกดสวิตช์ความดีใจขั้นสุดเข้าอย่างจัง

“ฮ่าๆ!”

เหล่าจ้าวถึงกับแหงนหน้าหัวเราะร่าออกมาหลายยก

จนโดนเหล่าหวังฟาดเผียะเข้าที่กลางหลัง “พอได้แล้วเหล่าจ้าว!”

เหล่าหวังหันกลับมาอธิบายกับหลินโจว

“เสี่ยวหลิน นายอย่าไปสนใจเขาเลย อาการนี้เขาเป็นติดต่อกันมาสัปดาห์กว่าแล้ว”

“คราวก่อนที่นายให้ช่องทางติดต่อเหล่าจ้าวไปน่ะ ปรากฏว่าเขาติดต่อได้จริงๆ เสียด้วย”

“ติดต่ออาจารย์เหยาได้แล้วเหรอครับ?” หลินโจวยิ้มถาม

“ก็ใช่น่ะสิ!” เหล่าจ้าวฝืนกลั้นเสียงหัวเราะไว้ได้ แต่รอยยิ้มที่มุมปากยังคงฉีกกว้างจนแทบจะถึงรูหู

“ผมส่งอีเมลไปหาผู้อำนวยการสือเฮ่าแห่งสถาบันวิจัยสัตว์แห่งชาติก่อน สองวันแรกเงียบกริบไม่มีความเคลื่อนไหว ผมก็นึกว่าส่งไปเหมือนก้อนหินจมก้นทะเลเสียแล้ว แต่ทายซิว่าเกิดอะไรขึ้น?”

เหล่าจ้าวเลิกคิ้วสูงขึ้นทั้งสองข้าง

หูของไป๋เซี่ยวกับบรรดาชาวเน็ตในห้องไลฟ์ต่างก็ผึ่งตามไปด้วย

“เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ?” หลินโจวเออออตามน้ำ

“ผู้อำนวยการสือเฮ่า โทรศัพท์กลับมาหาผมด้วยตัวเองเลยนะ!!”

แม้ว่าสายโทรศัพท์นั้นจะผ่านมาได้หนึ่งสัปดาห์แล้ว แต่พอหยิบยกมาพูดถึงตอนนี้ เสียงของเหล่าจ้าวยังคงสั่นเครือด้วยความตื่นเต้นไม่หาย

“ที่ผมทิ้งเบอร์โทรไว้ในอีเมล เดิมทีก็แค่ความเคยชินในการทำงาน ใครจะไปคิดล่ะว่าจะได้คุยโทรศัพท์สายตรงจริงๆ!”

หลินโจวยิ้มขำออกมาเบาๆ

สมกับเป็นสไตล์ดั้งเดิมของพี่ใหญ่เขาจริงๆ เรียบง่าย ตรงไปตรงมา และรวดเร็วมีประสิทธิภาพ

ผ่านไปกี่ปีก็ไม่เคยเปลี่ยนเลย

“แค่นี้ เอาจริงๆ ผมก็ดีใจจนแทบแย่แล้ว”

“ต่อให้ผู้อำนวยการสือจะยื่นเงื่อนไขยากๆ มา พวกเราก็จะพยายามให้ความร่วมมือเต็มที่ ใครจะไปรู้ว่าเขาตอบตกลงทันทีเลย!”

“เขาตกลงเฉยเลย!” เหล่าจ้าวเบิกตากว้าง

เห็นได้ชัดว่าจนถึงตอนนี้เขาก็ยังคิดไม่ตกว่า โชคหล่นทับขนาดนี้มันตกใส่หัวเขาได้อย่างไร

“เขาบอกว่าถึงเวลานั้นอาจารย์เหยาจะมา ตัวเขาเองก็จะมาด้วย แถมยังจะพาคณะผู้เชี่ยวชาญจากสถาบันวิจัยสัตว์แห่งชาติมาด้วยกันอีกกลุ่มหนึ่ง”

“มาด้วยกัน! พวกเขาจะมาพร้อมกันเลย!”

เหล่าจ้าวเขย่าไหล่หลินโจวไปมาด้วยความตื่นเต้น

“เสี่ยวหลิน นายรู้ไหมว่านี่มันหมายความว่ายังไง?”

