บทที่ 90 มาโดยไม่ได้เชิญ บารมีกระหึ่มทั่วทั้งตำบล!

หลินโจวได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้ว ถอดผ้ากันเปื้อนออกทันทีโดยไม่พูดพร่ำทำเพลงแล้วเดินดุ่มๆ ออกไป

นี่คืองานวันเกิดของคุณย่า เขาไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาป่วนเด็ดขาด

"มีอะไรผิดปกติเหรอครับพ่อ"

หลินต้าไห่กดเสียงต่ำ "คนที่มา ชักจะเยอะเกินไปแล้วน่ะสิ"

เยอะเกินไปงั้นเหรอ หลินโจวชะงักฝีเท้าทันที

งานมงคลไม่เชิญไม่ไป งานอวมงคลไม่เชิญก็ต้องไป

นี่เป็นธรรมเนียมที่ทุกคนต่างรู้กันดีแก่ใจ

หรือว่าจะมีคนที่ไม่ได้รับเชิญแอบมากันนะ

เขาไม่ได้นึกรังเกียจ เพียงแต่รู้สึกแปลกพิลึก

สองพ่อลูกเดินออกจากครัวมาด้วยกัน

พอมาถึงลานบ้าน ก็เห็นคุณย่าเฉินจากหมู่บ้านข้างๆ พอดี

คุณย่าเฉินกำลังจับมือคุณย่าของหลินโจว พลางพูดคุยทักทายกันอย่างสนิทสนม

"คุณย่าเฉิน มาได้ยังไงครับเนี่ย" หลินโจวเอ่ยถามอย่างประหลาดใจ

คุณย่าเฉินเป็นคนจากหมู่บ้านข้างเคียง ก่อนที่หลินโจวจะไปช่วยรักษาแม่วัวให้ สองครอบครัวแทบไม่เคยไปมาหาสู่กันเลย

พูดอีกอย่างก็คือ คุณย่าเฉินกับคุณย่าหยวนเซี่ยวเจินไม่เคยรู้จักมักจี่กันมาก่อน

นี่เป็นงานแซยิดของคุณย่า ถึงหลินโจวจะสนิทสนมกับคุณย่าเฉินดี แต่ก็ไม่ได้ส่งเทียบเชิญไปให้

พอคุณย่าเฉินเห็นหลินโจวเดินมา ก็รีบลุกขึ้นทันที

แกยิ้มพลางพยักหน้าให้หลินโจวโดยไม่ได้พูดอะไร แล้วหันไปกุมมือคุณย่าของเขาต่อ

"พี่หยวน พี่ต้องสุขภาพแข็งแรง อายุยืนหมื่นๆ ปีนะจ๊ะ"

"จ้ะๆ ขอบใจมากนะน้องเฉิน"

"อวยพรวันเกิดเสร็จแล้ว พี่หยวน ฉันขอตัวกลับก่อนละนะ"

"จะรีบไปไหนกันเล่า อย่าเพิ่งไป อุตส่าห์มาตั้งไกล อยู่กินข้าวด้วยกันก่อนสิ"

คุณย่าหยวนเซี่ยวเจินจับมือคุณย่าเฉินไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

พอเห็นหลินโจวเดินเข้ามา ก็รีบบอกหลานชายทันที

"เสี่ยวโจว รีบพาคุณย่าเฉินไปนั่งที่โต๊ะเร็วเข้าสิลูก ไป๊"

"ไม่ต้องหรอกจ้ะ ไม่ต้องเลย" คุณย่าเฉินโบกไม้โบกมือเป็นพัลวัน

แกมองหลินโจวด้วยสีหน้าเกรงอกเกรงใจ "เสี่ยวโจวอย่าถือสากันนะลูก ที่ย่าโผล่มาแบบไม่ได้บอกล่วงหน้า"

"ย่าไม่ได้คิดอะไรหรอก แค่ได้ยินว่าวันนี้เป็นวันเกิดคุณย่าของเธอ พอดีผ่านมาแถวนี้เลยกะจะแวะมาอวยพรให้คนแก่เขาสักหน่อย อยากมาขอแบ่งมงคลบ้างน่ะ ย่ายังมีธุระต้องทำ ขอตัวกลับเดี๋ยวนี้แหละจ้ะ"

