บทที่ 91 มีดกรีดก้น ได้เปิดหูเปิดตาแล้ว!

คนที่ "ไม่ได้เชิญแต่มาเอง" ไม่ได้มีแค่พวกเขา

ยังมีคนเลี้ยงวัวจากทั่วทั้งตำบลอีกไม่น้อยที่ปกติได้รับความช่วยเหลือจากหลินโจวอยู่บ่อยๆ

แม้ทุกคนจะไม่ได้คิดจะอยู่กินข้าว แต่ในฐานะเจ้าภาพ หลินโจวจะปล่อยให้แขกที่ตั้งใจมาอวยพรวันเกิดกลับไปมือเปล่าได้อย่างไร

เขาจึงรบเร้าทุกคนให้อยู่ต่อ กินข้าวเสร็จแล้วค่อยกลับ

ทว่าจำนวนแขกตอนนี้เกินกว่าที่หลินโจวคาดไว้มากโข

อย่างน้อยต้องเพิ่มอีกสักสามสิบโต๊ะถึงจะพอนั่ง

หลินโจวตัดสินใจเด็ดขาด แจ้งทีมงานโต๊ะจีนให้เพิ่มโต๊ะทันที ขาดเหลือวัตถุดิบหรือเครื่องปรุงอะไร พวกเขาจะรีบออกไปซื้อเดี๋ยวนี้

พูดจบก็พาพ่อหลินต้าไห่กับไป๋เซี่ยวขับรถออกจากบ้าน

มุ่งตรงไปยังตลาดสดในตัวอำเภอทันที

ยังดีที่ธรรมเนียมกินโต๊ะจีนในหมู่บ้านมักจะแบ่งเป็นรอบแรกกับรอบสองอยู่แล้ว

พอกินรอบแรกเสร็จ แขกแยกย้าย ก็เก็บกวาดจัดโต๊ะใหม่ แล้วค่อยให้คนที่เหลือมากินรอบสอง

อีกทั้งชาวบ้านที่ "ไม่ได้เชิญแต่มาเอง" ต่างก็เกรงใจกันอยู่แล้ว

ไหนเลยจะไปเร่งให้เจ้าภาพรีบเปิดโต๊ะให้พวกตน

ทุกคนจึงยอมรับการจัดการของหลินโจวด้วยความเต็มใจ

นอกบ้านของหลินโจว เดิมทีเพราะเป็นงานวันเกิดก็ครึกครื้นมากอยู่แล้ว

ตอนนี้พอยอดคนเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว ก็ยิ่งเหมือนตลาดนัดเข้าไปใหญ่ ยืนเบียดเสียดกันแน่นขนัด

ทุกคนแทะถั่วแทะเมล็ดแตง เด็กๆ อมลูกอมหลากสี

คุยเล่นสัพเพเหระ หัวเราะเฮฮา บรรยากาศกลมเกลียวอบอุ่นเป็นพิเศษ

แขกที่เดินเข้าลานบ้านไปอวยพรวันเกิดแวะเวียนมาไม่ขาดสาย

ทั้งคนที่รู้จักและไม่รู้จัก ตอนนี้กลายเป็นคุ้นเคยกันหมดแล้ว

ทำเอาคุณย่าดีใจจนยิ้มแก้มปริ

โดยเฉพาะพวกจินจื่อกับกลุ่มพี่น้องที่เรียก "คุณย่า" คำนู้นคำนี้ จนคนแก่อารมณ์ดีหุบยิ้มไม่ลงเลยทีเดียว

ชาวเน็ตในห้องไลฟ์ต่างพากันอึ้งทึ่ง

[จะพูดยังไงดี นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ได้เห็นกับตาว่าหมอโจวมีบารมีล้นหลามขนาดไหนในแถบนี้]

[ขนาดคราวก่อนที่แห่กันมาใช้หนี้หมอโจวยังไม่เยอะเท่านี้เลย]

[หมอโจวนี่สุดยอดเกินไปแล้วจริงๆ!]

รถตู้ของหลินโจวขับออกไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็กลับมา

ขนวัตถุดิบมาแน่นเอี้ยดยังกะรถส่งของ

กระทั่งบนตักคนขับอย่างหลินโจวยังมียัดผักกาดขาวปลีหัวใหญ่มาหัวหนึ่ง

เพราะมันไม่มีที่วางแล้วจริงๆ

เป็นครั้งแรกที่หลินโจวเกิดความคิดอยากจะเปลี่ยนรถขึ้นมา

จินจื่อได้ยินเสียงรถ ก็ยกโขยงพาพวกพี่น้องกรูออกมาช่วย

แล้วพากันช่วยยกผักยกเนื้อเข้าลานบ้าน

ถ้าหลินโจวไม่ห้ามไว้ไม่ยอมให้แขกมาช่วยงานครัว ป่านนี้คงลงมือล้างผักกันไปแล้ว

การตระเตรียมวัตถุดิบอันเร่งรีบดำเนินต่อไป

ดวงอาทิตย์ค่อยๆ ลอยขึ้นสู่จุดสูงสุด ดูท่าใกล้จะได้เวลาเปิดโต๊ะเต็มที

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าวุ่นวายก็ดังแว่วมา

ที่แท้เป็นหมาในหมู่บ้านสิบกว่าตัวที่วิ่งตามหลังเจ้าขาวกับลูกหมาป่ากลับมา

ไป๋เซี่ยวตาไวเหลือบไปเห็นว่าในนั้นยังมีแมวปนมาด้วยสองสามตัว

เจ้าสองตัวนี้แอบหนีออกไปเที่ยวตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย?

แถมยังพาพรรคพวกหมาแมวกลับมาอีกฝูงใหญ่ จะมาป่วนหรือไงกัน?

พอฝูงหมาวิ่งมุดผ่านไป ฝูงชนที่ยืนเบียดเสียดกันอยู่ก็พากันส่งเสียงฮือฮา

ทว่าด้วยความอยากรู้อยากเห็น ทุกคนต่างพากันชะโงกหน้ามองตาม

เห็นเพียงเจ้าขาวกับลูกหมาป่าพาฝูงหมาเดินตรงเข้าไปในลานบ้าน

เจ้าขาวล็อกเป้าหมายไปที่ย่าหยวนเซี่ยวเจินเป็นตัวแรก มันส่งเสียงครางต่ำเรียกพวกพ้องเบาๆ ก่อนจะพากันกรูเข้าไปหาพร้อมกัน

ฝูงหมาพากันนั่งล้อมรอบตัวคุณย่าราวกับซักซ้อมกันมาอย่างดี พวกมันอ้าปากส่งเสียงครางหงิงๆ ในลำคอ

ท่าทางแบบนั้น ดูยังไงก็เหมือนยกพวกมาอวยพรวันเกิดให้คุณย่าชัดๆ

คุณย่าหัวเราะร่าอย่างชอบอกชอบใจ ส่วนคนอื่นๆ ต่างก็รู้สึกว่านี่เป็นเรื่องแปลกใหม่ชวนอัศจรรย์ใจ

โตมาจนป่านนี้ เพิ่งเคยเห็นฝูงหมาในหมู่บ้านยกขบวนมาอวยพรวันเกิดพร้อมเพรียงกันขนาดนี้เป็นครั้งแรก!

คุณย่ากวักมือเรียกหลินโจว

หลินโจวรู้ใจ ยกจานใส่กระดูกชิ้นโตเข้ามาให้ทันที

คุณย่ายิ้มจนตาหยี แจกกระดูกชิ้นใหญ่ให้หมาตัวละชิ้น ถือเป็นสินน้ำใจตอบแทนที่พวกมันอุตส่าห์มาอวยพร

แน่นอนว่าระหว่างนั้นก็มีเรื่องไม่คาดคิดเกิดขึ้นนิดหน่อย

อย่างเจ้าหมาสีส้มตัวหนึ่ง พอกินกระดูกติดเนื้อเสร็จความตะกละก็กำเริบ คิดจะแอบไปชิมซี่โครงหมูอบที่ปรุงเสร็จแล้วในลานบ้าน

