บทที่ 86 สง่างาม ช่างสง่างามจริงๆ!

หลังบ้านของหลินโจวมีบ่อน้ำที่ขุดเอาไว้บ่อหนึ่ง

พอเข้าหน้าหนาว ผิวน้ำก็จับตัวเป็นน้ำแข็ง ในบ่อไม่ได้เลี้ยงปลาไว้

แต่บริเวณโดยรอบถูกคนบ้านหลินเก็บกวาดไว้สะอาดสะอ้านทีเดียว

นกกระเรียนมงกุฎแดงเดินเล่นไปทั่วบ้านของหลินโจว ไม่นานก็ค้นพบ "ทำเลทอง" แห่งนี้เข้า

หลินโจวอาศัยช่วงพักเที่ยงตอนอยู่บ้าน ลงมือเจาะกะเทาะแผ่นน้ำแข็งบนผิวน้ำออกให้เป็นพิเศษ

นกกระเรียนมงกุฎแดงชะโงกหัวมองดูแวบหนึ่ง ก่อนจะหันมามองหลินโจวอีกแวบ

จากนั้นก็ยกขาขึ้นอย่างพึงพอใจ

ชูคอระหง ก้าวลงไปในน้ำอย่างสง่างาม

ภาพตรงหน้านี้จะบรรยายอย่างไรดี ไป๋เซี่ยวเค้นหัวคิดจนสมองแทบแตก

"ภาพ… ภาพหยางกุ้ยเฟยสรงสนานเหรอ"

พอพูดจบ ไป๋เซี่ยวก็หลุดขำออกมาเอง

นกตัวเบ้อเริ่มแท้ๆ กลายเป็นพระสนมไปซะได้

[แต่แกอย่าว่าไปนะ อย่าว่าไปเชียว สง่างาม สง่างามสุดๆ เลยเว้ย!]

[ฉันจะสับสนช่องแล้วเนี่ย ทำไมดูแล้วได้ฟีลเหมือนเห็นแม่นางซือเถิงยังไงชอบกล]

[ซือเถิงสาขานกกระเรียนมงกุฎแดงเหรอ]

ขณะที่ทุกคนกำลังคุยกันอยู่นั้น ก็เห็นนกกระเรียนมงกุฎแดงสะบัดปีกพรึ่บพรั่บ

มันก้มตัวลงใช้จะงอยปากแตะน้ำเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ เริ่มไซ้ทำความสะอาดขนของตัวเอง

อย่างตั้งอกตั้งใจ ละเอียดละออ พิถีพิถันทุกระเบียบนิ้ว

ราวกับกำลังปัดกวาดของสะสมล้ำค่าชิ้นเอกอยู่ก็มิปาน

[สง่างาม สง่างามเกินไปแล้ว]

[นกกระเรียนเอไอตัวไหนเนี่ย ข้างในมีคนใส่ชุดคอสเพลย์อยู่ใช่ไหม]

[แม่เจ้า ใครจะไปคิด ว่าดูนกกระเรียนอาบน้ำแล้วจะรู้สึกหรูหราไฮโซได้ขนาดนี้]

[ฮ่าๆ หรูหราไฮโซบ้าบออะไรของแก มีพิษปะเนี่ย]

ไป๋เซี่ยวเป็นคนทำอะไรห่ามๆ ลุยๆ มาแต่ไหนแต่ไร

พอมาเห็นท่าทางแบบนี้ของนกกระเรียนมงกุฎแดงเข้าจังๆ ปากก็อ้าค้างหวอ

เทียบกับมันแล้ว เธอรู้สึกว่าตัวเองเหมือนตาลุงซกมกคนหนึ่งไม่มีผิด

โชคดีที่แม่ไม่เห็นภาพนี้ ไม่อย่างนั้นคงได้บ่นอีกแน่ว่าเธอยังสู้สัตว์ตัวหนึ่งไม่ได้เลย

เรื่องน้าคนเก่งก็ช่างเถอะ แต่นี่แค่นกป่าที่บินหลงมาตัวเดียวยังจะไม่เหลือทางรอดให้เธออีกเหรอ

ไป๋เซี่ยวทนไม่ไหว ปรี่เข้าไปข้างตัวหลินโจวแล้วเอามือป้องปากกระซิบเบาๆ

"น้า มันเป็นโรคแพนิกรักสะอาดเกินเหตุหรือเปล่าเนี่ย"

