บทที่ 87 ความผิดหวังที่แท้จริงไม่ใช่การโวยวายอาละวาด!

ผู้เชี่ยวชาญยื่นปลาตัวเล็กในมือให้หลินโจวด้วยท่าทีครึ่งเชื่อครึ่งไม่เชื่อ พลางส่งสัญญาณให้เขาลองป้อนดู

หลินโจวรับปลาตัวเล็กมาอย่างว่าง่าย

พอเดินเข้าไปใกล้นกกระเรียนมงกุฎแดง ยังไม่ทันได้ยื่นมือป้อน เจ้านกกระเรียนก็รีบยืดคอเข้ามายื่นจะงอยปากคาบปลาในมือของเขาไปอย่างกระตือรือร้น

ราวกับอดรนทนรอมานานมากแล้ว

พวกผู้เชี่ยวชาญ “…”

เหล่าจ้าวเห็นดังนั้นก็รีบหัวเราะช่วยคลี่คลายสถานการณ์

“ไม่เป็นไรๆ อย่าเพิ่งหงุดหงิดไปเลยครับ คราวก่อนพวกเราก็เคยเสียหลักกับลูกหมาป่าแบบนี้เหมือนกันนั่นแหละ”

พวกผู้เชี่ยวชาญ “…”

ขอบคุณนะ ไม่ได้รู้สึกได้รับการปลอบใจเลยสักนิด!

หลินโจวหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก เขาเองก็ไม่คิดว่าเจ้านกกระเรียนมงกุฎแดงตัวนี้จะเริ่มติดและพึ่งพาเขาขนาดนี้ ทั้งที่เพิ่งผ่านไปแค่วันเดียวแท้ๆ

พอคิดดูให้ละเอียด เหตุผลที่เป็นไปได้คงมีแค่สองข้อ

ข้อแรก ก่อนเข้าบ้าน ไห่ตงชิงคงสื่อสารอะไรบางอย่างกับมัน ความไว้ใจที่ไห่ตงชิงมีต่อเขาจึงส่งต่อมาถึงตัวมันด้วย ส่วนคนในครอบครัว มันก็คงดูออกว่ามีความสัมพันธ์ที่สนิทสนมกับเขา

ข้อสอง คงเป็นเพราะเขาเข้าใจมันมากเกินไป

แม้นกกระเรียนมงกุฎแดงตัวนี้เพิ่งก้าวเข้าประตูบ้านตระกูลหลินมาได้ยี่สิบกว่าชั่วโมง แต่ทั้งที่เล่นน้ำ ทั้งที่พักผ่อนชั่วคราว รวมถึงอาหารการกินก็จัดหาให้อย่างน่าพอใจและพร้อมสรรพ

เมื่อวานตอนบ่าย หลินต้าไห่ก็ไปตลาดซื้อปลาเล็กกุ้งฝอยกลับมาเพียบ พอได้ยินหลินโจวบอกว่านกกระเรียนมงกุฎแดงยังกินพวกสัตว์น้ำมีเปลือกอย่างกุ้ง ปู หอยกระบอกได้อีก ก็ยิ่งกว้านซื้ออาหารทะเลกลับมาเยอะแยะ ทำเอาไป๋เซี่ยวอยากกินจนน้ำลายแทบหก

หลินโจวยิ้มบางๆ พลางลูบหัวเล็กๆ ของนกกระเรียนมงกุฎแดงอย่างเอ็นดูแกมจนใจ

เจ้าตัวเล็กนี่ใจกล้าจริงๆ ถึงขั้นไว้ใจมนุษย์ต่างเผ่าพันธุ์อย่างเขาได้ขนาดนี้

ผู้เชี่ยวชาญจะประหลาดใจก็ส่วนประหลาดใจ จะหงุดหงิดก็ส่วนหงุดหงิด แต่ขั้นตอนที่ต้องทำก็ยังต้องดำเนินต่อไป

ในเมื่อนกกระเรียนมงกุฎแดงไม่ยอมกินอาหารที่พวกเขายื่นให้ ก็ให้หลินโจวช่วยป้อนล่อมันไปก่อน อย่างไรเสียพอไปถึงพื้นที่ชุ่มน้ำในเขตอนุรักษ์แล้วปล่อยสู่ธรรมชาติ มันก็หาอาหารใช้ชีวิตเองได้อยู่ดี

