บทที่ 85 แดนดินถิ่นคนเก่ง นี่มันเส้นสายพร้อมใช้ชัดๆ!

“เป็นไงบ้าง เป็นไงบ้าง”

พอเห็นหลินโจววางสาย หลินซิ่วก็รีบถามทันที

“พวกเขาบอกว่าวันนี้จะแจ้งเจ้าหน้าที่เขตอนุรักษ์ธรรมชาตินกกระเรียนมงกุฎแดงครับ ถ้าเร็วหน่อย พรุ่งนี้ก็น่าจะมาถึง”

หลินซิ่วถอนหายใจอย่างโล่งอก

ส่วนไป๋เซี่ยวกลับยักคิ้วหลิ่วตาทำหน้าทะเล้น “อ้าว คราวนี้ทำไมพวกเขาเชื่อเร็วนักล่ะ”

“แล้วน้าจ้าวคนนั้น พรุ่งนี้จะมาด้วยไหม”

หลินโจวยิ้มขำ พลางเคาะหัวไป๋เซี่ยวเบาๆ ทีหนึ่ง

“เขาไม่มาหรอก เขาไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญสักหน่อย มีแค่เจ้าหน้าที่จากเขตอนุรักษ์มา”

ไป๋เซี่ยวกุมหน้าผาก ร้องอ๋อออกมาคำหนึ่ง

อดแซวไปอีกหนึ่งยก

จางหงอิง “งั้นวันนี้พวกเราก็ต้องช่วยดูแลเจ้านกกระเรียนมงกุฎแดงตัวนี้ต่อไปเหรอ”

หลินโจวพยักหน้า “ใช่ครับ ปล่อยให้มันบินเพ่นพ่านไม่ได้แล้ว”

“ไม่งั้นก็ไม่รู้ว่าคราวหน้าจะไปหลงอยู่ที่ไหนอีก”

ขนาดบินตามฝูงใหญ่มายังหลงได้ แถมเกือบปล่อยให้ตัวเองหิวตาย

มันไม่ค่อยฉลาดจริงๆ นั่นแหละ

แต่จะว่าไป เจ้ากระเรียนตัวนี้ก็ใจกล้าไม่เบา

ไม่กลัวคนบ้านหลินเลยสักนิด

บางทีนี่อาจเป็นหนึ่งในสาเหตุที่มันหลุดจากฝูงจนพลัดหลงมาก็ได้

คุณย่าหยวนเซี่ยวเจินชอบเจ้านกกระเรียนตัวนี้มาก ถึงขั้นใจกล้าเดินเข้าไปใกล้มัน

มันเพียงแค่ยืดคอขึ้นตามสัญชาตญาณ

แต่แล้วเหมือนจะนึกอะไรได้ มันเหลือบมองหลินโจวที่กำลังยิ้มละมุนอยู่แวบหนึ่ง ก่อนจะยอมหดคอกลับมาที่เดิม

แล้วยื่นหัวเข้าไปคลอเคลียใกล้ๆ มือของคุณย่าเอง

ทำเอาหญิงชราดีใจยกใหญ่

อารมณ์ของหลินโจวก็พลอยแจ่มใสไปด้วย

“อายุขัยเฉลี่ยของนกกระเรียนมงกุฎแดงอยู่ที่ห้าสิบถึงหกสิบปีครับ”

“ในยุคโบราณ มันเป็นสัญลักษณ์ของความอายุยืนยาว มีชื่อเรียกว่านกกระเรียนเซียน”

“พอดีเลยที่คุณย่าจะถึงวันเกิด เจ้านี่ก็มา ถึงขนาดนกกระเรียนเซียนยังบินมาอวยพร คุณย่าต้องอายุยืนถึงสองร้อยปีแน่ๆ ครับ”

หญิงชรายิ่งอารมณ์ดีเข้าไปใหญ่ หัวเราะจนตาหยี

“สองร้อยปีอะไรกัน นั่นมันกลายเป็นปีศาจเฒ่าไปแล้ว”