หลินโจวแกล้งทำเป็นครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วยิ้มตอบ “หมายความว่างงานสัมมนาครั้งนี้ของคุณ สำเร็จไปแล้วกว่าครึ่งไงครับ”

“ใช่เลย!!” เหล่าจ้าวหัวเราะร่าออกมาอีกรอบ

เมื่อครึ่งเดือนก่อน เขายังกังวลจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ

หน้าตาเหี่ยวแห้งเหมือนมะระบนเถา

ใครจะไปคาดคิด ว่าอีกครึ่งเดือนต่อมา

เขาจะจัดการแขกรับเชิญที่เชิญยากที่สุดได้สำเร็จด้วยอีเมลเพียงฉบับเดียว!

เขารู้สึกเพียงแค่อาจารย์เหยาช่างเข้าถึงง่ายเหลือเกิน!

ไม่มีท่าทีเย่อหยิ่งของปรมาจารย์ระดับตำนานเลยแม้แต่น้อย

ตอนนี้เหล่าจ้าวจึงรู้สึกปลอดโปร่งทั้งกายใจ เดินเหินตัวเบาผึ่งผาย

พอจัดการพระพุทธรูปองค์ใหญ่ทั้งสองท่านได้แล้ว บรรดาผู้เชี่ยวชาญในประเทศที่เหลือก็กลายเป็นเรื่องง่ายดายไปเลย

เพียงแค่บอกออกไปตามจริงว่าอาจารย์เหยาจะมาร่วมงานด้วย ผู้เชี่ยวชาญที่ตอบรับคำเชิญก็คงแห่กันมาเหมือนต้นกุยช่ายในฤดูใบไม้ผลิ

ผลิดอกออกผลมาทีละรุ่นไม่มีขาดสาย!

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องจะไว้หน้าอาจารย์เหยาหรือไม่หรอก

แค่คนที่เลื่อมใสศรัทธาอยากจะมาพบหน้าอาจารย์เหยาก็มีนับไม่ถ้วนแล้ว

เพราะอาจารย์เหยาอายุมากแล้ว กิจกรรมที่ท่านเข้าร่วมก็น้อยลงไปทุกปี

แต่บารมีและคอนเนกชันของอาจารย์เหยายังคงอยู่ตรงนั้น ใครบ้างไม่อยากไปปรากฏตัวให้ท่านคุ้นหน้าคุ้นตา?

เพียงแค่ผลงานที่เชิญอาจารย์เหยามาร่วมงานได้เรื่องนี้เรื่องเดียว เหล่าจ้าวก็หน้าบานสุดๆ แล้ว

เบื้องบนเองก็พอใจในตัวเขามาก ถึงขั้นมอบหมายให้เขาเป็นแม่งานจัดสัมมนาครั้งนี้ไปเลย

“ตอนนี้เหล่าจ้าวน่ะ กลายเป็นคนโปรดที่คนในกรมพากันอิจฉาตาร้อนกันหมดแล้ว!”

เหล่าหวังเหลือบมองคิ้วของเหล่าจ้าวที่ทำท่าจะลอยขึ้นฟ้าอีกรอบพลางยิ้มแซว

เหล่าจ้าวโบกไม้โบกมือ “เอ๊ะ? คนปงคนโปรดอะไรกัน เพื่อนร่วมงานทั้งนั้น เพื่อนร่วมงานกันทั้งนั้นแหละน่า แหม~”

ไป๋เซี่ยวแอบเบะปากอยู่เงียบๆ ยังจะมาบอกว่าเพื่อนร่วมงานอีก หางแทบจะชี้ฟ้าอยู่รอมร่อแล้ว

หลินโจวยิ้มขำออกมาเบาๆ

อันที่จริงเขาก็ค่อนข้างเข้าใจเหล่าจ้าวอยู่

ถ้าเปลี่ยนเป็นเขาที่ยืนอยู่จุดเดียวกับเหล่าจ้าว เขาก็คงจะถูกความดีใจก้อนมหึมานี้ซัดจนมึนหัวเหมือนกัน

“ถ้าอย่างนั้นก็ขอแสดงความยินดีกับหัวหน้าจ้าวด้วยจริงๆ ครับ”

หลินโจวกล่าวอย่างจริงใจ แต่เหล่าจ้าวกลับรีบโบกมือปฏิเสธ

“อย่าเลยเสี่ยวหลิน นายมาแสดงความยินดีกับผม ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณนาย”

“คนอื่นพากันชมว่าเหล่าจ้าวคนนี้เก่งกาจ แต่ตัวผมเองรู้ดีที่สุด”

“ถ้าไม่ใช่เพราะนายให้อีเมลของผู้อำนวยการสือเฮ่ามา แถมยังชี้แนะให้ผมส่งอีเมลไปสอบถามก่อน ต่อให้อาจารย์เหยาจะเข้าถึงง่ายแค่ไหนมันก็ไม่มีประโยชน์หรอก”

ถ้าไม่รู้เลยว่าพวกเขากำลังจะจัดงานสัมมนา อาจารย์เหยาจะเอาความเข้าถึงง่ายไปแสดงที่ไหนได้เล่า?

