บทที่ 88 คนที่สนิทที่สุดงั้นเหรอ ล้อกันเล่นหรือไงเนี่ย!

“หัวหน้าจ้าว มีเรื่องอะไรพูดตรงๆ ได้เลยครับ”

เหล่าจ้าวถูมือไปมา สีหน้ายังดูเกรงอกเกรงใจอยู่บ้าง

หลังจากอึกอักอยู่อึดใจหนึ่ง ในที่สุดเหล่าจ้าวก็เล่าธุระเรื่องงานสัมมนาออกมาจนหมดเปลือก

ยังไม่ทันที่เขาจะได้พูดอะไรต่อ ก็ได้ยินหลินโจวเอ่ยถามตรงประเด็น

“สรุปก็คือ หัวหน้าจ้าวอยากได้เบอร์ติดต่อของอาจารย์เหยาเหรอครับ”

พอเหล่าจ้าวได้ยินดังนั้น ตัวก็สะดุ้งโหยง รีบโบกไม้โบกมือพัลวัน

“จะเป็นไปได้ยังไงกันล่ะ ฉันจะกล้าหวังสูงขอเบอร์ของอาจารย์เหยาตรงๆ ได้ยังไง”

“อีกอย่าง เบอร์ระดับนั้นคนทั่วไปที่ไหนจะรู้กัน”

“หาช่องทางติดต่อผ่านคนกลางได้ก็บุญหัวแล้ว”

หลินโจวชะงักไปนิด พยักหน้าอย่างครุ่นคิด

ก็จริง

ถ้าเอาเบอร์ของอาจารย์ให้ไปตรงๆ แล้วจู่ๆ มีคนโทรไปรบกวนก็คงไม่ดีเท่าไหร่

งานสัมมนาผู้เชี่ยวชาญอะไรนั่น อาจารย์ก็ใช่ว่าจะอยากมาเสียหน่อย

“ถ้างั้นคุณก็แค่อยากถามผมว่า พอจะมีช่องทางติดต่อคนกลางบ้างไหมใช่ไหมครับ”

เหล่าจ้าวรีบพยักหน้ารัวเป็นไก่จิกข้าวสาร “ใช่แล้วๆ”

ปากตอบรับเร็วเกินไปจนกลัวว่าหลินโจวจะไม่พอใจ จึงรีบพูดแก้ตัวต่อ

“เสี่ยวหลินเอ๊ย ฉันเองก็รู้ว่าเธอกลับบ้านนอกมานาน เรื่องมันก็นานโขแล้ว”

“แต่ฉันหมดหนทางแล้วจริงๆ” เหล่าจ้าวถอนหายใจ

“คนรอบตัวฉัน คนเดียวที่รู้จักอาจารย์มหา’ลัยเยี่ยนต้า ก็มีแค่เธอนี่แหละ”

“เธอเรียนอยู่ที่มหา’ลัยเยี่ยนต้าตั้งนาน พอจะรู้ไหมว่ามีใครรู้จักอาจารย์เหยาบ้าง?”

“ถ้ามีคนที่สนิทสนมส่วนตัวกับอาจารย์เหยาได้ก็ยิ่งดีที่สุดเลย”

หลินโจวยิ้มบางๆ “รู้สิครับ”

ดวงตาของเหล่าจ้าวเป็นประกายขึ้นมาทันที “ใครเหรอ?”

หลินโจวยกมุมปากขึ้น “สือเฮ่า ผู้อำนวยการสถาบันวิจัยสัตว์แห่งชาติคนปัจจุบันไงครับ เขาเป็นศิษย์เอกของอาจารย์เหยา แล้วก็สนิทสนมส่วนตัวกับอาจารย์เหยามากด้วย”

เหล่าจ้าว “…”

ช่างเป็นข่าวใหญ่ที่ใครๆ เขาก็รู้กันทั้งบ้านทั้งเมืองจริงๆ

รอยยิ้มที่มุมปากของเหล่าจ้าวแข็งทื่อ ฝืนพูดขึ้นว่า “เรื่องนี้ฉันก็รู้น่า”

“หรือว่าเธอมีเบอร์ของ ผอ.สือล่ะ?”