ปรากฏว่าคนแถวนั้นยังไม่ทันได้เอ่ยปากห้าม ลูกหมาป่าก็ส่งเสียง "บรู๊ว" ขู่ฟ่อขึ้นมาคำหนึ่ง

น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยการข่มขู่เตือนภัย

เจ้าหมาส้มถึงกับตัวแข็งทื่อไม่กล้าขยับ หันหัวไปทางลูกหมาป่าแล้วหมอบราบลงกับพื้นทันควัน

ทุกคนเห็นเข้าก็ยิ่งรู้สึกขบขัน

หมาสีส้มตัวเบ้อเริ่ม ทำไมถึงได้กลัว “หมาสีเทาตัวจิ๋ว” ตัวนี้ได้ล่ะเนี่ย?

เจ้า “หมาน้อย” ตัวนี้สูงไม่ถึงครึ่งของหมาสีส้มด้วยซ้ำ แถมยังใส่เสื้อกั๊กนวมลายดอกไม้สีแดงเขียวอยู่อีกต่างหาก!

ทันใดนั้น บนท้องฟ้าก็มีเสียงร้องแหลมยาวดังแว่วลงมา

“ก๊าส—!”

ทุกคนมองตามเสียง นกยักษ์ตัวหนึ่งปรากฏขึ้นกลางเวหา ในจะงอยปากของมันยังคาบก้อนสีดำๆ อะไรบางอย่างไว้

นกยักษ์ตัวนั้นร่อนเข้ามาใกล้พวกเขาทีละนิดๆ

สุดท้ายก็ร่อนลงเกาะบนสันกำแพงบ้านของหลินโจวอย่างชำนาญ

“นั่นนกอะไรน่ะ?” เด็กบางคนอ้าปากค้าง จนลูกอมรสผลไม้ในปากแทบจะหมดความอร่อยไปเลย

หลินโจวยิ้มพลางบอก “นั่นคือเหยี่ยวเซเกอร์ หรือที่เรียกกันว่าไห่ตงชิง เป็นสัตว์ป่าคุ้มครองระดับหนึ่งของประเทศเราครับ”

คราวนี้ไม่ใช่แค่เด็กๆ แม้แต่ผู้ใหญ่หลายคนก็อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

เหยี่ยวเซเกอร์น่ะพวกเขาไม่รู้จัก แต่ชื่อไห่ตงชิงนี่คุ้นหูกันดี

ในซีรีส์ได้ยินออกจะบ่อย

แต่เจ้าไห่ตงชิงตัวนี้ อยู่ดีๆ ทำไมถึงบินมาโผล่ที่นี่ได้ล่ะ?

ในลานบ้าน คุณย่าหยวนเซี่ยวเจินพลันยิ้มแล้วกวักมือเรียกไห่ตงชิง

ไห่ตงชิงกระพือปีกเบาๆ ร่อนลงมาข้างเท้าคุณย่า

จากนั้นก็คาย “ก้อนสีดำๆ” ที่คาบไว้ออกมาอย่างเบาแรง

คนตระกูลหลินนึกว่าคราวนี้ไห่ตงชิงจะคาบพวกซากเป็ดป่าหรือไก่ฟ้าตายแล้วมาให้อีก นึกไม่ถึงว่าพอ “ก้อนสีดำๆ” ก้อนนั้นตกถึงพื้น มันกลับกระโดดดึ๋งๆ ขึ้นมาสองที

—ที่แท้เป็นกระต่ายป่าสีเทาตัวอ้วนกลมขนฟูฟ่องตัวหนึ่ง!