คุณย่าเฉินรัวคำพูดออกมาเป็นชุด เพราะกลัวหลินโจวจะเข้าใจผิดคิดว่าแกตั้งใจมาชุบมือเปิบกินฟรี

หลินโจวคลุกคลีกับแกมา มีหรือจะไม่รู้ว่าคุณย่าเฉินเป็นคนยังไง

ใจร้อน ปากตรงกับใจ และมีน้ำใจชอบช่วยเหลือคนอื่น

ต่อให้คิดแค่เรื่องที่คุณย่าเฉินเคยออกหน้าปกป้องเขาหน้าไลฟ์คราวนั้น เขาก็ไม่มีทางมองแกในแง่ร้ายอยู่แล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น หลินโจวพอจะเดาความจริงได้ทันที

ไอ้ที่ว่าแค่ผ่านมาคงเป็นข้ออ้าง ตั้งใจถ่อมาอวยพรคุณย่าเขาน่ะเรื่องจริงแน่ๆ

เมื่อก่อนไม่เคยรู้จักกัน ย่อมไม่มีทางมาเพราะเห็นแก่คุณย่าอยู่แล้ว

ถ้าอย่างนั้นก็มีแค่เหตุผลเดียว คือมาเพราะเขานี่แหละ

คุณย่าเฉินซาบซึ้งใจที่เขาเคยช่วยครอบครัวเธอเอาไว้

ก็เลยพลอยรู้สึกขอบคุณไปถึงคนในครอบครัวของเขาด้วย

แววตาของหลินโจวทอประกายอ่อนโยน

คุณย่าเฉินขาแข้งไม่ค่อยดี เดินเหินยังต้องพยุงไม้เท้า ที่บ้านก็ไม่มีแม้แต่รถซาเล้ง จะเดินมาตั้งหลายลี้ก็ไม่มีใครมาส่ง

ปกติถ้าไม่มีธุระสำคัญจริงๆ แกแทบไม่เคยย่างกรายออกจากหมู่บ้านเลยด้วยซ้ำ

แต่คราวนี้กลับยอมลำบากเดินมาไกลขนาดนี้ก็เพื่อเขา

แล้วหลินโจวจะยอมปล่อยให้คุณย่าเฉินกลับไปแบบนี้ได้อย่างไร

"อย่าเพิ่งกลับเลยครับคุณย่าเฉิน อุตส่าห์มาถึงนี่แล้ว มีเรื่องอะไรก็ไม่เห็นต้องรีบไปตอนนี้นี่ครับ"

"ใกล้จะได้เวลาเปิดโต๊ะแล้ว อยู่กินข้าวด้วยกันก่อนค่อยกลับนะครับ"

หลินโจวกุลีกุจอประคองให้คุณย่าเฉินนั่งลง

คุณย่าเฉินยิ่งรู้สึกเกรงใจเข้าไปใหญ่

แกไม่ได้คิดจะมาเนียนกินข้าวฟรีจริงๆ นะ

แค่ได้ยินว่าคุณย่าของเสี่ยวโจวจัดงานแซยิด ก็เลยอยากจะมาอวยพรให้คุณย่าของเสี่ยวโจวด้วยตัวเองเท่านั้น

ครอบครัวหลินเลี้ยงดูเสี่ยวโจวมาได้ดีขนาดนี้ คอยช่วยเหลือผู้คนไปทั่วทั้งตำบล ก็นับว่าเป็นบุญของพวกตนแล้วที่ได้พึ่งใบบุญคนบ้านหลิน

หญิงชราหยวนเซี่ยวเจินถูกชะตากับคุณย่าเฉินตั้งแต่แรกเห็น

เดิมทีก็ไม่อยากให้เพื่อนรุ่นเดียวกันกลับอยู่แล้ว พอหลินโจวพูดขึ้นมาแบบนี้ หญิงชราก็ยิ่งจับมือไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

"ถ้าน้องสาวแซ่เฉินยังพูดว่าจะกลับอีกล่ะก็ ถือว่าไม่ไว้หน้าเจ้าของวันเกิดอย่างฉันแล้วนะ"

คุณย่าเฉินได้แต่ยิ้มอย่างจนใจ "ก็ได้ๆ งั้นฉันขอหน้าหนาอยู่ต่อนะจ๊ะ"