เหล่าจ้าวแค่พูดเปรยๆ ไปอย่างนั้น ใครจะไปคิดว่าหลินโจวจะพยักหน้าตอบ

“158”

เหล่าจ้าว “??” อะไรนะ?

“158, ****, ****”

หลินโจวร่ายเบอร์โทรศัพท์ออกมาหน้าตาเฉย

เหล่าจ้าว “???”

อะไรเนี่ย เบอร์โทรผีสางที่ไหนกัน?

รอยยิ้มบนหน้าเขาแข็งค้างกว่าเดิม

“เสี่ยวหลิน ฉันมาขอร้องให้ช่วยจริงจังนะ อย่ามาล้อเล่นกับฉันสิ”

ทว่าหลินโจวยังคงมีสีหน้าสงบนิ่งและพยักหน้า

“ผมก็พูดจริงจังนี่ครับ”

หัวใจของเหล่าจ้าวกระตุกวูบลงไปทันที

คงไม่ใช่เรื่องจริงหรอกนะ

“เดี๋ยวๆ! เธอรอให้ฉันจดก่อน”

เหล่าจ้าวรีบควักโทรศัพท์มือถือออกมาลนลาน

หลินโจวจึงทวนเบอร์โทรศัพท์ให้อีกรอบ

เหล่าจ้าวหายใจกระชั้น นิ้วจิ้มหน้าจอโทรศัพท์เสียงดังแป๊กๆ

พอหลินโจวพูดจบก็สำทับต่อ

“หัวหน้าจ้าวครับ ก่อนที่คุณจะโทรไป ทางที่ดีส่งอีเมลไปบอกไว้ก่อนสักฉบับจะดีกว่า ให้ทางนั้นเขาได้ตั้งตัวเตรียมใจไว้ก่อน”

เหล่าจ้าวพยักหน้า “เธอพูดถูก”

แต่พอตอบรับไปตามสัญชาตญาณ เหล่าจ้าวก็ต้องตาค้างต่อ ร้องไห้ไม่ออกหัวเราะไม่ได้

“ฉันก็ไม่รู้อีเมลของ ผอ.สือนี่หว่า”

หลินโจวพยักหน้าอย่างครุ่นคิด

นั่นสินะ

ตามนิสัยของรุ่นพี่แล้ว เขาไม่ชอบเอาอีเมลส่วนตัวไปแปะไว้บนเว็บไซต์ของสถาบันวิจัยหรอก

อย่างมากก็แค่ลงอีเมลกลางของสถาบันไว้

โอกาสที่เมลจะจมหายเข้ากลีบเมฆจึงมีสูงมาก

หลินโจวคิดดูครู่หนึ่ง “เอาอย่างนี้แล้วกันครับ คุณส่งไปที่เมลนี้นะ”

พูดจบก็บอกที่อยู่อีเมลออกมาอีกชุดหนึ่ง

มือของเหล่าจ้าวไวกว่าสมอง จดตามไปโดยไม่รู้ตัว

พอดึงสติตัวเองกลับมาได้ เขาก็อึ้งไปเลย

ไม่ใช่เล่นๆ แล้วมั้ง แม้แต่อีเมลก็รู้ด้วยเหรอ

ที่ประหลาดที่สุดคือ หลินโจวดันบอกออกมาได้คล่องปากขนาดนี้เนี่ยสิ

ทั้งเบอร์ส่วนตัว ทั้งอีเมลส่วนตัว

เมื่อวานนี้ยังเป็นสิ่งที่เขาคิดจนหัวแทบแตกว่าจะหาจากไหนไม่ได้เลย

ยิ่งไปกว่านั้น นี่คือช่องทางติดต่อของศิษย์เอกที่ใกล้ชิดอาจารย์เหยาที่สุดเชียวนะ

ความรู้สึกในใจของเหล่าจ้าวมันซับซ้อนไปหมด

ทั้งดีใจ ทั้งกลัวจะดีใจเก้อ

แต่เขาคิดว่ามีโอกาสสูงมากที่จะดีใจเก้อ

คนปกติที่ไหนจะท่องเบอร์โทรกับอีเมลคนอื่นออกมาได้คล่องปากขนาดนี้กัน?

