บทที่ 84 สัตว์ใกล้สูญพันธุ์ของแท้ มีแววได้นอนคุกยาวแน่!

พอกินอิ่มหนำสำราญ นกกระเรียนมงกุฎแดงก็ดูกระปรี้กระเปร่าขึ้นทันตาเห็น

แววตาที่เคยพร่ามัวกลับมาแจ่มใส ลำคอก็ชูตั้งสง่างามขึ้นมาอีกครั้ง

มันเอี้ยวคอหันกลับไปมองข้างนอกแวบหนึ่ง

"ก๊า—! ก๊า—!"

ไห่ตงชิงได้ยินเสียงก็หันมามอง "ก๊า ก๊า!"

จากนั้นก็กระพือปีกบินลับตาไป

ปิดทองหลังพระโดยแท้

ไป๋เซี่ยวที่โดนแย่งปลาไปต่อหน้าต่อตาได้แต่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

"ให้ตายสิ เจ้าตัวนี้เห็นบ้านเราเป็นบ้านตัวเองไปแล้วจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย"

หลินโจวปรายตามองเธอแล้วหัวเราะหึๆ "ทำเป็นพูดดี ไม่เห็นบ่นตอนกินเป็ดป่ากับไก่ป่าบ้างล่ะ"

"น้าอยากให้มันเหมือนแกมากกว่า อยู่ไปวันๆ กินฟรีอยู่ฟรี ไม่เห็นต้องคิดอะไรเลย"

ไป๋เซี่ยว "…"

นี่แปลว่าเธอมีประโยชน์สู้เหยี่ยวไห่ตงชิงตัวเดียวไม่ได้หรือนี่?

ไป๋เซี่ยวเงียบไปครู่หนึ่ง แต่เอาจริง น้าก็พูดถูกแฮะ

คนในบ้านตระกูลหลินได้ยินเสียงเอะอะข้างนอก ต่างก็พากันเดินออกมาดู

"โอ้โห เสี่ยวโจว เจ้านกยักษ์ตัวนี้คือนกกระเรียนมงกุฎแดงเหรอเนี่ย"

หลินต้าไห่เผลอลดเสียงลงต่ำโดยสัญชาตญาณ กลัวว่าจะทำให้มันตกใจ

หลินโจวพยักหน้า "น่าจะเป็นนกกระเรียนมงกุฎแดงโตเต็มวัย เพศเมียครับ"

"คุณพระช่วย เกิดมาเพิ่งเคยเห็นนกกระเรียนมงกุฎแดงตัวเป็นๆ ก็คราวนี้แหละ"

จางหงอิงยิ้มแก้มแทบปริ แววตาเป็นประกายเหมือนได้เห็นสมบัติล้ำค่าที่หลุดออกมาจากตำรา

หลินซิ่วเอ่ยถามอย่างสงสัย "อยู่ดีๆ นกกระเรียนมงกุฎแดงจะมาบ้านเราได้ยังไงกัน"

ไป๋เซี่ยวแอบกลอกตา แล้วรีบชิงตอบอย่างหงุดหงิด

"ไอ้ตัวกินจุที่ไห่ตงชิงพามาไงแม่ พามาแย่งปลาบ้านเรากินเนี่ย"

"ตาจ๋า ปลาที่ตาตกมาเมื่อวานโดนมันสวาปามไปหมดเกลี้ยงเลย แงๆ"

หลินต้าไห่ได้ยินเข้าก็หัวเราะร่า ราวกับฝีมือตกปลาของตัวเองเพิ่งได้รับรางวัลเกียรติยศ

"กินหมดก็กินไปสิ ตกปลามาทั้งชีวิต เพิ่งเคยได้เอามาเลี้ยงนกกระเรียนมงกุฎแดงก็คราวนี้แหละ"

ไป๋เซี่ยว "…"

"แต่หมู่บ้านเราไม่เคยมีนกกระเรียนมงกุฎแดงมาก่อนเลยนะ ไม่เคยได้ยินข่าวด้วยซ้ำ"

"เสี่ยวโจว มันยังไงกันแน่ลูก" หลินซิ่วยังคงรู้สึกไม่สบายใจ

ถึงนี่จะไม่ใช่ครั้งแรกที่เจอสัตว์คุ้มครอง แต่การที่นกกระเรียนมงกุฎแดงตัวนี้โผล่มา มันดูแปลกประหลาดเกินไป

