บทที่ 89 วันนี้ไม่ทำงาน ขอเป็นพ่อครัว!

ผู้เชี่ยวชาญจากเขตอนุรักษ์นับว่าเข้าใจหลักการรู้แพ้รู้ถอยและรีบตัดขาดทุนแต่เนิ่นๆ

พวกเขาเลยอ้างหน้าตาเฉยว่าขึ้นทางหลวงระดับมณฑลไปแล้วกลับรถลำบาก ปฏิเสธหลินโจวไปทันควัน

ถึงแม้พวกเราจะไม่รู้ก็เถอะว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ทางหลวงระดับมณฑลมันกลับรถยากพอๆ กับทางด่วน

พวกเราไม่เข้าใจ และพวกเราก็ไม่กล้าถาม

ยิ่งไปกว่านั้น พอได้ยินจากปากเหล่าจ้าวว่าสัตวแพทย์ชนบทอย่างหลินโจวมีใบอนุญาตเพาะเลี้ยงสัตว์ป่าอยู่ในมือ

พวกผู้เชี่ยวชาญก็ยิ่งไม่กระวนกระวายเข้าไปใหญ่

ไม่เห็นเหรอไงว่าเจ้านกกระเรียนมงกุฎแดงตัวนั้นอยู่ที่บ้านหลินโจว มีชีวิตสุขสบายดีขนาดไหน?

สรุปก็คือ พวกผู้เชี่ยวชาญบอกว่าจะขอกลับไปวางแผนกันใหม่อีกรอบ

รอคราวหน้าเตรียมตัวพร้อมกว่านี้แล้วค่อยมาใหม่

ถึงขั้นกำลังชั่งใจอยู่ว่า คราวหน้าควรจะพานกกระเรียนมงกุฎแดงตัวผู้ที่ยังโสดสักสองตัวมาด้วยดีไหม

เผื่อจะมัดใจเจ้านกกระเรียนมงกุฎแดงตัวเมียตัวนี้ได้

หลินโจว "…"

ไม้อ่อนไม้แข็งไม่ได้ผล เลยจะใช้แผนหนุ่มหล่อล่อลวงสินะ

อย่าว่าไปเชียว

มันก็นับเป็นวิธีหนึ่งเหมือนกัน

เพียงแต่ตอนนี้ พวกผู้เชี่ยวชาญก็ไปแล้ว หัวหน้าจ้าวจากกรมป่าไม้ก็กลับไปแล้ว

ทว่าเจ้านกกระเรียนมงกุฎแดง "คุณทวดน้อย" ดันบินกลับมาเนี่ยสิ

ทำไงล่ะทีนี้?

ก็ช่างหัวมันสิ ปล่อยไปตามเลย

อืม ยำกุ้งยำปลา แกล้มด้วยหอยกะพงต่อไป

โชคดีที่นกกระเรียนมงกุฎแดงยอมกินข้าวโพดฝักอยู่บ้าง ไป๋เซี่ยวถึงค่อยทำใจได้หน่อย

ถ้าไม่ใช่เพราะนึกถึงงานวันเกิดยายทวด แล้วการมีนกกระเรียนมงกุฎแดงอยู่ติดบ้านถือเป็นมงคลดี

ไป๋เซี่ยวคงยุให้ลูกหมาป่าไปช่วยถอนขนมันทิ้งนานแล้ว

แถมเจ้านกกระเรียนมงกุฎแดงตัวนี้ก็ไม่ได้รังเกียจคนบ้านหลินเลยสักนิด

นอกจากไป๋เซี่ยวแล้ว ทุกคนต่างก็เห่อมันจนแทบประคองขึ้นหิ้ง

หลินต้าไห่ออกไปหาหมายตกปลาใต้ผืนน้ำแข็งอยู่เรื่อยๆ วันไหนมือเปล่ากลับมาก็วานให้จางหงอิงผู้เป็นภรรยาแวะไปซื้อที่ตลาดในตำบล