ยกเว้นแต่จะเป็นคนที่สนิทชิดเชื้อกันมากๆ เท่านั้นแหละ

แต่อีกฝ่ายเป็นถึงผู้อำนวยการสถาบันวิจัยสัตว์แห่งชาติในเมืองหลวงเชียวนะ

ส่วนคนตรงนี้คือสัตวแพทย์ชนบทธรรมดาๆ ที่อยู่แถบภูเขาบ้านนอกห่างไกลในตงเป่ยเนี่ยนะ

คนที่สนิทกันงั้นเหรอ? ไร้สาระสิ้นดี!

ในใจของเหล่าจ้าวทั้งหวั่นทั้งกังวล แต่ก็ไม่กล้าพูดออกไปตรงๆ

ขืนหลินโจวโมโหขึ้นมาแล้วสะบัดก้นหนีจะทำยังไงล่ะ?

เขาเลยระมัดระวังเป็นพิเศษ คัดกรองคำพูดซ้ำแล้วซ้ำเล่า กว่าจะเอ่ยปากขอเบอร์ติดต่อของศาสตราจารย์คนอื่นๆ ในคณะสัตวแพทยศาสตร์ของมหา’ลัยเยี่ยนต้าจากหลินโจวเพิ่ม

เขาก็ไม่ได้ถึงกับไม่เชื่อใจหลินโจวหรอกนะ

แต่แค่ไม่กล้ารับประกันเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ต่างหาก

เผื่อว่าหลินโจวจะจำผิดขึ้นมาใช่ไหมล่ะ

เผื่อว่าทางนั้นเปลี่ยนเบอร์แล้วติดต่อไม่ได้ขึ้นมาใช่ไหมล่ะ

สรุปก็คือ รอบคอบไว้หน่อย คิดเผื่อไว้ก้าวหนึ่งมันก็ไม่เสียหายอยู่แล้ว ใช่ไหมล่ะ

เหล่าจ้าวคิดว่าตัวเองซ่อนอารมณ์ความรู้สึกได้มิดชิดดีแล้ว หารู้ไม่ว่าหลินโจวมองปราดเดียวก็ทะลุปรุโปร่งว่าในใจเขาคิดอะไรอยู่

หลินโจวทั้งขำทั้งเข้าใจได้

คนปกติที่ไหนจะมาเชื่อว่าเขาจะท่องเบอร์มือถือของผู้อำนวยการสถาบันวิจัยสัตว์ระดับท็อปของประเทศออกมาได้หน้าตาเฉยกันล่ะ?

ความจริงเขาจำเบอร์มือถือของอาจารย์เหยาได้ด้วยซ้ำ

เสียดายที่เหล่าจ้าวไม่กล้าถาม

ไม่อย่างนั้นคงยิ่งคิดว่าเขากำลังพูดส่งเดช หลอกเล่นกันแน่ๆ

ยังดีที่เบอร์ติดต่อของศาสตราจารย์คนอื่นในมหา’ลัยเยี่ยนต้า เขาไม่ได้จำไว้จริงๆ

ต้องก้มหน้าก้มตาเลื่อนโทรศัพท์อยู่นานสองนาน ถึงจะหาเจอแล้วอ่านให้เหล่าจ้าวฟัง

เหล่าจ้าวเห็นภาพนั้นถึงได้แอบลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก

รีบจดเบอร์ติดต่อของบรรดาศาสตราจารย์ไว้ทันที

ในใจเขาเตรียมตัวพร้อมสำหรับการติดต่อไปยังบรรดาศาสตราจารย์ของมหา’ลัยเยี่ยนต้าไว้เรียบร้อยแล้ว