คำถามนี้เป็นสิ่งที่ทั้งไป๋เซี่ยวและคนดูในห้องไลฟ์ต่างก็อยากรู้เช่นกัน

ทุกคนต่างมองหลินโจวตาแป๋ว

หลินโจวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

"ถ้าจำไม่ผิด ห่างออกไปสองร้อยกิโลเมตร มีเขตอนุรักษ์ธรรมชาตินกกระเรียนมงกุฎแดงอยู่แห่งหนึ่งครับ"

ทุกคนเบิกตากว้าง

"นกกระเรียนมงกุฎแดงมีเขตอนุรักษ์เฉพาะด้วยเหรอเนี่ย" ไป๋เซี่ยวเอ่ยอย่างประหลาดใจ

พูดจบ เธอก็หันไปมองนกกระเรียนมงกุฎแดงที่กำลังเชิดคอเดินนวยนาดอยู่ในลานบ้าน

ไอ้ตัวที่แย่งปลาเธอไปเนี่ย ล้ำค่าขนาดนั้นเลยเหรอ

หลินโจวพยักหน้า "นกกระเรียนมงกุฎแดงเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองระดับหนึ่งของประเทศ และจัดเป็นสิ่งมีชีวิตใกล้สูญพันธุ์ครับ"

ทุกคน "!!"

หายากกว่าลูกหมาป่าอีกเหรอเนี่ย

ไป๋เซี่ยวเบะปากนิดๆ อือ ถ้าเป็นแบบนั้น เธอยอมหายโกรธให้หน่อยก็ได้

ปัดเศษขึ้นแล้ว ก็ถือว่าเธอได้ช่วยชีวิตสัตว์ใกล้สูญพันธุ์ไปหนึ่งตัวล่ะนะ

อารมณ์ของไป๋เซี่ยวดีขึ้นมาทันที

"ถ้าอย่างนั้น เสี่ยวโจว ลูกหมายความว่านี่คือนกกระเรียนจากเขตอนุรักษ์เหรอ" หลินซิ่วถามต่อ

ทว่าหลินโจวกลับส่ายหน้า "น่าจะไม่ใช่ครับ"

"นกกระเรียนมงกุฎแดงในเขตอนุรักษ์ธรรมชาติ ตรงขาจะต้องมีสัญลักษณ์เฉพาะติดอยู่ แล้วก็มีเครื่องติดตามด้วย"

เห็นได้ชัดว่า ขาเรียวยาวคู่นั้นของมันเกลี้ยงเกลา ไม่มีอะไรติดอยู่เลยสักชิ้น

"อีกอย่าง นกที่เพาะพันธุ์โดยมนุษย์ ส่วนใหญ่จะไม่มีสัญชาตญาณในการอพยพหนีหนาวตามธรรมชาติ ก็เลยไม่น่าจะบินเตลิดออกมา"

"ผมเลยเดาว่า ตัวนี้น่าจะเป็นนกกระเรียนป่าแท้ๆ ครับ"

หลินโจวเริ่มอธิบายต่ออย่างใจเย็น

"นกกระเรียนมงกุฎแดงป่าในประเทศเราเป็นประชากรแผ่นดินใหญ่ อาศัยอยู่แถบตงเป่ย และจะมีการอพยพหนีหนาว"

"พอเข้าสู่ช่วงต้นเดือนตุลาคมในฤดูใบไม้ร่วง นกกระเรียนมงกุฎแดงจะเริ่มอพยพจากแหล่งเพาะพันธุ์ในตงเป่ยลงไปยังทิศใต้เพื่อหนีหนาว"

"เมื่อก่อนพวกมันจะบินลงใต้ไปจนถึงแถบอบอุ่น แต่เดี๋ยวนี้พอโลกร้อนขึ้น พื้นที่อาศัยช่วงฤดูหนาวของพวกมันก็ค่อยๆ ขยับขึ้นเหนือ บางตัวหนีหนาวโดยไม่บินพ้นเขตตงเป่ยด้วยซ้ำ"

"พอเข้าสู่ช่วงปลายเดือนกุมภาพันธ์ถึงต้นเดือนมีนาคม พวกมันก็จะทยอยอพยพออกจากแหล่งพักหนาว บินกลับไปยังแหล่งเพาะพันธุ์"