หลินโจวไม่ได้ขัดข้องอะไร เขาหิ้วถังใส่ปลา เดินนำนกกระเรียนมงกุฎแดงมุ่งหน้าไปทางประตูรั้วบ้าน

และก็เป็นไปตามคาด

นกกระเรียนมงกุฎแดงก้าวขาเดินตามรอยเท้าของหลินโจว ออกจากสระน้ำ เดินผ่านลานบ้าน จากนั้นก็เยื้องย่างอย่างสง่างามทีละก้าวออกไปนอกประตูรั้ว

ไป๋เซี่ยวถอนหายใจออกมาเบาๆ

เจ้าตัวตะกละตัวเบิ้มที่ได้รับความรักท่วมท้นตัวนี้ ในที่สุดก็จะได้ไปเสียที!

หลินโจวล่อนกกระเรียนมงกุฎแดงจนเดินมาถึงหน้ารถขนย้าย ประตูตู้ท้ายรถเปิดเตรียมไว้อยู่แล้ว รอแค่ให้นกกระเรียนก้าวขึ้นไปก็จะได้ปิดประตูทันที

หลินโจวหยิบปลาตัวเล็กออกมาอีกหนึ่งตัว วางไว้ตรงพื้นกระบะรถขนย้าย

นกกระเรียนมงกุฎแดงยืดคอยาว ใช้จะงอยปากแหลมคาบกินไปเรียบร้อย

ทว่าขาสองข้างที่เรียวยาวกลับไม่ยอมขยับเลยแม้แต่นิดเดียว

หลินโจว "…"

หลินโจววางลงไปอีกตัว คราวนี้วางลึกเข้าไปด้านในกว่าเดิม

นกกระเรียนมงกุฎแดงพยายามยืดคอจนสุดตัว กระทั่งลำตัวท่อนบนแทบจะมุดเข้าไปทั้งตัว

แต่ก็ยังไม่ยอมก้าวขึ้นรถอยู่ดี

หลินโจวไม่มีทางเลือก ทำได้เพียงก้าวขึ้นไปบนรถขนย้ายเสียเอง

เขาหยิบปลาตัวเล็กออกมาวางไว้ตรงกลางกระบะ

นกกระเรียนมงกุฎแดงคล้ายลังเลไปหนึ่งวินาที จากนั้นจึงยกขาก้าวตามขึ้นมา

ตาของพวกผู้เชี่ยวชาญเป็นประกายขึ้นมาทันที

ในที่สุดก็จะสำเร็จแล้ว!

หลินโจวโยนปลาอีกตัวเข้าไปด้านในสุดของกระบะ

จากนั้นก็ก้าวขากระโดดลงจากรถทันที

ใครจะไปคาดคิดว่า เท้าหน้าของเขาเพิ่งจะแตะพื้น เท้าหลังของนกกระเรียนมงกุฎแดงก็พุ่งตามลงมาติดๆ

ตรงจะงอยปากแหลมยังคาบปลาตัวเล็กที่ยังไม่ทันได้กลืนลงคอเอาไว้ด้วย

หลินโจว "…"

ไป๋เซี่ยว "…"

พวกผู้เชี่ยวชาญ "…"

ดีจริงๆ สรุปคือจะปักใจตามติดหลินโจวแค่คนเดียวเลยใช่ไหมเนี่ย

เมื่อต้องเผชิญกับสายตาที่ทั้งพูดไม่ออกและเปี่ยมไปด้วยความหวังของพวกผู้เชี่ยวชาญ หลินโจวจึงลองดูอีกหลายรอบ

แต่ไม่ว่าจะลองยังไง นกกระเรียนมงกุฎแดงก็มักจะพุ่งตามหลินโจวลงมาในวินาทีสุดท้ายได้ทุกครั้ง