ไป๋เซี่ยวก็ยิ้มร่าเข้าไปเกาะแขนคุณยายทวด

“ต่อให้เป็นปีศาจเฒ่า ก็เป็นปีศาจเฒ่าที่น่ารักอยู่ดีแหละค่ะ”

คนทั้งบ้านพากันหัวเราะลั่น

หลินซิ่วเองก็ค่อยๆ คลายกังวลลง

นั่นสิ มีเสี่ยวโจวอยู่ด้วยเสียอย่าง ไม่มีเรื่องอะไรต้องห่วงหรอก

เธอคิดมากกังวลไปเองแท้ๆ

สายตาที่เธอมองหลินโจวเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

น้องชายคนนี้ของเธอ โดดเด่นมาตั้งแต่เด็ก ทั้งฉลาดทั้งพึ่งพาได้

อายุแค่สิบขวบก็ช่วยออกความเห็นให้เรื่องในบ้านได้แล้ว

ตัวยังไม่ทันโตเป็นผู้ใหญ่ ก็กลายเป็น ‘เสาหลัก’ ของครอบครัวไปเสียก่อน

ไม่ว่าจะเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ คนในบ้านต่างก็ฟังความเห็นของเขากันทั้งนั้น

เหมือนแค่มีเขาอยู่ ก็จะไม่มีปัญหาอะไรเกิดขึ้น

ช่วงสองสามปีแรกที่หลินโจวเพิ่งไปเรียนที่เมืองหลวง พวกเธอยังไม่ค่อยชินกันเลย

ถึงขนาดที่เวลาที่บ้านมีเรื่องใหญ่อะไร ก็ยังต้องโทรศัพท์ไปถามความเห็นของหลินโจว

จนกระทั่งต่อมา หลินโจวเรียนต่อปริญญาเอกและเริ่มยุ่งขึ้นเรื่อยๆ พวกเธอถึงค่อยๆ เลิกไปรบกวน เพราะไม่อยากให้เขาต้องเสียสมาธิ

ตอนที่หลินโจวตัดสินใจจะลาออกกลับมาบ้านแรกๆ คนในครอบครัวต่างก็เป็นห่วงกันหมด

กลัวว่าเขาจะเรียนหนักจนมีปัญหาทางจิตใจหรือเปล่า

ยังดีที่พอกลับมาแล้วเห็นว่าปกติดี ถึงได้วางใจ

จริงๆ อยู่บ้านเกิดแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน

แววตาของหลินซิ่วทอประกายอ่อนโยน

คนในครอบครัวอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา ดีจะตายไป

*

ในเวลาเดียวกัน

ณ กรมป่าไม้เมืองฮวา

เหล่าจ้าววางสายแล้วก็เริ่มถอนหายใจยาว

“เป็นไง ต้องเดินทางไกลอีกรอบเลยอารมณ์บ่จอยเหรอ” เหล่าหวังเอ่ยถาม

เหล่าจ้าวได้ยินก็ชะงักไป ก่อนจะโบกมือปฏิเสธ

“ไม่ใช่ๆ พรุ่งนี้ฉันไม่ไป ให้ผู้เชี่ยวชาญจากเขตอนุรักษ์ไปรอบเดียวก็พอแล้ว”

“งั้นนายจะกลุ้มใจอะไรอีกล่ะ”

เหล่าจ้าวถอนหายใจเฮือกใหญ่อีกรอบ “แล้วมันจะเพราะอะไรได้อีกล่ะ”

“ก็งานที่หัวหน้าโยนมาให้ฉันหลังปีใหม่อะดิ”

เมื่อหลายสัปดาห์ก่อน หัวหน้าเรียกเขาไปคุย

บอกว่าทางสำนักงานมีมติจะจัดงานสัมมนาผู้เชี่ยวชาญด้านการอนุรักษ์สัตว์ขึ้นภายในสามเดือน