"คำนวณเวลาดูแล้ว นกตัวนี้น่าจะหลงทางระหว่างการบินอพยพกลับครับ"

ไป๋เซี่ยวอดถามไม่ได้ "นกกระเรียนมงกุฎแดงอพยพตัวเดียวเหรอคะ"

หลินโจวส่ายหน้า "เวลาพวกมันอพยพ ปกติจะบินไปด้วยกันเป็นฝูง ถ้าเยอะหน่อยก็อาจรวมตัวกันได้ถึงสี่สิบห้าสิบตัว"

"จะว่าไป น้าเคยเห็นภาพตอนที่พวกมันอพยพพร้อมกันเป็นร้อยๆ ตัวด้วยซ้ำ"

พอพูดถึงตรงนี้ แววตาของหลินโจวก็ฉายประกายรอยยิ้ม "ภาพนั้น อลังการมากจริงๆ"

ไป๋เซี่ยว "!!"

น้าเคยเห็นอะไรแบบนั้นด้วยเหรอเนี่ย!

"ครอบครัวพวกมันมีสมาชิกเยอะขนาดนั้นเลยเหรอคะ"

"ไม่ใช่แบบนั้นหรอก" หลินโจวบอก

"ครอบครัวจริงๆ ของมันมีแค่สองถึงสี่ตัว แต่พวกมันจะรวมตัวกันเป็นกลุ่มครอบครัว"

ไป๋เซี่ยวเดาะลิ้น กรุ๊ปครอบครัวงั้นเหรอ

แบบครอบครัวสุขสันต์รักกันกลมเกลียวอะไรทำนองนี้ป่ะเนี่ย

หลินโจวยิ้มพลางปรายตามองเธออย่างขบขัน "เวลาอพยพ พวกมันจะรวมกันหลายกลุ่ม หรือเป็นสิบๆ กลุ่มครอบครัวเพื่อบินเป็นขบวน วิธีนี้จะช่วยประหยัดแรงเวลาบินระยะไกลได้มากกว่า"

พูดจบ เขาก็มองไปยังนกกระเรียนมงกุฎแดงในลานบ้านแล้วกล่าวต่อ

"นกกระเรียนมงกุฎแดงพอเลือกคู่ครองแล้ว โดยพื้นฐานจะอยู่กับคู่ของมันไปจนวันตาย"

"การที่ตัวเมียตัวนี้โผล่มาอยู่ตัวเดียวแบบนี้ ถ้าไม่เพราะมันยังไม่มีคู่ ก็คงเพราะคู่ของมันตายไปแล้ว"

"แต่ดูจากอายุ น่าจะเป็นอย่างแรกมากกว่า"

คำอธิบายนี้ไป๋เซี่ยวเข้าใจแจ่มแจ้งทันที เธอร้อง "อ๋อ" ลากเสียงยาว ตาเป็นประกายอย่างมีเลศนัย

"คนโสดนี่เอง!"

หลินซิ่วพูดแทรกขึ้นมาลอยๆ "อืม เหมือนแกเป๊ะ"

ไป๋เซี่ยว "…" แล้วน้าหนูไม่ใช่คนโสดหรือไงล่ะแม่!

"แล้ว… เสี่ยวโจว ตอนนี้จะทำยังไงดีล่ะลูก"

แม้ความเป็นไปได้ส่วนใหญ่คือมันหลงทาง แต่หลินซิ่วก็ยังอดกังวลไม่ได้อยู่ดี

จริงอยู่ที่หลินโจวมีใบอนุญาตเพาะเลี้ยงสัตว์ป่า แต่นั่นทำไว้สำหรับลูกหมาป่า

ไม่ได้ครอบคลุมถึงนกกระเรียนมงกุฎแดงสักหน่อย

นี่มันสัตว์คุ้มครองระดับหนึ่งของแท้ สัตว์ใกล้สูญพันธุ์เชียวนะ

ถ้าเกิดมีอะไรผิดพลาดขึ้นมาในบ้าน มีหวังได้เข้าไปนอนในคุกยาวๆ แน่

หลินต้าไห่เห็นลูกสาวเป็นกังวล จึงเอ่ยปลอบใจด้วยรอยยิ้ม

"ซิ่วเอ๊ย แกจะกังวลไปทำไม มีเจ้าเสี่ยวโจวอยู่ทั้งคน จะปล่อยให้นกกระเรียนนี่เป็นอะไรไปได้รึไง"