เน้นหลักการที่ว่าตลอด 24 ชั่วโมงต้องไม่มีคำว่าหิว

ส่วนหลินซิ่วก็ทำความสะอาดสระน้ำหลังบ้านทุกวัน เพื่อให้แน่ใจว่า "คุณทวดน้อย" ตัวนี้จะอยู่สุขสบายที่สุด

ด้วยเหตุนี้ เจ้านกกระเรียนมงกุฎแดงจึงลงหลักปักฐานอยู่ในสระน้ำหลังบ้านของหลินโจวอย่างสบายอกสบายใจจริงๆ

นานๆ ทีจะบินออกไปโฉบเล่นรอบๆ สักสองเที่ยว

แต่ขอแค่เริ่มหิว หรือฟ้าเริ่มมืดลงเมื่อไหร่ เป็นต้องบินกลับมาแน่นอน

กลมกลืนเข้ากับชีวิตของคนบ้านหลินได้อย่างรวดเร็ว

*

สถาบันวิจัยสัตว์แห่งชาติ

วันนี้สือเฮ่ากำลังนั่งทำงานอยู่ จู่ๆ ก็มีหน้าต่างแจ้งเตือนอีเมลเด้งขึ้นมาบนหน้าจอคอมพิวเตอร์

การแจ้งเตือนกะพริบผ่านไปไวมาก สือเฮ่าทันเห็นแค่สองคำข้างบนนั้น

——เมืองฮวา

หนังตาเขาพลันกระตุก รีบเปิดเช็กกล่องข้อความทันที

ปรากฏว่าเป็นแค่อีเมลเชิญร่วมงานสัมมนาจากกรมป่าไม้เมืองฮวาเท่านั้น

สือเฮ่ายกมือขวาขึ้นกุมเปลือกตา หายใจเข้าออกอยู่ครู่หนึ่งกว่ามันจะกลับมาสงบลง

ในขณะที่โล่งอก เขากลับรู้สึกวูบโหวงในใจอย่างบอกไม่ถูก

สือเฮ่านึกขันตัวเอง

แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่รู้เลยว่ากำลังคาดหวังอะไรอยู่กันแน่

ยังดีที่อีเมลฉบับนี้ไม่ได้ส่งตรงไปหาอาจารย์

อาจารย์อายุอานามป่านนี้แล้ว ให้หัวใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ เหมือนเล่นรถไฟเหาะน้อยหน่อยจะดีกว่า

สือเฮ่าจ้องอีเมลฉบับนั้นมองแล้วมองเล่า

จากนั้นจึงปิดหน้าต่างลง แล้วลุกเดินออกไปข้างนอก

*

เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก พริบตาเดียวก็มาถึงวันงานเลี้ยงวันเกิดของแม่เฒ่าหยวนเซี่ยวเจิน

ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง คนทั้งบ้านก็ลุกขึ้นมาง่วนกับการเตรียมงานกันแต่เช้าตรู่

หญิงชราสวมเสื้อนวมตัวใหม่สีแดงอมม่วง ผมสีเงินยวงถูกหวีจัดแต่งไว้อย่างเรียบร้อยภูมิฐาน

พอคิดจะลุกไปช่วยงาน ก็โดนไป๋เซี่ยวกดตัวให้นั่งลงบนเก้าอี้

"ยายทวดจ๋า วันนี้ยายทวดเป็นเจ้าภาพวันเกิด มีหน้าที่แค่นั่งยิ้มหวานอย่างเดียวพอจ้ะ เรื่องอื่นให้หนูจัดการเอง มีอะไรเรียกใช้หนูได้เลยนะ"

"จริงด้วยครับคุณยาย วันนี้เจ้าเซี่ยวอุตส่าห์ขยันเป็นพิเศษ คุณยายต้องให้โอกาสหลานโชว์ฝีมือหน่อย ไม่อย่างนั้นเสื้อตัวใหม่ที่เพิ่งซื้อตอนปีใหม่คงใส่ไม่ได้แล้ว"

หลินโจวเอ่ยรับขณะกำลังยืนหั่นผักเตรียมของ

ไป๋เซี่ยว "?"