จนปลาหมดไปทั้งถัง พวกเขาก็ยังไม่สามารถขังนกกระเรียนมงกุฎแดงไว้บนรถได้

พวกผู้เชี่ยวชาญหันมาสบตากัน

ไม่มีทางเลือกแล้ว ใช้ไม้นวมไม่ได้ผล ก็คงต้องใช้ไม้แข็ง

ในเมื่อมันไม่ยอมอยู่อย่างว่าง่าย ก็มีแต่ต้องใช้กำลังจับมันยัดเข้าไป

ส่วนจะเกิดแผลถลอกนิดๆ หน่อยๆ หรือไม่น่ะเหรอ

ช่างเถอะ พอกลับไปถึงเขตอนุรักษ์ก็มียาพร้อมอยู่แล้ว รักษาได้

คิดได้ดังนั้นก็ลงมือทันที

ผู้เชี่ยวชาญสองสามคนทำท่าเหมือนโจรลอบเข้าหมู่บ้าน

พากันย่องกระมิดกระเมี้ยนเข้าไปข้างกายนกกระเรียนมงกุฎแดง

ตอนนั้นหลินโจวยังคงลูบหัวเล็กๆ ของนกกระเรียนเพื่อปลอบโยนมันอยู่

พวกเขาสบตากันอย่างรวดเร็ว ในใจนับหนึ่งสองสามเตรียมจะจู่โจม

ทว่า ในจังหวะที่ทุกคนพร้อมใจกันตะครุบเข้าไปนั่นเอง

นกกระเรียนมงกุฎแดงตัวนี้กลับเหมือนจะสัมผัสได้ถึงอันตราย

มันสับขาวิ่งไปข้างหน้าสองสามก้าวอย่างรวดเร็ว กระพือปีกพรึ่บ ลอยตัวขึ้นสู่ท้องฟ้าทันที

บินทะยานขึ้นสู่อากาศ

บิน…หนีไปแล้ว…

ทุกคน "…"

"ก๊าซ! ก๊าซ!"

นกกระเรียนมงกุฎแดงกระพือปีกอยู่บนฟ้าสูง พลางส่งเสียงร้องลงมาหาทุกคนข้างล่างสองที

ดูเหมือนจะยังตกใจไม่หาย และดูเหมือนกำลังก่นด่าพวกผู้เชี่ยวชาญที่ไม่เล่นตามกติกา

พอมันร้องไปสองสามที ก็ดูเหมือนจะยิ่งโมโหขึ้นมาอีก

มันหันเหเปลี่ยนทิศทาง แล้วบินตรงไปข้างหน้าทันที

พวกผู้เชี่ยวชาญอึ้งกิมกี่ไป ก่อนจะมีคนหนึ่งตะโกนลั่นขึ้นมา

"ระ…รีบขับรถตามไปเร็ว!"

อย่างน้อยก็ต้องรู้ให้ได้ว่านกกระเรียนมงกุฎแดงตัวนี้บินไปทางไหน

แต่นกกระเรียนมงกุฎแดงตัวนี้เพิ่งจะฟาดปลาตัวเล็กไปจนเกลี้ยงถัง

กินอิ่มหนำสำราญ เรี่ยวแรงย่อมมีล้นเหลือจนใช้ไม่หมด

นกที่สามารถบินอพยพหนีหนาวข้ามระยะทางไกลขนาดนั้นได้ จะไปใช่พวกอ่อนแอขี้โรคได้ยังไงกัน!

ความเร็วของมันจึงจัดจ้านมาก เพียงกระพือปีกไม่กี่ทีก็บินลิ่วไปไกลลับตา

พวกผู้เชี่ยวชาญเพิ่งจะก้าวขึ้นรถ พอเงยหน้ามองอีกที

บนฟ้าจะมีเงานกกระเรียนตัวนั้นเหลืออยู่เสียที่ไหน

คราวนี้ล่ะดีเลย แม้แต่ทิศที่จะตามไปยังไม่รู้ด้วยซ้ำ!

พวกผู้เชี่ยวชาญต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

สีหน้าแต่ละคนด้านชาไปหมดแล้ว

หลินโจวกับไป๋เซี่ยวยังเห็นแก่หน้าพวกผู้เชี่ยวชาญ จึงไม่กล้าแสดงท่าทีอะไรออกมา

แต่ชาวเน็ตในห้องไลฟ์นี่สิ ขำกันจนแทบจะตัวงอ

[ฮ่าๆ สำลักเลย!]