ชาวเน็ตในห้องไลฟ์: [???]

[สรุปว่าคราวก่อนที่หัวหน้าจ้าวแอบมาซุบซิบกับหมอโจว ก็คือเรื่องนี้นี่เองเหรอ?]

[คุณพระช่วย หมอโจวมีอีเมลของผู้อำนวยการสือเฮ่าได้ยังไงกัน?!]

เหล่านักศึกษาคณะสัตวแพทยศาสตร์ที่บังเอิญดูไลฟ์อยู่ต่างก็แตกตื่นกันยกใหญ่

[ฉันพลิกแผ่นดินหาในเว็บทางการจนทั่ว แถมยังยอมเสียเงินส่งอั่งเปาไปถามนักศึกษาคณะสัตวแพทย์ของมหาลัยเยี่ยนต้า ก็ยังไม่ได้เลย แล้วนี่คนที่มีคอนเนกชันระดับนี้มาอยู่ใกล้ตัวเราแค่นี้เองเนี่ยนะ?!]

[บ้าไปแล้วมั้ง แค่อีเมลอันเดียว มันต้องถึงขนาดนั้นเลยเหรอ?]

[ทำไมจะไม่ถึงขนาดนั้นล่ะ พวกแกไม่ได้อยู่ในวงการนี้ไม่รู้หรอก สถาบันวิจัยสัตว์แห่งชาติน่ะเข้ายากจะตาย อีเมลส่วนตัวของผู้อำนวยการสือเฮ่ายิ่งหวงแหนกันเหมือนสมบัติล้ำค่า ได้ยินมาว่าถ้าไม่ใช่คนในสำนักอาจารย์เดียวกันไม่มีทางรู้เด็ดขาด! เขาทำไว้เพื่อกันคนรบกวนต่างหาก]

[??? นี่แกกำลังพูดอะไรออกมา รู้ตัวบ้างไหมเนี่ย?]

[ถ้ามีแต่คนในสำนักอาจารย์ของผู้อำนวยการสือเฮ่าเท่านั้นที่รู้ แล้วหมอโจวนี่นับเป็นอะไรล่ะ นับเป็นศิษย์น้องที่พลัดพรากและยังไม่เคยเจอหน้ากันงั้นเหรอ?]

[ไม่แน่นะ เผลอๆ อาจจะเคยเจอหน้ากันแล้วก็ได้ หมอโจวก็เคยเรียนปริญญาเอกไปครึ่งทางที่มหาลัยเยี่ยนต้าไม่ใช่เหรอ?]

[เชี่ยจริงดิ? นี่เอาจริงเหรอ? แกคงไม่ได้กำลังจะบอกว่า หมอโจวเป็นศิษย์น้องร่วมอาจารย์คนสนิทของผู้อำนวยการสถาบันวิจัยสัตว์แห่งชาติคนปัจจุบัน แล้วก็เป็นลูกศิษย์ก้นกุฏิของอาจารย์เหยา เหยาจิ้นซาน ปรมาจารย์แห่งวงการสัตววิทยาหรอกนะ?]

[ฮ่าๆ ขำจะตายว่ะ เพื่อนเอ๋ย จินตนาการแกไปไกลเกินเบอร์แล้ว มันเว่อร์ไปแล้วมั้ง]

[ฉันก็ว่างั้น แกคงยังไม่ค่อยเข้าใจว่าสองท่านนั้นมีอิทธิพลในวงการสัตววิทยาของประเทศเราขนาดไหน คนที่จะเข้าตาอาจารย์เหยาได้ จะเป็นแค่คนธรรมดาที่เรียนปริญญาเอกยังไม่จบงั้นเหรอ?]

ไป๋เซี่ยวเบะปากอยู่หลังกล้อง

ดูถูกใครกัน น้าของเธอเป็นดาวปัญญาจุติลงมาเกิดเชียวนะ จะเป็นคนธรรมดาๆ ได้ยังไงกัน?

พวกบัวใต้น้ำเอ๊ย! เชอะ!