พอได้คอนแทกต์เส้นสายมาเพียบ เหล่าจ้าวก็จับมือหลินโจวแน่นแล้วกล่าวขอบคุณไม่หยุดปาก

ใครจะไปนึกว่า เรื่องที่เขากลุ้มใจมานานหลายสัปดาห์ พอขับรถมาห้าชั่วโมงเพื่อมาเจอสัตวแพทย์ชนบทในหมู่บ้านกันดารคนนี้ จะคลี่คลายลงได้

ถึงจะยังติดต่ออาจารย์เหยาตรงๆ ไม่ได้ แต่อย่างน้อยงานการก็มีความคืบหน้าแล้ว

มีความหวังไว้มันก็ดีกว่าไม่มีอยู่แล้วนี่!

เหล่าจ้าวเดินทางกลับไปด้วยความลิงโลด

ก่อนจะไป ยังย้ำนักย้ำหนาว่าถ้าคราวหน้าหลินโจวว่างเข้าเมืองเมื่อไหร่ เขาจะต้องเลี้ยงข้าวตอบแทนชุดใหญ่ให้ได้

หลินโจวคล้อยตามไป หัวเราะรับปากไปงั้นเอง

ในใจไม่ได้เก็บมาคิดเป็นเรื่องเป็นราว

การที่เหล่าจ้าวอุตส่าห์ขับรถมาไกลด้วยตัวเองเพื่อมาเอ่ยปากถามเขาต่อหน้า ดีกว่าโทรมาสั่งการเอาจากเขา แค่นี้ก็แสดงถึงความจริงใจมากพอแล้ว

มันก็แค่เบอร์โทรศัพท์ไม่กี่เบอร์เท่านั้นเอง

สำหรับตัวเขาแล้ว เบอร์พวกนี้มันไร้ประโยชน์ไปตั้งนานแล้ว

พอล้อรถของเหล่าจ้าวแล่นลับไป ไป๋เซี่ยวก็รีบปรี่เข้ามาทันที

“น้า เขามาหาน้าเรื่องอะไรเหรอ?”

คงไม่ใช่ว่ามาถูกชะตาน้าเข้าให้ แล้วจะมาทาบทามสู่ขออะไรเทือกนั้นหรอกนะ?

หลินโจวงอนิ้วชี้ แล้วเคาะกะโหลกไป๋เซี่ยวไปหนึ่งโป๊ก

“คิดเพ้อเจ้ออะไร หัวหน้าจ้าวเขามาถามน้าว่ามีเบอร์ติดต่อของอาจารย์เหยา เหยาจิ้นซาน บ้างไหมต่างหาก”

ไป๋เซี่ยว “?”

ชื่อนี้คุ้นๆ หูแฮะ

“อ๊ะ! ปรมาจารย์ด้านสัตววิทยาคนนั้นน่ะเหรอ!”

ตอนที่น้าไลฟ์คราวก่อนเธอเคยได้ยินพวกเขาคุยถึงอยู่

หลินโจวพยักหน้า

“แล้วน้ารู้จักไหมล่ะ ให้เขาไปหรือเปล่า?” ไป๋เซี่ยวรีบถามอย่างร้อนรน

หลินโจวชำเลืองมองกล้องไลฟ์สดที่ยังเปิดอยู่ แล้วโน้มตัวไปกระซิบข้างหูไป๋เซี่ยวสองสามประโยค

ตาของไป๋เซี่ยวเบิกกว้างขึ้นมาทันที

เธออยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่อาศัยความเคยชินเหลือบไปมองกล้องไลฟ์สดเสียก่อน

จึงได้แต่เม้มปากแน่นแล้วกลืนคำพูดลงคอไป

ไป๋เซี่ยวมองหลินโจว อึกอักอยากพูดแต่ก็ไม่ได้พูด ความรู้สึกในใจยิ่งซับซ้อนทวีคูณ

น้ายังจำได้ขึ้นใจขนาดนี้เลยเหรอ?