[ถ้าฉันเป็นผู้เชี่ยวชาญพวกนั้นนะ คงเอาหัวโขกรถตายไปแล้ว]

[ความผิดหวังที่แท้จริงไม่ใช่การโวยวายเสียงดัง… (รูปพนมมือ)]

[(รูปยกนิ้วโป้งสองข้าง) นกกระเรียนมงกุฎแดงตัวนี้อินดี้ของแท้ ไม่แปลกใจเลยที่บินหลงฝูง อดข้าวก็สมควรแล้ว ไม่ได้ซวยโดยไร้เหตุผลเลยสักนิด ฮ่าๆ!]

หลินโจวยังอยู่เป็นเพื่อนพวกผู้เชี่ยวชาญรอที่หน้าประตูรั้วบ้านอีกครึ่งชั่วโมง

ทว่าบนท้องฟ้าก็ยังคงไร้วี่แววของนกกระเรียนมงกุฎแดงที่จะบินกลับมาอีกครั้ง

ขืนปักหลักรอต่อไปแบบนี้ก็ไม่รู้ว่าจะไปสิ้นสุดที่ตรงไหน

ใครจะไปรู้ล่ะว่าไอ้นกกระเรียนมงกุฎแดงตัวเอาแต่ใจตัวนั้นมันจะยอมกลับมาอีกหรือเปล่า

แล้วถ้าเกิดมันไปแล้วไปลับไม่ยอมโผล่หัวกลับมาเลยล่ะ?

พวกเขามิกลายเป็นไอ้งั่งยิ่งกว่าเดิมหรอกหรือ

เมื่อจนปัญญา พวกเขาจึงทำได้เพียงทิ้งเบอร์ติดต่อไว้ให้หลินโจว

"ถ้านกกระเรียนมงกุฎแดงกลับมา นายโทรหาพวกเราได้เลยนะ เดี๋ยวพวกเราค่อยหาวิธีมารับตัวอีกที"

"แต่ถ้ามันไม่กลับมา…ก็คงต้องปล่อยไปตามนั้น"

ได้แต่ภาวนาให้นกกระเรียนมงกุฎแดงตัวนี้โชคดีก็แล้วกัน

ไม่แน่ว่า อีกสองสามวันอาจมีคนโทรแจ้งว่าเจอมันโผล่ไปอยู่ที่อื่นอีกก็ได้

คณะผู้เชี่ยวชาญจากเขตอนุรักษ์มาไวไปไว

ไม่นานก็ขับรถลับตาหายไปจากหมู่บ้าน

ทว่าไป๋เซี่ยวกลับตาโต จ้องมองเหล่าจ้าวที่ยืนส่งพวกผู้เชี่ยวชาญอยู่หน้าประตูรั้วบ้านตาไม่กะพริบ

"หัวหน้าจ้าว คุณยังมีธุระอะไรอีกเหรอคะ"

เหล่าจ้าวยิ้มแหยพลางหันไปมองหลินโจว

"ยังมีเรื่องเล็กๆ น้อยๆ อีกนิดหน่อยน่ะ"

หลินโจวพูดขึ้น "หัวหน้าจ้าว มีอะไรก็ว่ามาได้เลยครับ"

ทว่าเหล่าจ้าวยังไม่รีบตอบ กลับเหลือบมองโทรศัพท์มือถือที่กำลังไลฟ์สดอยู่ในมือของไป๋เซี่ยวแวบหนึ่ง

"คือ…มันเป็นเรื่องส่วนตัวของฉันนิดหน่อยน่ะ"

"เสี่ยวหลินเอ๊ย ฮิๆ พวกเราไปคุยกันสองคนทางนู้นดีกว่า"

พูดจบ เขาก็ดึงแขนหลินโจวมุ่งตรงไปยังมุมกำแพงที่ไม่ไกลออกไปทันที

ไป๋เซี่ยว "???"

เขามีเรื่อง-ส่วน-ตัว อะไรจะมาคุยกับน้าของเธอกันล่ะเนี่ย?

หรือว่า…จะมาแนะนำสาวให้นัดบอดกับน้าอย่างนั้นเหรอ?!