หลินโจวยังชี้ไปที่มุมห้อง ซึ่งเต็มไปด้วยเศษขยะกระจุยกระจายที่ลูกหมาป่าเพิ่งฟัดเล่นกับเจ้าขาวทิ้งไว้

"ยังไม่รีบไปกวาดอีกเหรอ?"

ไป๋เซี่ยวแยกเขี้ยว แต่ก็ต้องข่มใจไว้ หนูทนได้

หญิงชราหัวเราะร่า ยกมือขึ้นตบหลังหลินโจวเบาๆ ทีหนึ่ง

"เสี่ยวโจว อย่าไปแกล้งเจ้าเซี่ยวบ่อยนักสิ เด็กผู้หญิงตัวกลมอวบอั๋นออกจะน่ารัก"

หลินโจวยิ้มพลางเหลือบมองไป๋เซี่ยว "ครับๆ ตัวกลม~อวบ~อั๋น~ ออกจะน่ารักครับ"

ไป๋เซี่ยว "?"

*

งานเลี้ยงวันเกิดวันนี้ต้องจัดทั้งหมดสามสิบแปดโต๊ะ

ถึงหลินโจวจะบอกว่าอยากจัดใหญ่โต แต่ก็ไม่ได้คิดจะเชิญคนมั่วซั่วมาให้ดูครึกครื้นเฉยๆ

ส่วนใหญ่เป็นญาติสนิทมิตรสหายจากหมู่บ้านใกล้เคียงที่ไปมาหาสู่กันดีอยู่แล้ว

ความจริงใจในการมาอวยพรวันเกิดให้หญิงชราต่างหากที่สำคัญที่สุด

สามสิบแปดโต๊ะนับว่าไม่น้อยเลยทีเดียว

อย่างน้อยในหมู่บ้านซานเหอ ก็นับว่าเป็นงานเลี้ยงโต๊ะจีนขนาดใหญ่โตมากแล้ว

คนที่ตื่นมาง่วนแต่เช้านอกจากคนบ้านหลินแล้ว ยังมีโต๊ะจีนแบบครบวงจรที่นัดแนะกันไว้ล่วงหน้าด้วย

ตอนเจ็ดโมงเช้า รถคันใหญ่ก็มีคนสิบกว่าคนทยอยก้าวลงมาอย่างคึกคัก

ทั้งคนผัด คนเตรียมของ คนยกเสิร์ฟ มีพร้อมสรรพทุกหน้าที่

เริ่มจากกางเต็นท์ผ้าใบสีแดงสดเพื่อกันลมหนาว

จากนั้นก็นำโต๊ะกลมขนาดใหญ่กับเก้าอี้พลาสติกมาตั้งเรียง

โต๊ะกลมตั้งเรียวยาวออกไปจากหน้าประตูบ้านหลินโจวกินพื้นที่ไปเกือบครึ่งถนน

มองปราดเดียวแทบไม่เห็นจุดสิ้นสุด

นอกจากนี้ยังตั้งเตาชั่วคราวและโต๊ะจัดจานไว้ในลานบ้านหลินโจวอีกด้วย

ลานบ้านที่กว้างขวางถูกเบียดเสียดจนแน่นเอี้ยด

พวกผู้ช่วยก้นครัววิ่งวุ่นจัดแจงอย่างกระฉับกระเฉงทั้งข้างนอกข้างใน

แขกเหรื่อยังไม่ทันมาถึง แต่บรรยากาศความรื่นเริงก็อบอวลไปทั่วแล้ว

ไป๋เซี่ยวที่บอกว่าจะมาช่วย แท้จริงแล้วนอกจากช่วยคอยจับตาดูเจ้าขาวกับลูกหมาป่าไม่ให้ไปวิ่งซนป่วนงาน เธอก็แทบไม่ได้ช่วยอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน

เฝ้าไปได้ครึ่งทาง เจ้าตัวเล็กทั้งสองที่สวมเสื้อนวมลายดอกไม้ก็พากันวิ่งเตลิดออกไปนอกบ้านซะงั้น

ส่วนนกกระเรียนมงกุฎแดงตรงสระน้ำหลังบ้าน ยิ่งบินหายวับไปตั้งแต่เช้าตรู่

ไม่รู้ว่าเห็นคนเยอะแล้วรำคาญเสียงหนวกหูหรือเปล่า

ไป๋เซี่ยวเบะปาก

ทำอะไรไม่ได้ เธอจึงเปิดไลฟ์แก้เซ็ง

หน้าจอเพิ่งสว่างขึ้น ชาวเน็ตที่เฝ้ารออยู่ในห้องไลฟ์ก็ตาไวสังเกตเห็นความผิดปกติทันที

[อุ๊ยตาย ปลดล็อกคอนเทนต์ใหม่อีกแล้ว!]

[ทำไมที่บ้านคนเยอะจัง มีงานมงคลเหรอ?]

[คนที่กำลังเตรียมกับข้าวตรงนั้นคือหมอเสี่ยวโจวใช่ไหม? วันนี้ไม่ทำงานเหรอ?]

"วันนี้เป็นงานเลี้ยงวันเกิดยายทวดฉันค่ะ น้าโจวเลยขอหยุดงานเป็นกรณีพิเศษหนึ่งวัน นัดตรวจที่ไม่ด่วนก็เลื่อนออกไปหมดแล้ว"

ไป๋เซี่ยวเอ่ยแนะนำพลางเดินเข้าไปใกล้หลินโจว

ยังไม่ทันได้พูดอะไร ก็ได้ยินป้าคนข้างๆ เอ่ยชมอย่างอารมณ์ดี

"พ่อหนุ่มคนนี้นี่ใช้ได้เลยนะเนี่ย แค่ดูท่วงท่าตอนหั่นผักก็รู้แล้วว่าปกติเข้าครัวบ่อยใช่ไหมล่ะ?"

สิ้นเสียง ป้าอีกคนก็ชะโงกหน้าเข้ามาร่วมวงด้วย

"นั่นสิ สมัยนี้น่ะ วัยรุ่นที่ทำกับข้าวเป็นหายากขึ้นทุกวัน ไม่สั่งไอ้ของที่เรียกว่าเดลิเวอรีก็กินแต่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ไม่สะอาดเอาซะเลย"

โต๊ะจีนครบวงจรเจ้านี้ไม่ได้จ้างมาจากละแวกใกล้เคียง คนข้างในจึงไม่มีใครรู้จักหลินโจว

แต่นั่นก็ไม่ได้ขัดขวางไม่ให้พวกเธอถูกชะตาตั้งแต่แรกเห็น

"พ่อหนุ่มดูท่าทางอายุยังไม่เยอะใช่ไหมจ๊ะ?"

"มีแฟนหรือยังล่ะ?"

ระหว่างที่พูด ป้าแกยังชะเง้อคอยื่นมองไปทั่ว พลันเห็นเพียงไป๋เซี่ยวที่เป็นเด็กสาวคนเดียวแถวนั้น

หัวใจไป๋เซี่ยวกระตุกวูบ นึกในใจว่าอย่าจับคู่ข้ามรุ่นให้ฉันนะยะ

แต่ผิดคาด สายตาของป้าแกกวาดมองไป๋เซี่ยวแค่แวบเดียวก็หันกลับไป

"พ่อหนุ่มยังไม่มีแฟนใช่ไหมล่ะ ให้ป้าช่วยแนะนำให้สักคนไหม?"