เจตนาเดิมของเธอแค่อยากจะแซวขำๆ แต่ใครจะไปนึกว่าหลินโจวจะพยักหน้าจริงจัง

"นกกระเรียนมงกุฎแดงเป็นนกที่รักสะอาดมาก วันหนึ่งต้องอาบน้ำอย่างน้อยหนึ่งถึงสองครั้ง"

ไป๋เซี่ยว "หือ"

นกกระเรียนอาบน้ำเป็นกิจวัตรประจำวันเลยเหรอ

"มันไม่เพียงแต่เข้มงวดกับตัวเองนะ เรื่องของกินก็เรื่องมากไม่แพ้กัน"

"ถ้าสภาพแวดล้อมเอื้ออำนวย มันจะเอาอาหารไปล้างน้ำให้สะอาดก่อนแล้วค่อยกิน"

ไป๋เซี่ยว "…"

ทำไมมันไม่ค่อยเหมือนสัตว์-ป่า-ตาม-ธรรม-ชาติ ที่เธอเข้าใจเลยล่ะเนี่ย

"มันค่อนข้างเรื่องมากกับสภาพแวดล้อมเลยล่ะ" หลินโจวพูดต่อ

"ในฐานะนกลุยน้ำขนาดใหญ่ มันต้องการถิ่นอาศัยที่เป็นพื้นที่ชุ่มน้ำและพรุอันกว้างใหญ่ แถมยังต้องสะอาดเอี่ยม ไวต่อการเปลี่ยนแปลงของสิ่งแวดล้อมมาก ถ้าที่ไหนเริ่มเสื่อมโทรม มันก็จะบินหนีไปทันที"

"เพราะงั้นมันถึงได้ฉายาว่า 'เทพแห่งพื้นที่ชุ่มน้ำ' ที่ใช้ชี้วัดความสมบูรณ์ของระบบนิเวศยังไงล่ะ"

ไป๋เซี่ยวอ้าปากค้าง นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง

ไม่กี่อึดใจต่อมา เธอก็เบิกตากว้าง เอาหมัดขวาเคาะลงบนฝ่ามือซ้ายเบาๆ

"หนูรู้แล้ว นี่มันเจ้าหญิงเม็ดถั่วในตำนานแห่งวงการนกชัดๆ!"

หลินโจวหัวเราะหึๆ "ถ้าจะพูดงั้นก็ไม่ผิดหรอก"

"มิน่าล่ะถึงได้ใกล้สูญพันธุ์" ไป๋เซี่ยวเดาะลิ้น

หลินโจวเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง "ก็นั่นน่ะสิ มิน่าแกถึงได้มีชีวิตรอดทนทานขนาดนี้"

ไป๋เซี่ยว "…"

โชคดีที่วิชาภาษาเธอไม่ค่อยแข็งแรง ในเมื่อไม่พูดให้เคลียร์ เธอก็จะคิดซะว่าเขากำลังชมแล้วกัน

ผ่านไปราวๆ สิบกว่านาที ในที่สุดนกกระเรียนมงกุฎแดงก็แต่งขนเสร็จเรียบร้อย

มันเชิดหน้าขึ้นแล้วส่งเสียงร้องไปบนฟ้าสองที

"ก๊า! ก๊า!"

ดูท่าทางหลังอาบน้ำเสร็จจะอารมณ์ดีสุดๆ

เสียงร้องแหลมสูงและดังก้องกังวาน ไป๋เซี่ยวที่ยืนอยู่ไม่ไกลถึงกับต้องขมวดคิ้วเพราะแสบแก้วหู

"น้า หนูอยากถามตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว นกกระเรียนมงกุฎแดงนี่หัวก็กะเปี๊ยกเดียว คอก็เรียวแค่นั้น ทำไมถึงส่งเสียงได้ดังลั่นสนั่นทุ่งขนาดนี้ล่ะ"

หลินโจวอาศัยจังหวะนี้รีบซักชุดทำงานที่เพิ่งเปลี่ยนออกมาอยู่ข้างๆ เขาตอบโดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง

"เพราะการเปล่งเสียงมันใช้กล่องเสียง ไม่ได้ใช้สมอง"

ไป๋เซี่ยว "?" รู้สึกเหมือนแอบโดนด่าชอบกล

"กล่องเสียงที่ใช้เปล่งเสียงของมันยาวมาก ลากยาวตั้งแต่ลำคอลงมาจนถึงช่องอก แถมยังขดเป็นวงอยู่ในช่องอกอีกสองรอบครึ่ง ยาวเกินหนึ่งเมตรเห็นๆ น่าจะยาวกว่าหลอดลมมนุษย์ตั้งสี่ห้าเท่าได้"