หัวมันเล็ก แต่พุงไม่ได้เล็กตามเลยสักนิด

พอกระโดดสองที พุงพลุ้ยๆ ก็เด้งดึ๋งอยู่กับที่ตามไปด้วย

ไม่รู้ว่าที่เด้งนั่นเป็นชั้นไขมันหรือแค่ขนหนากันแน่

ไห่ตงชิงเอียงคอ ใช้จะงอยปากแหลมคมสะกิดหลังเจ้ากระต่ายสีเทาเบาๆ

เจ้ากระต่ายป่าที่เพิ่งรอดตายหวุดหวิดไหนเลยจะกล้าโอ้เอ้ พอตกใจกลัวก็รีบปีนขึ้นไปบนตักคุณย่าทันที

มันหดตัวสั่นงันงกอยู่ในอุ้งมือของคุณย่า

คุณย่าชะงักไปนิด ก่อนจะยิ่งยิ้มร่าอย่างอารมณ์ดี

“เสี่ยวไห่ ขอบใจสำหรับของขวัญนะ ย่าทวดชอบมากเลยจ้ะ”

ไป๋เซี่ยว "??"

เสี่ยวไห่เหรอ? ไม่สิ สมาชิกแก๊งรุ่น 'เสี่ยว' ในบ้านเราชักจะเยอะเกินไปแล้วมั้งเนี่ย?!

คนรอบข้างพากันอึ้งไปหมด

ใครจะไปคิดว่าไห่ตงชิงที่เคยเห็นแต่ในซีรีส์ นอกจากจะมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าแล้ว ยังอุตส่าห์คาบของขวัญมาอวยพรวันเกิดให้คนแก่อีก?

เรื่องพรรค์นี้เล่าให้ใครฟัง คนเขาจะเชื่อเรอะ

การมาร่วมงานวันเกิดรอบนี้ ช่างเปิดหูเปิดตาเสียจริง

แต่เห็นได้ชัดว่า พวกเขาเพิ่งจะได้เปิดตาไปแค่ข้างเดียวเท่านั้น

เพราะบนท้องฟ้าพลันมีเสียงร้องแหลมสูงดังก้องขึ้นมาอีกระลอก

ทุกคนเงยหน้าขึ้นมองอีกครั้ง

ลำคอยาวระหง ขนสีขาวบริสุทธิ์ดั่งหิมะ

ทว่าปลายปีกกลับเป็นสีดำขลับ

ทำไมนกยักษ์ที่ไม่เคยเห็นหน้าค่าตาถึงโผล่มาอีกตัวแล้วล่ะเนี่ย?

สิ่งที่ทำให้ทุกคนต้องอ้าปากค้างยิ่งกว่าเดิมก็คือ นกยักษ์ตัวนี้ร่อนลงมาในลานบ้านตระกูลหลินเหมือนกันเป๊ะ

จนกระทั่งตอนนี้ ทุกคนถึงมองเห็นแต้มสีชาดสดใสบนกระหม่อมของมันได้อย่างถนัดตา

คราวนี้ เด็กๆ ชิงตอบกันได้ก่อนแล้ว

“ตัวนี้หนูรู้จัก นกกระเรียนมงกุฎแดง!”

ชาวบ้านส่งเสียงฮือฮาขึ้นมาอีกระลอก

นกกระเรียนมงกุฎแดงคือนกเซียน นกเซียนบินมาแบบนี้ หรือว่าจะมาอวยพรวันเกิดให้คุณย่าด้วยเหมือนกัน?

เห็นเพียงนกกระเรียนมงกุฎแดงตัวนั้นร่อนลงข้างเท้าคุณย่าอย่างสง่างาม

พอก้มหัวลง มันก็วางปลาตัวใหญ่ลงแทบเท้าหญิงชรา

เป็นปลาที่ตัวใหญ่กว่าที่มันชอบกินตามปกติเสียอีก

“ก๊า! ก๊า!”