พูดพลางก็หันไปถามหลินโจว "เสี่ยวโจว ตะกี้มันกินปลาไปตั้งเยอะ ยังจะกินอีกไหมลูก"

"ถ้ายังกินอยู่ ตอนบ่ายพ่อจะได้แวะไปซื้อที่ตลาดมาเพิ่มให้"

จะให้ไปตกใหม่ตอนนี้คงไม่ทันการ

หลินโจวพยักหน้า "กินครับ"

"นกกระเรียนมงกุฎแดงเนี่ย นอกจากนอนหลับหลังพระอาทิตย์ตกแล้ว พอดวงอาทิตย์ขึ้นมันก็จะเริ่มออกหากินทันที ไม่กินอยู่ ก็กำลังอยู่บนเส้นทางตามหาของกินครับ"

หลินต้าไห่ยิ้มจนเห็นฟัน "ให้ตายสิ ตื่นมากิน มืดก็นอนเนี่ยนะ"

ไป๋เซี่ยว "?"

"นี่มันกินแล้วก็นอน นอนแล้วก็กินชัดๆ"

หลินซิ่วระบายยิ้มออกมาบางๆ "ใช่แล้ว ถอดแบบแกมาไม่มีผิดเลย"

ไป๋เซี่ยว "…" ขอบคุณมากค่ะแม่

ถือว่าแม่ชมหนูแล้วกันนะที่เอาไปเปรียบกับสัตว์ป่าคุ้มครองระดับหนึ่งเนี่ย

หลินโจวเหลือบยิ้มให้เธอ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา

"เดี๋ยวผมโทรแจ้งกรมป่าไม้ก่อนครับ"

ไป๋เซี่ยวเกาคาง คราวนี้ปลายสายคงไม่ปฏิเสธไม่ยอมเชื่ออีกหรอกนะ

ทว่าคราวนี้ ปลายสายรับสายรวดเร็วมาก

"เสี่ยวหลินเหรอ มีธุระอะไรล่ะ" เสียงเหล่าจ้าวตอบกลับมาอย่างอารมณ์ดี

"หัวหน้าจ้าวครับ ที่บ้านผมมีนกกระเรียนมงกุฎแดงมาตัวหนึ่ง"

เหล่าจ้าว "ฮ่าๆ หัวหน้าจงหัวหน้าจ้าวอะไรกัน เรียกเหล่าจ้าวก็พอ… เมื่อกี้เธอว่าอะไรนะ"

หลินโจว "…"

"ผมบอกว่า ที่บ้านผมมีนกกระเรียนมงกุฎแดงมาตัวหนึ่งครับ"

"หือ เธอไปทำคลอดนกกระเรียนมงกุฎแดงมาเหรอ"

หลินโจว "…"

"ไม่ใช่ครับ มันเดินดุ่มๆ มาหาผมถึงหน้าบ้านเองเลย เป็นตัวเต็มวัย เพศเมียครับ"

เหล่าจ้าว "?"

ปลายสายเงียบกริบไปหลายวินาที

เงียบเสียจนรู้สึกได้ว่าคนทั้งห้องทำงานของเขาก็พลอยชะงักตามไปด้วย

ผ่านไปพักใหญ่ เหล่าจ้าวจึงเค้นเสียงตัวเองออกมาได้

"เธอจะบอกว่า มีนกกระเรียนมงกุฎแดงโตเต็มวัย ตัวเป็นๆ แถมไม่ได้บาดเจ็บอะไร เดินหลงทิศมาเคาะประตูบ้านเธอแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยน่ะเหรอ"

หลินโจว "…ก็ไม่เชิงว่าไม่มีปี่มีขลุ่ยหรอกครับ"

เหล่าจ้าวถอนหายใจโล่งอกนิดหน่อย "มีเงื่อนงำอะไรเหรอ"

หลินโจวเงียบไปแวบหนึ่ง "น่าจะหลงทาง แล้วไห่ตงชิงเป็นตัวนำทางพามาครับ"

เหล่าจ้าว "???"

บอกว่าไม่มีปี่มีขลุ่ยยังจะฟังดูน่าเชื่อกว่านี้อีกเว้ย!