"เคยเห็นเครื่องเป่าทองเหลืองไหม"

ไป๋เซี่ยวชะงักไปนิดแล้วพยักหน้า

"มันก็เหมือนเครื่องเป่าทองเหลืองนั่นแหละ พอเปล่งเสียงออกมาก็เลยเกิดการก้องสะท้อนที่ทรงพลังมาก"

"แถมเสียงร้องของมันยังมีพลังทะลุทะลวงสูง ได้ยินไปไกลถึงสามกิโลเมตรเลยนะ"

"สะ…สามกิโลเมตรเหรอ" ไป๋เซี่ยวอ้าปากหวอ

จะโหดเกินไปแล้วมั้ง!

ไป๋เซี่ยวพยายามคำนวณระยะทางสามกิโลเมตรในหัวคร่าวๆ พลางเดาะลิ้นทึ่งๆ

จู่ๆ เธอก็รู้สึกเอะใจ "แล้วทำไมตอนมันบินมาแรกๆ ถึงไม่ได้ยินเสียงเลยล่ะ"

หลินโจว "สงสัย…มันคงหิวจนหมดแรงจริงๆ มั้ง"

[พรืด! อย่าว่าไปนะ มีเหตุผลสุดๆ]

[แค่นึกถึงสภาพตอนนกกระเรียนมงกุฎแดงเพิ่งมาถึงหน้าประตูคลินิกหมอโจว แล้วเอาจะงอยปากเคาะประตูแบบหมดอาลัยตายอยากก็ขำแล้ว นึกว่าอีกวินาทีเดียวจะหน้ามืดฟุบไปซะอีก]

[กระเรียนกู่ร้องก้องเก้าบึง สำเนียงซึ้งถึงแดนไกล ปัดเศษขึ้นนิดหน่อยก็ถือว่าฉันได้สัมผัสบทกวีโบราณแล้วนะเนี่ย]

[เดี๋ยวนะ ทำไมหมอโจวถึงรู้ทุกเรื่องเลยล่ะ]

[ดีกรีปริญญาตรีกำลังทรงคุณค่าขึ้นเรื่อยๆ]

[นี่มันปริญญาตรีธรรมดาที่ไหน ปริญญาเอกครึ่งใบชัดๆ!]

วันรุ่งขึ้นช่วงเที่ยง หลินโจวออกไปรับคณะผู้เชี่ยวชาญจากเขตอนุรักษ์ธรรมชาตินกกระเรียนมงกุฎแดงที่หน้าทางเข้าหมู่บ้าน

คนที่มาถึงพร้อมกันยังมีเหล่าจ้าวจากกรมป่าไม้ด้วย

หลินโจวค่อนข้างประหลาดใจ "หัวหน้าจ้าว? ไหนบอกว่าติดธุระมาไม่ได้ไงครับ"

เหล่าจ้าวยิ้มแหยๆ หัวเราะแก้เก้อ

"พอดีธุระเสร็จกะทันหันน่ะ เลยแวะมาดูเป็นทางผ่านสักหน่อย"

ไป๋เซี่ยวถึงกับมีเครื่องหมายคำถามบนหน้า ทางผ่านเนี่ยนะ?

คราวก่อนเธอยังได้ยินหัวหน้าจ้าวแอบบ่นกับผู้เชี่ยวชาญหวังอยู่เลยว่า ข้ามฟากมาที่นี่ทั้งไกลทั้งเหนื่อย

ไหงรอบนี้กลายเป็นทางผ่านไปได้ล่ะ

หลินโจวเองก็จับพิรุธเล็กๆ นี้ได้ แต่ไม่ได้พูดเปิดโปงอะไร

อยากมาก็มาสิ เขาไม่ได้ทำอะไรปิดบังใครเสียหน่อย

หลินโจวขับรถนำทางพาคนทั้งหมดมาถึงหน้าประตูรั้วบ้าน

ทันทีที่ลงจากรถ พวกผู้เชี่ยวชาญก็เข้าเรื่องทันที

"นกกระเรียนมงกุฎแดงอยู่ไหนล่ะ"

"สระน้ำหลังบ้านครับ"

พวกผู้เชี่ยวชาญได้ยินดังนั้นก็หันไปมองหน้าหลินโจวแวบหนึ่ง

แววตาฉายความประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรแล้วเดินตรงไปยังหลังบ้าน

