บทที่ 83 อยู่มานานเพิ่งเคยเจอ นกตัวสูงนำทาง ขอของกินแบบล็อกเป้า!

“เหมือนมีเสียงเคาะประตูรั้วหรือเปล่าครับ?” หลินโจวเอ่ยขึ้น

บนโต๊ะอาหาร ทุกคนชะงักมือลงทันที

เสียงด้านนอกดังขึ้นมาอีกระลอก

ก๊อก… ก๊อกๆ

เสียงไม่ดังเท่าไรนัก ฟังดูแหลมเล็กพิกล

เสียงนั้นฟังดูคล้ายมีใครเอาเล็บมาขูดเคาะลงบนประตูเหล็ก

แต่ไม่น่าใช่เสียงชาวบ้านมาหาแน่ๆ

คนปกติที่ไหนเขาเอาเล็บมาเคาะประตูกัน

อีกอย่าง ชาวบ้านแถวนี้มีใครเคาะประตูกันซะที่ไหน มีเรื่องอะไรก็อ้าปากตะโกนเรียกกันตรงๆ ทั้งนั้น

ยังดีที่เป็นช่วงเที่ยงวันแสกๆ

กลางวันแสกๆ แบบนี้ แดดเปรี้ยง พลังหยางเข้มข้นที่สุด

ไม่อย่างนั้นคนในบ้านคงอดไม่ได้ที่จะตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ

หลินโจววางชามและตะเกียบลง “ไม่เป็นไรครับ กินกันต่อเถอะ เดี๋ยวผมออกไปดูเอง”

ไป๋เซี่ยวกำลังอึดอัดทรมานกับอาหารเส้นเต็มโต๊ะอยู่พอดี

พอเห็นแบบนั้นก็รีบลุกพรวดขึ้นมาทันที “น้า หนูไปด้วย!”

ชาวเน็ตในห้องไลฟ์ต่างพากันจุ๊ปากรัวๆ

[…ฉันซึ้งแล้วจริงๆ กับคำว่า ‘น้าแกล้งฉันพันหน แต่ฉันยังปรนนิบัติประหนึ่งรักแรก’ ยัยหนูไป๋เซี่ยวนี่มันลืมง่ายไม่จำจริงๆ ให้ตายสิ]

[จะว่าไม่เจ้าคิดเจ้าแค้นก็พูดได้ไม่เต็มปากหรอกนะ ความแค้นกับจินจื่อ หล่อนยังตามเอาคืนอยู่เลย (เบะปากกลอกตา.jpg)]

[ฮ่าๆ ก็คงรู้ว่าสู้ไม่ไหวมากกว่ามั้ง โดนหมอโจวต้อนจนมุมอยู่ฝ่ายเดียวตลอดนี่นา]

[ไป๋เซี่ยว: ยอมแล้วจ้า ไม่ขัดขืนแล้วจ้า นอนแผ่สองสลึงยอมจำนนไปเลยสิคะ!]

[ว่าแต่ กลางวันแสกๆ แบบนี้จะมีเสียงอะไรได้ ทำไมหมอโจวกับคนในบ้านถึงทำท่าแปลกๆ กันขนาดนั้น?]

ไมค์รับเสียงของมือถือที่ใช้ไลฟ์ค่อนข้างธรรมดา

กระทั่งหลินโจวพาไป๋เซี่ยวเดินพ้นตัวบ้านออกมาแล้ว ชาวเน็ตก็ยังไม่ได้ยินเสียงอะไรอยู่ดี

ทว่าพอเริ่มได้ยินเสียงชัดขึ้น ทุกคนกลับอึ้งตาค้างไปตามๆ กัน

ภาพที่เห็นคือนกตัวใหญ่ตัวหนึ่งกำลังยืนอยู่หน้าประตูรั้วบ้านหลินโจว

มันมีรูปร่างสูงโปร่ง ลำคอและขาทั้งสองข้างเรียวยาวเป็นสีดำ

ส่วนขนส่วนใหญ่ที่เหลือเป็นสีขาวสะอาดตา

ตอนนี้มันกำลังใช้จะงอยปากแหลมเคาะประตูเหล็กดัง ก๊ก… ก๊ก… เป็นจังหวะ

[ตัวอะไรยืนอยู่หน้าประตูรั้วน่ะ? นกยักษ์เหรอ? นกกระจอกเทศปะเนี่ย?]