เพื่อขยายอิทธิพลของงาน จึงอยากเชิญผู้เชี่ยวชาญด้านสัตววิทยาระดับประเทศมาร่วมงาน

ยิ่งเยอะยิ่งดี

และในบรรดาคนเหล่านั้น คนที่หัวหน้าเจาะจงชื่อว่าอยากเชิญมาให้ได้

ก็คืออาจารย์เหยา เหยาจิ้นซาน ปรมาจารย์แห่งวงการวิชาการ

เหล่าจ้าวแทบจะกลุ้มจนหัวระเบิด

ผู้เชี่ยวชาญคนอื่นยังพอเสี่ยงดวงลองติดต่อดูได้

แต่อาจารย์เหยาเนี่ย จะไปเชิญยังไง

นั่นมันปรมาจารย์แห่งวงการเชียวนะ ปรมาจารย์!

เป็นบุคคลระดับที่แค่ขยับขาก็สะเทือนไปทั้งวงการสัตววิทยาของประเทศ

ตัวเขาเองยังไม่เคยรู้จักอาจารย์เหยาเลย หน้าตาก็ไม่เคยเจอ

จะเอาหน้าที่ไหน สำนักงานระดับเมืองเล็กๆ แค่นี้ จะไปเชิญบุคคลระดับบิ๊กเบิ้มขนาดนั้นมาได้!

ยิ่งไปกว่านั้น ข้อมูลติดต่อของอาจารย์เหยาเขาก็ไม่มีสักอย่าง

ไม่รู้เลยว่าจะไปติดต่ออีกฝ่ายได้ยังไง

“เหล่าหวัง ตอนก่อนปีใหม่ที่นายไปประชุมที่เมืองหลวง ไม่ใช่ว่าได้เจออาจารย์เหยามาเหรอ”

“เป็นไงบ้าง นายมีเบอร์ติดต่อของอาจารย์เหยาไหม”

เหล่าหวังยืนอึ้งไปตรงนั้น

“ใครนะ ฉันเนี่ยนะ เบอร์ติดต่อของอาจารย์เหยา?”

“นายล้อเล่นอะไรเนี่ย!”

“แค่ได้คุยกับอาจารย์เหยาตั้งสองนาที ฉันก็เป็นเกียรติจนหุบยิ้มไม่ได้แล้ว จะเอาหน้าที่ไหนไปกล้าขอเบอร์ติดต่อของอาจารย์เหยาตรงๆ เล่า”

เหล่าจ้าว “…”

เหล่าหวัง “อีกอย่าง พอกลับมาคิดดูทีหลัง ฉันก็รู้สึกว่ามันแปลกๆ อยู่นะ”

“แปลกยังไง” เหล่าจ้าวถามส่งๆ

“ตอนนั้นหลังเลิกประชุม มีคนวิ่งตามไปขอจับมือคุยกับอาจารย์เหยาตั้งเยอะแยะ” เหล่าหวังเบิกตากว้าง

“อาจารย์เหยาเป็นคนใจดีก็จริง แต่ท่านก็ปฏิบัติต่อทุกคนเท่าเทียมกัน จับมือทักทายสองสามคำแล้วก็เดินผ่านไป”

“ตอนแรกท่านก็ทำกับฉันแบบนั้น จับมือเสร็จก็จะเดินไปแล้ว แต่พอดีฉันพูดขึ้นมาว่า ฉันมาจากเมืองฮวาทางตงเป่ย อาจารย์เหยาถึงได้หยุดกึกขึ้นมาทันที แถมยังคุยกับฉันต่อด้วยความสนใจสุดๆ”

เหล่าหวังเว้นวรรคไปนิด “ท่านชมว่าบ้านเราเป็นที่ที่ดี มีแต่คนเก่งแผ่นดินรุ่งเรือง”

เหล่าจ้าว “?” หมายความว่ายังไง

เหล่าหวัง “…”

“ความหมายก็คือ อาจารย์เหยาไม่ได้คุยกับฉันต่อเพราะตัวฉันสักหน่อย”

“แต่เพราะฉันเป็นคนเมืองฮวาต่างหาก เข้าใจไหมเนี่ย”