ข้างๆ กันนั้น หลินโจวยังคงเอ่ยตอบตามมารยาทกับเหล่าจ้าวอีกสองสามประโยค

ใจความก็ประมาณว่าเขาก็ไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่าแค่เรื่องเล็กน้อยที่ช่วยได้ก็ช่วยเท่านั้น

นักศึกษาคณะสัตวแพทย์ในห้องไลฟ์: […]

[《นิยามใหม่ของคำว่าเรื่องเล็กน้อย》]

เหล่าจ้าวรู้ดีว่าหลินโจวไม่ได้เห็นช่องทางติดต่อเหล่านั้นเป็นเรื่องสลักสำคัญอะไรจริงๆ

ไม่อย่างนั้นตอนนั้นคงไม่บอกปากเปล่าออกมาง่ายๆ แบบนั้นหรอก

ทว่า การที่หลินโจวไม่ใส่ใจมันก็เรื่องของหลินโจว แต่เขาเหล่าจ้าวจะปล่อยผ่านโดยไม่แสดงความขอบคุณไม่ได้

เหล่าจ้าวดึงแขนหลินโจวอีกครั้ง “จะว่าไปแล้วนะเสี่ยวหลิน ครั้งนี้ที่ผมมาน่ะยังมีภารกิจติดตัวมาด้วยอีกอย่างหนึ่ง”

หลินโจวมองเขา เป็นสัญญาณบอกให้พูดต่อได้เลย

“เนื่องจากเชิญอาจารย์เหยามาได้ ทางกรมก็เลยให้ความสำคัญกับงานสัมมนาครั้งนี้มากเป็นพิเศษ”

“นอกจากจะยกระดับงานให้ยิ่งใหญ่ขึ้นแล้ว ยังอยากให้การประชุมครั้งนี้มีความแปลกใหม่และมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวมากขึ้นด้วย”

“พวกเราก็เลยวางแผนจัดช่วงพิเศษขึ้นมาช่วงหนึ่ง”

เหล่าจ้าวจ้องหลินโจวเขม็ง ไม่ยอมปล่อยให้ความเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าของเขาหลุดรอดสายตาไปแม้แต่น้อย

“พวกเราจะเชิญบุคลากรในท้องถิ่นที่มีส่วนร่วมในการคุ้มครองสัตว์ป่าในแนวหน้า มาร่วมพูดคุยแลกเปลี่ยนประสบการณ์การทำงานจริงในงานประชุมด้วย”

เปลือกตาของหลินโจวชะงักนิ่งไปทันที ไม่กระพริบอีกเลย

“ตามปกติแล้ว บุคลากรแนวหน้าที่ว่าส่วนใหญ่ก็คือเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่า แล้วก็เจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องของเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่า”

“แต่ครั้งนี้—” เหล่าจ้าวหัวเราะหึๆ พลางขยับเข้าไปใกล้หลินโจว

“ผมกันโควตาไว้ให้นายที่หนึ่งด้วยนะ”

นี่มันความคิดชั้นยอดที่เขาต้องยอมเผาผลาญเซลล์สมองไปตั้งเท่าไหร่ถึงคิดออกมาได้

ในเมื่อหลินโจวช่วยเป็นสะพานเชื่อมเขากับอาจารย์เหยา เขาก็ต้องตอบแทนบุญคุณให้สมน้ำสมเนื้อ

—นั่นคือการช่วยเป็นสะพานเชื่อมหลินโจวเข้ากับบรรดาผู้เชี่ยวชาญในงานประชุม!

ประจวบเหมาะกับที่หลินโจวก็มีประสบการณ์ตรงเกี่ยวกับเหยี่ยวไจร์ฟอลคอน หมาป่าตงเป่ย รวมถึงนกกระเรียนมงกุฎแดงพอดี

โดยเฉพาะขั้นตอนการผ่าคลอดทำคลอดให้หมาป่าตงเป่ยกลางป่า ยิ่งมีคุณค่าอย่างยิ่งแก่การนำไปใช้อ้างอิง

หากหลินโจวได้ไปร่วมแบ่งปันและแลกเปลี่ยนประสบการณ์ที่เกี่ยวข้องกับคณะผู้เชี่ยวชาญในงานสัมมนา

จะต้องได้รับความชื่นชมจากผู้เชี่ยวชาญหลายท่านอย่างแน่นอน!

ใครบ้างจะไม่อยากรู้จักคนใหญ่คนโต ใครบ้างจะไม่อยากไปเฉิดฉายต่อหน้าผู้มีอำนาจ?

นี่มันโอกาสทองที่คนจำนวนมากแย่งกันจนหัวร้างข้างแตกก็ยังคว้ามาไม่ได้เลยนะ!

เหล่าจ้าวส่ายหัวไปมาอย่างภาคภูมิใจ

“เป็นไงล่ะเสี่ยวหลิน ดีใจใช่ไหมล่ะ?”