[นกกระจอกเทศบ้าบออะไร ไม่เห็นเหรอว่าบนหัวมันมีสีแดงแต้มอยู่ด้วย?]

[คุณพระ ฉันว่าอยู่ทำไมคุ้นตาจัง นั่นมันนกกระเรียนมงกุฎแดงในภาพแขวนห้องรับแขกบ้านฉันชัดๆ! ตัวที่เกาะอยู่บนต้นสนนั่นไง!]

[เฮ้ยยย นก…นกกระเรียนมงกุฎแดงเหรอ?!]

[เดี๋ยวนะ หมายความว่าไง ที่ว่านกกระเรียนมงกุฎแดงมา…เคาะประตูถึงหน้าบ้านหมอโจวเนี่ยนะ?!]

ไป๋เซี่ยวเองก็อึ้งกิมกี่ รีบหันขวับไปมองหลินโจวทันที

"นะ…น้าคะ…" ไป๋เซี่ยวกดเสียงต่ำ

หน้าประตูบ้านพวกเขา ทำไมถึงมีนกกระเรียนมงกุฎแดงโผล่มาได้ล่ะเนี่ย?

หลินโจวเองก็แปลกใจไม่แพ้กัน

จริงอยู่ที่ว่าแหล่งเพาะพันธุ์ในประเทศของนกกระเรียนมงกุฎแดงจะอยู่ในแถบตงเป่ย

แต่ปกติพวกมันมักจะอาศัยอยู่ตามแหล่งน้ำตื้นหรือพื้นที่ชุ่มน้ำไม่ใช่เหรอ

แล้วมันจะมาโผล่ที่หมู่บ้านกลางหุบเขาไกลปืนเที่ยงอย่างบ้านเขาได้ยังไงกัน?

แถมสภาพของนกกระเรียนมงกุฎแดงตัวนี้ยังดูไม่ค่อยดีเอาเสียเลย

ลำคอยาวเรียวตกห้อยดูโรยรา แววตาเหมือนมีม่านหมอกสีเทาบดบังไว้ชั้นหนึ่ง

ดูไร้ชีวิตชีวาอย่างยิ่ง

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะท้องฟ้ามืดครึ้มหรือเปล่า ขนสีขาวราวหิมะเดิมทีของมันถึงได้ดูหม่นหมองลงไป

เหมือนกับสีแดงชาดบนกระหม่อมที่ดูซีดเทาไปหมด

ท่าทางเหมือนจะหลงทางมา

แต่ถ้าหลงทาง แล้วมันหาทางมาถึงบ้านเขาถูกได้ยังไง?

แถมยังเอาจะงอยปากเคาะประตูบ้านอีกต่างหาก?

พอนกกระเรียนมงกุฎแดงเห็นว่ามีคนเดินออกมาจากบ้าน แววตาก็ยังแฝงความสับสนและระแวดระวังอยู่บ้าง

แต่ก็หยุดชะงักการเคาะประตูลงจริงๆ

มันเหลียวมองออกไปข้างนอกแวบหนึ่ง

เหมือนได้รับความเห็นชอบอะไรบางอย่าง แววตาถึงได้สว่างวาบขึ้นมาเล็กน้อย

"ก๊าซซซ!"