พอจัดการเรื่องคุณย่าเฉินเรียบร้อย หลินต้าไห่ก็พาหลินโจวเดินออกไปข้างนอกต่อ

เห็นได้ชัดว่าคนที่ ‘มาโดยไม่ได้เชิญ’ ไม่ได้มีแค่คุณย่าเฉินคนเดียว

ทั้งสองเพิ่งเดินมาถึงหน้าประตูรั้วลานบ้าน ตรงจุดที่ตั้งโต๊ะรับซองและลงบัญชีของขวัญ หลินโจวก็ต้องชะงักฝีเท้าไปอีกรอบ

"จินจื่อ เจ้าซิน หลี่ผิง ซุ่นจื่อ?"

คนที่ถูกเรียกชื่อพากันหันขวับมา ฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟัน

"พี่โจว!" "สวัสดีครับพี่โจว!"

สิ้นเสียงนั้น ก็มีคนอีกสิบกว่าคนชะโงกหน้ามาจากนอกประตูรั้ว

"พี่โจว! พี่โจว ยังมีพวกเราอีกนะ!"

ที่แท้ก็คือแก๊งพี่น้องพ่อค้าวัวของจินจื่อนั่นเอง

หลินโจวประหลาดใจ "พวกนายมากันได้ยังไงเนี่ย"

จินจื่อฉีกยิ้มแป้น "แหม พี่โจว งานแซยิดคุณย่าพี่เรื่องใหญ่ขนาดนี้ จะไม่บอกพี่น้องได้ยังไงกันล่ะครับ"

"ใช่แล้วพี่โจว ข่าวนี้พวกเราเพิ่งได้ยินจากพี่หลินสามเมื่อเช้านี้เอง เวลากระชั้นชิดเลยเตรียมของดีๆ ไม่ทัน ได้แต่แวะซื้อตามอำเภอมานิดๆ หน่อยๆ น่ะครับ"

คนที่รับหน้าที่ลงบัญชีของขวัญคือหลินซิ่ว

หลินซิ่วชี้ไปยังกองของขวัญด้านหลังโต๊ะที่สุมกันจนเป็น ‘ภูเขาลูกย่อมๆ’ อย่างขำไม่ออกบอกไม่ถูก

"เสี่ยวโจว ทั้งหมดนี้พวกเขาหอบกันมาทั้งนั้นเลย พี่บอกว่ามันเยอะไปไม่ยอมรับ พวกเขาก็แทบจะเคืองใส่พี่อยู่แล้วเนี่ย"

หลินโจวมองตามไป ก็เห็นว่าใน ‘ภูเขาลูกย่อมๆ’ นั้นเต็มไปด้วยสารพัดกระเช้าบำรุงสุขภาพ

ล้วนเป็นของบำรุงสำหรับคนแก่ทั้งนั้น ดูปราดเดียวก็รู้ว่าตั้งใจเลือกกันมาอย่างดี

"พี่สาวครับ จะไม่รับได้ยังไงล่ะ นี่มันน้ำใจของพวกเราพี่น้องทั้งนั้นนะ!"

"ใช่แล้วครับ พี่โจวก็เหมือนพี่ชายแท้ๆ ของพวกเรา ย่าของพี่โจวก็เหมือนย่าแท้ๆ ของพวกเราด้วย ย่าแท้ๆ จัดงานวันเกิดใหญ่ทั้งที พวกเราในฐานะหลานก็ต้องแสดงน้ำใจให้เต็มที่สิครับ!"

"แค่กๆ!" หลินต้าไห่ตาโต สำลักน้ำลายตัวเองจนไอโขลกๆ

จู่ๆ ก็มีลูกชายคนโตโผล่พรวดพราดมาตั้งหลายคน เอ่อ… แกยังไม่ค่อยชินเท่าไหร่แฮะ

หลินซิ่วยังคงยืนกราน "แต่พวกนายก็ใส่ซองกันมาตั้งเยอะแล้วนะ จะให้รับของพวกนี้ไว้อีกได้ยังไง เสี่ยวโจว เธอว่าเอาไงดีล่ะ…"

หมดปัญญาจริงๆ เธอเลยต้องหันมาขอความเห็นจากหลินโจว

หลินโจวเองก็หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออกเหมือนกัน

แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังนึกไม่ถึงว่าแก๊งนี้จะนับถือเขาเป็นพี่น้องแท้ๆ เบอร์นี้