นี่มันแสดงให้เห็นไม่ใช่เหรอว่า ตอนนั้นน้าอยากจะเข้าไปอยู่ในสถาบันวิจัยสัตว์แห่งชาตินั่นมากแค่ไหน?

เห็นได้ชัดเลยว่าทุกอย่างพร้อมสรรพ ขาดแค่ก้าวเดียวก็จะถึงเป้าหมายแล้วแท้ๆ!

ในอกของไป๋เซี่ยวมีความอัดอั้นตันใจจนบอกไม่ถูก

รู้สึกอัดอั้นและเจ็บปวดแทนน้าเหลือเกิน

ตอนนั้นมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่นะ

ทำไมน้าถึงได้ทิ้งทุกอย่างแล้วกลับมาล่ะ?

เธอแอบขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่เงียบๆ

ถ้าเธอรู้สาเหตุเมื่อไหร่ รู้ว่าใครเป็นต้นเหตุละก็ ต่อให้ลงไม้ลงมือไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็ด่าให้จมดินได้นี่นา

เธอจะต้องตามไปด่าไอ้คนคนนั้นให้เสียหมาจนสงสัยในคุณค่าชีวิตตัวเองไปเลยคอยดู!

*

หน้าลานบ้านของหลินโจว จากที่เคยครึกครื้นก็กลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง

หลินโจวก้มมองเวลา แล้วตัดสินใจออกไปตรวจรักษาสัตว์ต่อ

สองน้าหลานเพิ่งจะก้าวขึ้นรถตู้ เสียงร้องแหลมสูงก็พลันดังแหวกอากาศขึ้นมา

หลินโจวกับไป๋เซี่ยวสบตากัน ก่อนจะชะโงกหน้าแหงนมองขึ้นไปบนท้องฟ้า

ผ่านไปไม่ทันไร ก็เห็นเงาร่างสีขาวดำนั้นจริงๆ

นกกระเรียนมงกุฎแดง บินกลับมาแล้ว!

แถมคราวนี้มันยังทำตัวคุ้นเคยเป็นอย่างดี ร่อนลงไปยืนเฉิบๆ อยู่ริมบ่อน้ำหลังบ้านของหลินโจวเลยทีเดียว

ไป๋เซี่ยว “…” ไอ้ตัวกินล้างผลาญนี่จะกลับมาทำไมอีกเนี่ย!

สรุปแล้ว วันแรกที่มันมายืนเคาะประตูรั้วหน้าบ้านอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยนั่น

ไห่ตงชิงเป็นคนสอนมาใช่ไหม?

นิสัยของเจ้านี่ ไม่มีส่วนไหนที่เหมือนนกมีมารยาทเลยสักนิด

แถมยังมาแย่งปลาต้มพริกเสฉวนกับปลาต้มผักกาดดองของเธอไปกินอีกต่างหาก!

ไป๋เซี่ยวทุบรถอย่างหัวฟัดหัวเหวี่ยง

ในเวลาเดียวกัน

กลุ่มผู้เชี่ยวชาญจากเขตอนุรักษ์นกกระเรียนมงกุฎแดงที่เพิ่งเลี้ยวรถขึ้นทางหลวงระดับมณฑลก็ได้รับโทรศัพท์

หลินโจว “เอ่อ คือว่านะ บรรดาผู้เชี่ยวชาญทั้งหลาย นกกระเรียนมงกุฎแดงมันบินกลับมาแล้วล่ะครับ”

“พวกคุณ…จะวกกลับมาอีกรอบไหมครับ?”

กลุ่มผู้เชี่ยวชาญ “…”

ขอบใจที่บอกนะ แต่ไม่กลับได้ไหมเนี่ย?

นกกระเรียนมงกุฎแดงบินกลับมาเร็วขนาดนี้ มันจงใจบินหนีพวกตูชัดๆ เลยไม่ใช่เรอะ!