นกกระเรียนมงกุฎแดงส่งเสียงร้องใส่หลินโจว

เสียงร้องก้องกังวานและแหลมสูง ทว่าในน้ำเสียงนั้นกลับแฝงความน้อยเนื้อต่ำใจจนสังเกตได้

สีหน้าของไป๋เซี่ยวพลันซับซ้อนยิ่งกว่าเดิม

ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าเจ้านกกระเรียนมงกุฎแดงตัวนี้กำลังบอกน้าของเธอว่า… ในที่สุดก็เจอแกสักที

หลินโจวเองก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จู่ๆ ก็ก้าวเท้าฉับๆ เดินออกไปนอกรั้วบ้าน

ไป๋เซี่ยวเห็นดังนั้นก็รีบตามไปติดๆ

แล้วทั้งสองคนรวมถึงผู้ชมในห้องไลฟ์ ก็ได้ประจันหน้ากับเหยี่ยวยักษ์ไห่ตงชิงลายขาวดำเทาตัวหนึ่งอยู่ริมถนนนอกรั้วบ้านหลินโจว

สายตาของทุกคนสบประสานเข้ากับเหยี่ยวยักษ์ตัวนั้นอย่างกะทันหัน

แววตาอันเฉียบคมและดุดันของมันทำเอาทุกคนสะดุ้งเฮือก

ไป๋เซี่ยว: "!!"

คอมเมนต์ในห้องไลฟ์: [!!!]

ทำไมมีมาอีกตัวล่ะเนี่ย?!

มีเพียงหลินโจวที่ลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ

"น้ารู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น"

ไป๋เซี่ยวเบิกตากว้าง สมองยังคงเอ๋อกับภาพสุดช็อกที่ต้องมาเจอนกยักษ์สองตัวติดๆ กัน

"เกิ…เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ?"

"นกกระเรียนมงกุฎแดงตัวนี้น่าจะหลงทาง ดูทรงแล้วไม่ได้กินอะไรมาสองวัน พอหมดแรงก็คงบังเอิญไปเจอเจ้าไห่ตงชิงเข้า"

หลินโจวสรุป "ไห่ตงชิงเป็นตัวพามันมาน่ะ"

ไป๋เซี่ยว: "??"

คอมเมนต์ในห้องไลฟ์: [???]

เดี๋ยวสิ จะบอกว่าเหยี่ยวยักษ์แววตาคมกริบข้างนอกนั่นคือไห่ตงชิงงั้นเหรอ?

แล้วเจ้าไห่ตงชิงไปเจอนกกระเรียนมงกุฎแดงที่หลงทางจนหิวโซอยู่ข้างนอก

พอเห็นว่ามันจะไม่รอดแล้ว ก็เลยพามันบินมาที่บ้านหลินโจว

…เพื่อให้หลินโจวช่วยรักษามันเนี่ยนะ?!

ข้อมูลถาโถมจนสมองของไป๋เซี่ยวและเหล่าคนดูแทบไหม้เกรียม

จะว่าเรื่องนี้ไร้เหตุผล ทุกประโยคมันก็ฟังดูมีเค้าความจริง

แต่จะบอกว่าสมเหตุสมผล มันก็ดูพิลึกพิลั่นไปหมดทุกจุดเลยนะเฮ้ย!

[หมายความว่ายังไง สรุปคือนกกระเรียนมงกุฎแดงตัวนี้ได้รับคำชี้แนะจากผู้วิเศษ เอ๊ย ไม่สิ นกวิเศษ เลยตั้งใจมาขอข้าวกินแบบชี้เป้าแม่นยำถึงหน้าบ้านหมอโจวงั้นเหรอ??]

[นกวิเศษอะไรกัน อย่างมากก็แค่นกรุ่นพี่ที่เคยผ่านมือหมอมาแล้วนั่นแหละ!]

[ไห่ตงชิง: ไปเถอะ บ้านหลังนั้นมีหมอหนุ่มรูปหล่อใจดีอยู่คนหนึ่ง เขาต้องช่วยชีวิตนายได้แน่ (รูปประกบปีกพนมมือ.jpg)]

เมื่อเข้าใจประเด็นสำคัญแล้ว หลินโจวก็ไม่รีรออีกต่อไป เขาหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในครัวทันที

ไป๋เซี่ยว: "??"