พอมาถึงหลังบ้าน ก็เห็นนกกระเรียนมงกุฎแดงกำลัง "แต่งเนื้อแต่งตัว" อยู่ในสระน้ำจริงๆ

สระน้ำมีน้ำแข็งเกาะอยู่แค่ครึ่งเดียว

ส่วนอีกครึ่งหนึ่ง เห็นได้ชัดว่ามีคนจงใจกะเทาะมันออก

เศษน้ำแข็งแตกยังคงลอยเคว้งอยู่บนผิวน้ำ

พวกผู้เชี่ยวชาญหันไปมองหลินโจวด้วยความทึ่งอีกรอบ

เจ้าหนุ่มนี่ รู้เรื่องไม่เบาแฮะ

พวกเขาระมัดระวังเดินวนดูรอบสระหนึ่งรอบ ไม่พบบาดแผลชัดเจนอะไรบนตัวนกกระเรียนมงกุฎแดงเลย

แถมดูจากสภาพของมัน ยังเหมือนจะพอใจกับ "ที่พักชั่วคราว" แห่งนี้เอามากๆ

ในที่สุดพวกผู้เชี่ยวชาญก็ยอมเอ่ยปากชมหลินโจว "พ่อหนุ่ม ทำได้ดีมาก"

หลินโจวยิ้มบางๆ ไม่ได้ตอบอะไร

ไป๋เซี่ยวที่ถือกล้องไลฟ์อยู่กลับยืดอกอย่างภาคภูมิใจ

นั่นปะไรล่ะ นี่น้าของฉันเชียวนะ!

หลังจากยืนยันว่านกกระเรียนมงกุฎแดงตัวนี้ไม่มีปัญหาอะไร เรื่องหลังจากนั้นก็ง่ายขึ้นเยอะ

แค่พามันขึ้นรถให้ได้ก็พอ

คราวนี้พวกเขาอุตส่าห์หารถขนย้ายสัตว์ปีกขนาดกลางมาโดยเฉพาะ

เดิมทีคิดว่าขั้นตอนต่อไปคงจะราบรื่นเหมือนสายน้ำไหล

แต่ใครจะไปคิดว่าแค่ก้าวแรกก็ติดขัดเสียแล้ว

ตามแผนที่วางไว้ พวกเขาต้องใช้ปลาตัวเล็กที่นกกระเรียนมงกุฎแดงชอบค่อยๆ ล่อให้มันเดินตามขึ้นรถขนย้ายไป

แต่ใครจะไปนึกว่า นกกระเรียนมงกุฎแดงกลับไม่สะทกสะท้านกับปลาเล็กๆ ที่พวกผู้เชี่ยวชาญเอามาวางล่อไว้ตรงหน้าเลยสักนิด

พวกผู้เชี่ยวชาญหันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่

นกกระเรียนมงกุฎแดงเป็นสัตว์ที่ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการหาอาหารแท้ๆ

ทำไมถึงไม่สนใจอาหารที่มาเสิร์ฟจ่อถึงปากแบบนี้ล่ะ

ชาวเน็ตในห้องไลฟ์เองก็แปลกใจเช่นกัน

[ไม่น่าใช่สิ เจ้านกกระเรียนนี่มันใจกล้าจะตายไม่ใช่เหรอ]

[จริง เมื่อเช้าพ่อของหมอโจวเอาปลาตัวเล็กให้กิน มันสวบเอาๆ อย่างไวเลยนะ]

[นกยักษ์นี่สองมาตรฐานชะมัด ทำไมต้องเลือกคนป้อนด้วยเนี่ย]

ขณะที่ทุกคนกำลังงุนงง และพวกผู้เชี่ยวชาญเริ่มสงสัยว่านกกระเรียนมงกุฎแดงตัวนี้มี "โรคแฝง" อะไรซ่อนอยู่หรือเปล่า

ทุกคนก็เห็นเจ้านกกระเรียนมงกุฎแดงชูคอขึ้นสูง แล้วส่งเสียงร้องไปทางหลินโจวหนึ่งที

ท่าทางแบบนั้น จะพูดยังไงดีล่ะ…

พวกผู้เชี่ยวชาญไม่ค่อยเข้าใจ แถมยังช็อกสุดขีด

ทำไมพวกเขารู้สึกเหมือนว่า มันกำลังส่งสายตาถามเพื่อขออนุญาตหลินโจวอยู่เลยล่ะ?!