มันร้องสองที แล้วยื่นลำคอยาวระหงเข้ามาดุนแขนคุณย่าเบาๆ

คุณย่ารีบลูบหัวเล็กๆ ของนกกระเรียนมงกุฎแดงด้วยความเบิกบานใจทันที

“ขอบใจจ้ะเจ้ากระเรียนน้อย ย่าชอบของขวัญของเจ้ามากเลยนะ”

“ก๊าส—!” นกกระเรียนมงกุฎแดงเชิดหัวขึ้น ส่งเสียงร้องอย่างลำพองใจ

ผู้คนในงานต่างพากันอ้าปากค้างตาค้าง

ฝูงหมาก็ว่าเกินไปแล้ว ไห่ตงชิงก็น่าตื่นตะลึงพอแล้ว

ตอนนี้แม้แต่นกกระเรียนมงกุฎแดงยังคาบของขวัญมาอวยพรวันเกิดให้คุณย่าด้วยตัวเองอีก

นี่คงเป็นประวัติศาสตร์หน้าใหม่ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในหมู่บ้านซานเหอเลยละมั้งเนี่ย!

ชาวบ้านรีบกล่าวแสดงความยินดีกับคุณย่าทันควัน

“คุณย่ามีบุญวาสนาจริงๆ เลยนะคะเนี่ย แม้แต่สัตว์ยังยกพวกมาอวยพรวันเกิดให้เลย!”

“นั่นสิ นกเซียนมาเยือนแบบนี้ คุณย่าต้องอายุยืนหมื่นปี มีความสุขล้นพ้นแน่นอน!”

ทุกคนต่างแย่งกันพูด คำอวยพรมงคลหลั่งไหลมาไม่ขาดสาย

คุณย่าหัวเราะร่าตอบรับไว้ทั้งหมด

นางย่อมมีบุญวาสนาอยู่แล้ว

และบุญวาสนาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของนาง ก็คือการมีหลานชายแสนดีอย่างเสี่ยวโจวคนนี้นี่แหละ

งานเลี้ยงวันเกิดของย่าในวันนี้ช่างสมเกียรติเหลือเกิน และหน้าตานี้ก็เป็นหน้าตาของเสี่ยวโจวเช่นกัน

ตั้งแต่เล็กจนโต เสี่ยวโจวเป็นความภาคภูมิใจของนางเสมอมา

ตอนเรียนหนังสือก็ใช่ พอกลับมาอยู่บ้านเกิดก็ยิ่งใช่เข้าไปใหญ่

นางเองก็ต้องพยายามอยู่ต่อไปอีกหลายๆ ปี เพื่ออยู่เป็นร่มโพธิ์ร่มไทรให้พวกลูกหลานนานขึ้นอีกหน่อย

ในเวลาเดียวกันนั้น

ด้านนอกเต็นท์งานเลี้ยง รถคันหนึ่งแล่นมาจนสุดทางแล้วจอดสนิท

เหล่าจ้าวกับเหล่าหวังจากกรมป่าไม้ก้าวลงมาจากรถ

ทั้งคู่ช่วยกันหอบหิ้วของบำรุงพะรุงพะรังออกมาจากท้ายรถ แถมยังยกเหล้ามาอีกสองลัง

เหล่าหวังอดแซวไม่ได้ “เหล่าจ้าว ฉันว่านายเล่นใหญ่ไปหน่อยมั้ง ซื้อของมาอวยพรวันเกิดเยอะขนาดนี้ คนไม่รู้คงนึกว่านายรีบร้อนมาเป็นเขยแต่งเข้าบ้านเขาซะอีก”

เหล่าจ้าวส่งสายตาค้อนขวับ ทว่าใบหน้ากลับเปี่ยมล้นไปด้วยความสุข

“แกรู้บ้าอะไรล่ะ งานใหญ่ในมือฉันสำเร็จลุล่วงไปได้ แปดสิบเปอร์เซ็นต์ก็เพราะฝีมือเสี่ยวหลินทั้งนั้น ผู้ใหญ่ในบ้านเขาจัดงานวันเกิด ฉันจะไม่มาแสดงน้ำใจให้สมน้ำสมเนื้อได้ยังไง?”

“ใช่ๆ” เหล่าหวังพยักหน้าหงึกๆ

“ตอนนี้เหล่าจ้าวอย่างนายกลายเป็นคนโปรดของกรมเราได้ ก็พึ่งใบบุญเสี่ยวหลินจริงๆ นั่นแหละ!”