เกิดอะไรขึ้นเนี่ย? น้าคงไม่ได้คิดจะลงมือทำอาหารมื้อใหญ่เพื่อต้อนรับนกกระเรียนมงกุฎแดงตัวนี้โดยเฉพาะหรอกนะ

ยังดีที่หลินโจวเดินออกมาจากครัวอย่างรวดเร็ว ในมือหิ้วถังพลาสติกใบใหญ่ติดมาด้วยหนึ่งใบ

ในถังมีเสียงน้ำกระฉอกดังสวบสาบ

แถมยังมีเสียงอะไรบางอย่างกำลังดีดตัวตีน้ำพั่บๆ

กระทั่งหลินโจววางถังลงตรงหน้านกกระเรียนมงกุฎแดง ไป๋เซี่ยวถึงได้มองเห็นชัดๆ ว่าข้างในนั้นมีปลาตัวเล็กขนาดเท่าฝ่ามืออยู่เป็นสิบๆ ตัว

ไป๋เซี่ยว: "!!"

ต้มปลาผักกาดดองของหนู ปลากะพงนึ่งซีอิ๊ว ปลานิลเจี๋ยนน้ำแดง ปลาราดซอสเปรี้ยวหวาน…

เอ่อ ไม่สิ ปลาราดซอสเปรี้ยวหวานไม่เอาดีกว่า

ฮือๆ น้องปลาของหนู!

ไป๋เซี่ยวมองปลาตัวเล็กที่ดิ้นดุ๊กดิ๊กตาละห้อย สลับกับชำเลืองมองลำคอยาวเรียวของนกกระเรียนมงกุฎแดง ก่อนจะเขยิบเข้าไปกระซิบข้างหูหลินโจว

"น้า ปลามันว่ายเร็วขนาดนี้ มันจะจับได้จริงเหรอ"

ถ้ามันจับไม่ได้ ปลานิลเจี๋ยนน้ำแดงก็ยังเป็นของเธออยู่ดี คิคิคิ

ไป๋เซี่ยวแอบคิดในใจอย่างเจ้าเล่ห์พลางกระหยิ่มยิ้มย่อง

หลินโจวไม่ได้พูดอะไร ได้แต่พยักพเยิดหน้าไปทางนกกระเรียนมงกุฎแดง

"…เดี๋ยวหนูก็รู้เองแหละ"

ไป๋เซี่ยวมองตามไป

เห็นนกกระเรียนมงกุฎแดงตัวนั้นตาเป็นประกายวับขึ้นมาทันที

พอมองเห็นปลาในถังพลาสติก มันก็เยื้องย่างอย่างสง่างามตรงเข้าไปหา

มันไม่ได้ผลีผลามงับลงไปในทันที แต่กวาดสายตามองสำรวจก่อน

พอเห็นว่าน้ำในถังใสแจ๋วจนมองเห็นก้นถัง มันก็ดูจะพอใจยิ่งขึ้น คราวนี้ไม่ลังเลอีกต่อไป

จะงอยปากแหลมคมทิ่มลงไปในถัง คีบปลาตัวเล็กขึ้นมาตัวหนึ่งอย่างแม่นยำ

ปลาตัวนั้นดิ้นกระแด่วๆ อยู่ในปากมันแค่แวบเดียว แล้วก็หายวับไปกับตา

ไป๋เซี่ยวอ้าปากค้าง นี่กลืน…กลืนลงไปแล้วเหรอ?

แต่สิ่งที่น่าทึ่งยิ่งกว่านั้นยังตามมาติดๆ

ไม่กี่วินาทีต่อมา ปากแหลมของนกกระเรียนมงกุฎแดงก็จุ่มลงไปในถังอีกรอบ

คีบปลาตัวเล็กขึ้นมาได้อีกตัว

หนึ่งตัว อีกตัว แล้วก็อีกตัว…

เวลาผ่านไปไม่ถึงครึ่งนาที ปลาตัวเล็กนับสิบตัวในถังก็อันตรธานหายไปจนเกลี้ยง

ไป๋เซี่ยวแทบจะเบิกตากว้างจนลูกตาถลน

เดี๋ยวนะ ขยับเร็วขนาดนี้ แกเป็นเซียนจับปลาหรือไงเนี่ย?!