ไป๋เซี่ยว "?"

คือว่านะคะคุณป้า สายตาเมื่อกี้มันดูแคลนกันเกินไปหน่อยหรือเปล่าเนี่ย

ทว่าหลินโจวเพียงแค่ยิ้มรับส่งๆ ไม่ได้ตอบรับอะไร

เขารู้ไส้รู้พุงวิธีคุยของพวกคุณป้าดี

——ยิ่งต่อปากต่อคำ พวกเธอก็ยิ่งได้ใจ

เป็นไปตามคาด หลังจากพวกป้าๆ ยืนพูดคนเดียวอยู่พักหนึ่ง ก็พากันล่าถอยออกไปด้วยความกร่อย

นอกจากพ่อครัวใหญ่ของทีมโต๊ะจีนแล้ว หลินโจวก็ถือเป็นพ่อครัวหลักอีกคนหนึ่ง

โต๊ะหนึ่งมีอาหารยี่สิบสี่อย่าง หนึ่งในสามเป็นเมนูจานหนัก

นอกจากพวกเมนูผัดสดๆ แล้ว อาหารอย่างอื่นต้องเตรียมการไว้ล่วงหน้าทั้งหมด

ตลอดช่วงเช้า หลินโจวเอาแต่ง่วนอยู่หน้าเตาทำอาหาร

กระทั่งพ่อครัวใหญ่ยังเดินเข้ามาเอ่ยปากชมหลินโจวอยู่สองสามคำ

พอรู้ว่าหลินโจวเป็นหมอสัตว์ ก็ได้แต่ทอดถอนใจด้วยความเสียดาย

"เสียดายของจริงๆ โดนอาชีพหมอสัตว์ตัดรอนอนาคตแท้ๆ"

ระหว่างนั้น เจ้าขาวพาลูกหมาป่าวิ่งพรวดพราดกลับมาจากไหนไม่รู้ ได้กลิ่นหอมก็พุ่งตรงเข้ามาในครัวทันที

เจ้าตัวเล็กทั้งสองอยากกินจนน้ำลายสอหยดติ๋งๆ

ขาหน้าตะกุยขอบโต๊ะหน้าเตาไม่หยุด ร้องหงิงๆ ด้วยความร้อนใจ

เรื่องนี้ไป๋เซี่ยวเองก็อยากทำเหมือนกัน ติดตรงที่โดนแย่งซีนไปก่อน

เธอจะทำตัวเหมือนลูกหมาลูกหมาป่าจริงๆ ก็ไม่ได้ใช่ไหมล่ะ?

เลยได้แต่นั่งยองๆ กลืนน้ำลายเอื๊อกๆ อยู่ข้างๆ อย่างเงียบๆ

ซี๊ดดด หอมจัง หอมชะมัด

ดวงอาทิตย์ลอยสูงขึ้นเรื่อยๆ

แขกเหรื่อที่ทยอยเดินทางมาร่วมงานเลี้ยงก็เริ่มหนาตาขึ้น

อย่าว่าแต่ไป๋เซี่ยวเลย แม้กระทั่งชาวเน็ตในห้องไลฟ์ต่างก็เห็นใบหน้าที่คุ้นตาอยู่หลายคน

ทุกคนเข้าไปอวยพรวันเกิดให้หญิงชราก่อน แล้วจึงทยอยเดินไปนั่งประจำโต๊ะ

ไม่นานนัก โต๊ะกลมริมถนนก็เนืองแน่นไปด้วยผู้คน

ทั้งในลานบ้านและนอกบ้านเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะเฮฮา

ทว่าจู่ๆ หลินต้าไห่ก็ทำสีหน้าแปลกๆ แล้วดึงตัวหลินโจวเดินเลี่ยงไปคุยที่มุมหนึ่ง

"เสี่ยวโจว ทำไมพ่อรู้สึกว่าคนที่มา มันชักจะแปลกๆ วะ?"