ความจริงแล้วเขาก็ไม่ได้สานสัมพันธ์อะไรกับพวกนี้เป็นพิเศษเลยด้วยซ้ำ

ก็แค่ตอนแรกสุดเกิดเรื่องรถบรรทุกแม่วัวท้องแก่ขึ้นมา จินจื่อเกือบจะโดนหลอกเงินไปตั้งห้าแสน พอดีหลินโจวเดินผ่านไปได้ยินเข้า รู้สึกว่ามีอะไรทะแม่งๆ ก็เลยยื่นมือช่วยตรวจให้รอบหนึ่งเท่านั้นเอง

ตอนแรกจินจื่อยังไม่เชื่อเขาด้วยซ้ำ

จนกระทั่งเขาเอาหลักฐานออกมายัน ช่วยให้รอดพ้นจากการสูญเงินก้อนโต จินจื่อถึงได้เลื่อมใสเขาจนแทบจะกราบกราน

พ่อค้าคนอื่นๆ ก็คล้ายๆ กัน ต่างเคยได้รับความช่วยเหลือจากหลินโจวมาไม่มากก็น้อย

เรื่องพวกนั้นในสายตาของหลินโจว มันก็แค่การช่วยยกมือเป็นวิทยาทานไม่กี่นาที เป็นแค่เรื่องขี้ผงแท้ๆ

แต่พี่น้องกลุ่มนี้กลับสลักมันไว้ในใจอย่างลึกซึ้ง

พวกเขาเองก็เหมือนกับคุณย่าเฉิน คือพลอยรู้สึกขอบพระคุณไปถึงครอบครัวของเขาด้วย

อีกทั้งรู้ดีว่าการมาโดยไม่ได้เชิญมันดูไม่ค่อยเหมาะ พอช่วยซองและมอบของขวัญเสร็จก็กะว่าจะรีบกลับทันที

ถ้าไม่ใช่เพราะหลินซิ่วไม่ยอมรับของขวัญกองโตพวกนี้ไว้จนต้องยื้อยุดคุยกันอยู่หน้าบ้าน ป่านนี้คนกลุ่มนี้คงพากันทยอยเดินกลับไปหมดแล้ว

ถ้าหลินโจวไม่รู้เรื่องก็แล้วไปเถอะ แต่นี่เขาเดินออกมาเจอเข้าแล้ว จะปล่อยให้พี่น้องพวกนี้กลับไปมือเปล่าได้ยังไง

"เอาละ ของขวัญน่ะพวกเราขอรับไว้ ส่วนพวกพี่ก็อยู่ก่อน อยู่กินข้าวด้วยกันก่อนค่อยกลับนะครับ"

"กับข้าววันนี้มีหลายอย่างเลยนะที่ผมลงมือทำเอง จะไม่ยอมให้เกียรติกันหน่อยเหรอครับ"

บรรดาพี่น้องพ่อค้าควายต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

ทุกคนตาเป็นประกาย ขานรับขึ้นพร้อมเพรียงกัน "โหย แน่นอนอยู่แล้วพี่!!"

พูดจบ ทั้งหมดก็พากันแห่เดินเข้าลานบ้านไปอย่างครึกครื้น ตรงดิ่งไปอวยพรคุณย่าด้วยรอยยิ้มเบิกบาน

หลินโจวยิ้มพลางมองส่งพวกเขาก้าวเข้าไปข้างใน

หลินต้าไห่ตบบ่าหลินโจวเบาๆ โดยไม่ได้พูดอะไร

หลินซิ่วก้มหน้าลงบันทึกรายชื่อต่อ แอบยกมือปาดคราบน้ำตาตรงหางตาออกอย่างแนบเนียน

ไป๋เซี่ยวไม่รู้ว่าเดินตามออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่

เธอถือกล้องไลฟ์สดค้างไว้ มองภาพตรงหน้าเงียบๆ

ในใจเหมือนมีคำพูดนับพันหมื่นคำอยากจะเอื้อนเอ่ย แต่สุดท้ายก็ทำได้เพียงทอดถอนใจออกมาคำเดียว

…ดีจังเลยนะ

มันช่างดีเหลือเกินจริงๆ