เหล่าจ้าว “??” เขาควรต้องเข้าใจเหรอ

เหล่าหวังขยี้หัวตัวเองอย่างหงุดหงิด

“ฉันหมายความว่า บางทีอาจารย์เหยาอาจจะมีความผูกพันอะไรกับเมืองฮวาของเราก็ได้”

พอพูดจบ ตาของเหล่าจ้าวก็สว่างวาบขึ้นมาทันที

“นายจะบอกว่า อาจารย์เหยาอาจจะยอมตกลงมางานสัมมนาของเรางั้นเหรอ”

เหล่าหวัง “…”

เส้นประสาทสั่งการของนายนี่มันยังไงกัน เดี๋ยวช้าเดี๋ยวเร็วตามอารมณ์หรือไง

“ถ้ามีโอกาส มันก็คุยง่ายขึ้นเยอะเลย” เหล่าจ้าวยิ่งคิดก็ยิ่งตื่นเต้น

เมฆหมอกความหม่นหมองที่ปกคลุมเขามาหลายสัปดาห์ ในที่สุดก็เริ่มเห็นแสงสว่างรำไรขึ้นมาบ้างแล้ว

“ขอแค่หาวิธีได้เบอร์ติดต่อของอาจารย์เหยามาได้ ฉันก็กล้าหน้าด้านลองโทรไปถามดูสักตั้ง”

“แต่ตอนนี้ปัญหาคือ เหล่าหวัง นายรู้จักคนอื่นที่เกี่ยวข้องกับอาจารย์เหยาบ้างไหม”

เหล่าจ้าวมองเหล่าหวังด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวัง

เหล่าหวังสะบัดหน้าปฏิเสธทันควัน

ฝันกลางวันอยู่หรือไง

ถ้าเขารู้จัก ป่านนี้เขาจะยังมานั่งอยู่ตรงนี้เหรอ

แต่เหล่าจ้าวก็ยังไม่ยอมแพ้ เดินวนไปวนมาครุ่นคิดอยู่คนเดียว

“คนของสถาบันวิจัยสัตว์แห่งชาติฉันก็ไม่รู้จักสักคน”

“นอกจากสถาบันวิจัยสัตว์ ก็น่าจะเป็นมหาวิทยาลัยเยี่ยนต้านี่แหละที่มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับอาจารย์เหยา”

“ถ้าหาคนที่เรียนหรือสอนอยู่ที่เยี่ยนต้าได้ก็คงดี ยิ่งถ้ามาจากคณะสัตวแพทยศาสตร์ด้วยจะยิ่งแจ๋วเลย” เหล่าจ้าวพึมพำกับตัวเอง

เหล่าหวังชะงักไป “หือ?”

“เรื่องนี้เหมือนจะมีตัวจริงเสียงจริงอยู่คนหนึ่งนะ”

“หา?” เหล่าจ้าวรีบหันขวับกลับมาทันที

“ใคร!!”

เหล่าหวังผายมือออกทั้งสองข้าง “นายลืมไปแล้วเหรอ เบอร์ที่นายเพิ่งรับสายไปเมื่อกี้น่ะ”

ตาของเหล่าจ้าวเบิกโพลงขึ้นมาทันที “!!”

สมองพลันแล่นสว่างวาบในเสี้ยววินาที

“จริงด้วย! ฉันลืมเสี่ยวหลินไปได้ยังไง นี่มันเส้นสายตัวจริงเสียงจริงเลยนี่หว่า”

“ไม่ได้การละ พรุ่งนี้ฉันต้องไปเองสักเที่ยวแล้ว”

เหล่าหวังยิ้มขำ แกล้งเย้าแหย่ “ไปดูนกกระเรียนมงกุฎแดงเหรอ”

เหล่าจ้าวปรายตาค้อนขวับ “นกกระเรียนมงกุฎดงกระเรียนมงกุฎแดงอะไรกันเล่า”

“ฉันจะไปขอร้องหลินโจวต่างหากเฟ้ย!”